‍ بازی Pentiment و اهمیت نوشتار

🔹 بازی Pentiment اثر استودیو اعظم ابسیدین، بسیار استادانه طراحی شده است. اثری که بسیار به نظریه‌های تازه ادبی نزدیک است و در سکوت، پیامی اساسی دربردارد. نوشتن همهمه‌ی بی‌معنای شخصیت‌ها و از کار انداختن پیوندهایی که امر مهمل را به شکل امر معنادار منتقل می‌کند، تنها از پس استادی چون فلوبر در رمان مادام بواری برمی‌آمد. اما در این چند پاراگراف می‌خواهم بگویم که پنتیمنت شاید ناخودآگاه، اما این مسأله را به شکلی نو بازنمایی می‌کند.

🔹 پنتیمنت به طرز نامحسوسی پوشش تق‌و‌لق بلاهت این روستا را کنار می‌زند تا جملات داستان و زندگی‌های خاموش شخصیت هایش را به وجود آورد، همان جان‌های تیره و ماخولیایی. در واقع اکثر تعاملات میان شخصیت‌ها در حد بلاهت است تا زمانی که شور سیری‌ناپذیر کلاوس برای بازنمایی تاریخچه روستا در قضاوت نهایی مگدالن (دختر او و یکی از دو شخصیت اصلی) محو می‌شود. بنابراین تقدیر شخصیت‌ها بدل به تقدیر خود نوشتار می‌شود. تحقق نهایی نوشتار در حکم سرکوب اساسی‌اش است. چه نوشتاری باید برای این نقطه کوچک در جهان ایجاد کرد؟

🔹 در پایان بازی، کار ایجاد نوشتار (همان کاری که لوکاس ناتمام گذاشت) توسط دخترش مگدالن از سر گرفته می‌شود. اما آنچه او روی کاغذ ترسیم می‌کند، روی دیگر تلاش‌های قبلی است. آنهایی که می‌خواستند علم زمانه‌شان را به عمل درآورند، کارشان به بازنویسی تاریخ بلاهت این زمانه می‌کشد. بازی‌کننده هم که برای به وجود آوردن آنها باید رونویسی می‌کرد، باز باید آن وقایع را به عنوان پایانی بر هستی خودآیین‌شان رونویسی کند. طوری که در نهایت هم شخصیت‌ اصلی و هم بازی‌‌کننده به قصه‌ی کهن کتاب قطعه‌قطعه برمی‌خورند. نقشی از هر عصر از تاریخ روستا. 

🔹 در نهایت مگ‌دالن هر آنچه به دستش می‌رسد را بازنمایی می‌کند. طوری که بگذار رونویسی کنیم، صفحه باید پر شود. همه چیز با همه چیز برابر است: خیر و شر، مضحک و والا، بی‌اهمیت و برجسته، تجلیل آمار. هر چه هست امر واقع است و پایدار. اما بازی‌کننده هنگام بازگشت به پشت میز تحریر در نقش مگ‌دالن، می‌تواند ماجراجویی خود را در ورطه جهان خاموش و در عین حال پرگو بازی نفی کند. بازی‌کننده تبدیل می‌شود به نسخه‌بردار نسخه‌برداری که خود از روی سخن بلاهت‌آمیزی رونویسی می‌کند که می‌خواهد از آن بگریزد. همان نثر جهان که بازی‌کننده به طرز غیرقابل تشخیصی دگرگونش می‌کند. کلام آخر شیوه مطلق دیدن به بلاهتی واگذار می‌شود که تمام نوشتار مردمان روستا را تشکیل داد. بلاهتی که بازنویسی از بلاهت و نادانی نسل‌های پیشین بود و در نهایت بازی‌کننده از روی همین اتفاقات و سخنان بلاهت‌آمیز رونویسی می‌کند تا نوشتار و نقش مردمان این گوشه کوچک از جهان شکل گیرد. نقشی که تنها یک بازنمایی از ماجراجویی بازی‌کننده است، نقاشی ناقص از تمام احساسات و رویدادهای بازی.

🆔 @par30game