بامداد امید صبا

📚 #چه_باید_کرد؟
✍️نویسنده: #لئون_تولستوی
👤مترجم: دکتر #مهدی_سمسا

📌 مثلاً مجسم کنید که من با پالتو پوست گران بهایی که به دوش انداخته ام سوار کالسکه ام بشوم، یا فلان بینوا که حتی کفش به پا ندارد و عمارت مرا که دو هزار روبل ارزش دارد ببیند، آن وقت هوس کنم که بدون تاسف پنج روبل هم به این آدم بدهم، او چه درباره من قضاوت خواهد کرد؟ قطعاً تصور می کند من پولی را که بدون زحمت و به آسانی از چنگ دیگران بیرون آورده ام این طور بی دریغ به او بخشیده ام. بنابراین، او و دیگران که اموال شان را غصب کرده اند در این مورد چه فکر خواهند کرد؟ و چه احساساتی می توانند در مقابل من داشته باشند، جز این که تا حد ممکن بیشتر این روبل ها را از جیب من بیرون بکشند؟
من می خواهم به آن ها نزدیک شوم و شکایت می کنم که چرا آدم های نادرستی هستند، در صورتی که این من هستم که می ترسم روی رختخواب آن ها بنشینم از ترس این که مبدا شپش های شان به تنم بروند و ایشان، یعنی این آدم های بی شعور و بدجنس که با من از روی درستی رفتار نمی کنند اگر به منزل من بیایند مجبورند در ایوان و کفش کن به انتظار بایستند.
کدام آدم سنگدل می تواند در میان کسانی که شکم شان خالی است و یا جز نان جو چیزی برای سدجوع ندارند، پنج نوع غذای گوناگون صرف کند؟ هیچ کس این جرات را ندارد پس برای این که شخص بتواند در میان گرسنگان بهتر بخورد چاره ای ندارد جز این که خودش را از چشم آن ها پنهان کند و این همان کاری است که ما بیش از هر چیز به آن می پردازیم.
وقتی به اوضاع زندگی خودمان دقت کردم دیدم تصادفی نیست که نزدیک شدن ما با بینوایان مشکل است، بلکه ماها زندگی خود را طوری ترتیب داده ایم که این اشکال همیشه موجود باشد. هم چنین متوجه شدم که آن چه ما برای خود راحتی می دانیم، بستگی لایتغییری با یک شکاف دائمی و عمیق بین ما و فقرا دارد. ما در خوراک خوردن، پوشیدن، مسکن گرفتن و بالاخره در تعلیم و تربیت فقط یک مقصد را می جوییم و آن جدایی و تمایز از تیره بختان است و بیش از نُه دهم ثروت خود را برای پایداری و استحکام این دیوار غیرقابل عبور خرج می کنیم. وقتی شخص پولدار شد با کسان دیگری هم خوراک و هم ظرف نمی شود، بلکه ظروف جداگانه ای برای خویش ترتیب میدهد. به مستخدمین خود غذاهای لذیذ می دهد تا مبادا یک وقت آب دهان شان در ظرف خوراک او بریزد، اغلب تنها غذا می خورد و چون این غذا خوردن کسل کننده است خوراک های رنگارنگی برای میز ناهارخوری اختراع می کند، اصولاً غذا خوردن نیز برای او نشانه ای از خودخواهی و نخوت و تشخص می شود و چنین است که همان غذا برای او وسیله دوری بیشتر از دیگران می گردد. دیگر یک آدم متمول نمی تواند فقیری را بر سرِ میز خود دعوت کند، چون باید طرز معرفی کردن همسرش، سلام کردن، نشستن و بالاخره خوردن را بداند و فقط توانگران این کارها را بلدند.
@omidesaba
omidesaba.com

148 viewsedited 05:14