هرات آنلاین

اشرف غنی پنج سال پیش با جعل و تزویر آمد بر گردۀ مردم سوار شد، اقتصاد بد افغانستان را بدتر کرد، پول بیت‌المال را دستبرد زد، بیکاری به اوج رسید، فقر شدید اقتصادی به 54 درصد افزایش یافت.

امنیت نسبی از بین رفت، کندز دوبار سقوط کرد، غزنی یک هفته در اختیار گروه طالبان قرار گرفت، این گروه چندین بار به بغلان و فراه هجوم آورد، مردم آواره شدند، امنیت نداشتند، نان‌شان و سرپناه‌شان را هم از دست دادند.

مرگبارترین حملات انتحاری در خیابان‌ها، مساجد، مراکز آموزشی و فرهنگی صورت گرفت و مردم را قتل عام کرد، مردم در بزرگ‌‌راه‌ها سر بریده شدند، نیروهای امنیتی در برابر مردم قرار گرفت، حق اعتراض و انتقاد را از مردم گرفته شد، سانسور و توقیف و اختناق حاکم گردید.

ثبات سیاسی برهم خورد، نفاق‌ و شکاف‌ها چند برابر شد، تبعیض‌های قومی و سمتی در ادارات به یک فرهنگ مبدل شد، ارگ ریاست جمهوری مرکز فساد اخلاقی معرفی شد، رأی و اراده مردم به تمسخر گرفته شد و انتخابات در تاریخ افغانستان بدنام گردید، دموکراسی و مردم‌سالاری به «قصه مفت» تبدیل شد و یک گروه «کوچک»، «حریص» و «بی‌ریشه»، یک‌تنه بر گردۀ مردم سوار شد و سواری کرد.

بعد همین مردم، دست روی دست گذاشته و بازی با سرنوشت‌شان را با چشم سر میبینند. آیا کسی فکر این را کرده که سرنوشت سیاسی کشور چه می‌شود؟ گیریم اشرف غنی بازهم پیروز شد، با این اقتصاد مریض و امنیت دست و پا شکسته، با نفاق‌های شدید قومی و مذهبی، با انتخابات بدنام، با سرکوب و فاشیسم چطور می‌شود کنار آمد؟ ناامیدی، بیکاری، در به‌دری مردم چه می‌شود؟ برای کسانی که از گرسنگی روی جاده‌ها خوابیده یا سرنوشت شان را زیر پل‌ها دود می‌کنند، کی جوابگوست؟

یک طرف این گروه بی‌ریشه و بی‌پروا به ارزش‌های مردمی قرار دارد، طرف دیگر کسانی که داعیۀ آزادی، برابری و پایان فاشیسم بر سر دارند. کسی عاشق و محصور چشم و ابروی دیگری نیست، مبارزه برای منافع فردی معنا ندارد، مگر اینکه برای ترمیم نظام فرسوده، مشروعیت انتخابات و رای و ارادۀ مردم و آزادی‌های انسانی صورت گیرد.

عده‌ای می‌پرسند چه‌کار باید کرد؟ من می‌گویم همه کار می‌شود کرد، وقتی حق معنا ندارد، باید از زور کار گرفت.

زور آزمایی کشور را به بحران می‌برد؟ بگذار ببرد، چه بحران عمیق‌تر از اینکه مردم ابتدایی‌ترین نیازهای‌شان که نان و امنیت است را ندارند، علاوه بر اینکه در انحصار یک گروه بی‌ریشه و حریص نفس در سینۀ شان حبس شده است.

مبارزه کار یک روز نیست، مقاومت قربانی می‌گیرد، اما هرگز بی‌نتیجه نیست، این رسالت هرانسانی است که برای آزادی‌اش بجنگد، خدا انسان را آزاد آفریده است و زندگی در زیر بار فاشیسم ننگ است، انسانیت با آزادگی‌اش معنا پیدا می‌کند و وقتی آزادی نیست، زندگی در بردگی معنایی ندارد، حالا دست ماست، می‌خواهیم به فاشیسم و اختناق پایان دهیم یا همچنان سکوت؟ بی‌ننگی و بی‌عرضه‌گی کار ساده‌ای است، تازه اینجا اگر به نفع فاشیسم تملق کنید، حق‌الزحمۀ مناسبی هم میدهند.
@sedaiemellataf

8 views09:49