درود بر شما فرمانده عزیز وویس تون دارم گوش میدم مثل همیشه عالی حدود 12سال درکاب شما هستم وازاین بابت خشنودم چون یک ایرانی وطن پرستی 🫶ولی نقد ی دارم واقعا دست خالی با این نظام نمیشه کاری از پیش برد بخصوص موقع آیی علی خامنه‌ای زنده بود اگه ایران میخواد آزاد بشه باید اینترنت بین‌المللی داشته باشند بدون شک آزاد خواهد شد

جنگ جنگه شرفه بیطرف بیشرفه

درود بر فرمانده نترس و شجاع ایران زمین بعد از سه ماه قطع ارتباط خوشحالم دوباره دور هم جمع شدیم و پر تلاش تر از قبل به مبارزه با رژیم اسلامی ادامه دهیم امیدوارم هرچه زودتر شاهد پیروزی ملت در اسارت گرفته شده ایران عزیز باشیم

درود جناب شمیرانی گرامی

مکان بزرگراه شاهنشاهی (مدرس)جنب پل طبیعت بزرگترین وبلندترین پرچم حال حاضر درایران
چندروز پیش پرزیدنت ترامپ گفتند که رژیم جمهوری اسلامی باید پرچم سفید به نشانه تسلیم بلند کنند و گویا مسئولین کثیف رژیم به دستور ترامپ عمل نموده اند چراکه این پرچم در تمام این سالها یا نماد خرچنگ نشان بوده یا پرچم مشکی به نشان عزاداری و این اولین بار هست که پرچم سفید به اهتزاز دراوردن ،درسته که روش خزعبلات عربی هم نوشتن اما سفیدی کل پرچم میتونه نشان از تسلیم یا نشان از کد رژیم کثیف اخوندی باشه.
لازم به ذکر است که این گونه پرچمها از زمان احمدی نژاد به توصیه اسفندیار رحیم مشایی در کشور اجرایی شدند و مکان فوق الذکر، بزرگترین این گونه پرچمها در ایران است.
امیدوارم به زودی درسراسر ایرانمان پرچم غرور افرین شیرخورشید را به اهتزاز دراوریم.

جاویدشاه
پاینده ایران

سلام و درود مجدد بعد از مدت ها به شما جناب فرمانده شمیرانی بزرگوار
طبق فرموده اعلی حضرت پهلوی سوم فارغ از نتیجه مذاکره یا توافق احتمالی حکومت تروریستی و ضد ایرانی ج ا به دست ما نابود خواهد شد ملتی که بخان حکومت شونو سرنگون بکنن حتما سرنگون خواهند کرد با سپاس فراوان

درود بر شما جناب شمیرانی فرمانده گران‌قدر فدایان ایران عزیز

من یک خاطره را برای شما ارسال می‌کنم امیدوارم آن را درون کانال قرار دهید
سپاس

عنوان: ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۲، ساعت ۵ عصر – فریادی در فلکه مرکزی

تاریخ: دوشنبه، ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۲
ساعت: ۱۷:۰۰
مکان: فلکه مرکزی، میدان اصلی شهر

میدان شلوغ بود. مردم در رفت‌وآمد. مثل همیشه بی‌خبر، درگیر روزمرگی.
اما آن روز، لحظه‌ای از حقیقت رخ داد—لحظه‌ای که دیگر نمی‌شد چشم بست و عبور کرد.

مأمورهای امنیتی، با بی‌رحمی، یک جوان را گرفته بودند و با ضرب و شتم می‌بردندش.
مردم فقط نگاه می‌کردند. اما من نمی‌توانستم فقط تماشاچی باشم.

گوشی‌ام را درآوردم و چند عکس گرفتم. این صحنه باید ثبت می‌شد.
اما غرق در همان لحظه شدم و اطراف را ندیدم.
مخبرها دیده بودند. گزارش داده بودند.

مأمورها آمدند جلو.
گفتند: «چرا عکس می‌گیری؟»
و من جواب دادم: «درون شهر هستم؛ این‌جا که پادگان نظامی نیست!»

در همین شلوغی، همان جوان توانست فرار کند.
اما گوشی‌ام را از دستم گرفتند.
و من دیگر سکوت نکردم.

با صدایی بلند فریاد زدم:
«از جان مردم چه می‌خواهید؟ چرا حتی کم‌ترین حق آزادی را بسته‌اید؟»

آن‌ها با شوکر برقی به کلیه‌ام زدند، با اسپری فلفل چشمم را سوزاندند، با باتوم به بدنم کوبیدند.
اما صدایم را نتوانستند بزنند.

مردم فقط نگاه می‌کردند.
من اما، در اولین فرصت، زخمی ولی بیدار، فرار کردم.
نه برای نجات خودم—برای حفظ صدا.
برای ثبت حقیقت.
برای رساندن این روایت به آن روزی که حکومت دموکراتیک و سکولار در این سرزمین برپا شود.

من آن روز را با جزئیات در دفترم نوشتم:
دوشنبه، ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۲، ساعت پنج عصر، فلکه مرکزی.
نه فراموش می‌کنم.
نه می‌بخشم.
نه عقب می‌نشینم.
پاینده باد ایران و جاوید باد شاه 💙❤️🦁🌞