درود فرمانده عزیز
من یکی از آسیب دیدگان ۱۸ دی هستم🥺
قسم میخورم حداقل در خیابونی که من بودم (.................) حتی یک نفر صلاح نداشت و هرگونه ایجاد آتشسوزی از سطل آشغال گرفته تا جعبه های کارتنی لوازم خانگی که مردم از پنجره ها پایین مینداختن صرفا برای ایجاد دود و رفع سوزش ناشی از شلیک گاز اشک آور بود ، به هیچ جایی خسارتی وارد نکردیم ، اما در عین نامردی بعد از شلیک حدود ۳۰ گاز اشک آور شروع کردن به شلیک با پخش کن های‌ ساچمه ای ، دستم آسیب دید و میخواستم برگردم خونه که چندتا جوون گفتن نرو ، اگه اونهایی که جلو میریم کم بشیم، مردم هم میرن ، موندم و همون بچه ها یه در ساختمان نیمه کاره که از فلز های ورقه ای کرکره ای بود رو در آوردن و کردن سپر و رفتیم جلو ، وقتی به نیروهای سرکوب نزدیک شدیم یه نارنجک جنگی انداختن بینمون و جلوی چشمم هشت نه تا جوون پرپر شدن ، منم پام عملا قطع شد و به یه پوست بند بود ، مردم بردنم توی یه خونه که خانمش پرستار بود و مثل شیر ایستادن بالای سرم و بعد از حدود نیم ساعت منو به درخواست خودم بردن یکی از بیمارستان های ...... که خدا خیرشون بده خیلی به زخمی ها کمک کردن ، به بیمارستان که رسیدم بیهوش شدم و حتی فامیلم رو هم نتونسته بودم بگم ، خانوادم از طریق تماسی که توی اون خونه باهاشون گرفتم اومده بودن بیمارستان و من ساعت هفت و نیم شب ۱۹ دی وقتی به هوش اومدم دکتر گفت تمام تلاشم رو کردم تا پات قطع نشه ، خدا خیرش بده ، پام قطع نشد و پیوند رگ ها و تاندون های قطع شده جواب داد ، اما بعد از گذشت حدود پنج ماه من هنوز با عصا حرکت میکنم ،هنوز ساق پام از محل قطع شدگی به پایین به درستی حس نداره و منی که از هر نوع دودی بدم می‌اومد به اجبار برای تسکین دارم هر شب تریاک مصرف میکنم ، حدود پنج ماهه روزی هشت قرص آنتی بیوتیک میخورم و روزی ۶ قرص مسکن و هنوز زخم پام بسته نشده ، خیلی خجالت میکشم از خانوادم ، حدود ۱ میلیارد توی این وضعیت خرج عمل ها ، دوا و درمون و پانسمان وکیوم پام شده توی این مدت ، پیج حدود ۱۳۰ کا داشتم که منبع درآمدم بود و ۶۵ نفر نیرو داشتم ، همه اون نیرو ها تعدیل شدن و کارگاه بسته شده ، ماشینمو فروختم و خرج کردم توی این مدت ، اجاره خونه و کارگاه و انبار و ... همه عقبن ، دیگه نای ادامه دادن زندگی ندارم ، اما قسم میخورم اگر همین الان فراخوان داده بشه باز هم میرم توی خیابون و جونم رو فدا میکنم برای آزادی مملکتم ، از طرف من بگید ، تو رو به خدا نزارید دیر بشه مردم ، نزارید خون جانباختگان و امثال منی که اگه مرده بودیم راحت تر بودیم پایمال بشه ، تو رو به هرکه میپرستید نزارید این روند بمونه ، ما دیگه چیزی برای از دست دادن نداریم ، اگر اینا بمونن میشیم کره شمالی ، دیری نمیکشه که برای تغذیمون باید علف بخوریم ، مگه چندتای دیگمون رو‌میتونن بکشن؟ نزاریم خوندهای ریخته شده پایمال بشه ، من دیدم ، شما هم دیدید که چه جمعیتی اومده بود ، هیچ‌کس از این نظام کثیف راضی نیست، اونهایی که پرچم تکون میدن ، همون نظامی هایی هستن که پادگان های محل خدمتشون با خاک یکسان شده و برای خانواده هاشون هم اضافه حقوق میگیرن ، ازشون نترسید ، حتی همین ها هم راضی نیستن ، اجباره که بیان ، ما میتونیم ، جونم به فدای تک تکتون ، من توی زندگیم دست گرفتم توی همین شرایط بد ، نون رسوندم ، حقوق نیرو دادم ، اما حاضرم جونمم برای مردمم بدم ، اگه مرده من بیشتر از زنده من کار کنه ، با افتخار جونمو میدم ، التماستون میکنم کم نیارید ، خسته نشید، نترسید ، حکومت الان متزلزله ، دیگه مثل گذشته نمیتونه عمل کنه ، نه در سرکوب و نه در ماندگاری ، امید ما باید به خودمون باشه ، هیچ خارجی برای ما کار رو تموم نمیکنه ، اولش ما بودیم و آخرش هم ماییم