آیدا رابطهٔ بسیار صمیمانه‌ای با مادر و برادر کوچکتر خود، آرمین داشت. مادری که با سختی او را بزرگ کرده و برادری که عاشقانه او را دوست داشت و خواهرش را قهرمان می‌دانست.

با شروع انقلاب آیدا که پزشک عمومی بیمارستان چمران بود، به همراه چندتن از دوستانش به صورت ناشناس در مناطق غربی تهران به ویژه در محلهٔ اکباتان تهران به معترضین مجروح در خانه‌هایشان کمک‌های پزشکی می‌کرد. او در ۲۱ آذر ۱۴۰۱ ساعت ۵ بعد از ظهر پس از پایان شیف کاری‌اش در بیمارستان با مادرش تلفنی صحبت می‌کند، سپس به کمک و مداوای معترضین می‌رود و برای تهیهٔ وسایل مورد نیازش، از خانه یکی از مجروحین خارج و سوار خودروی شخصی خود می‌شود تا به یکی از داروخانه‌های شبانه‌روزی برود. اما پس از آن، از او خبری نمی‌شود. خانواده او نگران می‌شوند و به دنبال آیدا می‌گردند اما هیچ‌کس از آیدا خبر ندارد...

#آیدا_رستمی

آیدا با تلاش‌های بسیار به رویای روپوش سفید دانشگاه تهران در سال ۸۳ می‌رسد و پشتکار ستودنی در تمام دوران تحصیل جزو بالاترین نمرات بود. آیدا در نهایت در سال ۹۱ با معدل الف مدرک دکترای عمومی را دریافت می‌کند و سوگند پزشکی می‌خورد.

آیدا وظیفه انسانی خودش را همیشه به یاد داشت و جزو پیش‌قدم‌های صفوف کمک و خدمت‌رسانی به مردم بود. حضور فعال در جمعیت امام علی، طبابت خانوادهٔ شهدا (جنگ ایران و عراق) و بچه‌های بی‌سرپرست در روستاهای اطراف تهران، کمک به زلزله‌زدگان کرمانشاه، کمک به سیل‌زدگان شهر آق‌قلا، درمان بیماران کرونایی و کمک به مجروحین اعتراضات و ... نشان از دغدغهٔ اصلی آیدا دارد. او به معنای واقعی کلمه با التیام آلام دردمندان تحقق سوگندش بود. عهدی که نه در هنگام فارغ‌التحصیلی بلکه در کودکی با خود بسته بود.

#آیدا_رستمی