Forwarded from صدای ملّت افغانستان
✍ نفرت از همزیستی
مرگِ "محمد باقرمحقق" برای من درناک بود. این دردناکی، نه ازآن روی که او فرزند "محمد محقق"، یکی از رهبران سیاسی هزاره هاست، بلکه بدان جهت که او جوان بود و توسط برادرتنی اش به رگبار بسته شد. این، یعنی این که خشونت و قساوت تا چه میزان برجان و جهان ما و ذهن و رفتار ما ریشه کرده است.
هولناکترازاین فاجعه اما، پایکوبی و شادمانی گروهی بسیار از"هموطنان" من بود که مرگِ آن جوان را مایه ی سرور و بهانه ی غرور و غریوِ خویش قراردادند.
اندوه من ازجار زدن این شادمانی ها، بغضم را ازمرگ اخلاق بشری سنگین تر و ایمانم را به عزت هموطنی متزلزل تر و امیدم را نسبت به شوکت همزیستی، سست تر نمود. منی که ازکودکی طعم تلخ بی وطنی چشیده ام، همواره به شیرینی حس وطن داری دل خوش کرده ام، به افق های بلندِ همزیستی وطندارانه چشم دوخته ام و با اقیانوسی ازخوش بینی و خوشباوری و خوشفکری روشنفکرانه درمذمت رفتارهای قوم ستیزانه قلم زده ام، اکنون اما، درهم می شکنم.
هرگزنمی توانم درک کنم که چگونه می توان درمرگ جوانی شادمانی کرد که ممکن است حتا یکبار با او روبرو نشده باشیم و هیچگاه گناهی و خیانتی و ظلمی ازاو ندیده باشیم؟ جوانی که جز فرزند محقق بودن، برهانی برتقصیراو نداریم. کسی که نه درجبهه ی جنگِ رودررو با ما، بلکه دربسترِخوابش کشته شده است. فرزندی که خود، پدری برای کودکان معصومی بود و مردی که شوهری برای زن نامرادی بود.
چگونه و با چه وجدان بشری، مروت وطنداری وغیرت هموطنی درمرگ وطن داری خرسند باشیم که جز منسوب بودن به "قومی"، هیچ سندی برمحکومیت اخلاقی و مجرمیت قضایی او نداریم.
چگونه می توانیم برنابودی کسی فریاد شادی سردهیم که نه نسبتی با تروریست ها داشت و نه پیوندی با انتحاری ها؛ نه دلیلی برتفکرطالبی وی داشتیم و نه مدرکی براندیشه ی داعشی او. نه نشانه ای برخیانت ملی ازاو سرزده بود و نه علامتی از قتل و جنایت و تجاوز بردستانش پیدا بود.
بااندوه و افسوس به این نتیجه می رسم که این پایکوبی ها برمرگِ یک انسان بی گناه، جز نفرت ازهمزیستی، نفرین برمهرورزی شهروندی، بیزاری ازکرامت انسانی و برائت ازحس وطنداری، دیگر خوانشی و نگارشی نتواند داشت.
چه دردمندانه وبجا گفته است شاعرنامدار ما، جناب پرتو نادری که:
"نفرین خداوند برشما باد که به مرگ بچهء کس دیگر خوشحالی می کنید! مگر بچهء شما بوریای قیامت پوشیده است!
خدای من، این تاریخ پنج هزار ساله، چه ملت بزرگی پرورده است! گویی ما همه گان سوار بر خنگ تعصب از مرز های عاطفه و ارزش های انسانی پنج هزار سال آن سوتر رانده ایم."
#حمزه_واعظی
@sedaiemellataf
مرگِ "محمد باقرمحقق" برای من درناک بود. این دردناکی، نه ازآن روی که او فرزند "محمد محقق"، یکی از رهبران سیاسی هزاره هاست، بلکه بدان جهت که او جوان بود و توسط برادرتنی اش به رگبار بسته شد. این، یعنی این که خشونت و قساوت تا چه میزان برجان و جهان ما و ذهن و رفتار ما ریشه کرده است.
هولناکترازاین فاجعه اما، پایکوبی و شادمانی گروهی بسیار از"هموطنان" من بود که مرگِ آن جوان را مایه ی سرور و بهانه ی غرور و غریوِ خویش قراردادند.
اندوه من ازجار زدن این شادمانی ها، بغضم را ازمرگ اخلاق بشری سنگین تر و ایمانم را به عزت هموطنی متزلزل تر و امیدم را نسبت به شوکت همزیستی، سست تر نمود. منی که ازکودکی طعم تلخ بی وطنی چشیده ام، همواره به شیرینی حس وطن داری دل خوش کرده ام، به افق های بلندِ همزیستی وطندارانه چشم دوخته ام و با اقیانوسی ازخوش بینی و خوشباوری و خوشفکری روشنفکرانه درمذمت رفتارهای قوم ستیزانه قلم زده ام، اکنون اما، درهم می شکنم.
هرگزنمی توانم درک کنم که چگونه می توان درمرگ جوانی شادمانی کرد که ممکن است حتا یکبار با او روبرو نشده باشیم و هیچگاه گناهی و خیانتی و ظلمی ازاو ندیده باشیم؟ جوانی که جز فرزند محقق بودن، برهانی برتقصیراو نداریم. کسی که نه درجبهه ی جنگِ رودررو با ما، بلکه دربسترِخوابش کشته شده است. فرزندی که خود، پدری برای کودکان معصومی بود و مردی که شوهری برای زن نامرادی بود.
چگونه و با چه وجدان بشری، مروت وطنداری وغیرت هموطنی درمرگ وطن داری خرسند باشیم که جز منسوب بودن به "قومی"، هیچ سندی برمحکومیت اخلاقی و مجرمیت قضایی او نداریم.
چگونه می توانیم برنابودی کسی فریاد شادی سردهیم که نه نسبتی با تروریست ها داشت و نه پیوندی با انتحاری ها؛ نه دلیلی برتفکرطالبی وی داشتیم و نه مدرکی براندیشه ی داعشی او. نه نشانه ای برخیانت ملی ازاو سرزده بود و نه علامتی از قتل و جنایت و تجاوز بردستانش پیدا بود.
بااندوه و افسوس به این نتیجه می رسم که این پایکوبی ها برمرگِ یک انسان بی گناه، جز نفرت ازهمزیستی، نفرین برمهرورزی شهروندی، بیزاری ازکرامت انسانی و برائت ازحس وطنداری، دیگر خوانشی و نگارشی نتواند داشت.
چه دردمندانه وبجا گفته است شاعرنامدار ما، جناب پرتو نادری که:
"نفرین خداوند برشما باد که به مرگ بچهء کس دیگر خوشحالی می کنید! مگر بچهء شما بوریای قیامت پوشیده است!
خدای من، این تاریخ پنج هزار ساله، چه ملت بزرگی پرورده است! گویی ما همه گان سوار بر خنگ تعصب از مرز های عاطفه و ارزش های انسانی پنج هزار سال آن سوتر رانده ایم."
#حمزه_واعظی
@sedaiemellataf