میلیون‌ها ایرانی مرا به‌عنوان کسی که می‌تواند نقش «گذار سیاسی» را ایفا کند، می‌بینند. من همیشه خواسته‌ام که مردم ایران در یک انتخابات آزاد بتوانند سرنوشت خود را انتخاب کنند — چیزی که این رژیم تاکنون از آنها دریغ کرده است. این انتظار باعث شده که من در موقعیتی باشم که بتوانم اپوزیسیون را، بدون توجه به گرایش سیاسی‌شان، متحد کنم.

موضع من در این‌باره روشن است و مردم ایران امروزی آن را ۴۷ سال می‌شناسند. من نقشه خودم و پیشنهادات خودم را دارم و هرگز به گذشته بازنمی‌گردم — ما به آینده نگاه می‌کنیم. این بدان معناست که آزادی‌های عمومی باید تضمین شود و من نشان داده‌ام که ایده‌های مشخص خود را دارم و قرار نیست همان‌طور رفتار کنم که پدرم کرد.

در چشم‌انداز یک دموکراسی سکولار، جدایی واضح و کامل دین از دولت ضروری است. دین جایگاه خودش را دارد، اما نباید در عرصه عمومی و سیاسی دخالت کند — و اگر یک زن ایرانی بخواهد حجاب داشته باشد یا نداشته باشد، این باید انتخاب شخصی خودش باشد.

این رژیم محکوم به سقوط است. وقتی نیرو و ابزار سرکوب بسیار بالاست و اکثریت جمعیت غیرمسلح است، لازم است که برای حفظ جان مردم اقدامی شود که به‌نوعی توازن برقرار کند — او اشاره کرد که ایالات متحده تنها کشوری است که می‌تواند چنین مداخله‌ای را در راستای انسانی یا نظامی انجام دهد تا جان‌ها حفظ شود. \

من به‌طور غیرمستقیم در این مذاکرات دخیل خواهم بود. و این مذاکرات بسیار مهم خواهند بود و خواهیم دید چه اتفاقی می‌افتد.

معمولاً رژیم ایران مذاکره‌کننده‌ای بسیار سخت‌گیر است. آنها مذاکره‌کنندگان خوبی یا بدی هستند. من می‌گویم آنها مذاکره‌کنندگان بدی هستند، چون می‌توانستیم به توافق برسیم؛ به جای اینکه B-2ها را بفرستیم تا توان هسته‌ای آنها را از بین ببرند.

امیدوارم آنها منطقی‌تر باشند. آنها می‌خواهند به توافق برسند.

فکر می‌کنم آن‌ها می‌خواهند توافق کنند. فکر نمی‌کنم بخواهند عواقب عدم توافق را تحمل کنند.

۸ ژانویه؛ ۱۸ دی؛ ساعت ۸ شب.