چطور بازی‌های مستقل (ایندی)، عناوین تراز اول را از تاج و تخت انداختند؟

🔹بازی‌های تراز اول زمانی جزو گران‌بهاترین الماس‌های زندگی ما گیمرها بودند. از اساسینز کریدهای مهیج تا هیلو که طرفدارانش را دیوانه می‌کرد. چه شد که یک باره، بازی‌ای که توسط تنها یک نفر ساخته شده، تعداد بازی‌کنان بیشتری از هیلو و بتلفیلد و چند بازی بزرگ دیگر به‌صورت مجموع دارد؟ چطور می‌شود بازی‌ای که صدها نفر شب و روز روی آن کار کرده‌اند حتی به اندازه بازی‌ای که یک نفر به تنهایی ساخته است، جالب و جذاب نباشند؟ بیایید ابتدا به چند دهه پیش برگردیم و زمانی که تومیهیرو نیشیکاتو، بازی Space Invader را تنهایی ساخت و غوغا به پا کرد. این بازی بود که صنعت بازی را به ثبات رساند و شرکت‌های تولید سرگرمی را به فکر سرمایه‌گذاری بیشتر انداخت. نیشیکاتو در مورد انبوهی از بازی‌های ضعیف امروزی می‌گوید:‌ «امروزه اینقدر کار توسعه بازی تخصصی و قطعه قطعه شده که یک نفر نمی‌تواند تصویر کلی بازی را درک کند. به همین دلیل باید به همان دوران آغازین ویدیوگیم بازگشت.»

🔹 خوشبختانه صحبت نیشیکاتو در طی چند سال اخیر جدی گرفته شد و بازی‌سازهای مستقل دقیقا همان دوران آغازین ویدیوگیم را زنده کردند. صحبت آن است که بازی‌های آن زمان و به‌خصوص دهه ۷۰ و ۸۰ از لحاظ گرافیکی و موسیقی، حرفی برای گفتن نداشتند. برای همین آن فردی که بازی را طراحی می‌کرد، تمام سعی خود را برای ساخت یک اثر سرگرم‌کننده به خرج می‌داد. در حال حاضر فان بودن یک بازی اهمیتی برای یک ناشر بزرگ ندارد، پول‌ساز بودن جایگزین شده است. به بازی‌های هیلو بنگریم. موسسان بانجی که خود را یک سری دانشجوهای پیتزاخور و خوره گیم می‌نامیدند، اثری خلق کردند که میلیون‌ها نفر را دیوانه کرد. آنها عاشق این بازی بودند و با هر شماره، سعی کردند آن را بهتر کنند و این رستاخیز در هیلو 3 به اوج رسید. هدف آنها ساخت بازی‌ای بود که خودشان عاشقش بودند. مایکروسافت که ساخت بازی را به 343 سپرد. به یک باره همه چیز عوض شد. هدف استودیو 343 به این تبدیل شد که چطور از این محصول بیشتر پول بسازد نه اینکه چطور در هر نسخه، بازی را وسعت دهد. مصاحبه‌های مدیران استودیو را بخوانید که چطور از تنوع آیتم‌های قابل خرید و فروش هیلو صحبت می‌کنند و البته فاجعه‌ای به اسم Halo Infinite که حتی 343 نتوانست تمام محتوا را به صورت کامل منتشر کند. از آن عظمت رسیدیم به گوش گربه‌ای و خرگوشی و خرید و فروش آیتم و پک و رقص مستر چیف و تمام آن اکت‌های بازارپسند.

🔹مساله این است که بازی باکیفیت، خوب می‌فروشد. همین Elden Ring که حالا بیست میلیون نسخه فروش کرده و حتی افرادی که به آثار سولز علاقه نداشتند هم آن را بازی کردند. اما قضیه آن است که ساخت بازی خوب هم هزینه دارد، هم توسعه‌دهنده بااستعداد می‌خواهد و بدتر از همه، ریسک عدم فروش. ناشرها این چند سال توانستند فرمول تازه‌ای کشف کنند که دیگر نیازی به ساخت بازی خوب و باکیفیت هم برای فروش نباشد. یعنی دیگر لازم نیست بازی‌کننده برود داخل مغازه و ۶۰ دلار پول بدهد. بازی لایو سرویس دقیقا آرزوی دیرینه این طرز تفکر بود. بازی‌ای که نیازی به افراد خلاق ندارد، همه یک فرمول را رعایت می‌کنند و خب گیمرها هم برای داشتن فلان آیتم زیبا و قشنگ، صدها دلار خرج می‌کنند. نمونه‌اش تبدیل کردن جنگ ستارگان توسط EA به یک فاجعه پول‌ساز. این وسط توسعه‌دهندگان مستقل، کار چندان بزرگی انجام ندادند! آنها تنها بازی ساختند، بازی‌ای که سرگرم کننده است. بازی که سیستم‌هایش در خدمت سرگرمی است نه در خدمت جیب ناشر. آنها به همان دوران آغازین بازگشتند. یک نفر، دو نفر، گروهی چند نفره که خود گیمر هستند و عاشق گیم، شروع کردند به ساختن و چه شاهکارهایی هم ساختند. در واقع با هر یک بازی تراز اول تکراری و خالی از ایده، ده بازی مستقل جذاب و سرگرم‌کننده پیدا شد.

🔹 نتیجه‌ی اینها شد بازی Hades. اثری که به‌صورت دسترسی زودهنگام منتشر شد و پول جمع‌آوری شده برای گیمرها خرج شد، برای ساخت یک تجربه سرگرم‌کننده. آنها دو سال تمام به نیازهای بازی‌کنان گوش دادند و تک‌تک جزئیات را همانطور که درخواست شد، ساختند. این فرهنگ و این طرز فکر در میان بازی‌سازهای مستقل است که دوران تازه‌ای را ایجاد کرد. اما چطور می‌توان شرکت‌های بزرگ مانند یوبی‌سافت را نجات داد؟ پاسخ چندان دشوار نیست. به گوگل نگاه کنیم. این شرکت، فضایی تشکیل داده تا پروژه‌های کوچک و ایده‌هایی که کارمندان ارائه می‌دهند در نهایت دنبال شود. جیمیل و بخش تبلیغات گوگل همینطور شکل گرفتند و امروزه میلیارد دلار درآمد می‌سازند. فورتنایت هم توسط گروه کوچکی در اپیک گیمز ساخته شد و اپیک گیمز به آن بها داد. این باعث شده تا امروزه بیشتر برای همین آثار مستقل هیجان‌زده باشم تا کال آو دیوتی و بتلفیلد و اساسینز کریدی که می‌دانم چیزی به من اضافه نخواهند کرد.

🆔 @par30game