چطور بازی Norco فصل تازه‌ای از تاریخ ویدیوگیم را رقم زد؟

🔹 بازی‌های ویدیویی چند دهه‌ای است به‌عنوان فرم هنری شناخته می‌شوند، اما همچنان از ساختارهای یک اثر هنری گریزان هستند و تعهد به زمانه و مکان را جدی نمی‌گیرند. هر هنرمندی با اشیاء و محیطی سر و کار دارد که از آنها الهام می‌گیرد و از درون آنها تصویرسازی می‌کند. ویدیوگیم در حال حاضر به خود می‌بالد که ابزاری برای فرار از واقعیت و لذت بردن است، سرگرم شدن و تمام اشکال مختلف آن. اما بازی Norco نشان داد که هنر بازی زنده است و بالاخره آثار ویدیوگیم از قالب آثاری تنها سرگرم‌کننده خارج شده‌اند و متعهد شده‌اند. همانند یک شاعری که خود را در مقابله زمانه متعهد می‌بیند و در اشیاء و محیط پیرامونش غرق شده است.

🔹 نورکو روایتگر زندگی در جنوب آمریکا و جایی که رودخانه میسیسیپی به خلیج می‌رسد. نویسنده که خود اهل شهر نورکو در جنوب ایالات لوئیزیانا است، تمام آنچه در حال رخ دادن است را از لنز پیکسل‌های بازی بازتاب می‌دهد. جامعه‌ای که کاپیتالیسم و نئولیبرالیسم آن را به نابودی کشانده است. شهری که درگیر دشمنی بزرگ و آن شرکت حفاری است که تمام کنترل شهر را برعهده دارد. فدا شدن روح آدمی به ماتریالیسم و نمایش مفهوم اشیاء در چنین شرایط و شهری و تاثیرات شکست کاپیتالیسم بر سر هویت، جنسیت، سلامت، طبقات اجتماعی، روان و فیزیک انسان‌ها مشهود است. اثری هنری که کاملا به زمانه‌ی خود متعهد است و تاثیرات فناوری و ایمان به فناوری را به بهترین شکل ممکن نمایش می‌دهد. جایی که هر کدام از شهروندان به‌نوعی دچار اختلال و آشفتگی روحی و جسمی شده‌اند و میزان سرطان به‌شکل باورنکردنی افزایش یافته است. جایی که مشاغل با حقوق اندک، تنها راه معیشت شهروندان است.

🔹 نورکو از سبک روایی خاصی استفاده می‌کند. همان ابتدا که پس از چند سال دوری از خانه بازمی‌گردید، چند گزینه روبه‌روی شماست. «من در این مدت تنها دعا خواندم» این گزینه‌ای بود که بیشتر از بقیه به چشمم آمد. درگیری با مذهب و فرو رفتن در قلب آن و مفهوم ایمان که بعدها در دیالوگ‌ها چون سیلی به‌صورت گیمر می‌خورد. آغازگاه روایی بازی به‌طرز قابل توجهی زیرکانه انتخاب شده است. جایی که روایت به سوی مضامین فلسفی پیش می‌رود و این بازی‌کننده است که به راوی داستان تبدیل می‌شود. در واقع باور راوی به حقیقت چیزی باعث می‌شود منظر خاصی اتخاذ کند و این باور نیز از خودقانون‌گذاری و آزادی راوی از قید و بندهای جهان واقعی شکل می‌گیرد که تمام توان خود را به کار می‌بندد تا امر یقینی را به صورت همان امر یقینی بازنمایی کند و یا آنکه به آن وجوه دیگری ببخشد و آن را به چالش بکشد.

🔹 هیچ نویسنده‌ای تابه‌حال مانند فاکنر نتوانسته جنوب آمریکا را با واژه‌هایش به تصویر بکشد، اما پس از مدت‌ها توانستم اثر دیگری پیدا کنم و آن هم Norco بود. جایی که اشیاء مفهوم ویژه‌ای دارند. مجسمه مریم مقدسی که صورتش شکسته است. بابانوئل که یک معتاد خرفت است و البته آن گروهی از انسان‌ها که در شرف یافتن دین تازه‌ای هستند و همچنان ایمان را حفظ کرده‌اند. جایی که با ضبط چند دیالوگ ساده می‌توان عمق ایمان این افراد را نشان داد و البته او که برای نجات آنها سلاخی می‌شود. مسیح دروغینی که نمی‌تواند دست از ایمان به کاپیتالیسم بردارد. بسامد روایی بازی بسیار قابل توجه است، گذشته‌گریزی و همچنین تنوع چندبارگفتی در متن مشاهده می‌شوند و مکانیک‌های ساده و پازل‌های مشخص، تاثیر شگرفی روی گیمر و روایت می‌گذارند.

🔹 شخصیت کاترین اهمیت زیادی در داستان دارد. همان لحظه که می‌فهمید او تنها ۴۵ دلار در حسابش دارد و باید برای رفتن به آن سوی شهر، ۱۵ دلار هزینه کنید، عمق تاریک زندگی او را درک خواهید کرد. سبک طراحی پیکسلی نورکو، مفاهیم بزرگی را در خود جا داده است. تماشای غروب آفتاب در بازی تاثیر بزرگی روی گیمر دارد. اثری که به مکان متعهد و وفادار است و انگار که سالهاست آنجا زندگی می‌کنید و آن غروب یک‌بارگفتی به یک‌باره در روایتی پیچیده به چندبارگفتی تبدیل می‌شود. این غروب هر بار مزه‌ی دیگری دارد، شب هر بار طعم دیگری دارد. شخصیت‌های جانبی یک کاریکاتور نیستند، همگی درگیر دشمن اصلی و شرکت بزرگ کنترل‌کننده شهر هستند و غنای خاصی به روایت می‌بخشند. استفاده از سبک پیکسلی در پایان تاثیر شگرفی می‌گذارد و انگار که درونیات شخصیت‌ها و پیکسل به پیکسل آنها را نشان می‌دهد. در پایان که با سرنوشت شخصیت‌ها در چنین دنیایی مواجه شدم، نتوانستم اشک‌هایم را کنترل کنم. Norco اثری قابل ستایش است، اثری که هنر بازی باید از آن یاد بگیرد.

🔹 نورکو به دلیل نیاز به دانش زبان‌انگلیسی پیشرفته شاید برای مخاطب فارسی‌زبان قابل تجربه نباشد، اما اثری است که در میان بازی‌های تجاری و تکراری و کلیشه‌ای، نفسی تازه‌ است و تجربه‌ی آن برای مخاطب هنر ویدیوگیم جزو الزامات است.

🆔 @par30game