Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
اهدای چهارمین مرحله (نوروزی) اهدای ۲۲ قلم مواد غدایی و بهداشتی و لباس بین ۱۴۸۰ دانش آموز تحت پوشش موسسه بامداد امید صبا در تهران و زابل و زاهدان و نهاوند و ارومیه و بالو در سال ۹۹
www.omidesaba.com
@omidesaba
www.omidesaba.com
@omidesaba
شما بیداد را پذیرفته اید و تصمیم گرفته اید به آن بیفزایید در حالیکه به نظر من بشر باید به استواری داد بپردازد
#البر_کامو
من هرگز به نومیدی رضا نداده ام
ترجمه #مصطفی_رحیمی
@omidesaba
👇👇نسخه PDF
#البر_کامو
من هرگز به نومیدی رضا نداده ام
ترجمه #مصطفی_رحیمی
@omidesaba
👇👇نسخه PDF
هرگز به نومیدی رضا نداده ام (1).pdf
381.3 KB
نسخهPDF
#آلبر_کامو
هرگز به نومیدی رضا نداده ام
در باره مخالفت با بیداد و لزوم کوشش بشر در گسترش داد و..
ترجمه #مصطفی_رحیمی
@omidesaba
www.omidesaba.com
#آلبر_کامو
هرگز به نومیدی رضا نداده ام
در باره مخالفت با بیداد و لزوم کوشش بشر در گسترش داد و..
ترجمه #مصطفی_رحیمی
@omidesaba
www.omidesaba.com
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔸چگونه رک و راست باشیم؟
آدمها دو دسته اند عده ای که رک و راست هستند و دسته دیگر افرادی که معاشرت با آنها پیچیده است. در مواجهه با افراد رک و راست ازابتدا می‌دانیم موضوع از چه قرار است و به همین علت لازم نیست که رمزگشایی کنیم و برای سردرآوردن از اینکه قضیه چیست دست و پا بزنیم و باب تفسیر و تاویل را باز کنیم .افراد رک و راست اگر نخواهند کاری را انجام دهند مودبانه در موقع مناسب از همان اول توضیح می‌دهند که مسئولیت انجام ان کاررا نمی پذیرند اما افراد پیچیده…
گفتار فوق به بررسی نحوه ی مواجهه ی انسانهای رک و راست و انسان های پیچیده با سایر انسان ها می پردازد؛ خصلت ها و ویژگی های آنها را تحلیل می کند و آموزش می‌دهد که چگونه به انسانهای رک و راست تبدیل شویم.
◽️@omidesaba
◾️omidesaba.com
آدمها دو دسته اند عده ای که رک و راست هستند و دسته دیگر افرادی که معاشرت با آنها پیچیده است. در مواجهه با افراد رک و راست ازابتدا می‌دانیم موضوع از چه قرار است و به همین علت لازم نیست که رمزگشایی کنیم و برای سردرآوردن از اینکه قضیه چیست دست و پا بزنیم و باب تفسیر و تاویل را باز کنیم .افراد رک و راست اگر نخواهند کاری را انجام دهند مودبانه در موقع مناسب از همان اول توضیح می‌دهند که مسئولیت انجام ان کاررا نمی پذیرند اما افراد پیچیده…
گفتار فوق به بررسی نحوه ی مواجهه ی انسانهای رک و راست و انسان های پیچیده با سایر انسان ها می پردازد؛ خصلت ها و ویژگی های آنها را تحلیل می کند و آموزش می‌دهد که چگونه به انسانهای رک و راست تبدیل شویم.
◽️@omidesaba
◾️omidesaba.com
📚#نامه_هایی_از_پاریس
✍️ #مولف: #امیر_سعیدالهی
📘 #نشر: #کتاب_پارسه
📌 سوای بزرگان، اشراف و کارگزاران دولتی که حدود سیصد سال پیش به فرانسه رفتند و از خود سفرنامه و خاطرات برجا گذاشتند، گروهی شامل دانشجویان و سپس پژوهشگران و روشنفکران، در طلیعۀ تجدد ایرانی، به جهت آشنایی با غرب و آموختن دانش های جدید به فرانسه رفتند و در نامه هایی به دوستان و آشنایان خود، از تمدن و فرهنگ اروپایی و افکار و باورهایشان در زمینه های گوناگون نوشتند.
یکی از این نویسندگان غلامحسین ساعدی بود
🔹 زندگی در تبعید
در غربت مقاله ای با عنوان «چنته» نوشت و احساس درونی خود را دربارۀ مهاجرت و تبعید و آنچه که از نظر او بر آدم های مهاجر و تبعیدی می رود به خوبی نوشت. از دیدگاه او بی پناهی و بی تکلیفی ویژگی انسان تبعیدی است. پناهندگی برعکس مهاجرت ناشی از فشارهای اطراف است و راهی است که انتخاب نمی شود بلکه به آدمی تحمیل می شود. ساعدی، تبعیدی را انسانی با قلبی مرده می داند که پوسیده و تباه شده است و تکه ای از جسم و روحش را بریده اند و برخلاف مهاجر که به ظواهر دل بسته، تبعیدی دل مشغول عمق تنهایی خود، خانه به دوش و آواره است؛ انسانی است مضطرب و پناهنده ای هراسیده. از نظر او تبعیدی، آرام و قرار ندارد و درواقع شخص مرده ای است که تظاهر به زنده بودن می کند و در همان حال به هویت گذشته اش می چسبد؛ انسانی است بدون امید یا آرزو که اندیشۀ مرگ رهایش نمی کند.
«عادت به قبرستان رفتن که در تبریز و در تهران با او مانده بود در غربت نیز تکرار شد. مخصوصاً که فکر درباره ی مرگ، درباره ی خودکشی، او را متوجه یک هموطنِ در پاریس دفن شده ی دیگری کرده بود: صادق هدایت، آثار هدایت را ساعدی هم مثل هزاران روشنفکر دیگر در ایران خوانده بود. نام هدایت از دهه ی بیست در جامعه ادبی ایران نام مطرحی شده بود، بنابراین هر اهل کتاب و اندیشه ای که به خواندن و نوشتن رو می آورد به هدایت نیز گوشه ی چشمی داشت، نام او در محافل روشنفکری مطرح بود.» (جمشیدی، 1381،259)
«زمانی دکتر غلامحسین ساعدی خانه ای گرفته بود در شرق پاریس و من خوب یادم هست وقتی از آخرین ایستگاه مترو پیاده می شدیم، مدتی هم باید در خیابان طی می کردیم تا به خانه برسیم و بعد در مسیر یکی از راه هایی که می توانستیم انتخاب کنیم و میانبر بزنیم، گذر از گورستان پرلاشز بود. ما همیشه سعی می کردیم از قطعه ای که صادق هدایت و دیگر نام آوران در آن قطعه دفن هستند، رد شویم در یکی از همین رد شدن ها غلامحسین ساعدی مثل همیشه به شوخی می گفت: «من می خواهم اندکی بمیرم».
من از این گفته اش عصبانی شدم و به عصبانیت به او گفتم: «بمیر تا اینجا کنار هدایت جا هم هست همینجا خاکت می کنیم».
سال های کوتاهی از این خاطره گذشت و من به آمریکا آمدم. در نوامبر 1985 خبر درگذشت ساعدی را شنیدم و یک سال بعد از آن دوباره به پاریس برگشتم و به زیارت مزار ساعدی شتافتم و در کنار مزارش یاد این خاطره افتادم و خیلی خودم را به خاطر گفتن این جمله و این پیش بینی که از شوخی به واقعیت بدل شده بود شماتت می کردم و باور نداشتم این چنین زود از میان ما برود».
@omidesaba
omidesaba.com
✍️ #مولف: #امیر_سعیدالهی
📘 #نشر: #کتاب_پارسه
📌 سوای بزرگان، اشراف و کارگزاران دولتی که حدود سیصد سال پیش به فرانسه رفتند و از خود سفرنامه و خاطرات برجا گذاشتند، گروهی شامل دانشجویان و سپس پژوهشگران و روشنفکران، در طلیعۀ تجدد ایرانی، به جهت آشنایی با غرب و آموختن دانش های جدید به فرانسه رفتند و در نامه هایی به دوستان و آشنایان خود، از تمدن و فرهنگ اروپایی و افکار و باورهایشان در زمینه های گوناگون نوشتند.
یکی از این نویسندگان غلامحسین ساعدی بود
🔹 زندگی در تبعید
در غربت مقاله ای با عنوان «چنته» نوشت و احساس درونی خود را دربارۀ مهاجرت و تبعید و آنچه که از نظر او بر آدم های مهاجر و تبعیدی می رود به خوبی نوشت. از دیدگاه او بی پناهی و بی تکلیفی ویژگی انسان تبعیدی است. پناهندگی برعکس مهاجرت ناشی از فشارهای اطراف است و راهی است که انتخاب نمی شود بلکه به آدمی تحمیل می شود. ساعدی، تبعیدی را انسانی با قلبی مرده می داند که پوسیده و تباه شده است و تکه ای از جسم و روحش را بریده اند و برخلاف مهاجر که به ظواهر دل بسته، تبعیدی دل مشغول عمق تنهایی خود، خانه به دوش و آواره است؛ انسانی است مضطرب و پناهنده ای هراسیده. از نظر او تبعیدی، آرام و قرار ندارد و درواقع شخص مرده ای است که تظاهر به زنده بودن می کند و در همان حال به هویت گذشته اش می چسبد؛ انسانی است بدون امید یا آرزو که اندیشۀ مرگ رهایش نمی کند.
«عادت به قبرستان رفتن که در تبریز و در تهران با او مانده بود در غربت نیز تکرار شد. مخصوصاً که فکر درباره ی مرگ، درباره ی خودکشی، او را متوجه یک هموطنِ در پاریس دفن شده ی دیگری کرده بود: صادق هدایت، آثار هدایت را ساعدی هم مثل هزاران روشنفکر دیگر در ایران خوانده بود. نام هدایت از دهه ی بیست در جامعه ادبی ایران نام مطرحی شده بود، بنابراین هر اهل کتاب و اندیشه ای که به خواندن و نوشتن رو می آورد به هدایت نیز گوشه ی چشمی داشت، نام او در محافل روشنفکری مطرح بود.» (جمشیدی، 1381،259)
«زمانی دکتر غلامحسین ساعدی خانه ای گرفته بود در شرق پاریس و من خوب یادم هست وقتی از آخرین ایستگاه مترو پیاده می شدیم، مدتی هم باید در خیابان طی می کردیم تا به خانه برسیم و بعد در مسیر یکی از راه هایی که می توانستیم انتخاب کنیم و میانبر بزنیم، گذر از گورستان پرلاشز بود. ما همیشه سعی می کردیم از قطعه ای که صادق هدایت و دیگر نام آوران در آن قطعه دفن هستند، رد شویم در یکی از همین رد شدن ها غلامحسین ساعدی مثل همیشه به شوخی می گفت: «من می خواهم اندکی بمیرم».
من از این گفته اش عصبانی شدم و به عصبانیت به او گفتم: «بمیر تا اینجا کنار هدایت جا هم هست همینجا خاکت می کنیم».
سال های کوتاهی از این خاطره گذشت و من به آمریکا آمدم. در نوامبر 1985 خبر درگذشت ساعدی را شنیدم و یک سال بعد از آن دوباره به پاریس برگشتم و به زیارت مزار ساعدی شتافتم و در کنار مزارش یاد این خاطره افتادم و خیلی خودم را به خاطر گفتن این جمله و این پیش بینی که از شوخی به واقعیت بدل شده بود شماتت می کردم و باور نداشتم این چنین زود از میان ما برود».
@omidesaba
omidesaba.com
📚 معرفی کتاب #خاطرات_آقای_وزیر
✍️ #مولف: #علی_عبدالعلی_زاده
📘 #نشر: #امید_صبا
📌 اگر بتوانیم مردم را به جهتی هدایت كنيم که به مشارکت جدی در ساختن کشور فكر كنند. موتور پیشرفت کشور روشن می‌شود و از طرف دیگر مردم هم كم كم می‌توانند خودشان را مطرح كنند و رشد کنند. در واقع براي شروع سازندگی كشور دو راه بیشتر وجود ندارد. يكی اين‌كه به مردم بگوییم برويد در خانه‌هایتان بنشينيد. ما نفت را می‌فروشيم و كشور را برای شما می‌سازيم. صد سال است اين حرف زده شده و الان هم وضعیت كشور این است. راه دیگر این است که بگوییم مردم بيایید كشورتان را بسازید. دولت هم در کنار شما و در خدمت شماست. هر کس هر کاری می تواند انجام دهد. جالب است، جوانانی كه ليسانس می‌گیرند حتی يك واحد درسی نخوانده‌اند كه بعد از دانشگاه کجا می‌توانند فعال شوند. مهندس عمران تربيت كرده‌ايم، می‌تواند محاسبه کند ولی نمی‌داند کجا كار كند و بازار كار را نمی‌شناسد.
@omidesaba
http://omidesaba.com
✍️ #مولف: #علی_عبدالعلی_زاده
📘 #نشر: #امید_صبا
📌 اگر بتوانیم مردم را به جهتی هدایت كنيم که به مشارکت جدی در ساختن کشور فكر كنند. موتور پیشرفت کشور روشن می‌شود و از طرف دیگر مردم هم كم كم می‌توانند خودشان را مطرح كنند و رشد کنند. در واقع براي شروع سازندگی كشور دو راه بیشتر وجود ندارد. يكی اين‌كه به مردم بگوییم برويد در خانه‌هایتان بنشينيد. ما نفت را می‌فروشيم و كشور را برای شما می‌سازيم. صد سال است اين حرف زده شده و الان هم وضعیت كشور این است. راه دیگر این است که بگوییم مردم بيایید كشورتان را بسازید. دولت هم در کنار شما و در خدمت شماست. هر کس هر کاری می تواند انجام دهد. جالب است، جوانانی كه ليسانس می‌گیرند حتی يك واحد درسی نخوانده‌اند كه بعد از دانشگاه کجا می‌توانند فعال شوند. مهندس عمران تربيت كرده‌ايم، می‌تواند محاسبه کند ولی نمی‌داند کجا كار كند و بازار كار را نمی‌شناسد.
@omidesaba
http://omidesaba.com
📚 #مکالمات_کنفوسیوس
✍️ #مترجم: #کاظم_زاده_ایرانشهر
📘 #نشر: #بنگاه_ترجمه_و_نشر_کتاب
📌 استاد گفت: چهار چیز دانش و تربیت مرد را تکمیل می کنند: یکی مقصدی ثابت و روشن برای زندگی خود مقرر ساختن و آن را همیشه در نظر داشتن؛ دیگر پایۀ این مقصد را بر روی استعدادات فطری و احکام عقل گذاشتن؛ سوم برای خود تکیه گاهی از اخلاق نیک و آراسته آماده ساختن و دیگر با هنرهای زیبا انس گرفتن و مشغول شدن.
استاد گفت: من در پذیرفتن دانشجویان فرقی میان مرد توانگر و تنگدست نمی گذارم. هر کس ارمغان بسیار کوچکی هم همراه بیاورد من از پذیرفتن وی مضایقه و خودداری نمی کنم.
استاد گفت: هر که در یاد گرفتن کوشش نکند و به خود زحمت ندهد من به پیشرفت او کمک نمی کنم، زیرا حقیقت را نمی توان تحمیل نمود، باید آن را جست و به دست آورد و هر که در ادراک معنی حقیقی افکار و سخنان نکوشد من آن معنی را به بدو آشکار نمی سازم. وقتی که من گوشه ای از مسئله ای را شرح می دهم هر که گوشه های دیگر مسئله را با قوۀ عقل و حس خود کشف نکند من آن مسئله را بار دوم ذکر نمی کنم و شرح نمی دهم.
استاد به مریدان خود گفت: فرزندان من، باور نکنید که من اسراری می دانم که آنها را به شما نمی آموزم. من هیچ سر پنهانی ندارم. تمام صفحات زندگی ظاهری و باطنی یعنی افکار و احساسات من در پیش دیدگان شما گسترده است، حتی بعضی اوقات که من خود را از شما به کنار می کشم، تا شما را از پاره ای زیان ها و خطرها محفوظ نگاه دارم، آن را هم می توانید بدانید.
وقتی که استاد در مجمعی آوازه خوانی را می دید، که در این فن ماهر و قابل بود، با کمال ذوق و شادی ترانه ها و سرودهای او را گوش می داد و از او خواهش می کرد که آن ترانه ها را بار دیگر بخواند. بار سوم خود نیز در خواندن آنها همراهی می کرد تا بتواند آهنگ های آنها را به خوبی یاد بگیرد و فراموش نکند.
@omidesaba
omidesaba.com
✍️ #مترجم: #کاظم_زاده_ایرانشهر
📘 #نشر: #بنگاه_ترجمه_و_نشر_کتاب
📌 استاد گفت: چهار چیز دانش و تربیت مرد را تکمیل می کنند: یکی مقصدی ثابت و روشن برای زندگی خود مقرر ساختن و آن را همیشه در نظر داشتن؛ دیگر پایۀ این مقصد را بر روی استعدادات فطری و احکام عقل گذاشتن؛ سوم برای خود تکیه گاهی از اخلاق نیک و آراسته آماده ساختن و دیگر با هنرهای زیبا انس گرفتن و مشغول شدن.
استاد گفت: من در پذیرفتن دانشجویان فرقی میان مرد توانگر و تنگدست نمی گذارم. هر کس ارمغان بسیار کوچکی هم همراه بیاورد من از پذیرفتن وی مضایقه و خودداری نمی کنم.
استاد گفت: هر که در یاد گرفتن کوشش نکند و به خود زحمت ندهد من به پیشرفت او کمک نمی کنم، زیرا حقیقت را نمی توان تحمیل نمود، باید آن را جست و به دست آورد و هر که در ادراک معنی حقیقی افکار و سخنان نکوشد من آن معنی را به بدو آشکار نمی سازم. وقتی که من گوشه ای از مسئله ای را شرح می دهم هر که گوشه های دیگر مسئله را با قوۀ عقل و حس خود کشف نکند من آن مسئله را بار دوم ذکر نمی کنم و شرح نمی دهم.
استاد به مریدان خود گفت: فرزندان من، باور نکنید که من اسراری می دانم که آنها را به شما نمی آموزم. من هیچ سر پنهانی ندارم. تمام صفحات زندگی ظاهری و باطنی یعنی افکار و احساسات من در پیش دیدگان شما گسترده است، حتی بعضی اوقات که من خود را از شما به کنار می کشم، تا شما را از پاره ای زیان ها و خطرها محفوظ نگاه دارم، آن را هم می توانید بدانید.
وقتی که استاد در مجمعی آوازه خوانی را می دید، که در این فن ماهر و قابل بود، با کمال ذوق و شادی ترانه ها و سرودهای او را گوش می داد و از او خواهش می کرد که آن ترانه ها را بار دیگر بخواند. بار سوم خود نیز در خواندن آنها همراهی می کرد تا بتواند آهنگ های آنها را به خوبی یاد بگیرد و فراموش نکند.
@omidesaba
omidesaba.com
📚 #یاس_فلسفی
✍️ #نویسنده: #مصطفی_رحیمی
📘 #نشر: #امیرکبیر
📌 طرفداران «یأس فلسفی» به گمان خود چند سلاح قاطع در دست دارند:
1 – می گویند بشر از درون، دچار نیروهای ناهمساز است که کار او را به گناه و تباهی و فساد می کشاند. به همان دلیل که قابیل مغز هابیل، برادر خود را پریشان کرد و به همان دلیل که آدم و حوا به وسوسة نفس از بهشت رانده شد، آدمی تا در پهنة جهان سرگردان است چنان است که بوده: آدم می کشد، به برادر تعدی می کند، در برابر افسون نفس اماره زبون و ذلیل است و در آخرین تحلیل، یا گوسفند سلیم است یا گرگ.
2 – می گویند که اجتماع بشری و تضادهای آن چنانست که هرگونه کوششی را بیهوده می سازد. بشر چون «سیزیف» افسانه ای، تخته سنگی را تا بالای کوه می برد؛ اما سنگ طلسم شده، پس از رسیدن به قلة کوه دوباره به جای نخستین فرو می غلتد... و باز این کار پوچ تکرار می شود.
به نظر این گروه، عمل که با اندیشه در تضاد دائم است همواره با بن بست مواجه می شود؛ آدمیان زندانیان تیره بختی هستند که هر کس بیشتر بکوشد، بیشتر سر خود را به دیوار کوبیده است.
3 – می گویند که فلسفه های کهن، چون عرفان ایران و فلسفة بودایی هند و دین مسیح و غیره کمابیش به همین نتایج می رسند، یکی به حیرت می انجامد، دیگری به «نیروانا» و فراموشی می رسد و سومی رسالت خود را در رهبانیت و ترک همة نعمت های جهان محسوس می داند.
4 – می گویند نظریة نسبیت اینشتین، برای علوم اجتماعی نیز قاطعیتی باقی نگذاشته و هر یقینی را مبدل به شک کرده است. به عقیدة اینان نظریة عدم حتمیت در علوم حقیقتی است انکارناپذیر.
6 – ادعا می کنند که آثار نویسندگان و هنرمندان بزرگ، جز تلقین یأس و نومیدی و حیرت نیست و چون بیهوده سخن بدین درازی نیست ناچار شرط بزرگی و بزرگ منشی، نومیدی و سرگشتگی است.
7 - می گویند که مکتب های مدعی خوش بینی، کم و بیش دکانی بوده است که دیر یا زود پردة تزویر از برابر آن افتاده و سرانجام چهرة حقیقت آشکار شده است.
✔️ بیشتر اینها میوه هایی است که ما از پای درخت غربیان (به معنای وسیع کلمه) در سبد خالی خود انباشته ایم. اگر مسلم گردد یأس فلسفی آخرین حد اندیشة بشری و اوج فکری اوست، اگر ثابت شود که همة درها بسته است و از هیچ طرف امیدی نیست؛ وضع کنونی جامعه به شدت تحکیم و تأیید می شود.
✔️ سررشته داران، خشنود و خرسند، همچنان به کار و کاردانی خود ادامه خواهند داد. به طور غیرمستقیم تأیید می شود که اکثریت انبوه جامعه، همچنان باید با فقر و گرسنگی و نادانی و تیره روزی بسازند و تا قیام قیامت به معجزه ها دخیل ببندند.
🔸 در نتیجه روشنفکران باید یکی از این چند راه را انتخاب کنند:
🔺 برای اقناع هوسهای خود (که جانشین آرزوهای بلند انسانی است) در داخل و خارج تکیه گاهی بجویند. به بزم این و آن بروند و کسب شهرت و توفیقی کنند و احیاناً به آب و نانی برسند و برای سر بر کشیدن از میان علفها، چون لبابی نحیف، به چنار ارجمندی بپیچند. و بدین وسیله به گیاهان باغ تفاخر بفروشند و «بلندی» و عظمت خود را به رخ این و آن بکشند. این راهی است که در گذشته و حال طرفدار زیاد داشته است
🔺 راه دیگر آنست که روشنفکر، اگر دستش می رسد، جای خالی هر خصلت بشری را در ضمیر خود با پول پر کند. هرجا کیسه ای هست دست در آن فرو برد: دبیر، دکان سمساری باز کند، پزشک، بنگاه معاملات ملکی بیاراید، قاضی، به خرج «اصحاب دعوی» کاخ بسازد و اندیشمند دیروز بانکدار و مقاطعه کار امروز شود و غیر آن..
🔺و اگر هیچیک از این وسایل فراهم نشد، اعصاب خود را با مخدری بفرساید و چون بوم و بوتیمار نوحة غم سر دهد.
نومیدی، ایمان را چون خوره می جود و بی ایمانی، حاصلی به بار می آورد که دورنمایی از آن را دیدیم.
اکنون باید دید آیا به راستی فلسفه و هنر قرن ما، فلسفه و هنر نومیدی است یا راهی به جایی دیگر هم هست؟
@omidesaba
omidesaba.com
✍️ #نویسنده: #مصطفی_رحیمی
📘 #نشر: #امیرکبیر
📌 طرفداران «یأس فلسفی» به گمان خود چند سلاح قاطع در دست دارند:
1 – می گویند بشر از درون، دچار نیروهای ناهمساز است که کار او را به گناه و تباهی و فساد می کشاند. به همان دلیل که قابیل مغز هابیل، برادر خود را پریشان کرد و به همان دلیل که آدم و حوا به وسوسة نفس از بهشت رانده شد، آدمی تا در پهنة جهان سرگردان است چنان است که بوده: آدم می کشد، به برادر تعدی می کند، در برابر افسون نفس اماره زبون و ذلیل است و در آخرین تحلیل، یا گوسفند سلیم است یا گرگ.
2 – می گویند که اجتماع بشری و تضادهای آن چنانست که هرگونه کوششی را بیهوده می سازد. بشر چون «سیزیف» افسانه ای، تخته سنگی را تا بالای کوه می برد؛ اما سنگ طلسم شده، پس از رسیدن به قلة کوه دوباره به جای نخستین فرو می غلتد... و باز این کار پوچ تکرار می شود.
به نظر این گروه، عمل که با اندیشه در تضاد دائم است همواره با بن بست مواجه می شود؛ آدمیان زندانیان تیره بختی هستند که هر کس بیشتر بکوشد، بیشتر سر خود را به دیوار کوبیده است.
3 – می گویند که فلسفه های کهن، چون عرفان ایران و فلسفة بودایی هند و دین مسیح و غیره کمابیش به همین نتایج می رسند، یکی به حیرت می انجامد، دیگری به «نیروانا» و فراموشی می رسد و سومی رسالت خود را در رهبانیت و ترک همة نعمت های جهان محسوس می داند.
4 – می گویند نظریة نسبیت اینشتین، برای علوم اجتماعی نیز قاطعیتی باقی نگذاشته و هر یقینی را مبدل به شک کرده است. به عقیدة اینان نظریة عدم حتمیت در علوم حقیقتی است انکارناپذیر.
6 – ادعا می کنند که آثار نویسندگان و هنرمندان بزرگ، جز تلقین یأس و نومیدی و حیرت نیست و چون بیهوده سخن بدین درازی نیست ناچار شرط بزرگی و بزرگ منشی، نومیدی و سرگشتگی است.
7 - می گویند که مکتب های مدعی خوش بینی، کم و بیش دکانی بوده است که دیر یا زود پردة تزویر از برابر آن افتاده و سرانجام چهرة حقیقت آشکار شده است.
✔️ بیشتر اینها میوه هایی است که ما از پای درخت غربیان (به معنای وسیع کلمه) در سبد خالی خود انباشته ایم. اگر مسلم گردد یأس فلسفی آخرین حد اندیشة بشری و اوج فکری اوست، اگر ثابت شود که همة درها بسته است و از هیچ طرف امیدی نیست؛ وضع کنونی جامعه به شدت تحکیم و تأیید می شود.
✔️ سررشته داران، خشنود و خرسند، همچنان به کار و کاردانی خود ادامه خواهند داد. به طور غیرمستقیم تأیید می شود که اکثریت انبوه جامعه، همچنان باید با فقر و گرسنگی و نادانی و تیره روزی بسازند و تا قیام قیامت به معجزه ها دخیل ببندند.
🔸 در نتیجه روشنفکران باید یکی از این چند راه را انتخاب کنند:
🔺 برای اقناع هوسهای خود (که جانشین آرزوهای بلند انسانی است) در داخل و خارج تکیه گاهی بجویند. به بزم این و آن بروند و کسب شهرت و توفیقی کنند و احیاناً به آب و نانی برسند و برای سر بر کشیدن از میان علفها، چون لبابی نحیف، به چنار ارجمندی بپیچند. و بدین وسیله به گیاهان باغ تفاخر بفروشند و «بلندی» و عظمت خود را به رخ این و آن بکشند. این راهی است که در گذشته و حال طرفدار زیاد داشته است
🔺 راه دیگر آنست که روشنفکر، اگر دستش می رسد، جای خالی هر خصلت بشری را در ضمیر خود با پول پر کند. هرجا کیسه ای هست دست در آن فرو برد: دبیر، دکان سمساری باز کند، پزشک، بنگاه معاملات ملکی بیاراید، قاضی، به خرج «اصحاب دعوی» کاخ بسازد و اندیشمند دیروز بانکدار و مقاطعه کار امروز شود و غیر آن..
🔺و اگر هیچیک از این وسایل فراهم نشد، اعصاب خود را با مخدری بفرساید و چون بوم و بوتیمار نوحة غم سر دهد.
نومیدی، ایمان را چون خوره می جود و بی ایمانی، حاصلی به بار می آورد که دورنمایی از آن را دیدیم.
اکنون باید دید آیا به راستی فلسفه و هنر قرن ما، فلسفه و هنر نومیدی است یا راهی به جایی دیگر هم هست؟
@omidesaba
omidesaba.com