۶۲ هواپیمای سوخت رسان آمریکایی در فرودگاه بن گوریون اسرائیل!

دستکم ۱۶ هواپیمای سوخت رسان نیز در فرودگاه ایلات مستقر هستند.

حملات سنگین اسرائیل به غزه

درود فرمانده عزیز
من یکی از آسیب دیدگان ۱۸ دی هستم🥺
قسم میخورم حداقل در خیابونی که من بودم (.................) حتی یک نفر صلاح نداشت و هرگونه ایجاد آتشسوزی از سطل آشغال گرفته تا جعبه های کارتنی لوازم خانگی که مردم از پنجره ها پایین مینداختن صرفا برای ایجاد دود و رفع سوزش ناشی از شلیک گاز اشک آور بود ، به هیچ جایی خسارتی وارد نکردیم ، اما در عین نامردی بعد از شلیک حدود ۳۰ گاز اشک آور شروع کردن به شلیک با پخش کن های‌ ساچمه ای ، دستم آسیب دید و میخواستم برگردم خونه که چندتا جوون گفتن نرو ، اگه اونهایی که جلو میریم کم بشیم، مردم هم میرن ، موندم و همون بچه ها یه در ساختمان نیمه کاره که از فلز های ورقه ای کرکره ای بود رو در آوردن و کردن سپر و رفتیم جلو ، وقتی به نیروهای سرکوب نزدیک شدیم یه نارنجک جنگی انداختن بینمون و جلوی چشمم هشت نه تا جوون پرپر شدن ، منم پام عملا قطع شد و به یه پوست بند بود ، مردم بردنم توی یه خونه که خانمش پرستار بود و مثل شیر ایستادن بالای سرم و بعد از حدود نیم ساعت منو به درخواست خودم بردن یکی از بیمارستان های ...... که خدا خیرشون بده خیلی به زخمی ها کمک کردن ، به بیمارستان که رسیدم بیهوش شدم و حتی فامیلم رو هم نتونسته بودم بگم ، خانوادم از طریق تماسی که توی اون خونه باهاشون گرفتم اومده بودن بیمارستان و من ساعت هفت و نیم شب ۱۹ دی وقتی به هوش اومدم دکتر گفت تمام تلاشم رو کردم تا پات قطع نشه ، خدا خیرش بده ، پام قطع نشد و پیوند رگ ها و تاندون های قطع شده جواب داد ، اما بعد از گذشت حدود پنج ماه من هنوز با عصا حرکت میکنم ،هنوز ساق پام از محل قطع شدگی به پایین به درستی حس نداره و منی که از هر نوع دودی بدم می‌اومد به اجبار برای تسکین دارم هر شب تریاک مصرف میکنم ، حدود پنج ماهه روزی هشت قرص آنتی بیوتیک میخورم و روزی ۶ قرص مسکن و هنوز زخم پام بسته نشده ، خیلی خجالت میکشم از خانوادم ، حدود ۱ میلیارد توی این وضعیت خرج عمل ها ، دوا و درمون و پانسمان وکیوم پام شده توی این مدت ، پیج حدود ۱۳۰ کا داشتم که منبع درآمدم بود و ۶۵ نفر نیرو داشتم ، همه اون نیرو ها تعدیل شدن و کارگاه بسته شده ، ماشینمو فروختم و خرج کردم توی این مدت ، اجاره خونه و کارگاه و انبار و ... همه عقبن ، دیگه نای ادامه دادن زندگی ندارم ، اما قسم میخورم اگر همین الان فراخوان داده بشه باز هم میرم توی خیابون و جونم رو فدا میکنم برای آزادی مملکتم ، از طرف من بگید ، تو رو به خدا نزارید دیر بشه مردم ، نزارید خون جانباختگان و امثال منی که اگه مرده بودیم راحت تر بودیم پایمال بشه ، تو رو به هرکه میپرستید نزارید این روند بمونه ، ما دیگه چیزی برای از دست دادن نداریم ، اگر اینا بمونن میشیم کره شمالی ، دیری نمیکشه که برای تغذیمون باید علف بخوریم ، مگه چندتای دیگمون رو‌میتونن بکشن؟ نزاریم خوندهای ریخته شده پایمال بشه ، من دیدم ، شما هم دیدید که چه جمعیتی اومده بود ، هیچ‌کس از این نظام کثیف راضی نیست، اونهایی که پرچم تکون میدن ، همون نظامی هایی هستن که پادگان های محل خدمتشون با خاک یکسان شده و برای خانواده هاشون هم اضافه حقوق میگیرن ، ازشون نترسید ، حتی همین ها هم راضی نیستن ، اجباره که بیان ، ما میتونیم ، جونم به فدای تک تکتون ، من توی زندگیم دست گرفتم توی همین شرایط بد ، نون رسوندم ، حقوق نیرو دادم ، اما حاضرم جونمم برای مردمم بدم ، اگه مرده من بیشتر از زنده من کار کنه ، با افتخار جونمو میدم ، التماستون میکنم کم نیارید ، خسته نشید، نترسید ، حکومت الان متزلزله ، دیگه مثل گذشته نمیتونه عمل کنه ، نه در سرکوب و نه در ماندگاری ، امید ما باید به خودمون باشه ، هیچ خارجی برای ما کار رو تموم نمیکنه ، اولش ما بودیم و آخرش هم ماییم