پشت پرده ها

Forwarded from saied shemirani سعید شمیرانی

فصل نوزدهم

شبی که رضا ایستاد

نوزدهم دی بود.
از آن شب‌هایی که هوا سرد است اما دل آدم‌ها داغ.
شب‌هایی که کسی برای قهرمان بودن بیرون نمی‌رود
فقط می‌خواهد بگوید
دیگر نمی‌شود.

قرارمان ساده بود
برویم بیرون
اعتراض کنیم به گرانی
برگردیم
همین.

پسر رضا بیست سالش بود
به شوهرم زنگ زد
شوهرم گوشی را که قطع کرد گفت:
«مسئولیت بزرگیه…
نمیشه با خودم ببرمش داداش
رضا گفت:
پسرم راهشو خودش انتخاب کرده
اما من هم میام
برای اینکه مراقبش باشم.»

این رضا بود
همیشه همین‌قدر آرام
همیشه همین‌قدر پدرانه
مردی ۵۲ ساله
که بلد نبود داد بزند
بلد نبود آزار بدهد
اما بلد بود
وقتی لازم است
بایستد.

حدود سی نفر بودیم
در بلوار وکیل‌آباد
کم‌کم آدم‌ها اضافه می‌شدند
جمعیت جان می‌گرفت و امید یواش‌یواش خودش را بین نفس‌ها جا می‌کرد.

یک لحظه دست شوهرم از دستم جدا شد گفت:
«بذار برم ببینم چه خبره.»

ترس یک‌هو ریخت توی دلم
جیغ کشیدم:
«نرو…
ولم نکن…
من بدون تو نمی‌تونم.»

رضا جلو آمد
من را در آغوش گرفت
سرم را گذاشت روی سینه‌اش
قلبش محکم می‌زد
گفت:
«من کنارتم نگران نباش.»

بعد رو کرد به شوهرم گفت:
«داداش کنار خانومت بمون من میرم.»

من ترسیده بودم اما رضا اونجا که رفت برگشت.

بعدش گفت:
«بزارید من شعار میدم
شما جواب بدید.»

ماسکش را پایین زدو صدایش
صاف و بی‌لرزش رفت توی شب شعارش این بود:
«مرگ بر خامنه‌ای ضحاک…»
و جمعیت
جواب میداد.

آن لحظه‌هاواقعاً زیبا بود
از آن زیبایی‌هایی که
فقط چند دقیقه عمر دارند
اما تا آخر عمر
در ذهن می‌مانند.

بعدهمه‌چیز شکست.

مامورها حمله کردند
گاز اشک‌آور
ده‌تا ده‌تا
نفس‌ها برید
چشم‌ها سوخت
آدم‌هااز خفگی روی زمین می‌افتادند.

با همان ترس
با همان آشوب
من و شوهرم
دست مردم را می‌گرفتیم
تا روی زمین نمانند.

جلوی چشم‌هامان
چند نفر تیر جنگی خوردند
و افتادند.
نه در فیلم،
نه در خبر؛
در چند قدمی ما

فرار کردیم توی کوچه
شوهرم گفت:
«تو بمون،
من برم بقیه رو پیدا کنم.»

نزدیک نیم ساعت نشستم هر کدوم از بچه ها اومدن که بیا بریم خونه نرفتم
گفتم بدون اون
هیچ‌جا نمیرم.

تا اینکه صدایی آمد:
«بهار…
رضا تیر خورده…»

فکر کردم دروغ است
بلند شدم
و وقتی رضا را دیدم،
دنیا خاموش شد.

بدنش غرق خون بود
مردم دورش حلقه زده بودند
دست و پایش را می‌بوسیدند
گریه می‌کردند
پانصد، ششصد ساچمه روی تن مردی که هیچ‌کس را اذیت نکرده بود.

سرش شکسته بود
دستوپاهایش شکسته بود
دنده هاش شکسته بود
بجز صورتش هیچ جای سالمی توی بدنش نداشت
اما هنوز نفس می‌کشید.

چهار دکتر
با دستکش و سرم
آمدند ساچمه‌ها را درمی‌آوردند.

بردیمش توی پارکینگ که نزدیک رضا بود
شوهرم رفت ماشین بیاورد
من ماندم کنار رضا.

آرام گفت:
«زنداداش…
دستم یخ کرده.»

لباسم را درآوردم پیچیدم دور دستش
آن‌وقت هنوز نمی‌دانستم این تازه اولِ درد است.

در خانه،
خون بند نمی‌آمد ملحفه‌ها عوض می‌شدند
و درد، تمام نمی‌شد.

داداش رضا می‌گفت:
«دل‌درد دارم…»
نمی‌دانستیم
چقدر لگد خورده.
می‌گفت:
«دستشویی دارم…»
اما نمیتونست

از درد
به خودش می‌پیچید
می‌گفت:
«یه چیزی بدین بخورم من بمیرم…»

با همه این‌ها باز هم حیا داشت.
موقع دراوردن ساچمه ها از ران پاهاش
به شوهرم گفت:
«جلو زنداداشم زشته…»
گفتم:رضا این چه حرفیه
«تو داداش منی.»

نگاهم کرد با صدایی که می‌لرزید گفت:
«من تو رو خیلی دوست دارم.»

دستش بی‌حس شده بود صدام زد با همان غرور مردانه اش
گفت زنداداش:
«به خواهرام نگو…
نگران می‌شن.»

حتی در آن حال باز هم فکر بقیه بود.

از بیمارستان می‌ترسیدیم
می‌دانستیم
اگر ببریمش کار را تمام می‌کنند.

دو روز گذشت
امید آمد و رفت
فکر کردیم
می‌شود.

اما تلفن که زنگ خورد
و گفتند
«رضا نمی‌تونه نفس بکشه»
دل‌مان ایستاد.

بیمارستان فارابی
پنجاه دقیقه
سی‌پی‌آر
اما رضا…
دیگر نخواست بماند.

رضا صفایی

رفت

سخت‌ترین بخش،مرگش نبود.
گفتنِ نبودنش
به پدر و مادری پیر بود.

پدری که تازه دارد می‌فهمد
پسرش نیست
با اکسیژن نفس می‌کشد
مادری که با واکر
پاهایش را میزند
و می‌گوید:
«من چطور داغتو تحمل کنم؟
برم پیش کی شکایت کنم؟»

رضا وقتی دید
به دو زن فحش می‌دهند ساکت نماند.
گفت:
«خودتونید.»

و همین
برای کشتنش کافی بود.

ده نفری ریختند سرش از نزدیک
خیلی نزدیک

رضاجان فدا شد
نه چون اسلحه داشت
بلکه چون غیرت داشت
چون آدم بود
چون ساکت نماند.

و این،
قصه‌ی مردی‌ست
که آرام زندگی کرد
و مظلومانه
جاویدنام شد.

❤219😢64🕊2🔥1🤬1🙏1

13.1K views14:53