☝️☝️☝️
اوستا زینل داستانی طنز از کتاب قربانعلی بیگ
اثر میرزا جلیل محمد قلی زاده
(ملا نصر الدین ) ترجمه کریم کشاورز
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

ترس از سیطره غرب و کوشش ما برای رهایی، موجب غفلت بزرگتری می شود و به جای رهایی اقتصادی مارا به تسلیم در برابر فرهنگ غرب می کشاند .
غرب زدگی و بیگانگی از خود دو وجهِ توهم مضاعف است .
@omidesaba
👇👇👇

آسیا در برابر غرب
داریوش شایگان نشر فرزان
فرو ریختن ارزشهای گذشته و ننشستن ارزش‎های نو به جای آنها، جوامع "پیشرفته" و متجدد آسیایی را به طرز زننده‎ای پول‎پرست کرده است ولی چرا مال دنیا و پول که همواره در سنت‎های آسیایی جنبه منفی داشت امروزه اینقدر اهمیت و ارج پیدا کرده است؟
در جوامع گذشته این تمدنها، در برابر نعمت‎های این جهانی راهِ آخرت و رستگاری باز بود. تصوف در دنیای اسلامی و آیین یوگای هندی حکم پناهگاهی را داشت که سالکان می‎توانستند بدان روی آورند و در سکوت و آرامش به تکامل معنویِ خود بپردازند. در جامعه غرب، در برابر اختناق جامعه مصرف و تبِ تولید، راه قیام، اعتراض، خلاقیت هنری و تفکر باز است. در جوامع ما نه این است و نه آن. فلج فکری و فقرِ علوم انسانی مانع تفکر می ‎شود و کارهای علمی ما، بیش‎تر محدود به ترجمه است تا تفکر بکر و آزاد. در چنین وضعی یگانه مفری که این جامعه متجدد می‎یابد راه موفقیت مالی و اجتماعی است. در برابر دنیایی که به اَبسورد (absurd) پوچی تنزل کرده است، به قول کامو، می‎توان سه واکنش از خود نشان داد: خودکشی، آفرینش هنری و جهش متافیزیک. خودکشی راه تلخکامان نومید است و آفرینشِ هنری راه پرومته‎های جهانساز، و جهش متافیزیک راه متفکران جسور و پاکبازان شوریده. نگراییدن به هیچ یک از این سه راه آدمی را به راه چهارم می‎کشاند، یعنی غیر اصیل‎ترین گریزگاه انسان: موفقیت مالی و اجتماعی.
اهمیت دادن به پول در این جوامع به طبقه سوداگر محدود نمی‎شود، بلکه تب پول در آوردن همه طبقات را در بر می ‎گیرد، و حتی روشنفکران را که می‎بایستی اصولا کمتر از هر طبقه دیگر به این موضوع توجه داشته باشند
ولی برای بسیاری از افراد این قشر اجتماعی، ثروت پناهگاهی است که می‎توان در کمین آن به تکاملِ خود پرداخت و چون بسیاری از استعدادهای این کشورها مجال شکفتگی نمی‎یابند و راههای متعارف بیان درونی که در جوامع غربی وجود دارد در اینجا بسته است، این‎گونه افراد، یگانه راه بقای خود را در گوشه‎گیری می‎یابند و برای اینکه بتوانند به خلوت خود برسند، نیازمند پولند. در چنین وضعی پول جنبه وسیله آزادی را پیدا می‎کند.
برای ثروتمندان تازه به دوران رسیده این جوامع، پول یگانه هدف است. ولی از آنجا که این طبقه نه از سنت بورژوازی غرب برخوردار است و نه به آرمانهای پیشینِ ملت خود وفادار، پول موجب بروز انواع رفتارهای ناهنجار، به ویژه بی ذوقی و کج‎سلیقگی می‎شود. کج‎سلیقگی این طبقه واقعاً حیرت‎انگیز است. آثار آن را در حرکات نسنجیده
در زرق و برق مبتذل تزیینات خانه، در معماری بی‎قواره، در آشفتگی مهمانی‎ها،در حرف های بی مایه و باسمه ای می بینیم .
@bamdadeomideurmia
@omidesaba

فیلسوف دانمارکی ۱۸۱۳--۱۸۵۵
دکترا از دانشگاه کپنهاگ ۱۸۴۱
با علایق زیبایی شناسی. معرفت شناسی فلسفه اخلاق و فلسفه دین
@omidesaba
👇👇👇👇

اگزیستانسیالیزم به روایت کگور
قسمت سوم (آخر)
انسانی که در سطح زندگی زیبایی‎شناسانه است یا در سطح زندگی اخلاقی است چنان ملالت زندگی و یاس را تجربه می‎کند که نا امید از همه جا و همه کس است. او در حسرت تجربه مجدد شادمانی و معنای زندگانی، روزگار می‎گذراند جان او خسته است و تمام وجودش در کرخی و سردی زندگی درگیر. موقعیت‎های اجتماعی، ثروت، مقام، شهرت و نرمهای اخلاقی به مثابه ماسک‎های ابلهانه‎ای هستند که فقط ساده‎لوحان را ارضاء می‎کند و او اینک، دیگر لذتی از اینها نمی‎برد البته کگور گوشزد می‎کند که بسیارند آدمیانی که در غار این دو مرحله گرفتار می‎مانند و تا آخر عمر این ملالت را بدوش می‎کشند و تا پایان عمر جرات سرک کشیدن به بیرون از این غار را نمی‎یابند و یا از چنان نبوغی برخوردار نیستند که فکر کنند شاید بتوان از این ملالت عبور کرد. باری از نظر کگور تجربه جانکاه زندگی در این دو سطح می‎تواند (به عنوان یک امکان) انسان ناامید را آماده کند تا وارد سطح سوم شود. او از این سطح به عنوان مرحله سوم (Religious Stage) یعنی مرحله دینی یاد می‎کند. در این سطح اولاً (اصل اول) لازم است انسان به تمامه تفرد یا همان اگزیستانس یا Individuality خود را حفظ کند. ثانیاً (اصل دوم) تمام امور موقت و گذرا (Temporary) را به کنار بنهد و ثالثاً (اصل سوم) توجه به یک کانون ابدی داشته باشد. بنا بر اصل اول من بودن من، باید همواره بماند این من است که در این سطح مبتکرانه با امر ابدی وارد قمار عاشقانه می‎شود و هر آن، خود را شکوفاتر و شکوفاتر می‎کند . اصل دوم بشما می‎گوید آنچه دارید را فرو بنهید شما داشته‎هایتان (Having) نیستید بلکه شما خودتان (Bing) هستید. تمامی چیزهایی که خودتان یا جامعه به شما می‎دهد بارهایی هستند که جانتان را خسته می‎کنند فرو بنهیدشان. او می‎گوید حتی مذهب جاری به شما نقشی می‎دهد بسان ماسک که شما را از خوتان دور می‎کند و باعث می‎شود اگزیستانس خود را تجربه نکنید به همین خاطر به شدت با کلیسا مخالف بود، و اصل سوم توجه کانونی به ابدیت. در راه وصال هیچ آدابی هیچ طرحی هیچ راهی وجود ندارد آدمی است که به تمام قامت در برابر یک راز ابدی به حیرت می‎ایستد و رهسپار می‎شود به کجا؟ نمی ‎داند، چگونه؟ نمی‎داند، چرا؟ نمی‎داند، کگور می‎گوید وقتی عقل
نا امید از پاسخ است. قصه ایمان و شورمندی آغاز می‎شود ما در قمار ایمانی شور مندانه است که خود را می‎یابیم، شیفته خود می‎شویم، دیگر برنمی‎گیریم یا نمی‎اندوزیم، بلکه می ‎بخشیم، می‎دهیم و در چنین شرایطی است که "هرکول" درون ما هر روز ظهور و بروز می‎یابد و تازه به
تازه، نو به نو می‎شود.
یادداشتی از استاد گلشاهی
@omidesaba

یکی از مهمترین واسطه ها برای شناخت فرهنگ ها سفر نامه هاست که نقش مترجم بین فرهنگی داشته‌اند .
کتاب بیش از آنکه معطوف به محتو ای سفرنامه باشد متوجه شکل گیری محتوا بوده است .
@omidesaba
👇👇👇

ایرانی از نگاه دیگران .
منطق فهم فرهنگ ایران در سفر نامه ها
نشر پژوهشگاه فرهنگ و هنر و ارتباطات
از نگاه کلی سیاحان :زندگی ایرانی در جامعه‎اش "به تار مویی بند است و بسیار متلاطم است"، و حق او همیشه تابع قدرت و زور است. اگر زور داشته باشی، حق هر کاری را داری و حتی برای گرفتن حق خود نیز به زور متکی بود. در نتیجه به دلیل خاصیت استبداد سلسله مراتبی ایرانی، از شاه تا پایین‎ترین آدم، ظلم ناشی از استبداد نیز به صورت سلسله‌‎مراتبی در همه مقاطع هرم اجتماعی ایران توزیع می‎شود. و همیشه هر کس نسبت به بالادستان مورد ظلم و اخاذی و . . . است و نسبت به زیردستان خود ظالم و اخاذ است. مردم در زندگی عادی خویش بر نوعی آرامش نسبی اتکا دارند، ولی هرگاه پای روابط قدرت به میان می‎آید، نوسان‎های شدید، مهم‎ترین ویژگی زندگی ایرانیان می‎شود: "هر چند دهقانان ایرانی با آسایش خاطر و مُرادمند زندگی می ‎کنند، اما در مقابل همواره در معرض توهین، بی‎احترامی و ضرب و شتم ماموران شاهی و وزیران می‎باشند."
باید دقت کرد که این خصوصیت استبداد و ظلم سلسله‎مراتبی در ایران، نه تنها مال افراد که حیثیت و موقعیت و منزلت و شخصیت آنها را نیز پایمال می‎کند، بنابراین "شخصیت جمعی ایرانیان و احساس آزارنده ناامنی" همراه است و "آسیب‎های روانی شدیدی" متحمل است. به همین سبب ایرانیان در عین نخوت فرهنگی‎شان همواره در مقابل احساس مخرب ناامنی و حقارت" قرار می‎گیرند در نتیجه فضای اجتماعی ایرانیان، به طور عام سرشار از ناامنی و بی‎ثباتی است، به خصوص در آنجا که پای منافع سیاسی، اقتصادی و روابط قدرت در میان باشد، اجتماع ایرانی همیشه "آسیب‎های روانی شدیدی" را به
اعضایش وارد می کند .
در این شرایط پُرنوسان، کنشگر ایرانی شرایط سرشار از بی‎اعتمادی، ناامنی و بی‎ثباتی را تجربه می‎کند که او را دچار "خصلت شدیداً فردگرایانه ایرانی" می‎کند و او با نوعی "فرصت‎طلبی غیراخلاقی" برای حفظ بقای خود تلاش
می‎کند. از سوی دیگر، ساختار استبداد زده و ظلم سلسله مراتبیِ کنشگر ایرانی که همراه با تجربه مداومی از قربانی شدن پیش پای قدرت است، نوعی روحیه تملق و چاپلوسی را برای رفع امور و انجام کارها و دفع خطرهای ناشی ازاستبداد سلسله ‎مراتبی و حفظ بقای خویشتن، در او تقویت کرده است.
این بی‎ثباتی و ناامنی و بی‎اعتمادی به وضع موجود و به خصوص آتیه، همراه با تجربه مداوم سلطه و استبداد او
را دچار نوعی "روحیه سازگاری" برای بقای خود کرده است. "شخصیت ایرانی به راحتی به وضع موجود تن می‎دهد و با آن سازگار می‎شود". سایر سفر نامه ‎نویسان از طبع آرامش‎طلب و اینکه ایرانی هیچ گاه کار را به منتهای آن نمی‎رساند و با قدرت درگیر نمی‎شود، صحبت کرده‎اند. از سوی دیگر، این سازگاری نوعی رمز بقابرای استحاله درونی نیروهای مسلط نیز بوده است .
@omidesaba

در مذاکره و مصالحه
وقتی شما احساسات خودرا نشان داده
و با همدلی پاسخ می دهید احتمال بیشتری وجود دارد که با تدبیر عمل کنید تا گستاخانه .
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
👇👇👇

انسان سالم زندگی سالم
به قصد محتوا و معنا بخشیدن به زندگی پر دلهره این قرن در پانزده روش مهارت و رویارویی با مشکلات تالیف شده است .
اثر کریس ال کلینک
مترجم علی محمد گودرزی نشر رسا
#هنرمذاکره:
شما ناگزیرید برای اجتناب از خشم رنج‎آور غیرضروری، دریابید که روابط بین فردی در مذاکره بنا نهاده می‎شوند. شما در بعضی موارد می‎توانید با زور گویی و پایمال کردن دیگران به اهداف خود نایل شوید. اگر همیشه بر خواسته ‎های خود پافشاری کنید و بالاخره هزینه‎ای را باید بپردازید. ممکن است اغلب پیروز شوید، اما تنها و گوشه‎گیر خواهید شد. برعکس، اگر عادت کنید که همیشه منفعل بوده و تسلیم خواسته‎های دیگران شوید، می‎توانید از کوشش‎ برای مذاکره اجتناب ورزید، اما در نهایت احساس رنجش خواهید کرد. بهترین راه حل این است که بحث‎کننده خوبی باشید.
#هنرمصالحه:
به کودکان از زمان کوچکی یاد داده می ‎شود که نمی‎توانند هر چیزی را که می ‎خواهند، داشته باشند. اما ، به نظر می ‎رسد که این درس در سنین بزرگسالی فراموش می‎شود . مصالحه مهارتی است که مستلزم درک نیازهای خود و دیگران می‎باشد. شما مجبور نیستید خواسته‎های فرد دیگر را پذیرفته یا با آن موافقت کنید، بلکه لازم است به فرد مقابل اجازه دهید بداند آنچه را که می‎خواهد، متوجه شده‎اید.
مصالحه همچنین نگرشی است که با برخورداری از آن به روابط بین فردی به عنوان موقعیت‎های برنده یا بازنده نگاه نمی‎کنید. شما ناچارید به حد کافی انعطاف‎پذیر باشید تا فرد دیگر را ارضا کنید. برای اینکه هر دو طرف به خواسته‎هایشان برسند، هر کدام ناچار است چیزی به فرد دیگر بد هد.
هنگامی مذاکره احتمالاً احساساتی قوی رظاهر می‎شونداین احساسات را تشخیص داده، و بپذیرید، و سعی کنید در سطح متعادلی آنها را حفظ کنید.
1. از تقاضاهای انعطاف‎پذیر، اجتناب کنید که شما را در موقعیتی قرار می‎دهند که هر نوع مصالحه‎ای، شکست به نظر می‎رسد.
2. به مذاکرات به عنوان رقابتی نگاه نکنید که یک پیروز و بقیه شکست می‎خورند.
3 از #خودآرمیدگی استفاده کنید تا بتوانید احساسات‎تان را در کنترل بگیرید.
4. فضا را با نشان دادن همدلی، صمیمانه سازید.
5. جرات‎ورز باشید و از پاسخ‎های پرخاشگرانه و ناشی از عدم جرات‎ورزی اجتناب کنید.

#خود آرامیدگی: نشستن یا دراز کشیدن در مکانی راحت با چند نفس آرام و عمیق و اجازه دادن به مغز برای استراحت و دورکردن نگرانی ها و...است
@bamdadeomideurmia

#ایدئولوژی داوِ قدرت
دکتر محمد تقی #قزلسفلی
روشن فکر کیست ؟ و سر نوشت اوچیست ؟
پیش در آمدی بر روش شناسی جریان‌ های فکری ایران معاصر .
انتشارات #امید_صبا منتشر کرد.
دی ماه ۱۳۹۶
@omidesaba
👇👇👇👇

#ایدئولوژی_داو_قدرت

#روشنفکران_و_سیاست در ایران، نوشته دکتر محمدتقی #قزلسفلی
انتشارات #امید_صبا، دی ماه ۱۳۹۶
کتاب با هدف نقد و آسیب‎شناسی #جریان_های_روشنفکری در جهان و ایران به نگارش درآمده و در تلاش است تا در ذیل تعریف این طبقه و بررسی چرایی و پیامدهای حضور آنان در سپهر سیاست، از موقعیتی سخن بگویید که "شیلز" آن را گرفتار آمدن در تعارض میان نقش اجتماعی - سیاسی و تعهد به والاترین ارزش‎ها و مقدسات می‎نامد. اگر مقوله مطرود جامعه و حکومت شدن برای نگرش انتقادی روشن‎فکران نقش اساسی دارد، آیا این افراد باید به هر روی با محیط و جامعه و عصر خود درافتند و تبعید یا سوزانده شوند؟
و یا به قول پی‌یر بورویو:
آنها "ناخودآگاه فرهنگی" جوامع خود هستند و می بایست با اصول جامعه همراهی و آرمان های خود را با چهار چوب فکری جامعه تطبیق دهند.
بخش دوم کتاب دست به انتخاب برخی چهره‎های تأثیرگذار در تاریخ اندیشه روشن‎فکری ایران زده ‎است، هر چند این بدان معنا نیست که این کسان تنها افراد و تنها معیار بررسی جریان‎شناسی روشن ‎فکری در ایران‎اند. در واقع این گفتارها به ضرورت پاره‎ای پژوهش‎هایی است که نویسنده، یا بنا به دغدغه خود و یا در چهارچوب برخی مطالعات مشترک با دانشجویان، به انجام رسانده است. در عین حال تلاش این بوده تا از جریان‎های مختلف #روشنفکری و ادوار زمانی متفاوت این انتخاب صورت گیرد. با این همه تردیدی نیست که برخی چهره‎های مهم از قلم افتاده و متأسفانه امکان مطالعه و بررسی آراء ایشان ممکن نشده است.
در گفت‎و‎گوها هم تلاش شده است در جریان بحثی صریح و جدی که گاه مجبور بوده برخی مباحث طرح شده را حذف کند، موضوع روشن‎فکری در جهان و ایران را با تعدادی از چهره‎های ایرانی مهم عرصه فکر و نظر بررسی کند. در این گفت‎وگوها، هم به تجربه آن افراد و دغدغه‎هایی که ایشان در آثار خود به آنها توجه کرده‎اند و هم به برخی پرسش‎های مهم توجه شده است: آیا روشن‎فکران همچنان رهبری فکری جوامع را بر عهده دارند؟ مقوله پایان روشن‎فکری را چگونه می‎توان داوری کرد؟ آیا حضور روشن ‎فکران در سپهر عمومی و سیاسی به موقعیت و #استقلال_رأی آنها صدمه می‎زند؟
کسانی که در گفتگو مشارکت داشته‎اند:
#داریوش_شایگان، #احسان_نراقی، #مصطفی_رحیمی، #رامین_جهانبگلو، #محمدرضا_تاجیک، #محمد_ضیمران، #محمدتقی_قزلسفلی، #حاتم_قادری، #علیرضا_بهشتی، #جهانگیر_معینی_علمداری، #فریبرز_رئیس_دانا، #مهرزاد_بروجردی، #جلال_ستاری، #محمد_اسلامی_ندوشن، #مراد_ثقفی، #عبدالله_شهبازی، و #جواد_طباطبایی و مؤخره ‌ای به یاد #عباس_کیارستمی .
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
www.omidesaba.com

پرونده تاریخ فلسفه قسمت یکصد و بیستم دکارت بخش ۱
ترجمه زهرا قیاسی
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇

☝️
پرونده تاریخ فلسفه قسمت یکصد بیستم دکارت بخش ۱
@omidesaba
www.omidesaba.com

تعداد سفر نامه ها زیاد است ؛ ویژگی مثبت سفر نامه های بیگانگان ، مشاهده های خُرد آنان است
@bamdadeomideurmia
👇👇👇

#سفر نامه نویسی نگاهی به سفر نامه نویسی در غرب از کارل تامپسون مترجم سعیده زاد قناد انتشارات پژوهشگاه فرهنگ ، هنر و ارتباطات
تعریف ژانر سفرنامه‎نویسی
سفر کردن، خلق یک گردش است، حتی در فضا. شاید این سفر مقیاسی حماسی داشته و مسافر را به سوی دیگر جهان یا سمت دیگری از یک قاره یا فراز کوهستانی برساند، یا ممکن است قلمرویی نسبتاً کوچک داشته و در محدوده کشور یا منطقه یا حتی محله مسافر رخ دهد. در هر صورت، آغاز سفر یا به سادگی حتی قدم از در خانه بیرون گذاشتن، به معنای مواجهه با تفاوت و دیگری است. با این توصیف، هر سفری به نوعی رویارویی، یا به بیان خوش‎بینانه‎تر، طی طریق به سوی چیزی است که گاهی دگرگونگی خوانده می‎شود. به بیان دقیق‎تر، چون هیچ فرد خارجی وجود ندارد که در انسانیت با ما مشترک نباشد، و احتمالاً هیچ محیطی روی این سیاره نیست که نوعی نقطه مرجع پیشین برای آن نداشته باشیم، هر مسافرتی مستلزم طی طریق در یک برهم‎کنش پیچیده و گاهی مغشوش میان همسانی و دگرگونگی، تفاوت و شباهت است.
به این ترتیب، یکی از تعاریفی که می‎توان برای سفر ارائه داد این است که سفر برهمکنشی میان خود و دیگری است که از طریق جابه‎جایی در فضا رخ می‎دهد. این تعریف هم البته، مانند تمام تعاریف این چنینی، به ناچار تا حدی تقلیل‎گر است و پرسش‎های بی‎شماری را به وجود می‎آورد. به عنوان مثال، آیا باید تمام اشکال حرکت در فضا را سفر در نظر گرفت؟ آیا رفتن به یکی از مغازه‎های محل هم سفر محسوب می‎شود؟ یا بازدیدی کوتاه از همسایگان؟ و اگر برخی از سفرها بنا نیست به عنوان "سفر" طبقه‎بندی شوند، این عنوان در چه زمان و بر اساس چه معیاری مناسب خواهد بود؟به همین ترتیب، آیا باید میان انواع مختلف سفر و گونه‎های متفاوت مسافر ان تمایز قائل شد؟ سفر یک گردشگر چه تفاوتی با سفر یک کاوشگر یا پناهنده دارد؟ آیا برخی از انواع سفرها ستوده‎تر و با ارزش‎تراز سایرین است؟ اینها همه سوالاتی بجاست، اما فعلاً باید آنها را کنار بگذاریم
@bamdadeomideurmia
@omidesaba

مشارکت فضای دگر گونی و نو سازی و نو آوری را توسعه می دهد .در فضای مشارکتی،تعارضات و ستیزه ها جای خودرا به همکاری و تعاون می دهد .
@omidesaba
👇👇👇

در آمدی بر مشارکت مردمی و سازمان های غیر دولتی دکتر محمد رضا سعیدی
انتشارات سمت
مشارکت هر چند مفهوم تازه‎ای نبوده ولی از نیمۀ دوم قرن بیستم این مفهوم با نگرشی نو به موضوعی کلیدی بدل شده است. واقعیت امر این است که گذر به شیوۀ مشارکتی ادارۀ امور و برنامه ‎ریزی برای آن گریزناپذیر است، زیرا هم ظرفیت‎ها برای مشارکت بالا رفته و هم مسائل پیچیده‎تر از آن هستند که به وسیله تعداد معدودی قابل حل باشند. برای نمونه، در برنامه‎های توسعه روستایی باید مردم در مراحل مختلف تصمیم‎گیری، برنامه‎ریزی و اجرا مشارکت کنند و مراقبت از امکانات عمومی روستا را بر عهده گیرند.
در بخش محیط زیست نیز، مشارکت مردم در کاشت نهال، رسیدگی به فضای سبز و پاکیزه نگهداشتن محیط زندگی نمود پیدا می‎کند. درامورات فرهنگی نیز ایجاد امکانات و توسعه آموزش را مد نظر قرار می دهند.
گسترش و مشارکت‎های مردمی، نیازمند نهادسازی است. با وجود آنکه مشارکت الزاماً در چهارچوب سازمان‎ها و تشکل‎ها صورت نمی‎گیرد،. امروزه،
ارتباط مردم با حکومت و دستگاه‎های دولتی و رشد مشارکت‎ها از طریق سازمان‎های غیردولتی (NGOs) معروف شده‎اند. ویژگی‎هایی نظیر نداشتن وابستگی به ساختار دیوان‎سالارانه و منابع عمومی دولت، داوطلبانه و دموکراتیک بودن، آنها را از سازمان‎های دولتی (GOs) متمایز می‎کند.
این سازمان‎ها به عنوان موسسأتی کارآمد و مکمل بخش دولتی در تأمین اهداف توسعه جایگاه ویژه‎ای یافته‎اند و به دلیل مردمی بودنشان از نفوذ اجتماعی قابل توجهی برخوردارند، امتیازی که دستگاه‎های دولتی به راحتی قادر به کسب آن نیستند. تجهیز امکانات، اجرای پروژه‎ها به دور از دیوان‎سالاری دولتی؛ تسهیل ارتباطات مردم و حکومت، کمک به سازمان‎های محلی، تحقیق و ارزشیابی، رسیدگی به فقرا و خدمت و آموزش در نقاط دور افتاده، از جمله نقش‎های سازمان‎های غیردولتی است. همچنین، به جایگاه انها جهت رونق جامعۀ مدنی توجه خاصی شده است.
با وجود جنبه‎های مثبتی که سازمان‎های غیردولتی از آن برخوردارند، رشد گرایش ‎های پدرسالارانه، نخبه‎گرایانه و محدود کنندۀ مشارکت، نگرش انحصاری نسبت به مسائل و تعامل کمتر میان این سازمان‎ هارا به دنبال داشته که از ایرادات وارده به عملکرد این سازمان‎هاست.
کارشناسان "میشل ادوارد"، "دیوید هالم" و "تینا والاس" بر این باورند که در سال ‎های آتی این سازمان ها فعالیت‎های خود را از سطح ملی به
عرصۀ جهانی خواهند کشاند و در این
فر آیند ،رویه‎ها و نقش‎هایشان را تغییر خواهند داد. جهانی شدن، الگوی فقر و ناامنی داخلی و بین‎المللی را تغییر خواهد داد که این امر، پاسخ‎های نوین بین‎المللی را می‌‎طلبد، همچنین با پیدایش جامعۀ مدنی جهانی، سازمان‎های غیردولتی از طریق توزیع مجدد فرصت‎ها و کمک به مردم یاری خواهند رساند. بدین ترتیب، آنها در کاهش مشکلات و شفاف‎سازی سیاست‎های بشردوستانه
سهم عمده‎ای خواهند داشت.
@bamdadeomideurmia
@omidesaba

پرونده تاریخ فلسفه قسمت یکصد و بیستم
دکارت بخش دوم
ترجمه زهرا قیاسی
@omidesaba
👇👇

☝️
پرونده تاریخ فلسفه قسمت یکصد و
بیستم
دکارت بخش دوم

@omidesaba
www.omidesaba.com

@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇