استاد عابدینی

💐ادامه نکات #جلسه_اول👇
✨با این نگاه، حتی اگر اخلاق را در مرتبه شریعت بیان کردند، با آنها همراهیم که آن مرتبه نقطه آغاز ماست، و اگر اخلاق در مرتبه طریقت بیان شد با آن هم همراهیم که باید مراقبت کنیم که در آن بمانیم و سیر و سلوک داشته باشیم، و اگر اخلاق را در مرتبه اعلای توحید و حقیقت ببینند و بیان کنند همه بسوی آن در منتهای حرکت هستیم که همه جز خدا مقصودی نداریم.

✨ انسان مسافری است که از اسماء الهی آغاز حرکت کرده است «عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها»، و به آن عالم اسماء هم انجام و مقصد دارد که خلافت اسمائیش به فعلیت برسد «كَما بَدَأَكُمْ تَعُودُون‏».
[و انسان کامل میشود خلیفةالله و اسم أعظم الهی، که «و لله الأسماء الحسنی فادعوه بها»، قال الصادق(علیه السلام): «نحن-والله-الأسماءالحسنی» ]

✨چون در نگاه توحیدی، اخلاق الهی، حرکت دادن و بردن است، لذا «رسول» و «امام» لازم دارد. باید کسی باشد که انسان را ببرد و به مطلوب برساند، لذا امام کسی است که باید همیشه حی باشد، تا در باطن انسان را به مقصد برساند. کار رسول انذار و تبشیر است، و کار امام «ایصال الی المطلوب» است، و رسول از حیثی که امام است باید دست مردم را بگیرد و ببرد.

✨ عالمانی هم که توانسته اند تشبّه و تناسب با امامِ حی پیدا کنند، به امر امام، حجت از جانب امام هستند بر ما، که مادامی که در مسیرند، انسان باید با آنها ایصال الی المطلوب پیدا کند. پس استاد بصورت خاص فقط امام است و رسولان. اما استاد به معنای عام، عالمان و عارفان و راه رفتگان هم هستند که میتوانند دست امام باشند برای حرکت دادن ما. لذا مردم هر زمان را در قیامت صدا میزنند با نام عالمان زمانشان که یاران سلمان و یاران مقداد و یاران امام خمینی و ... ، که اینها خضر راه هستند بسوی خدا.

✨ما از کجا بشناسیم که خضر راه کیست، درحالی که شناخت وقتی ایجاد میشود که احاطه باشد، و ما که احاطه به خضر نداریم، پس باید با حفظ اصول و قواعد شرعی تطبیق نمود و مراقبت نمود، و دست به عالمان ربانی داد، و مراقب هم بود.
ای بسا ابلیس آدم رو که هست
پس به هر دستی نباید داد دست

✨گاهی این کتب تاریخ اخلاق و علم اخلاق، نه تنها تاثیرشان کم است، و بلکه بی تاثیرند، بلکه حتی گاهی وقتیکه انسان در خطاب و نهیب قرار نگرفته و احساس حضور و ارتباط ندارد، در آن حال غیابی و حصولی، صرفا ارتباط ادبی و لغتی و ... با متن بر قرار میکند، و صرفا ذهنیتی نسبت به مواعظ اخلاقی می یابد، و در این حالت غیابی و غیرخطابی، مطالعه آن مطالب اخلاقی، تاثیر سوء هم پیدا میکند، چون نفس را ضد ضربه میکند، که وقتی یکبار خواند و خودش را مخاطبش ندانست، صرفاً با دانستنش احساس دارا شدن آن را میکند و قانع میشود، و دیگر تکرار آن موعظه برایش تاثیر حرکتی نخواهد داشت، چنانکه امام خمینی(قدّس سرّه) در کتاب شرح حدیث جنود عقل و جهل (ص13و14) میفرماید:

✨«اخلاق علمى و تاريخى و همين طور تفسير ادبى و علمى و شرح احاديث بدين منوال از مقصد و مقصود دور افتادن و تبعيدِ قريب نمودن است. ... كتاب اخلاق، موعظه كتبيّه بايد باشد و خود معالجه كند دردها و عِيبها را، نه آن كه راه علاج نشان دهد.
✨ريشه ‏هاى اخلاق را فهماندن و راه علاج نشان دادن، يك نفر را به مقصد نزديك نكند و يك قلب ظلمانى را نور ندهد و يك خُلق فاسد را اصلاح ننمايد.
✨ كتاب اخلاق آن است كه به مطالعه آن، نفس قاسى نرم، و غيرمهذّب مهذّب، و ظلمانى نورانى شود؛ و آن، به آن است كه عالِم در ضمن راهنمايى، راهبر، و در ضمن ارائه علاج، معالِج باشد، و كتاب، خود، دواىِ درد باشد نه نسخه ای دوانما.
✨طبيب روحانى بايد كلامش حكمِ دوا داشته باشد نه حكم نسخه. و اين كُتب مذكوره نسخه هستند نه دوا، بلكه اگر جرأت بود مى‏گفتم: «نسخه بودن بعضى از آنها نيز مشكوك است»، ولى از اين وادى صرف نظر كردن اولى است.
✨ نويسنده، راه نوشتن كتاب اخلاق را باز كردم كه اگر عالمى نويسنده و قادر بر تقرير و تحرير پيدا شد، اين طرز بنويسد؛ نه آن كه خودِ من را چنين قدرت يا قلم شكسته ‏ام را اين توانايى يا قلب ظلمانيم را اين بينائى است. و معلوم است اشكال نمودن سهل است، ولى حل كردن آن مشكل است.
✨و ما از خداى متعال توفيق مى‏طلبيم كه قلب سخت ما را نرمى دهد و اخلاص را نصيب فرمايد كه شايد از اين نوشته نالايق دلى به دست آيد؛ إنَّهُ وَلِىُّ الْفَضْلِ وَ الْانْعامِ.»

🔻پایان نکات #جلسه_اول🔻
🔶
@ostadabedini

👍1

5.37K viewsedited 20:38