Forwarded from بامداد امید ارومیه
#سفر نامه نویسی نگاهی به سفر نامه نویسی در غرب از کارل تامپسون مترجم سعیده زاد قناد انتشارات پژوهشگاه فرهنگ ، هنر و ارتباطات
تعریف ژانر سفرنامهنویسی
سفر کردن، خلق یک گردش است، حتی در فضا. شاید این سفر مقیاسی حماسی داشته و مسافر را به سوی دیگر جهان یا سمت دیگری از یک قاره یا فراز کوهستانی برساند، یا ممکن است قلمرویی نسبتاً کوچک داشته و در محدوده کشور یا منطقه یا حتی محله مسافر رخ دهد. در هر صورت، آغاز سفر یا به سادگی حتی قدم از در خانه بیرون گذاشتن، به معنای مواجهه با تفاوت و دیگری است. با این توصیف، هر سفری به نوعی رویارویی، یا به بیان خوشبینانهتر، طی طریق به سوی چیزی است که گاهی دگرگونگی خوانده میشود. به بیان دقیقتر، چون هیچ فرد خارجی وجود ندارد که در انسانیت با ما مشترک نباشد، و احتمالاً هیچ محیطی روی این سیاره نیست که نوعی نقطه مرجع پیشین برای آن نداشته باشیم، هر مسافرتی مستلزم طی طریق در یک برهمکنش پیچیده و گاهی مغشوش میان همسانی و دگرگونگی، تفاوت و شباهت است.
به این ترتیب، یکی از تعاریفی که میتوان برای سفر ارائه داد این است که سفر برهمکنشی میان خود و دیگری است که از طریق جابهجایی در فضا رخ میدهد. این تعریف هم البته، مانند تمام تعاریف این چنینی، به ناچار تا حدی تقلیلگر است و پرسشهای بیشماری را به وجود میآورد. به عنوان مثال، آیا باید تمام اشکال حرکت در فضا را سفر در نظر گرفت؟ آیا رفتن به یکی از مغازههای محل هم سفر محسوب میشود؟ یا بازدیدی کوتاه از همسایگان؟ و اگر برخی از سفرها بنا نیست به عنوان "سفر" طبقهبندی شوند، این عنوان در چه زمان و بر اساس چه معیاری مناسب خواهد بود؟به همین ترتیب، آیا باید میان انواع مختلف سفر و گونههای متفاوت مسافر ان تمایز قائل شد؟ سفر یک گردشگر چه تفاوتی با سفر یک کاوشگر یا پناهنده دارد؟ آیا برخی از انواع سفرها ستودهتر و با ارزشتراز سایرین است؟ اینها همه سوالاتی بجاست، اما فعلاً باید آنها را کنار بگذاریم
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
تعریف ژانر سفرنامهنویسی
سفر کردن، خلق یک گردش است، حتی در فضا. شاید این سفر مقیاسی حماسی داشته و مسافر را به سوی دیگر جهان یا سمت دیگری از یک قاره یا فراز کوهستانی برساند، یا ممکن است قلمرویی نسبتاً کوچک داشته و در محدوده کشور یا منطقه یا حتی محله مسافر رخ دهد. در هر صورت، آغاز سفر یا به سادگی حتی قدم از در خانه بیرون گذاشتن، به معنای مواجهه با تفاوت و دیگری است. با این توصیف، هر سفری به نوعی رویارویی، یا به بیان خوشبینانهتر، طی طریق به سوی چیزی است که گاهی دگرگونگی خوانده میشود. به بیان دقیقتر، چون هیچ فرد خارجی وجود ندارد که در انسانیت با ما مشترک نباشد، و احتمالاً هیچ محیطی روی این سیاره نیست که نوعی نقطه مرجع پیشین برای آن نداشته باشیم، هر مسافرتی مستلزم طی طریق در یک برهمکنش پیچیده و گاهی مغشوش میان همسانی و دگرگونگی، تفاوت و شباهت است.
به این ترتیب، یکی از تعاریفی که میتوان برای سفر ارائه داد این است که سفر برهمکنشی میان خود و دیگری است که از طریق جابهجایی در فضا رخ میدهد. این تعریف هم البته، مانند تمام تعاریف این چنینی، به ناچار تا حدی تقلیلگر است و پرسشهای بیشماری را به وجود میآورد. به عنوان مثال، آیا باید تمام اشکال حرکت در فضا را سفر در نظر گرفت؟ آیا رفتن به یکی از مغازههای محل هم سفر محسوب میشود؟ یا بازدیدی کوتاه از همسایگان؟ و اگر برخی از سفرها بنا نیست به عنوان "سفر" طبقهبندی شوند، این عنوان در چه زمان و بر اساس چه معیاری مناسب خواهد بود؟به همین ترتیب، آیا باید میان انواع مختلف سفر و گونههای متفاوت مسافر ان تمایز قائل شد؟ سفر یک گردشگر چه تفاوتی با سفر یک کاوشگر یا پناهنده دارد؟ آیا برخی از انواع سفرها ستودهتر و با ارزشتراز سایرین است؟ اینها همه سوالاتی بجاست، اما فعلاً باید آنها را کنار بگذاریم
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
مشارکت فضای دگر گونی و نو سازی و نو آوری را توسعه می دهد .در فضای مشارکتی،تعارضات و ستیزه ها جای خودرا به همکاری و تعاون می دهد .
@omidesaba
👇👇👇
@omidesaba
👇👇👇
در آمدی بر مشارکت مردمی و سازمان های غیر دولتی دکتر محمد رضا سعیدی
انتشارات سمت
مشارکت هر چند مفهوم تازهای نبوده ولی از نیمۀ دوم قرن بیستم این مفهوم با نگرشی نو به موضوعی کلیدی بدل شده است. واقعیت امر این است که گذر به شیوۀ مشارکتی ادارۀ امور و برنامه ریزی برای آن گریزناپذیر است، زیرا هم ظرفیتها برای مشارکت بالا رفته و هم مسائل پیچیدهتر از آن هستند که به وسیله تعداد معدودی قابل حل باشند. برای نمونه، در برنامههای توسعه روستایی باید مردم در مراحل مختلف تصمیمگیری، برنامهریزی و اجرا مشارکت کنند و مراقبت از امکانات عمومی روستا را بر عهده گیرند.
در بخش محیط زیست نیز، مشارکت مردم در کاشت نهال، رسیدگی به فضای سبز و پاکیزه نگهداشتن محیط زندگی نمود پیدا میکند. درامورات فرهنگی نیز ایجاد امکانات و توسعه آموزش را مد نظر قرار می دهند.
گسترش و مشارکتهای مردمی، نیازمند نهادسازی است. با وجود آنکه مشارکت الزاماً در چهارچوب سازمانها و تشکلها صورت نمیگیرد،. امروزه،
ارتباط مردم با حکومت و دستگاههای دولتی و رشد مشارکتها از طریق سازمانهای غیردولتی (NGOs) معروف شدهاند. ویژگیهایی نظیر نداشتن وابستگی به ساختار دیوانسالارانه و منابع عمومی دولت، داوطلبانه و دموکراتیک بودن، آنها را از سازمانهای دولتی (GOs) متمایز میکند.
این سازمانها به عنوان موسسأتی کارآمد و مکمل بخش دولتی در تأمین اهداف توسعه جایگاه ویژهای یافتهاند و به دلیل مردمی بودنشان از نفوذ اجتماعی قابل توجهی برخوردارند، امتیازی که دستگاههای دولتی به راحتی قادر به کسب آن نیستند. تجهیز امکانات، اجرای پروژهها به دور از دیوانسالاری دولتی؛ تسهیل ارتباطات مردم و حکومت، کمک به سازمانهای محلی، تحقیق و ارزشیابی، رسیدگی به فقرا و خدمت و آموزش در نقاط دور افتاده، از جمله نقشهای سازمانهای غیردولتی است. همچنین، به جایگاه انها جهت رونق جامعۀ مدنی توجه خاصی شده است.
با وجود جنبههای مثبتی که سازمانهای غیردولتی از آن برخوردارند، رشد گرایش های پدرسالارانه، نخبهگرایانه و محدود کنندۀ مشارکت، نگرش انحصاری نسبت به مسائل و تعامل کمتر میان این سازمان هارا به دنبال داشته که از ایرادات وارده به عملکرد این سازمانهاست.
کارشناسان "میشل ادوارد"، "دیوید هالم" و "تینا والاس" بر این باورند که در سال های آتی این سازمان ها فعالیتهای خود را از سطح ملی به
عرصۀ جهانی خواهند کشاند و در این
فر آیند ،رویهها و نقشهایشان را تغییر خواهند داد. جهانی شدن، الگوی فقر و ناامنی داخلی و بینالمللی را تغییر خواهد داد که این امر، پاسخهای نوین بینالمللی را میطلبد، همچنین با پیدایش جامعۀ مدنی جهانی، سازمانهای غیردولتی از طریق توزیع مجدد فرصتها و کمک به مردم یاری خواهند رساند. بدین ترتیب، آنها در کاهش مشکلات و شفافسازی سیاستهای بشردوستانه
سهم عمدهای خواهند داشت.
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
انتشارات سمت
مشارکت هر چند مفهوم تازهای نبوده ولی از نیمۀ دوم قرن بیستم این مفهوم با نگرشی نو به موضوعی کلیدی بدل شده است. واقعیت امر این است که گذر به شیوۀ مشارکتی ادارۀ امور و برنامه ریزی برای آن گریزناپذیر است، زیرا هم ظرفیتها برای مشارکت بالا رفته و هم مسائل پیچیدهتر از آن هستند که به وسیله تعداد معدودی قابل حل باشند. برای نمونه، در برنامههای توسعه روستایی باید مردم در مراحل مختلف تصمیمگیری، برنامهریزی و اجرا مشارکت کنند و مراقبت از امکانات عمومی روستا را بر عهده گیرند.
در بخش محیط زیست نیز، مشارکت مردم در کاشت نهال، رسیدگی به فضای سبز و پاکیزه نگهداشتن محیط زندگی نمود پیدا میکند. درامورات فرهنگی نیز ایجاد امکانات و توسعه آموزش را مد نظر قرار می دهند.
گسترش و مشارکتهای مردمی، نیازمند نهادسازی است. با وجود آنکه مشارکت الزاماً در چهارچوب سازمانها و تشکلها صورت نمیگیرد،. امروزه،
ارتباط مردم با حکومت و دستگاههای دولتی و رشد مشارکتها از طریق سازمانهای غیردولتی (NGOs) معروف شدهاند. ویژگیهایی نظیر نداشتن وابستگی به ساختار دیوانسالارانه و منابع عمومی دولت، داوطلبانه و دموکراتیک بودن، آنها را از سازمانهای دولتی (GOs) متمایز میکند.
این سازمانها به عنوان موسسأتی کارآمد و مکمل بخش دولتی در تأمین اهداف توسعه جایگاه ویژهای یافتهاند و به دلیل مردمی بودنشان از نفوذ اجتماعی قابل توجهی برخوردارند، امتیازی که دستگاههای دولتی به راحتی قادر به کسب آن نیستند. تجهیز امکانات، اجرای پروژهها به دور از دیوانسالاری دولتی؛ تسهیل ارتباطات مردم و حکومت، کمک به سازمانهای محلی، تحقیق و ارزشیابی، رسیدگی به فقرا و خدمت و آموزش در نقاط دور افتاده، از جمله نقشهای سازمانهای غیردولتی است. همچنین، به جایگاه انها جهت رونق جامعۀ مدنی توجه خاصی شده است.
با وجود جنبههای مثبتی که سازمانهای غیردولتی از آن برخوردارند، رشد گرایش های پدرسالارانه، نخبهگرایانه و محدود کنندۀ مشارکت، نگرش انحصاری نسبت به مسائل و تعامل کمتر میان این سازمان هارا به دنبال داشته که از ایرادات وارده به عملکرد این سازمانهاست.
کارشناسان "میشل ادوارد"، "دیوید هالم" و "تینا والاس" بر این باورند که در سال های آتی این سازمان ها فعالیتهای خود را از سطح ملی به
عرصۀ جهانی خواهند کشاند و در این
فر آیند ،رویهها و نقشهایشان را تغییر خواهند داد. جهانی شدن، الگوی فقر و ناامنی داخلی و بینالمللی را تغییر خواهد داد که این امر، پاسخهای نوین بینالمللی را میطلبد، همچنین با پیدایش جامعۀ مدنی جهانی، سازمانهای غیردولتی از طریق توزیع مجدد فرصتها و کمک به مردم یاری خواهند رساند. بدین ترتیب، آنها در کاهش مشکلات و شفافسازی سیاستهای بشردوستانه
سهم عمدهای خواهند داشت.
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
Forwarded from بامداد امید ارومیه
دکارت بخش 2.pdf
470.4 KB
بازسازی مرکز بهداشت همایون توسط👆👆
واحد خدمات اجتماعی موسسه بامداد امید صبا
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
واحد خدمات اجتماعی موسسه بامداد امید صبا
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
در این کتاب نهادینه شدن تئاتر در پیوند با مشروطه در پرتو رمان و روزنامه نگاری کاوش و ماهیت یابی شده است
@omidesaba
@bamdadeomidurmia
👇👇👇
@omidesaba
@bamdadeomidurmia
👇👇👇
تئاترکراسی در عصر مشروطه
کامران سپهری انتشارات نیلوفر
این کتاب به بررسی تئاتر ایران در سالهای بین 1285 تا 1304 میپردازد . یعنی مصادف با انقلاب مشروطیت و همچنین حضور رسمی هنر تئاتر در ایران.
این تقارن موجب شده است که از نظریه ای استفاده شود که سازوکار ارتباط میان صحنۀ اجتماع و صحنۀ تئاتر را افشاء کند. نظریه تئاترکراسی که از دریچۀ تئاتر، رهاییبخشی دموکراتیک را جستوجو میکند، مبانی نظری تحقیق را فراهم میآورد. با تکیه به این مبانی دادههای تاریخی سامانی پیدا میکنند که از سویی حاکی از نقش خطیر هنر تئاتر در تغییر صحنۀ جامعه برای حضور اقلیتهای اجتماعی و پیوند استوار آن با نهادهای خودجوش دموکراتیک است از سوی دیگر خصلت تئاتری حرکتهای سیاسی نظیر انقلاب مشروطه یا شورش ها و حتی سرکوب آنها را نشان میدهد. همچنین بر اساس مبانی نظری پژوهشِ سیاست ناب را دگرگونی در توزیع حس‌پذیری رقم میزند و این حرکت مقاومت پلیس را که خواستار حفظ توزیع حس‌پذیری موجود است بر می انگیزد. بر این اساس تئاتر مشروطه که در کار این توزیع است با مقاومت ضد تئاتری مواجه میشود. صرفنظر از
این که دادههای تاریخی نظیر آتشسوزی تئاترها این امر را تائید میکند. این تقابل باعث میشود که شکلهای متفاوت تئاتری نیز دیده شوند که تهی از بنیانبرافکنی و خواستار حفظ وضع موجود هستند. تبلور این مسئله به خصوص در بسیاری از نمایشنامههای این عصر دیده میشود. اما پژوهش حاضر تمرکز خود را روی نمایشنامهنویسی- میرزاده عشقی- میگذارد که خصلت انقلابی تئاتر را در آثار خود پیوسته حفظ میکند و در واپسین اثر خودبه کمال میرساند. رساله در نهایت از حاصل فعالیت نظریه خود و جایگاه آن میپرسد و پاسخ را در حوزۀ مطالعات مشروطه و رهیافتی میبیند که با به کارگیری آموزۀ "آموزگار و دانشآموز ناآگاه" و نیز الویت بداههپردازی بر تأمل در پیش گرفته است.
در این رهیافت با طرد دو کلاف انحراف مشروطه و اندیشه محوری، پدیدههای فرهنگی نظیر تئاتر تبارشناسی میشوند و در این مسیر ضمن حفظ چشمانداز تاریخی، میتوان مدلی برای وضعیت امروز استخراج کرد.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
کامران سپهری انتشارات نیلوفر
این کتاب به بررسی تئاتر ایران در سالهای بین 1285 تا 1304 میپردازد . یعنی مصادف با انقلاب مشروطیت و همچنین حضور رسمی هنر تئاتر در ایران.
این تقارن موجب شده است که از نظریه ای استفاده شود که سازوکار ارتباط میان صحنۀ اجتماع و صحنۀ تئاتر را افشاء کند. نظریه تئاترکراسی که از دریچۀ تئاتر، رهاییبخشی دموکراتیک را جستوجو میکند، مبانی نظری تحقیق را فراهم میآورد. با تکیه به این مبانی دادههای تاریخی سامانی پیدا میکنند که از سویی حاکی از نقش خطیر هنر تئاتر در تغییر صحنۀ جامعه برای حضور اقلیتهای اجتماعی و پیوند استوار آن با نهادهای خودجوش دموکراتیک است از سوی دیگر خصلت تئاتری حرکتهای سیاسی نظیر انقلاب مشروطه یا شورش ها و حتی سرکوب آنها را نشان میدهد. همچنین بر اساس مبانی نظری پژوهشِ سیاست ناب را دگرگونی در توزیع حس‌پذیری رقم میزند و این حرکت مقاومت پلیس را که خواستار حفظ توزیع حس‌پذیری موجود است بر می انگیزد. بر این اساس تئاتر مشروطه که در کار این توزیع است با مقاومت ضد تئاتری مواجه میشود. صرفنظر از
این که دادههای تاریخی نظیر آتشسوزی تئاترها این امر را تائید میکند. این تقابل باعث میشود که شکلهای متفاوت تئاتری نیز دیده شوند که تهی از بنیانبرافکنی و خواستار حفظ وضع موجود هستند. تبلور این مسئله به خصوص در بسیاری از نمایشنامههای این عصر دیده میشود. اما پژوهش حاضر تمرکز خود را روی نمایشنامهنویسی- میرزاده عشقی- میگذارد که خصلت انقلابی تئاتر را در آثار خود پیوسته حفظ میکند و در واپسین اثر خودبه کمال میرساند. رساله در نهایت از حاصل فعالیت نظریه خود و جایگاه آن میپرسد و پاسخ را در حوزۀ مطالعات مشروطه و رهیافتی میبیند که با به کارگیری آموزۀ "آموزگار و دانشآموز ناآگاه" و نیز الویت بداههپردازی بر تأمل در پیش گرفته است.
در این رهیافت با طرد دو کلاف انحراف مشروطه و اندیشه محوری، پدیدههای فرهنگی نظیر تئاتر تبارشناسی میشوند و در این مسیر ضمن حفظ چشمانداز تاریخی، میتوان مدلی برای وضعیت امروز استخراج کرد.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
آنچه در خلال این کتاب مشهود است اندیشه والای این زوج است .پس از تجربه ها و جنگ ۷۲ ملت بزرگترین آموزه تاریخ را می یابند که #صبورانه حقیقت را بپذیریم و به پندار های هم ارج نهیم .
@bamdadeomideurmia
👇
@bamdadeomideurmia
👇
درس های تاریخ
ویل و آریل دورانت
اخلاق و تاریخ
اخلاقیات احکامیاند که جامعه به کمک آن افراد و جماعات خود را ترغیب به رفتار موافق نظم، امنیت، و تعالی خویش میکند (چنان که قوانین احکامی اند که به کمک آن افراد جامعه را مجبور میسازد). به همین ترتیب بوده که طی شانزده قرن جماعات یهودی در دنیای مسیحیت به کمک نظام اخلاقی مبسوط و قاطع، و تقریباً بدون کمک حکومت و قوانین، موجودیت و آرامش درونی خود را حفظ کردهاند.
اطلاع اندک از تاریخ باعث میشود که بر تغییرپذیری قوانین اخلاقی تکیه کنیم و نتیجه بگیریم که بیاهمیتند، زیرا با توجه به زمان و مکان دگرگون میشوند و گاه یکدیگر را نقض میکنند. اطلاع وسیغتر باعث میشود که بر کلیت قوانین اخلاقی تکیه کنیم و نتیجه بگیریم که ضروریاند.
قوانین اخلاقی به دلیل انطباق با شرایط تاریخی و زیستمحیطی در تغییر و دگرگونیاند. اگر تاریخ اقتصادی را به سر مرحلۀ شکار، زراعت و صنعت تقسیم کنیم، باید انتظار داشته باشیم که قوانین اخلاقیِ یک مرحله در مرحلۀ بعدی دگرگون شود. در مرحلۀ شکار انسان ناچار بود آمادۀ تعقیب و جنگ و کشتار باشد. هنگامی که بر صید دست مییافت، تا حداکثر ظرفیتِ معدهاش میخورد، چه نمیدانست که بار دیگر کِی خواهد خورد؟ حرصزادۀ ناامنی است، چنان که سبعیت- اگر چه تنها در خون- یادگار زمانی است که شرط بقا توانایی کشتن بود (و اینک میان کشورها چنین است). مسلماً میزان مرگ مردان- به سبب رویارویی بیشتر با خطرات شکار- از زنان بالاتر بود، بعضی مردان ناچار زنان متعدد داشتند، و از هر مردی انتظار میرفت که زنان را به دفعات باردار کنند. ستیزهگری، خونریزی، حرص و آمادگی جنسی در تنازع بقا امتیاز محسوب میشد . احتمالاً هر رذالتی روزگاری فضیلت- یعنی خصلتی در خور ادامۀ حیاتِ فرد، خانواده و گروه به شمار میآمد. زشتکاریهای آدمی میراث روزگار ترقی اوست، نه داغ ننگ ایام سقوط.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
ویل و آریل دورانت
اخلاق و تاریخ
اخلاقیات احکامیاند که جامعه به کمک آن افراد و جماعات خود را ترغیب به رفتار موافق نظم، امنیت، و تعالی خویش میکند (چنان که قوانین احکامی اند که به کمک آن افراد جامعه را مجبور میسازد). به همین ترتیب بوده که طی شانزده قرن جماعات یهودی در دنیای مسیحیت به کمک نظام اخلاقی مبسوط و قاطع، و تقریباً بدون کمک حکومت و قوانین، موجودیت و آرامش درونی خود را حفظ کردهاند.
اطلاع اندک از تاریخ باعث میشود که بر تغییرپذیری قوانین اخلاقی تکیه کنیم و نتیجه بگیریم که بیاهمیتند، زیرا با توجه به زمان و مکان دگرگون میشوند و گاه یکدیگر را نقض میکنند. اطلاع وسیغتر باعث میشود که بر کلیت قوانین اخلاقی تکیه کنیم و نتیجه بگیریم که ضروریاند.
قوانین اخلاقی به دلیل انطباق با شرایط تاریخی و زیستمحیطی در تغییر و دگرگونیاند. اگر تاریخ اقتصادی را به سر مرحلۀ شکار، زراعت و صنعت تقسیم کنیم، باید انتظار داشته باشیم که قوانین اخلاقیِ یک مرحله در مرحلۀ بعدی دگرگون شود. در مرحلۀ شکار انسان ناچار بود آمادۀ تعقیب و جنگ و کشتار باشد. هنگامی که بر صید دست مییافت، تا حداکثر ظرفیتِ معدهاش میخورد، چه نمیدانست که بار دیگر کِی خواهد خورد؟ حرصزادۀ ناامنی است، چنان که سبعیت- اگر چه تنها در خون- یادگار زمانی است که شرط بقا توانایی کشتن بود (و اینک میان کشورها چنین است). مسلماً میزان مرگ مردان- به سبب رویارویی بیشتر با خطرات شکار- از زنان بالاتر بود، بعضی مردان ناچار زنان متعدد داشتند، و از هر مردی انتظار میرفت که زنان را به دفعات باردار کنند. ستیزهگری، خونریزی، حرص و آمادگی جنسی در تنازع بقا امتیاز محسوب میشد . احتمالاً هر رذالتی روزگاری فضیلت- یعنی خصلتی در خور ادامۀ حیاتِ فرد، خانواده و گروه به شمار میآمد. زشتکاریهای آدمی میراث روزگار ترقی اوست، نه داغ ننگ ایام سقوط.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
شاید خوبیِ نداشتن امید این است که هیچ گاه ناامید نمی شویم و این موضوع این روزها بیشتر از امید مورد نیاز است
#ناامید_نشدن
والتر بنیامین
@bamdadeomidurmia
@omidesaba
#ناامید_نشدن
والتر بنیامین
@bamdadeomidurmia
@omidesaba
مجموعه مقالاتی از دانشمندان علوم سیاسی از نشر ثالث
@omidesaba
یادداشتی از کتاب در باره تبلیغات منفی
👇👇👇👇
@omidesaba
یادداشتی از کتاب در باره تبلیغات منفی
👇👇👇👇