🎮 تکرار بازی‌های قبلی، بلای تازه ویدیوگیم

🔹 ویدیوگیم به‌عنوان یک فرم از هنر به طور مرتب در حال تکرار خود است. کال آو دیوتی با هر بازی جدید مثل عطر تازه و خوش‌بویی، فضای ویدیوگیم را عوض نمی‌کند. هیلو دیگر هر بار از نو پایه و مفاهیم شوترهای اول‌شخص را تعریف نمی‌کند. بازی Far Cry دیگر جایی برای نوآوری نمی‌بیند، بازی‌های داستانی به سوی اجرای بی‌نقص الگوی روایت قهرمان یا هیرو رفته‌اند، کم پیدا می‌شود کسی را که بگوید، داستان از دل مکانیک بیرون می‌آید، از دل دنیای دیجیتال. الگوبرداری از داستان چند پرده‌ای هالیوودی به ظرفیت خارق‌العاده ویدیوگیم ترجیح داده می‌شود. هزاران سال بازی در تاریخ بشر به صد سال سینمای بلاهت آمریکا فروخته می‌شود. امروزه انبوهی از بازی‌ها را می‌بینیم که تنها تکرار دیگر بازی‌ها هستند، عده‌ای حتی تکرار خود و تکرار تکرار یک اثر دیگر. اما مگر بنیان تاریخ هنر به این شکل است؟

🔹همین ماه پیش ویدیو بازی به نام Crimson Desert پخش شد. از خنده داشتم روده‌بر می‌شدم. انگار هر بازی پرفروش که تابه‌حال تجربه کرده‌ام در دل این بازی قرار داشت. اما اصلا چرا خندیدم؟ آیا ساخت یک بازی بر اساس بازی دیگر و بدون تلاش و فکر تازه و تلاش برای تکرار موفقیت‌های گذشته خنده‌دار بود؟ به جز اینکه این بازی تکرار بازی دیگری بود؟ به جز اینکه سازنده نمی‌داند اگر ویدیوگیم را هنر بخوانیم، آنگاه باید حالات بشر از دلیل سیستم‌ها و مکانیک‌ها به ما فهمانده شود، مگر ارزش هنری چیست؟ یادم آمد میلان کوندرا گفته بود، لازمه تکرار کنار گذاشتن شرم و هوش و سلیقه بود. آری سلیقه‌ای و تیزهوشی در طراحی بازی‌های تراز اول امروزی دیده نمی‌شود.

🔹 آنچه اهمیت دارد و باید از یاد نبرد، تفاوت ذاتی تاریخ هنر با تاریخ بشر است. واقعا خنده‌دار است دیگر کسی بازی‌ای مشابه دیسکو الیسیم بسازد، حداقل برای من خنده‌دار است، کار هنر این نیست که مثل آیینه‌ای بزرگ، همه‌چیز، تمامی وقایع و گوناگونی‌ها و تکرارهای پایان‌ناپذیر تاریخ را ضبط کند. هنر آن خنیاگری نیست که کوره‌راه‌های تاریخ را با تکرار مداوم ترانه‌هایش درمی‌نوردد. هنر آمده است تا تاریخ خاص خودش را ایجاد کند. آنچه در نهایت از ویدیوگیم باقی می‌ماند، تاریخ تکراری‌اش نیست که به خودی‌خود از هر گونه ارزشی تهی است، یگانه چیزی که بخت و اقبال ماندن را دارد، تاریخ هنر است. فردا آثاری مانند Crimson Desert همان بی‌هویتی خطاب می‌شوند که بر اساس ده‌ها بازی دیگر ساخته شده است. فردا دیسکو الیسیم‌هایی پدید می‌آیند که همه تا آخرین لحظه تاریخ بشر، اسمشان به دیسکو الیسیم گره خورده است. اما اگر ویدیوگیم را فرمی هنری ندانیم، آنگاه تمام این بحث‌ها بیهوده است، آنگاه تاریخ ویدیوگیم مثل درک ناشران بازی، تکاملی است. طوری که کسلوانیا اثری قدیمی است، رزیدنت اویل حتما باید ریمیک شود تا ارزش پیدا کند، بافت و سیستم و گرافیک باید تکامل یابند تا در چشم ما ارزش یابند. تاریخ هنر تکاملی نیست. تاریخ هنر عمیقا انسانی است.
🆔 @par30game

🔹 ویدیوگیم از دل کدها و صفر و یک‌هایی برخواسته تا راوی بزرگ امپراتوری دیجیتال باشد. روایتی که دیگر در قدرت سینما و ادبیات نیست. اما این راوی بزرگ تنها راوی صفر و یک‌های حساب سرمایه‌گذاران شده است. جایی که ارزش یک بازی را با میزان فروش و میزان امتیاز آن می‌سنجد. جایی که یک اثر هنری آنقدر کوچک و بی‌چیز شده که یک فرد به آن امتیاز می‌دهد و آن امتیاز از خود تجربه بازی برای مخاطب مهم‌تر می‌شود. استارفیلد و جار و جنجالی که به پا شد. کسی چرا صحبت نکرد که بتسدا چه زیبا کوچک‌ترین ارکان روزمرگی را از دید زیبایی‌شناختی به تصویر کشیده است. جایی که بودن در لحظه، دیدن غروب در سیاره‌ای دوردست به‌عنوان موجودی بیگانه، زیبایی بی‌نظیری دارد. همان زیبایی تکان خوردن شاخ و برگ درخت بر اثر وزش بادی نحیف، لذت بودن در دل غروبی آرام. نه ما ارزش‌گذاری در ویدیوگیم را تعریف نکرده‌ایم، منتقد نمی‌داند بازی را از بعد زیبایی‌شناختی نقد کند، چند کلمه از تجربه‌هایش یاد گرفته، «تکراری» «خسته‌کننده» «ضعیف» «بی‌نظیر» «سرگرم‌کننده». زمان آن رسیده، یک بار و برای همیشه تکانی به دنیای بازی دهیم. نقد بازی را به طور دقیق تعریف کنیم، روی تعریف «بازی» به توافق برسیم، ارزش بازی‌ها را به‌طور ذاتی مشخص کنیم. صحبت از طراحی رابط کاربری و تجربه گیمر در نهایت منجر به تکرار مکررات می‌شود، انگار که تمام بازی‌ها باید از یک سری قوانین پیروی کنند. خلاقیت، نمایش بعد تازه‌ای از بشر از دل سیستم‌ها، این را باید ستایش کرد. لست آو آس را ستایش می‌کنم، چون بعدی از بشر را به من نشان داد که میخ‌کوبم کرد. جایی که من می‌توانستم به راحتی جلو کشتار ده‌ها بیگناه را بگیرم، بازی را کنار بگذارم و حذفش کنم. اما همچنان ادامه می‌دهم، همچنان باوجود اینکه می‌دانم بی‌گناه هستند به کشتن ادامه می‌دهم، آینه‌ای برای نمایش درون. 🔹 بگذارید برای یک بار هم این حرف گفته شود، تکرار آفت ویدیوگیم خواهد شد.
🆔 @par30game