رهايى

Forwarded from شبكه جهانى كانال ٢ (Reza Zarrabi)

https://www.clubhouse.com/room/mWLDO5q8?utm_medium=ch_room_terc&utm_campaign=uAiqKPpIIF17QccWuqWPjA-418324

Clubhouse

لابى هاى جمهورى اسلامى در دنيا الآن دقيقأ چه غلطى مى كنند ؟! - اتاق فکر اپوزیسیون

With Reza Zarrabi, Afarin Mohajer and 4 others, hosted by اتاق فکر اپوزیسیون

60 views20:10

رهايى

Forwarded from اتچ بات

‍ ‍ 💠راهپیمایی زنان علیه حجاب اجباری در تهران، اسفند ۱۳۵۷

✍️#ویکتوریا_آزاد

این آخرین روزی بود که زنان توانستند با سرهای برهنه در خیابان های تهران قدم بزنند و راهپیمایی کنند بعد از آن بگیر و ببندها شروع شد.

دو هفته پس از پیروزی انقلاب ۵۷ دفتر سید روح‌الله خمینی تصمیم به لغو قانون حمایت خانواده و اجباری شدن حجاب اسلامی گرفت. همچنین یک روز پیش از برگزاری مراسم بزرگداشت روز جهانی زنان، خمینی در سخنرانی مدرسهٔ رفاه اعلام کرد زنان کارمند اداره‌های دولتی باید حجاب اسلامی را برای حفظ آبرویشان رعایت کنند. روز بعد زنان کارمند بدون حجاب اجازهٔ ورود به محل کارشان را نیافتند. تعداد زیادی از زنان کارمند از رفتن به سر کار سر باز زدند و زنانی که کارمند وزارت امور خارجه بودند، بیرون وزارتخانه دست به تظاهرات زدند. حدود ۱۰۰۰۰۰ زن در دانشگاه تهران و برخی جلوی کاخ دادگستری تجمع کرده و شعار دادند. همچنین تعداد زیادی از دانش آموزان مدرسه‌های دخترانه به تظاهرات زنان در تهران پیوستند.
به نوشتهٔ روزنامه کیهان چاپ ۱۷ اسفند، «گروه‌ها و دسته‌جات مختلف زنان از صبح امروز در خیابان‌های شمالی و مرکزی تهران به مناسبت روز جهانی زن و به خاطر ابراز نظریات خود دربارهٔ حجاب زنان دست به راهپیمایی زدند. در راهپیمایی‌های امروز زنان، تعداد زیادی از دانش آموزان مدارس دخترانه نیز شرکت داشتند. آنها ضمناً علیه کسانی که به زنان بی‌حجاب در روزهای اخیر حمله کرده‌اند، شعار می‌دادند… راهپیمایی امروز در حالی انجام شد که ریزش برف بی‌وقفه از اولین ساعات بامداد آغاز شده‌است.
شعارهایی که داده شد عبارت بود از؛
• آزادی جهانی‌ست / نه شرقی‌ست نه غربی‌ست
• ما انقلاب نکردیم / تا به عقب برگردیم
• در طلوع آزادی / جای حق زن خالی

زنان شرکت‌کننده در این تجمع طیف گسترده‌ای از دانشجویان دانشگاه‌ها، زنان شاغل و زنان بی‌حجابِ خانه‌دار بودند و از نظر ترکیب سیاسی، از طرفداران چپ تا برخی حامیان رژیم شاه در میان آن‌ها دیده می‌شد. حاصل این راهپیمایی یک قطعنامه شد.
در این قطعنامه که پریوش خواجه‌نورى، عضو کانون وکلاى ایران آن را خواند، تظاهرکنندگان خواسته‌هایی همچون واگذار کردن انتخاب پوشش زنان به خود آن‌ها، برخورداری از حقوق مساوی مدنی و سیاسی، رفع نابرابری در قوانین کار و از میان برداشته شدن تبعیض‌ها در حقوق خانواده را اعلام کردند. کماکان حمله به زنان معترض و تهدید آن‌ها تا پشت تریبون جلوی دادگستری هم ادامه داشت. هما ناطق، نویسنده و پژوهشگر تاریخ که بیانیه‌ی «انجمن ملی زنان دانشگاهی» را در این تجمع خواند، گوشه‌ای از آن تهدیدها را این‌گونه روایت کرده است: «توی دادگستری، این پاسداران ریختند تو و گفتند که صدایت اینجا دربیاید خفه‌ات می‌کنیم، برای این‌که اینجا زندان است، بعد هم گفتند: شما همه‌تان فاحشه هستید و پدرتان را در می‌آوریم...من اصلاً این‌قدر هول شده بودم، وقتی داشتم اعلامیه را می‌خواندم از طرف زنان دانشگاه، پایم می‌لرزید.»

در این راهپیمایی ۱۰۰۰۰۰ نفری زنان و مردان در اسفند ۱۳۵۷ این تنها چماقداران رژیم اسلامی نبود که سرکوب میکرد بلکه ملت ایران هم جزیی از سرکوبگران بودند. پرتاب اشیا بسمت زنانی که شعار میدادند و کاربرد الفاظ زشت از جمله واکنشهای مردمی بود. چماقداران بسیج و سپاه هم از خود مردم بودند. بخش زیادی از مردم عضو این دستگاه کثیف و تازه به دوران رسیده شده بودند و تصور میکردند برای امام و حفظ حرمت اسلام میجنگند.
آنروز با وجود مسالمت‌آمیز بودن تظاهرات زنان، ضرب و شتم و فحاشی از سوی نیروهای حزب‌اللهی و تیراندازی هوایی از سوی نیروهای کمیته بی وقفه اعمال میشد. یکی از اعضای «جمعیت زنان مبارز» به یاد می‌آورد که در میانه‌ی برنامه‌ی سخنرانی‌شان در دانشگاه تهران، چند زن که از تظاهرات آمده‌ بودند، «خیس از برف، لرزان از خشم و سرما» به سالن آمدند و گفتند: «شما مى‌دانید در خیابان‌ها به ما چه مى‌کنند که اینجا نشسته‌اید...؟ اتوبوس‌شان را به میان ما راندند و ما را تا داخل جوى‌هاى انباشته از آب و یخ هل دادند.» فاجعه ای برعلیه زنان برپا شد که متاسفانه خود زنان هم در آن دخیل بودند. زنان و مردان متخصص و مثلا روشنفکر هم طرح این مسئله را غیرلازم میدند و باور داشتند که تثبیت وضعیت موجود و بازنگشتن حکومت پهلوی از حجاب زنان واجب تر است. بسیاری از گروههای سیاسی چپ ( چریکهای فدایی و حزب توده) و ملی گرا ( جبهه ملی) و مذهبی (مجاهدین) از خواسته های زنان حمایت نکردند و مبارزه با امپریالیسم و تثبیت حکومت وقت را در الویت دانستند. فداییان و مجاهدین نیز به محکوم کردن سرکوب زنان با صدور بیانیه ای قناعت کردند.

💎 @iranyarannetwork1398

attach 📎

55 views16:15

رهايى

Forwarded from اتچ بات

‍ بقیه مقاله از پست قبلی 👆

این تظاهرات اگرچه بزرگ‌ترین تظاهرات زنان در تاریخ ایران است و شاهدی روشن بر عزمِ جزم زنان در اعتراض به نقض حقوق‌شان، اما از سویی دیگر، آشکارترین شاهد بر بی‌اهمیت بودن حقوق زنان در جامعه‌ی آن روز ایران و تنهایی آنها در این اعتراض نیز هست. اکثریت گروه‌های سیاسی انقلابی آن دوران از چپ و لیبرال گرفته تا نیروهای مذهبی و سکولار، زنان معترض به حجاب را با مخالفت یا سکوت‌شان تنها گذاشتند و راه را برای سرکوب معترضان و دست‌اندازی هرچه بیشتر به حقوق زنان در ماه‌ها و سال‌های بعد هموار کردند. حاصل آن فرهنگ عقب مانده این شد که امروز شاهدیم. دختران دهه هشتاد و نود که زیر بار زور و حکم حکومتی نمیروند، اینها فقط دختران آن صدهزار نفر نیستند، دختران آن میلیونها سرکوبگر هم هستند.

باآرزوی پیروزی و پایان حکومت اهریمنی در ایران

#مهسا_امینی

💎 @iranyarannetwork1398