📚#تو_مشغول_مردن_ات_بودی
📌آخرین جنگ جهانی
👤تورگای فیشِچی
🖌 پرندگان را باید به جان پناه های زیرزمینی برد
آنجا دیگر نه هوایی هست که شُش هایشان را یارای تنفس اش باشد
نه قطره آبی هست که منقارشان را یارای نوشیدن
🖌 ماهیان را باید به جان پناه های زیرزمینی برد
پیش از آن که جسم سرب فام شان خود به مرمی فشنگ ها بدل شود
🖌 درختان را باید به جان پناه های زیرزمینی برد
درختان گردو و کاج و سرو را
بی آن که سنجابی آزار بیند
🖌باید به جان پناه های زیرزمینی برد
نگاه پاک کودکان را
پیش از آن که مچاله شود مثل اسکناس های چرک
لای دست های زندگی
🖌 دستمال گل دوزی شده، بوی هندوانه
نَرمای کف رودخانه
پیچک های روی پنجره
دست روی پیشانی ات توی روزهای سخت زندگی، همه را
جهان را باید به جان پناه های زندگی برد.
✍️مترجم#محمدرضا_فرزاد
◾️@omidesaba
◽️omidesaba.com
📌آخرین جنگ جهانی
👤تورگای فیشِچی
🖌 پرندگان را باید به جان پناه های زیرزمینی برد
آنجا دیگر نه هوایی هست که شُش هایشان را یارای تنفس اش باشد
نه قطره آبی هست که منقارشان را یارای نوشیدن
🖌 ماهیان را باید به جان پناه های زیرزمینی برد
پیش از آن که جسم سرب فام شان خود به مرمی فشنگ ها بدل شود
🖌 درختان را باید به جان پناه های زیرزمینی برد
درختان گردو و کاج و سرو را
بی آن که سنجابی آزار بیند
🖌باید به جان پناه های زیرزمینی برد
نگاه پاک کودکان را
پیش از آن که مچاله شود مثل اسکناس های چرک
لای دست های زندگی
🖌 دستمال گل دوزی شده، بوی هندوانه
نَرمای کف رودخانه
پیچک های روی پنجره
دست روی پیشانی ات توی روزهای سخت زندگی، همه را
جهان را باید به جان پناه های زندگی برد.
✍️مترجم#محمدرضا_فرزاد
◾️@omidesaba
◽️omidesaba.com
#فیلو_سوفیا شماره 12 «قضایای تحلیلی و قضایای ترکیبی»
🔹آیا همه اندیشه‌های بشر از یک سنخ هستند یا اینکه میان آنها تفاوت وجود دارد؟ فیلسوفان معتقدند اندیشه های انسان از یک سنخ نیستند. یکی از انواع تقسیم بندی های اندیشه ، مربوط به قضایای تحلیلی و قضایای ترکیبی است .در این گفتار سعی شده است به اختصار تعریفی از این دو نوع تفکر به دست داده شود.
◾️@omidesaba
◽️omidesaba.com
👇👇👇
🔹آیا همه اندیشه‌های بشر از یک سنخ هستند یا اینکه میان آنها تفاوت وجود دارد؟ فیلسوفان معتقدند اندیشه های انسان از یک سنخ نیستند. یکی از انواع تقسیم بندی های اندیشه ، مربوط به قضایای تحلیلی و قضایای ترکیبی است .در این گفتار سعی شده است به اختصار تعریفی از این دو نوع تفکر به دست داده شود.
◾️@omidesaba
◽️omidesaba.com
👇👇👇
#نفر_هفتم
مترجم: #محمود_مرادی
📌 #هاروکی_موراکامی، نویسنده ژاپنی به سال 1949 در کیوتو به دنیا آمد و از 1974 شروع به نوشتن کرد. وی تاکنون دو مجموعه داستان و رمان های متعددی منتشر کرده است. شاید بتوان دلیل موفقیت موراکامی را جسارتش در نوشتن داستان هایی متفاوت دانست. پیش تر نویسندگان پس از یافتن زبان به سبک خاص خودشان در تمام داستان هایشان آن را پی می گیرند. شاید این کار منطقی باشد و نویسنده را از خطر کردن و جستجوی راه ها و تجربه های تازه بی نیاز کند، اما این جستجوی مستمر بدل به بخشی از نوشته های موراکامی شده است و یکی از ویژگی های سبک انحصاری او در نوشتن به شمار می رود. کمتر نویسنده ای پس از دستیابی به شهرت و جایگاهی والا، باز هم به آزمون راه های تازه می اندیشد.
✔️ موراکامی در مقدمه نسخه انگلیسی کتاب بید نابینا، بانوی خفته، می نویسد: «اگر بخواهم درباره نوشتن رمان و داستان کوتاه، ساده سخن بگویم، خواهم گفت نوشتنِ رمان مثل کاشتن یک جنگل باشد، نوشتن داستان کوتاه به کاشتن یک باغچه می ماند. این دو یکدیگر را کامل می کنند و منظره ای حقیقی به وجود در می آورند که برای من خیلی با ارزش است. در این چشم انداز شاخ و برگ های درختان، سایه های دلپذیری روی زمین می اندازد و وزش باد برگ های طلایی رنگ درخشان را تکان می دهد و در همان حال غنچه ها در باغ ها ظاهر می شوند وگلبرگ های رنگارنگ، پروانه ها و زنبورها را به طرف خود می کشانند و ما را به یاد تغییر نامحسوس، از فصلی به فصل دیگر می اندازند.
✔️ موراکامی وجه تمایز دیگری نیز رمان نویسان موفق، داستان کوتاه را کنار می گذارند و نویسندگانی هم که در عرصه داستان کوتاه به موفقیت رسیده اند، کمتر سراغ نوشتن رمان می روند.
✔️ موراکامی در این باره می نویسد: از 1979 که نوشتن را شروع کرده ام، همواره مابین نوشتن رمان و داستان کوتاه در رفت و آمد بوده ام، وقتی رمانی را تمام می کنم به این فکر می افتم که باید چند داستان کوتاه بنویسم و وقتی تعدادی داستان کوتاه نوشتم، حس می کنم باید روی نوشتن یک رمان تمرکز کنم. در حال نوشتن رمان هیچ وقت داستان کوتاه نمی نویسم و هنگام کار روی داستان کوتاه، هرگز رمان نمی نویسم. هر کدام از این ها بخش های متفاوتی از ذهنم را درگیرِ خود می کنند و خروج از یکی و رفتن به دیگری زمانی می برد.
✔️ در ادامه نیز می نویسد: «یکی از خوبی های نوشتن داستان کوتاه آن است که زود تمام می شود، رساندن یک داستان کوتاه، به شکل مناسبش معمولاً یک هفته ای برایم طول می کشد (هر چند بازنویسی ها هیچ پایانی ندارند) مثل تعهد جسمی و ذهنی ات به رمان نیست که حتماً یکی دو ساله تمامش کنی. وارد اتاق می شوی، کارت را تمام می کنی و بیرون می روی، نوشتن یک رمان، برایم چنین به نظر می رسد که گویی تا ابد طول خواهد کشید. گاهی وقت ها هم اصلاً نمی دانم که جان به در می برم یا نه. برای همین هم نوشتن داستان کوتاه برایم یک تغییر مسیر ضروری است.
◾️@omidesaba
◽️omidesaba.com
مترجم: #محمود_مرادی
📌 #هاروکی_موراکامی، نویسنده ژاپنی به سال 1949 در کیوتو به دنیا آمد و از 1974 شروع به نوشتن کرد. وی تاکنون دو مجموعه داستان و رمان های متعددی منتشر کرده است. شاید بتوان دلیل موفقیت موراکامی را جسارتش در نوشتن داستان هایی متفاوت دانست. پیش تر نویسندگان پس از یافتن زبان به سبک خاص خودشان در تمام داستان هایشان آن را پی می گیرند. شاید این کار منطقی باشد و نویسنده را از خطر کردن و جستجوی راه ها و تجربه های تازه بی نیاز کند، اما این جستجوی مستمر بدل به بخشی از نوشته های موراکامی شده است و یکی از ویژگی های سبک انحصاری او در نوشتن به شمار می رود. کمتر نویسنده ای پس از دستیابی به شهرت و جایگاهی والا، باز هم به آزمون راه های تازه می اندیشد.
✔️ موراکامی در مقدمه نسخه انگلیسی کتاب بید نابینا، بانوی خفته، می نویسد: «اگر بخواهم درباره نوشتن رمان و داستان کوتاه، ساده سخن بگویم، خواهم گفت نوشتنِ رمان مثل کاشتن یک جنگل باشد، نوشتن داستان کوتاه به کاشتن یک باغچه می ماند. این دو یکدیگر را کامل می کنند و منظره ای حقیقی به وجود در می آورند که برای من خیلی با ارزش است. در این چشم انداز شاخ و برگ های درختان، سایه های دلپذیری روی زمین می اندازد و وزش باد برگ های طلایی رنگ درخشان را تکان می دهد و در همان حال غنچه ها در باغ ها ظاهر می شوند وگلبرگ های رنگارنگ، پروانه ها و زنبورها را به طرف خود می کشانند و ما را به یاد تغییر نامحسوس، از فصلی به فصل دیگر می اندازند.
✔️ موراکامی وجه تمایز دیگری نیز رمان نویسان موفق، داستان کوتاه را کنار می گذارند و نویسندگانی هم که در عرصه داستان کوتاه به موفقیت رسیده اند، کمتر سراغ نوشتن رمان می روند.
✔️ موراکامی در این باره می نویسد: از 1979 که نوشتن را شروع کرده ام، همواره مابین نوشتن رمان و داستان کوتاه در رفت و آمد بوده ام، وقتی رمانی را تمام می کنم به این فکر می افتم که باید چند داستان کوتاه بنویسم و وقتی تعدادی داستان کوتاه نوشتم، حس می کنم باید روی نوشتن یک رمان تمرکز کنم. در حال نوشتن رمان هیچ وقت داستان کوتاه نمی نویسم و هنگام کار روی داستان کوتاه، هرگز رمان نمی نویسم. هر کدام از این ها بخش های متفاوتی از ذهنم را درگیرِ خود می کنند و خروج از یکی و رفتن به دیگری زمانی می برد.
✔️ در ادامه نیز می نویسد: «یکی از خوبی های نوشتن داستان کوتاه آن است که زود تمام می شود، رساندن یک داستان کوتاه، به شکل مناسبش معمولاً یک هفته ای برایم طول می کشد (هر چند بازنویسی ها هیچ پایانی ندارند) مثل تعهد جسمی و ذهنی ات به رمان نیست که حتماً یکی دو ساله تمامش کنی. وارد اتاق می شوی، کارت را تمام می کنی و بیرون می روی، نوشتن یک رمان، برایم چنین به نظر می رسد که گویی تا ابد طول خواهد کشید. گاهی وقت ها هم اصلاً نمی دانم که جان به در می برم یا نه. برای همین هم نوشتن داستان کوتاه برایم یک تغییر مسیر ضروری است.
◾️@omidesaba
◽️omidesaba.com
📚 معرفی کتاب #باغ_دختران
✍️ #مولف: #امیرحسین_بخشیان
📘 از تازه های #نشر: #امید_صبا
📌 رمان باغ دختران در مورد گروهی از نقاشان و مجسمه سازان یک شهر است که سعی بر احیا و متجلی ساختن هنرها،باورها و فرهنگهای ملی و مذهبی این مرز و بوم دارند در سرزمینی که خاستگاه مفرغ (برنز) و صورتک ها و مجسمه هایی با مفاهیم اسطوره ای مربوط به ایران باستان است و سرزمینی ست که هر ساله در روز تاسوعا مراسم مذهبی چهل منبر در آنجا برگزار می شود که مختص به دختران و اعتقادات و آمال و آرزوی آنان است.
@omidesaba
http://omidesaba.com
✍️ #مولف: #امیرحسین_بخشیان
📘 از تازه های #نشر: #امید_صبا
📌 رمان باغ دختران در مورد گروهی از نقاشان و مجسمه سازان یک شهر است که سعی بر احیا و متجلی ساختن هنرها،باورها و فرهنگهای ملی و مذهبی این مرز و بوم دارند در سرزمینی که خاستگاه مفرغ (برنز) و صورتک ها و مجسمه هایی با مفاهیم اسطوره ای مربوط به ایران باستان است و سرزمینی ست که هر ساله در روز تاسوعا مراسم مذهبی چهل منبر در آنجا برگزار می شود که مختص به دختران و اعتقادات و آمال و آرزوی آنان است.
@omidesaba
http://omidesaba.com
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔹 فشار یک موهبت است
✔️ آیا فشارهایی که در زندگی احساس می کنیم عامل موفقیت ماست یا باعث شکست ما می شود. عده ای بر این باورند که فشارهای روحی و روانی اگرچه تجربه انسداد و قفل شدن را به دنبال دارد اما نهایتاً باعث تمرکز می شود و ...
◾️@omidesaba
◽️omidesaba.com
✔️ آیا فشارهایی که در زندگی احساس می کنیم عامل موفقیت ماست یا باعث شکست ما می شود. عده ای بر این باورند که فشارهای روحی و روانی اگرچه تجربه انسداد و قفل شدن را به دنبال دارد اما نهایتاً باعث تمرکز می شود و ...
◾️@omidesaba
◽️omidesaba.com
📚 #چه_باید_کرد؟
✍️نویسنده: #لئون_تولستوی
👤مترجم: دکتر #مهدی_سمسا
📌 مثلاً مجسم کنید که من با پالتو پوست گران بهایی که به دوش انداخته ام سوار کالسکه ام بشوم، یا فلان بینوا که حتی کفش به پا ندارد و عمارت مرا که دو هزار روبل ارزش دارد ببیند، آن وقت هوس کنم که بدون تاسف پنج روبل هم به این آدم بدهم، او چه درباره من قضاوت خواهد کرد؟ قطعاً تصور می کند من پولی را که بدون زحمت و به آسانی از چنگ دیگران بیرون آورده ام این طور بی دریغ به او بخشیده ام. بنابراین، او و دیگران که اموال شان را غصب کرده اند در این مورد چه فکر خواهند کرد؟ و چه احساساتی می توانند در مقابل من داشته باشند، جز این که تا حد ممکن بیشتر این روبل ها را از جیب من بیرون بکشند؟
من می خواهم به آن ها نزدیک شوم و شکایت می کنم که چرا آدم های نادرستی هستند، در صورتی که این من هستم که می ترسم روی رختخواب آن ها بنشینم از ترس این که مبدا شپش های شان به تنم بروند و ایشان، یعنی این آدم های بی شعور و بدجنس که با من از روی درستی رفتار نمی کنند اگر به منزل من بیایند مجبورند در ایوان و کفش کن به انتظار بایستند.
کدام آدم سنگدل می تواند در میان کسانی که شکم شان خالی است و یا جز نان جو چیزی برای سدجوع ندارند، پنج نوع غذای گوناگون صرف کند؟ هیچ کس این جرات را ندارد پس برای این که شخص بتواند در میان گرسنگان بهتر بخورد چاره ای ندارد جز این که خودش را از چشم آن ها پنهان کند و این همان کاری است که ما بیش از هر چیز به آن می پردازیم.
وقتی به اوضاع زندگی خودمان دقت کردم دیدم تصادفی نیست که نزدیک شدن ما با بینوایان مشکل است، بلکه ماها زندگی خود را طوری ترتیب داده ایم که این اشکال همیشه موجود باشد. هم چنین متوجه شدم که آن چه ما برای خود راحتی می دانیم، بستگی لایتغییری با یک شکاف دائمی و عمیق بین ما و فقرا دارد. ما در خوراک خوردن، پوشیدن، مسکن گرفتن و بالاخره در تعلیم و تربیت فقط یک مقصد را می جوییم و آن جدایی و تمایز از تیره بختان است و بیش از نُه دهم ثروت خود را برای پایداری و استحکام این دیوار غیرقابل عبور خرج می کنیم. وقتی شخص پولدار شد با کسان دیگری هم خوراک و هم ظرف نمی شود، بلکه ظروف جداگانه ای برای خویش ترتیب میدهد. به مستخدمین خود غذاهای لذیذ می دهد تا مبادا یک وقت آب دهان شان در ظرف خوراک او بریزد، اغلب تنها غذا می خورد و چون این غذا خوردن کسل کننده است خوراک های رنگارنگی برای میز ناهارخوری اختراع می کند، اصولاً غذا خوردن نیز برای او نشانه ای از خودخواهی و نخوت و تشخص می شود و چنین است که همان غذا برای او وسیله دوری بیشتر از دیگران می گردد. دیگر یک آدم متمول نمی تواند فقیری را بر سرِ میز خود دعوت کند، چون باید طرز معرفی کردن همسرش، سلام کردن، نشستن و بالاخره خوردن را بداند و فقط توانگران این کارها را بلدند.
@omidesaba
omidesaba.com
✍️نویسنده: #لئون_تولستوی
👤مترجم: دکتر #مهدی_سمسا
📌 مثلاً مجسم کنید که من با پالتو پوست گران بهایی که به دوش انداخته ام سوار کالسکه ام بشوم، یا فلان بینوا که حتی کفش به پا ندارد و عمارت مرا که دو هزار روبل ارزش دارد ببیند، آن وقت هوس کنم که بدون تاسف پنج روبل هم به این آدم بدهم، او چه درباره من قضاوت خواهد کرد؟ قطعاً تصور می کند من پولی را که بدون زحمت و به آسانی از چنگ دیگران بیرون آورده ام این طور بی دریغ به او بخشیده ام. بنابراین، او و دیگران که اموال شان را غصب کرده اند در این مورد چه فکر خواهند کرد؟ و چه احساساتی می توانند در مقابل من داشته باشند، جز این که تا حد ممکن بیشتر این روبل ها را از جیب من بیرون بکشند؟
من می خواهم به آن ها نزدیک شوم و شکایت می کنم که چرا آدم های نادرستی هستند، در صورتی که این من هستم که می ترسم روی رختخواب آن ها بنشینم از ترس این که مبدا شپش های شان به تنم بروند و ایشان، یعنی این آدم های بی شعور و بدجنس که با من از روی درستی رفتار نمی کنند اگر به منزل من بیایند مجبورند در ایوان و کفش کن به انتظار بایستند.
کدام آدم سنگدل می تواند در میان کسانی که شکم شان خالی است و یا جز نان جو چیزی برای سدجوع ندارند، پنج نوع غذای گوناگون صرف کند؟ هیچ کس این جرات را ندارد پس برای این که شخص بتواند در میان گرسنگان بهتر بخورد چاره ای ندارد جز این که خودش را از چشم آن ها پنهان کند و این همان کاری است که ما بیش از هر چیز به آن می پردازیم.
وقتی به اوضاع زندگی خودمان دقت کردم دیدم تصادفی نیست که نزدیک شدن ما با بینوایان مشکل است، بلکه ماها زندگی خود را طوری ترتیب داده ایم که این اشکال همیشه موجود باشد. هم چنین متوجه شدم که آن چه ما برای خود راحتی می دانیم، بستگی لایتغییری با یک شکاف دائمی و عمیق بین ما و فقرا دارد. ما در خوراک خوردن، پوشیدن، مسکن گرفتن و بالاخره در تعلیم و تربیت فقط یک مقصد را می جوییم و آن جدایی و تمایز از تیره بختان است و بیش از نُه دهم ثروت خود را برای پایداری و استحکام این دیوار غیرقابل عبور خرج می کنیم. وقتی شخص پولدار شد با کسان دیگری هم خوراک و هم ظرف نمی شود، بلکه ظروف جداگانه ای برای خویش ترتیب میدهد. به مستخدمین خود غذاهای لذیذ می دهد تا مبادا یک وقت آب دهان شان در ظرف خوراک او بریزد، اغلب تنها غذا می خورد و چون این غذا خوردن کسل کننده است خوراک های رنگارنگی برای میز ناهارخوری اختراع می کند، اصولاً غذا خوردن نیز برای او نشانه ای از خودخواهی و نخوت و تشخص می شود و چنین است که همان غذا برای او وسیله دوری بیشتر از دیگران می گردد. دیگر یک آدم متمول نمی تواند فقیری را بر سرِ میز خود دعوت کند، چون باید طرز معرفی کردن همسرش، سلام کردن، نشستن و بالاخره خوردن را بداند و فقط توانگران این کارها را بلدند.
@omidesaba
omidesaba.com
📗#رساله_های_اندیشمندان_در_باب_آموزش_نوین (سفرنامه‌ها)
✍️گرد آوری: خانم #فاطمه_کاملی
موسسه بامداد امید صبا
📌 از آغاز نوین سازی آموزش در دوره عباس میرزا، گروه های موافق و مخالف به ابراز عقیده در باب این تحول پرداختند. مخالفت های عوام و برخی روحانیون سنت گرا، روشنفکران را واداشت، با تبلیغ آموزش نوین و ذکر اهمیت و فواید آن، نظر مردم را به ضرورت اصلاحات معطوف کنند. یکی از روش های تبلیغ، نوشتن رسالاتی در باب وجوه مختلف آموزش نوین بود که نقش مهمی در جلب موافقت مردم و اشراف با اصلاحات داشت. رساله نویسان از سه دیدگاه متفاوت به آموزش و علوم جدید نگاه می کردند: سنت گرایان مخالف با آموزش نوین، متجددین افراطی و علاقمندان به ایجاد انطباق میان اسلام و آموزش غربی.
ریشه های غربی و غیر اسلامی علوم و آموزش جدید، از همان ابتدا باعث شکل گیری مخالفت هایی میان روحانیان و به تبع آن، مردم شد که در بسیاری موارد به لغو یا تعلیق اصلاحات آموزشی منجر گردید. مسائلی چون تقابل مسیحیت و اسلام، آموزش زنان، نظریات علمی متناقض با شرع مثل نظریه تکامل و ترس از نفوذ سیاسی و فرهنگی غرب بر جامعه از عمده دلایل مخالفت ها بود. به علاوه آموزش سنتی در تمام سطوح تحت نفوذ روحانیان بود و رواج مدارس مدرن، نظام آموزشی ایران را از حیطه قدرت ایشان خارج می کرد. بنابرین آنها با نوشتن رسالات و فتواهایی، مخالفت خود را ابراز کردند. برای مثال آیت الله نایینی در فتوایی، مدارس نوین را تلاش صلیبیان برای غلبه بر مسلمانان، تیشه زدن به ریشه اسلام و ترویج عقاید داروینی مسلکان شمرد. شیخ فضل الله نوری نیز افتتاح مدارس دخترانه را در حکم توسعه فاحشه خانه ها دانسته و در رسالات مختلفی علوم و آموزش غربی را خلاف شرع اعلام کرد. فتواها و رسائل متعددی از دیگر علما نظیر فتوای سید علی یزدی برای حمله به مدرسه رشدیه نیز موجود است. هرچند باید درنظر داشت، همه روحانیون پیرو این دیدگاه نبودند. مثلا شیخ هادی نجم آبادی و آیت الله طباطبایی از بانیان مدارس جدید بودند و حتی مدارسی برای دختران تاسیس کردند.
در مقابل گروه اول، دیدگاه غرب گرایان افراطی قرار داشت که معتقد بودند آموزه های اسلامی مانع پیشرفت کشور و آموزش مردم است. آنان به تعلیم فلسفه و علوم غربی به جای آموزه های مذهبی در مدارس تاکید داشتند. مشهور ترین روشنفکر این گروه، فتحعلی آخوند زاده بود. او در رساله الفبای جدید، حتی طرحی برای تغییر خط مطرح کرد و علت آن را نواقض خط عربی شمرد که باعث سختی سواد آموزی و فرار محصلین از درس می شد. همچنین در رساله مشهور مکتوبات کمال الدوله بر جایگزینی باستان گرایی و حکمت و فلسفه به جای آموزش مذهبی تاکید کرد. وی معتقد بود آموزش های مذهبی و اسلامی از علل اصلی توسعه خرافات و جهل مردم است. ایده های وی در همان دوره قاجار مورد توجه برخی اندیشه گران دیگر نظیر میرزا آقاخان کرمانی و ملکم قرار گرفت. با این حال به علت دین ستیزی نتوانست مردم را جذب کند. هرچند در دهه های بعد مورد اقبال قرار گرفت. 👇👇👇
✍️گرد آوری: خانم #فاطمه_کاملی
موسسه بامداد امید صبا
📌 از آغاز نوین سازی آموزش در دوره عباس میرزا، گروه های موافق و مخالف به ابراز عقیده در باب این تحول پرداختند. مخالفت های عوام و برخی روحانیون سنت گرا، روشنفکران را واداشت، با تبلیغ آموزش نوین و ذکر اهمیت و فواید آن، نظر مردم را به ضرورت اصلاحات معطوف کنند. یکی از روش های تبلیغ، نوشتن رسالاتی در باب وجوه مختلف آموزش نوین بود که نقش مهمی در جلب موافقت مردم و اشراف با اصلاحات داشت. رساله نویسان از سه دیدگاه متفاوت به آموزش و علوم جدید نگاه می کردند: سنت گرایان مخالف با آموزش نوین، متجددین افراطی و علاقمندان به ایجاد انطباق میان اسلام و آموزش غربی.
ریشه های غربی و غیر اسلامی علوم و آموزش جدید، از همان ابتدا باعث شکل گیری مخالفت هایی میان روحانیان و به تبع آن، مردم شد که در بسیاری موارد به لغو یا تعلیق اصلاحات آموزشی منجر گردید. مسائلی چون تقابل مسیحیت و اسلام، آموزش زنان، نظریات علمی متناقض با شرع مثل نظریه تکامل و ترس از نفوذ سیاسی و فرهنگی غرب بر جامعه از عمده دلایل مخالفت ها بود. به علاوه آموزش سنتی در تمام سطوح تحت نفوذ روحانیان بود و رواج مدارس مدرن، نظام آموزشی ایران را از حیطه قدرت ایشان خارج می کرد. بنابرین آنها با نوشتن رسالات و فتواهایی، مخالفت خود را ابراز کردند. برای مثال آیت الله نایینی در فتوایی، مدارس نوین را تلاش صلیبیان برای غلبه بر مسلمانان، تیشه زدن به ریشه اسلام و ترویج عقاید داروینی مسلکان شمرد. شیخ فضل الله نوری نیز افتتاح مدارس دخترانه را در حکم توسعه فاحشه خانه ها دانسته و در رسالات مختلفی علوم و آموزش غربی را خلاف شرع اعلام کرد. فتواها و رسائل متعددی از دیگر علما نظیر فتوای سید علی یزدی برای حمله به مدرسه رشدیه نیز موجود است. هرچند باید درنظر داشت، همه روحانیون پیرو این دیدگاه نبودند. مثلا شیخ هادی نجم آبادی و آیت الله طباطبایی از بانیان مدارس جدید بودند و حتی مدارسی برای دختران تاسیس کردند.
در مقابل گروه اول، دیدگاه غرب گرایان افراطی قرار داشت که معتقد بودند آموزه های اسلامی مانع پیشرفت کشور و آموزش مردم است. آنان به تعلیم فلسفه و علوم غربی به جای آموزه های مذهبی در مدارس تاکید داشتند. مشهور ترین روشنفکر این گروه، فتحعلی آخوند زاده بود. او در رساله الفبای جدید، حتی طرحی برای تغییر خط مطرح کرد و علت آن را نواقض خط عربی شمرد که باعث سختی سواد آموزی و فرار محصلین از درس می شد. همچنین در رساله مشهور مکتوبات کمال الدوله بر جایگزینی باستان گرایی و حکمت و فلسفه به جای آموزش مذهبی تاکید کرد. وی معتقد بود آموزش های مذهبی و اسلامی از علل اصلی توسعه خرافات و جهل مردم است. ایده های وی در همان دوره قاجار مورد توجه برخی اندیشه گران دیگر نظیر میرزا آقاخان کرمانی و ملکم قرار گرفت. با این حال به علت دین ستیزی نتوانست مردم را جذب کند. هرچند در دهه های بعد مورد اقبال قرار گرفت. 👇👇👇
مهمترین و موفق ترین دیدگاه، نظر روشنفکرانی بود که تلاش می کردند اسلام را با تجدد آشتی دهند. در مناطق دیگر جهان اسلام نظیر عثمانی و مصر نیز از این شیوه برای غلبه بر تفکر سنتی استفاده می شد. مشهور ترین فرد این دسته سید جمال الدین اسدآبادی بود. رسائل وی نه تنها در ایران، بلکه در گستره ای از هند و افغانستان تا عثمانی و آفریقا خوانده می شد. او عنوان کرد، اسلام دینی موافق فلسفه و علم است و باید از این دو سلاح برای ارتقای مسلمین و مقابله با غرب استفاده کرد. عقاید وی باعث تغییر تفکر روشنفکرانی چون ملکم و آقاخان کرمانی شد که پیش تر اسلام را مانع پیشرفت می دانستند. ملکم از اولین کسانی بود که در رساله دفتر تنظیمات به لزوم اخذ علوم انسانی نظیر علم حقوق، سیاست و مدیریت در کنار علوم تجربی و فناوری های غربی تاکید کرد و برنامه های اصلاحاتی پیشین را ناقص دانست. او برعکس دیدگاه های سنتی که رواج علوم و آموزش غربی را مجرایی برای نفوذ غربیان در نظر می گرفتند، اخذ علوم غربی را راهی برای جلوگیری از چیرگی قدرت غرب بر ایران عنوان کرد. در همین راستا افرادی مانند مستشارالدوله پا را فراتر گذاشته و عنوان کردند اساسا تمام تعالیم غرب برگرفته از اسلام است. او در رساله یک کلمه، پر خواننده ترین رساله پیش از مشروطه، اصول نوزده گانه حقوق بشر غربی را با آیات و احادیث اسلامی تطبیق داد. سید جمال الدین اسدآبادی نیز در رسائل خود ریشه بسیاری از پیشرفت های علمی و فرهنگی غرب را استفاده از دستاورد های مسلمین می دانست. امثال میرزا آقاخان کرمانی، مجد سینکی و طالبوف نیز بر همین عقیده بودند. البته طالبوف تنها به نوشتن رسالات تبلیغی بسنده نکرد و کتب آموزشی مانند کتاب احمد برای کودکان نوشت که در همان زمان حیاتش به عنوان متن درسی در مدارس استفاده شد. در نهایت این دیدگاه موفق شد بیشترین تاثیر را در جلب نظر مردم به اصلاحات غربی برجا بگذارد. زیرا به آنان اطمینان می داد، اخذ علوم و آموزش غربی ضربه ای به اسلام نمی زند بلکه با تعالی فکری مسلمانان، قدرت آنان را در برابر غرب افزایش خواهد داد. بنابراین در عین اصلاح خرافات اعتقادی، با رواج علوم جدید در جامعه موفق به اعتلای فکری جامعه ایران گردید.
✔️منابع
📗 از ستیز تا سازش/حمید کرمی پور
📗تاریخ تفکر سیاسی در دوره قاجاریه/ داریوش رحمانیان
@omidesaba
www.omidesaba.com
✔️منابع
📗 از ستیز تا سازش/حمید کرمی پور
📗تاریخ تفکر سیاسی در دوره قاجاریه/ داریوش رحمانیان
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚 #مقدمه_ای_بر_هنر_قرن_بیست_و_یکم
بخش اول - از سری مقالات خان آکادمی
✍️نویسنده: #جین_رابرتسن
👤مترجم: #زهرا_قیاسی
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
بخش اول - از سری مقالات خان آکادمی
✍️نویسنده: #جین_رابرتسن
👤مترجم: #زهرا_قیاسی
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
📚 #مقدمه_ای_بر_هنر_قرن_بیست_و_یکم
بخش اول - از سری مقالات خان آکادمی
✍️نویسنده: #جین_رابرتسن
👤مترجم: #زهرا_قیاسی
📌 هنر قرن بیست و یکم رشته ای است که در عمل و پژوهش و نشر در حال رشد و شکوفایی است و به این ترتیب یک زمینه مطالعاتی بسیار پویا محسوب می شود. موضوعات مهم بسیاری در قرن جدید اهمیت یافته اند و الهام بخش تفکر و موضوع مباحثه پژوهشگران قرار گرفته اند، مثل موج هنر زیستی BIO ART در امتداد تحقیقات علمی در علوم زیستی، و تفکر انتقادی که با نام زیبایی شناسی رابطه ای، شناخته می شود و در پاسخ به ازدیاد آثاری هنری ایجاد شده است که مخاطب را به مشارکت و تعامل دعوت می کنند. موضوعات دیگری که در اواخر قرن بیستم بحث برانگیز بوده اند هم برای تحلیل هنر و فرهنگ دیداری قرن بیست و یکم همچنان حیاتی هستند، موضوعاتی همچون نشانه شناسی، پست مدرنیسم و فمینیسم.
هنر قرن بیست و یکم از دل مواد و وسایل بسیار گوناگون سر بر می آورد. از جمله جدیدترین فناوری های الکترونیکی همچون تصویرسازی دیجیتال و اینترنت؛ ژانرهای آشنای هنر که تاریخی کهن دارند و همچنان با شور و اشتیاق دنبال می شوند، مثل نقاشی (نمونه هایی همچون کارهای مرتو و شازیا سکندر)؛ و مواد و فرآیندهایی که پیشتر کاردستی محسوب می شدند و بازنگری در آنها موجب بیان مفاهیم جدید شده است. هنرمندان زیادی آزادانه و پیگیرانه رسانه ها و فرم ها را با هم ترکیب می کنند و روش هایی را بر می گزینند که به بهترین وجه برای بیان مفاهیم مد نظرشان به کار آیند. دامنه فعالیت های آنها از پروژه های خیره کننده با بودجه های گزاف و شیوه تولید خارق العاده را در بر می گیرد تا کارهای کوچک که بر فرآیند و تجربیات ناپایا و رویکردهای خودساخت (DIY) متکی هستند. حتی تفکر تاثیرگذاریِ اثر هنری هم با تغییراتی که در عرصه ارتباطات و فناوری رخ داده، تغییر کرده است؛ هر نقطه ای در جهان هنرمندانی زندگی می کنند که به تاریخ و جغرافیای محلی می پردازند و در کنار آن به سلطه فرهنگ دیداریِ جهانی، واکنش نشان می دهند.
✔️ جهانی سازی
یک ویژگی اصلی صحنه هنر قرن بیست و یکم (و بخش های بسیاری از حیات قرن بیست و یکم) جهانی شدن است – پیوند درونی فعالیت های بشری و اطلاعات در زمان و فضا. آگاهی از حیات هنر معاصر در گوشه و کنار جهان به کمک اینترنت و رسانه های جمعی، رشدی تصاعدی داشته است. هر کس که به اینترنت دسترسی دارد می تواند رخدادهای شانگهای و سیدنی و سائوپولو یا نایروبی را دنبال کند. در عین حال جابجایی فزاینده هنرمندان در مرزها و از فراز اقیانوس ها موجب افزایش اختلاط تاثیرات و تکثر واژگان هنری شده است.
مثل هنرمندی به نام وانگچی موتو که زاده کنیاست تحصیلات عالی خود را در ولز جنوبی و بعد ایالات متحده ادامه داد. تصاویری که او از زنان با کولاژ می سازد متاثر از هنر قبیله های آفریقایی، هنر کولاژ در اروپا و آمریکای قرن بیستم و تصویرسازی های متاخر در مد و پورنوگرافی و کتاب های مرجع پزشکی است.
پژوهشگران درباره معانی و نتایج جهانی سازی بسیار مباحثه کرده اند. آیا جهانی سازی نیرویی است که موجب رشد و آزادی اقتصادی و سیاسی در سراسر جهان می شود، یا موجب استثمار بیشتر مناطق درحال توسعه توسط کشورهای ثروتمند می شود؟ آیا جهانی سازی در محل های مختلف عملکرد متفاوتی دارد؟
آیا کارهایی که در حوزه جهانی سازی و هنر در آسیا و آفریقا و خاورمیانه و جاهای دیگر صورت می گیرند مفروضات سنت را به چالش می کشند و داوری های مرسوم را ارزیابی می کنند؟ این چالش زیر سوال بردن سنت ها، اصل اساسی تمدن غرب محسوب می شود. آیا نهادهای غربی در این اصل بازاندیشی می کنند یا صرفا هنر را از جاهای دیگر به سیاهۀ نشانگان خود می افزایند و صرفا ژستی فارغ از دیدگاه انتقادی برای همه شمولی گرفته اند؟ نمایشگاه های کیوریت شده چگونه مضامین جهانی شدن را در نمایش آثار هنرمندانی از نقاط مختلف جهان نشان می دهند؟ توسعه بازار هنر و تکثیر بینال ها و آرت فر ها باعث شده گروه خاصی از هنرمندان از هر قاره در عرصه بین المللی حضور یابند؛ اما آیا زیرساخت ها و ارزش های بازار هنر هم تغییر کرده است؟
@omidesaba
www.omidesaba.com
بخش اول - از سری مقالات خان آکادمی
✍️نویسنده: #جین_رابرتسن
👤مترجم: #زهرا_قیاسی
📌 هنر قرن بیست و یکم رشته ای است که در عمل و پژوهش و نشر در حال رشد و شکوفایی است و به این ترتیب یک زمینه مطالعاتی بسیار پویا محسوب می شود. موضوعات مهم بسیاری در قرن جدید اهمیت یافته اند و الهام بخش تفکر و موضوع مباحثه پژوهشگران قرار گرفته اند، مثل موج هنر زیستی BIO ART در امتداد تحقیقات علمی در علوم زیستی، و تفکر انتقادی که با نام زیبایی شناسی رابطه ای، شناخته می شود و در پاسخ به ازدیاد آثاری هنری ایجاد شده است که مخاطب را به مشارکت و تعامل دعوت می کنند. موضوعات دیگری که در اواخر قرن بیستم بحث برانگیز بوده اند هم برای تحلیل هنر و فرهنگ دیداری قرن بیست و یکم همچنان حیاتی هستند، موضوعاتی همچون نشانه شناسی، پست مدرنیسم و فمینیسم.
هنر قرن بیست و یکم از دل مواد و وسایل بسیار گوناگون سر بر می آورد. از جمله جدیدترین فناوری های الکترونیکی همچون تصویرسازی دیجیتال و اینترنت؛ ژانرهای آشنای هنر که تاریخی کهن دارند و همچنان با شور و اشتیاق دنبال می شوند، مثل نقاشی (نمونه هایی همچون کارهای مرتو و شازیا سکندر)؛ و مواد و فرآیندهایی که پیشتر کاردستی محسوب می شدند و بازنگری در آنها موجب بیان مفاهیم جدید شده است. هنرمندان زیادی آزادانه و پیگیرانه رسانه ها و فرم ها را با هم ترکیب می کنند و روش هایی را بر می گزینند که به بهترین وجه برای بیان مفاهیم مد نظرشان به کار آیند. دامنه فعالیت های آنها از پروژه های خیره کننده با بودجه های گزاف و شیوه تولید خارق العاده را در بر می گیرد تا کارهای کوچک که بر فرآیند و تجربیات ناپایا و رویکردهای خودساخت (DIY) متکی هستند. حتی تفکر تاثیرگذاریِ اثر هنری هم با تغییراتی که در عرصه ارتباطات و فناوری رخ داده، تغییر کرده است؛ هر نقطه ای در جهان هنرمندانی زندگی می کنند که به تاریخ و جغرافیای محلی می پردازند و در کنار آن به سلطه فرهنگ دیداریِ جهانی، واکنش نشان می دهند.
✔️ جهانی سازی
یک ویژگی اصلی صحنه هنر قرن بیست و یکم (و بخش های بسیاری از حیات قرن بیست و یکم) جهانی شدن است – پیوند درونی فعالیت های بشری و اطلاعات در زمان و فضا. آگاهی از حیات هنر معاصر در گوشه و کنار جهان به کمک اینترنت و رسانه های جمعی، رشدی تصاعدی داشته است. هر کس که به اینترنت دسترسی دارد می تواند رخدادهای شانگهای و سیدنی و سائوپولو یا نایروبی را دنبال کند. در عین حال جابجایی فزاینده هنرمندان در مرزها و از فراز اقیانوس ها موجب افزایش اختلاط تاثیرات و تکثر واژگان هنری شده است.
مثل هنرمندی به نام وانگچی موتو که زاده کنیاست تحصیلات عالی خود را در ولز جنوبی و بعد ایالات متحده ادامه داد. تصاویری که او از زنان با کولاژ می سازد متاثر از هنر قبیله های آفریقایی، هنر کولاژ در اروپا و آمریکای قرن بیستم و تصویرسازی های متاخر در مد و پورنوگرافی و کتاب های مرجع پزشکی است.
پژوهشگران درباره معانی و نتایج جهانی سازی بسیار مباحثه کرده اند. آیا جهانی سازی نیرویی است که موجب رشد و آزادی اقتصادی و سیاسی در سراسر جهان می شود، یا موجب استثمار بیشتر مناطق درحال توسعه توسط کشورهای ثروتمند می شود؟ آیا جهانی سازی در محل های مختلف عملکرد متفاوتی دارد؟
آیا کارهایی که در حوزه جهانی سازی و هنر در آسیا و آفریقا و خاورمیانه و جاهای دیگر صورت می گیرند مفروضات سنت را به چالش می کشند و داوری های مرسوم را ارزیابی می کنند؟ این چالش زیر سوال بردن سنت ها، اصل اساسی تمدن غرب محسوب می شود. آیا نهادهای غربی در این اصل بازاندیشی می کنند یا صرفا هنر را از جاهای دیگر به سیاهۀ نشانگان خود می افزایند و صرفا ژستی فارغ از دیدگاه انتقادی برای همه شمولی گرفته اند؟ نمایشگاه های کیوریت شده چگونه مضامین جهانی شدن را در نمایش آثار هنرمندانی از نقاط مختلف جهان نشان می دهند؟ توسعه بازار هنر و تکثیر بینال ها و آرت فر ها باعث شده گروه خاصی از هنرمندان از هر قاره در عرصه بین المللی حضور یابند؛ اما آیا زیرساخت ها و ارزش های بازار هنر هم تغییر کرده است؟
@omidesaba
www.omidesaba.com
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
📌 عده‌ای معتقدند که انسان با به‌‌کار گیری از بتن توانسته است به زندگی بهتری در عرصه‌ی شهرسازی و ساختن بنا و اماکن دست یابد؛ اما عده‌ای دیگر معتقدند اگرچه استفاده از بتن منافع فراوانی را برای زندگی بشر به ارمغان داشته است اما اثرات مخرب زیست‌محیطی فراوانی به دنبال داشته است.
◾️@omidesaba
◽️omidesaba.com
◾️@omidesaba
◽️omidesaba.com