🔹 ویدیوگیم از دل کدها و صفر و یک‌هایی برخواسته تا راوی بزرگ امپراتوری دیجیتال باشد. روایتی که دیگر در قدرت سینما و ادبیات نیست. اما این راوی بزرگ تنها راوی صفر و یک‌های حساب سرمایه‌گذاران شده است. جایی که ارزش یک بازی را با میزان فروش و میزان امتیاز آن می‌سنجد. جایی که یک اثر هنری آنقدر کوچک و بی‌چیز شده که یک فرد به آن امتیاز می‌دهد و آن امتیاز از خود تجربه بازی برای مخاطب مهم‌تر می‌شود. استارفیلد و جار و جنجالی که به پا شد. کسی چرا صحبت نکرد که بتسدا چه زیبا کوچک‌ترین ارکان روزمرگی را از دید زیبایی‌شناختی به تصویر کشیده است. جایی که بودن در لحظه، دیدن غروب در سیاره‌ای دوردست به‌عنوان موجودی بیگانه، زیبایی بی‌نظیری دارد. همان زیبایی تکان خوردن شاخ و برگ درخت بر اثر وزش بادی نحیف، لذت بودن در دل غروبی آرام. نه ما ارزش‌گذاری در ویدیوگیم را تعریف نکرده‌ایم، منتقد نمی‌داند بازی را از بعد زیبایی‌شناختی نقد کند، چند کلمه از تجربه‌هایش یاد گرفته، «تکراری» «خسته‌کننده» «ضعیف» «بی‌نظیر» «سرگرم‌کننده». زمان آن رسیده، یک بار و برای همیشه تکانی به دنیای بازی دهیم. نقد بازی را به طور دقیق تعریف کنیم، روی تعریف «بازی» به توافق برسیم، ارزش بازی‌ها را به‌طور ذاتی مشخص کنیم. صحبت از طراحی رابط کاربری و تجربه گیمر در نهایت منجر به تکرار مکررات می‌شود، انگار که تمام بازی‌ها باید از یک سری قوانین پیروی کنند. خلاقیت، نمایش بعد تازه‌ای از بشر از دل سیستم‌ها، این را باید ستایش کرد. لست آو آس را ستایش می‌کنم، چون بعدی از بشر را به من نشان داد که میخ‌کوبم کرد. جایی که من می‌توانستم به راحتی جلو کشتار ده‌ها بیگناه را بگیرم، بازی را کنار بگذارم و حذفش کنم. اما همچنان ادامه می‌دهم، همچنان باوجود اینکه می‌دانم بی‌گناه هستند به کشتن ادامه می‌دهم، آینه‌ای برای نمایش درون. 🔹 بگذارید برای یک بار هم این حرف گفته شود، تکرار آفت ویدیوگیم خواهد شد.
🆔 @par30game