چه روزها که از سر گذراندیم.

مادرانی که از هراس دزدیده‌شدن پیکر عزیزانشان توسط نهادهای امنیتی از هم یخ می‌خواستند تا صبح در کنار پیکر بگذارند.

به یاد کیان پیرفلک....

اثری از جمال رحمتی

#کیان_پیرفلک #دادبان

در دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان‌های مشهد هم‌زمان با دیگر شهرهای ایران صحنه اعتراضات شد و شمار زیادی از شرکت‌کنندگان در این اعتراضات بازداشت شدند. بازداشت‌شدگان مشهد به زندان وکیل‌آباد منتقل شدند؛ زندانی که از نظر وسعت و تعداد زندانیان، یکی از بزرگ‌ترین زندان‌های کشور محسوب می‌شود.

بر اساس روایت یکی از زندانیان سیاسی سابق که سابقه حبس در زندان‌های اوین، قرچک و بوشهر را نیز داشته، بند ۷ زندان وکیل‌آباد که به «بند آرامش» معروف است، پیش از دی‌ماه ۱۴۰۴ محل نگهداری زندانیانی بود که به دلیل تخلف داخل زندان، به عنوان تنبیه به آن منتقل می‌شدند و پس از مدتی به بند اصلی بازمی‌گشتند. به گفته این زندانی سابق، از زمستان سال گذشته معترضان بازداشت‌شده اعتراضات دی‌ماه دوران حبس خود را در این بند سپری می‌کنند.

او می‌گوید به دلیل افزایش شمار بازداشت‌شدگان و تکمیل ظرفیت بند آرامش، شماری از زندانیان اعتراضات دی‌ماه به بند قرنطینه منتقل شده‌اند؛ بندی که معمولاً برای نگهداری موقت زندانیان تازه‌وارد در ۴۸ ساعت نخست ورود به زندان استفاده می‌شود.

این زندانی سابق شرایط بندهای آرامش و قرنطینه را نامناسب توصیف کرده و می‌گوید این دو بند در واقع سوله‌هایی هستند که برای اقامت طولانی‌مدت طراحی نشده‌اند. به گفته او، این بندها فاقد امکانات اولیه مانند آشپزخانه هستند، تهویه مناسبی ندارند و از نظر بهداشتی نیز وضعیت نامطلوبی دارند. او همچنین می‌گوید بند ۷ تنها دو پنجره کوچک دارد و هر ۳۵ زندانی به یک سرویس بهداشتی دسترسی دارند. وجود ساس و شپش نیز از دیگر مشکلات این بندها عنوان شده است.

این منبع همچنین از محرومیت برخی زندانیان امنیتی از تماس تلفنی و ملاقات در بدو ورود خبر داده و می‌گوید زندانیان در وکیل‌آباد مشهد ملزم به پوشیدن لباس‌های راه‌راه زندان هستند و زنان نیز باید چادر راه‌راه با آرم زندان بر تن کنند.

به گفته چندین زندانی، یکی از دشوارترین لحظات برای بسیاری از زندانیان پس از پایان ملاقات حضوری با خانواده‌ها آغاز می‌شود؛ زمانی که هنگام بازگشت به بند، تحت بازرسی بدنی قرار می‌گیرند. این زندانیان، بازرسی‌های بدنی در زندان وکیل‌آباد مشهد را شدید توصیف کرده‌اند.

منبع: امتداد

#زندان_وکیل_آباد #دادبان

تنها در ۷ ماه؛
قوه قضاییه جمهوری اسلامی دست‌کم ۹۰۸ زندانی را اعدام کرده است

بر اساس گزارش‌ بنیاد برومند، قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران از ابتدای سال ۲۰۲۶ تاکنون (۱۱ دی ۱۴۰۴ - ۱۳ مرداد ۱۴۰۵) دست‌کم ۹۰۸ حکم اعدام را اجرا کرده است. از این تعداد، ۶۷ مورد در ماه ژوئیه و دست‌کم ۸ مورد نیز تنها در ۴ روز آغازین ماه اوت به ثبت رسیده است؛ آماری که به دلیل نبود شفافیت، احتمالا کمتر از تعداد واقعی اعدام‌ها است.

پنهان نگه داشتن آمار اعدام‌ها، اجرای مخفیانه بسیاری از احکام و خودداری نهادهای رسمی از انتشار اطلاعات مربوط به زندانیان اعدام‌شده، نشان می‌دهد که سیاست اعدام در جمهوری اسلامی تنها یک ابزار کیفری نیست، بلکه بخشی از سازوکار امنیتی و سیاسی حاکمیت برای اعمال قدرت و کاهش نظارت عمومی بر عملکرد دستگاه قضایی است.

دادبان تاکید می‌کند، مجازات اعدام به دلیل سلب غیرقابل بازگشت حق حیات، شدیدترین و غیرانسانی‌ترین مجازات کیفری است. تجربه سال‌های گذشته نیز نشان داده است که گسترش اعدام‌ها نه به کاهش جرم منجر شده و نه امنیت اجتماعی را افزایش داده، بلکه تنها چرخه خشونت دولتی را تداوم بخشیده و نگرانی‌های گسترده‌ای درباره نقض حقوق بنیادین انسان‌ها ایجاد کرده است.

افزایش چشمگیر شمار اعدام‌ها، به‌ویژه پس از اعتراضات سراسری و تحولات سیاسی و امنیتی اخیر، بیانگر آن است که این مجازات بیش از گذشته در خدمت سیاست سرکوب قرار گرفته است. استفاده گسترده از اعدام، به‌ویژه در پرونده‌های سیاسی، امنیتی و مرتبط با معترضان، نشان می‌دهد که این مجازات به ابزاری برای ایجاد رعب، کنترل جامعه و بازداشتن شهروندان از هرگونه اعتراض و مطالبه‌گری تبدیل شده است.

حق حیات، بنیادی‌ترین حق انسانی است و دولت‌ها موظف به حمایت از آن هستند، نه سلب آن. تداوم اجرای گسترده احکام اعدام، به‌ویژه در فضایی که نگرانی‌های جدی درباره دادرسی عادلانه، اعترافات اجباری و محدودیت حق دفاع وجود دارد، نه تنها با اصول بنیادین حقوق بشر و تعهدات بین‌المللی جمهوری اسلامی در تعارض است، بلکه نشان‌دهنده استفاده از نظام کیفری به عنوان ابزاری برای تثبیت قدرت سیاسی و گسترش فضای ارعاب در جامعه است.
#دادبان #نه_به_اعدام