Regime change


https://t.me/poshtpardeha

۱۸ دی و در قائمیه اسلامشهر، به روایت بازماندگان آن شب

جنایات حکومت جنایت کار اسلامی

با حمله‌ای غافلگیرانه به مردم، شمار زیادی را با چاقو و قمه زخمی و سپس کشتن.

تقریباً تمام پیکرهای این ردیف متعلق به همان شب و اسلامشهر است.

حکومت جنایتکار اسلامی، کشور‌های همدست و همکار و طرفداران اسلامیستش خیال میکنند که میتوانند با دروغ پردازی، تهدید و تحریف این جنایات را پاک کنند اما هرگز.

هزاران سند که متشکل از ساعت‌ها فیلم هست را ارشیو کرده ایم تا در تاریخ ایران و جهان برای همیشه بمانند.

بعد از سرنگون شدن حکومت جنایتکار اسلامی همه متهمین مجازات خواهند شد.

این جنایت علیه بشریت است و هیچ دولت و یا کشوری در جهان نمیتواند با جنایتکاران اسلامی در ایران معامله و همکاری کند.

عاقبت این نردبان افتادنیست
هرکه بالا تر رود ابله تر است


https://t.me/poshtpardeha

Oct 23, 2026
نه جنگ نه صلح یا جنگ وسرنگونی؟
شرایط فاجعه باراروپا بخصوص درآینده
هفتم نوامبروحمایت از شاهزاده رضا پهلوی

🔴 یکی از افراد محلی میناب:

مسئولین آموزش و پرورش گفتن ما روز قبل از حادثه مدرسه میناب میدونستیم حمله میشه ولی مدارس رو تعطیل نکردیم تا کشور دچار هرج و مرج نشه.
‌
https://t.me/poshtpardeha

وال‌استریت ژورنال به نقل از مقام‌های آمریکایی:

دولت ترامپ در حال بررسی ازسرگیری عملیات نظامی علیه جمهوری اسلامی پس از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در ۳ نوامبر ۲۰۲۶ است.

🔻 ترامپ به ازسرگیری جنگی گسترده تمایل دارد، اما هنوز تصمیم نهایی گرفته نشده است.

🔻 گزینه‌های نظامی شامل حمله به تاسیسات هسته‌ای، زیرساخت‌های راهبردی و جزایر تحت کنترل ایران است.

🔻 ترامپ همچنین احتمال استفاده از بمب MOAB، معروف به «مادر همه بمب‌ها» با وزن حدود ۱۰ تن را علیه تاسیسات هسته‌ای زیرزمینی در منطقه «کلنگ» (Pickaxe Mountain) بررسی می‌کند.

https://t.me/poshtpardeha

مقایسه افکار «بنیامین نتانیاهو» با جدی ترین رقیب انتخاباتش یعنی «گادی آیزنکوت».


https://t.me/poshtpardeha

دادستان‌های اسپانیا رژیم ایران را به سوءقصد سال ۲۰۲۳ علیه آلخو ویدال-کوادراس مرتبط دانستند

خبرگزاریها

🔻دادستان‌های دادگاه ملی اسپانیا می‌گویند رژیم ایران پشت سوءقصد سال ۲۰۲۳ به آلخو ویدال-کوادراس، نایب‌رئیس سابق پارلمان اروپا در مادرید بوده است.

دادستان‌ها برای هفت متهم این پرونده تا ۲۷ سال زندان درخواست کرده‌اند و این حمله را بخشی از کمپین پنهان رژیم ایران برای هدف قرار دادن مخالفان در خارج از کشور توصیف کرده‌اند.

کیفرخواست صادره، این حمله را به حمایت برجسته ویدال-کوادراس از سازمان مجاهدین خلق (PMOI) و اپوزیسیون ایران مرتبط می‌داند.

متهم هشتم به نام سامی بکال بونوآر که گفته می‌شود هماهنگ‌کننده این اقدام بوده، همچنان متواری است و گمان می‌رود در ایران پنهان شده باشد.


https://t.me/poshtpardeha

سرکوب؛ از مسکو تا تهران

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، روسیه بعنوان اصلی ترین وارث آن با ادغام در جامعه بین المللی، وضعیت سیاسی و اقتصادی به نسبت مطلوبتری را نسبت به دوران پیشین خود تجربه نمود. با اینحال پس از حمله به اوکراین، استبداد، سرکوب، مشکلات اقتصادی و انسداد سیاسی در این کشور عمق بیشتری یافته است.

در این مقاله قصد داریم وضعیت و شدت سرکوب در روسیه را به اجمال بررسی نمائیم. اگرچه اغلب به دست آوردن داده های قابل اعتماد از داخل حکومت های استبدادی دشوار است، با اینحال میتوان با اتکا به منابع قابل اعتماد در دسترس، به بررسی نحوه زندگی مردمان این کشور تحت حاکمیت ولادیمیر پوتین پرداخت.

بررسی روسیه از آن جهت اهمیت دارد که این کشور یکی از معدود حکومتهای نزدیک به جمهوری اسلامی ست و بررسی سرکوب در این کشور، دیدگاههای ارزنده ای را در اختیار فعالان مدنی و سیاسی ایرانی می‌تواند بگذارد.

روسیه ترکیبی ست از دولت به مثابه دستگاه خشونت و دستگاه سازمان یافته تبلیغات و پروپاگاندا. این ترکیب همواره از توده های مردم روسیه قدرتمندتر بوده و ابزارهای اعمال حاکمیت استبدادی این کشور را تشکیل می دهند. در جمهوری اسلامی این ترکیب رنگ و بوی مذهبی دارد.

اختلال در خدمات اجتماعی همچون قطار، اتوبوس، برف روبی و جمع آوری زباله در شهرها دیده میشود. اغلب تاسیسات شهری همچون شبکه های برق، آب، راه آهن و پل ها همگی از دوران شوروی بر جای مانده و اغلب در حال فرسوده شدن هستند. گسترش نابرابری میان مناطق و گروههای اجتماعی منجر به نارضایتی عمومی شده است. بلاخص در مناطق جنگی، مردم فقط به زنده ماندن می اندیشند.

اعتراضات محلی اغلب از خرابی خدمات عمومی و زیرساخت ها ناشی شده و معترضان معمولا درخواست های خود را خطاب به ولادیمیر پوتین مطرح نموده و به ناچار فقط مقام‌های محلی را مقصر اعلام می نمایند. در این حالت معترضان کل نظام سیاسی را زیر سوال نبرده و تقریبا از سرکوب در امان خواهند بود. مشابه اعتراضات صنفی که در ایران رایج بوده و اغلب وانمود می‌شود که دولت مقصر اصلی کاستی هاست؛ و نه ولایت فقیه!

پس از جنگ و بروز آثار تورم در اقتصاد روسیه، شهروندان از نگهداری ارز رایج روسیه (روبل) امتناع ورزیده و با تبدیل آن به کالا، از آثار سوء تورم، خود را بر کنار می دارند.

پس از شروع جنگ و حمله روسیه به اوکراین، استبداد داخلی و محدودیت های ارتباطی در روسیه تشدید شده است. ارتباط با جهان خارج سخت تر شده و گاهی افراد را به اندیشه پیرامون مهاجرت سوق می دهد. برخی خود را شماتت می کنند که چرا پیش از این روسیه را ترک نکرده اند. اوضاع روسیه رفته رفته در حال بدتر شدن است. این روزها ناامیدی احساس رایج شهروندان روسیه است.

مقاومت های مدنی همچون آتش زدن ادارات نظام وظیفه و پاشیدن رنگ بر ساختمانهای نهادهای امنیتی گزارش شده است. با اینحال سرکوب در جامعه عمیق تر از آن چیزی ست که اغلب به نظر می رسد.

در روسیه، معمولا پیش از زمان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری، از شدت سرکوب ها کاسته می شود؛ مدلی آشنا برای ایرانیان! با اینحال دهه هاست که ولادیمیر پوتین منتخب همیشگی این نمایش انتخاباتی ست و انتظار تغییری از آن نمیتوان داشت. انتظارات از انتخابات پارلمانی و مجلس نیز پایین است، چرا که سیاست های کلی نظام، عموما تحت کنترل شدید حکومت مرکزی می باشد. در حقیقت انتخابات در روسیه، ابزاری ست که با آن به استبداد رنگ و بوی ظاهری دموکراتیک بخشیده و آنرا موجه جلوه می دهند. در طی دوران پس از شوروی، دامنه سرکوب از مخالفان سیاسی و فعالان حقوق بشر به شهروندان عادی نیز گسترش یافته است. به حدی که اغلب این وضعیت را با ابعاد سرکوب در دوران شوروی مقایسه می کنند. روندی که در دوران زمامداری سید علی خامنه ای نیز مشاهده شد. چرا که او نیز در سرکوب، چشم به بازآفرینی گذشته (خدای دهه شصت) داشت.

در روسیه اعتماد عمومی به چهره های سیاسی تبعیدی پایین است. زیرا نسبت به درک درست تحولات داخلی توسط آنان تردید وجود دارد. فعالان داخلی معتقدند فراخوان های خارج از کشور جهت بسیج های سیاسی اغلب با واقعیات میدانی نامرتبط تلقی شده و خطر را برای افراد ساکن روسیه افزایش می دهد. از سوی دیگر کنش‌گران داخل کشور معتقدند اعتراضات سیاسی جمعی نیز بی فایده و خطرناک است. فعالانی که تجربه موج های اعتراضی پیشین را دارند، تمایل چندانی برای فراخوان ندارند. آنان معتقدند تنها نتیجه این فراخوان ها، افزایش شمار زندانیان سیاسی و تشدید سرکوب بوده و منجر به تغییر سیاسی معناداری نیز نخواهد شد.

عموما نسبت به تبعیدیان سیاسی، حس بدبینی وجود دارد. برخی امیدوارند که بخش های از حاکمیت و نخبگان اقتصادی و سیاسی مسکو جهت تعدیل سیاست های کنونی، فشار هایی را وارد نمایند. روشی جهت تعدیل محدود نظام کنونی و نه الزاما تغییر حکومت.

ادامه مطلب 👇

شاید بزرگترین تفاوت بین ایران و روسیه را در این بخش بتوان یافت. مبارزات داخل و خارج از ایران یکپارچه بوده و علی رغم تمامی کاستی ها، فعالان خارج از ایران اغلب بصورت پوششی، اعتراضات داخل از کشور را حمایت می کنند.

در روسیه دسترسی به اطلاعات مستقل، هر روز سخت تر شده و غیر قانونی تلقی میگردد. تفکر انتقادی افراد فلج شده و زندگی در سایه ترس از نهادهای امنیتی، شهروندان را به هدف‌هایی سهل جهت کلاهبرداری افراد فرصت طلب مبدل نموده است.

بسیاری از فعالان و روزنامه نگاران با اتهامات «عامل خارجی» مواجه شده و با خطرهای بسیار جدی قضائی و زندان روبرو میشوند. فضای کنش‌گران مدنی همچنان کوچکتر شده و ترس از سرکوب ـ همچون دوران شوروی ـ بخشی از زندگی روزمره افراد را تشکیل می دهد. در چنین محیطی سازماندهی کنش های جمعی، مطالبه تغییر در حوزه های غیر سیاسی همچون محیط زیست و یا حتی رسیدگی به مشکلات محلی، بطور فزاینده ای دشوارتر شده است.

یکی از برخوردهای حکومت با مخالفان سیاسی رژیم پوتین، انتقال آنان به مراکز روان پزشکی ست. برخوردی که سابقه آنرا در جمهوری اسلامی نیز می توان یافت.

خبرهای مربوط به کمبود سوخت و یا قطعی برق و آب در مناطق جنگ زده، سانسور میشود. اطلاع رسانی پیرامون پیامدهای جنگ اوکراین ممنوع است و صرفا کانال های خارج از روسیه امکان نشر اخبار حقیقی و اطلاع رسانی بدون سانسور را دارند.

مخالفان جنگ اوکراین تحت عناوین «خیانت به کشور» تعریف شده و به شش تا هشت سال زندان محکوم می‌شوند. اگر چه این اتهامات واهی و اغلب اثبات نشده در ایران، مجازات اعدام را در پی دارد.

در روسیه بازداشت های فراقانونی و بدون محاکمه بیشتر شده است. بازداشت پیش از محاکمه یکی از روش های اعمال فشار در پرونده هایی با موضوعات سیاسی ست. بازداشت های طولانی مدت و بدون محاکمه، امری رایج بوده و به این وسیله فشار بیشتری بر متهم وارد می آورند. دولت روسیه از فشار اقتصادی جهت سرکوب نیز بهره برداری می نماید. این روش بویژه علیه فعالان سیاسی از طریق دعاوی حقوقی و مدنی به کار گرفته میشود.

گزارشات حقوق بشری از تضعیف بیشتر دادرسی عادلانه در پرونده های سیاسی حکایت می نمایند. دسترسی به وکیل اغلب نادیده گرفته می شود و رسیدگی های قضایی بر صدور سریع احکام تنبیهی متمرکز شده است. احضار، بازجوئی، ارعاب و پرونده سازی برای افراد توسط نهاد امنیتی روسیه (FSB) و در مسیرهایی خارج از چارچوب قانون، تثبیت شده است.

مغز شویی نیروهای سرکوب در روسیه نیز امری جاری ست. «کیرسانوف» برنامه نویسی که تحت امر سیستم امنیتی FSB فعالیت داشته است می گوید: «کم‌کم این طرز فکر را پذیرفتم که ما داریم کار مفیدی انجام می‌دهیم. با جرم مبارزه می‌کنیم. نرم‌افزارهای فوق‌العاده‌ای می‌نویسیم که با کمک آن‌ها، نهادهای امنیتی روسیه صرفا قاتلان و تروریست‌ها را دستگیر می‌کنند». اینگونه شستشوی مغزی نیروهای سرکوب در جمهوری اسلامی نیز رایج بوده و با پاداش های مالی و در پوشش اعتقادات مذهبی صورت می گیرد.

پوتین از مجرمان سابقه دار، محکومان، قاتلان و دزدان بعنوان نیروی نظامی بهره می برد. دزدی و غارت اموال مردم روسیه در مناطق جنگی و حتی در مواردی تجاوز جنسی توسط این افراد به امری عادی بدل شده و به نوعی هم از محاکمه مصونیت دارند. رویه ای مشابه که در جمهوری اسلامی جهت مقابله با اعتراضات شهری نیز در جریان است.

تلویزیون، رادیو و رسانه ها در اختیار کرملین است و هرگونه تلاش در جهت دسترسی به اطلاعاتی خارج از شبکه مد نظر حکومت جرم تلقی میگردد. ارائه هرگونه تفسیر و اظهار نظری خارج از روایت رسمی حاکمیت ممنوع است. در روسیه «نشر اکاذیب» همچون جمهوری اسلامی، از موارد اتهام کیفری مخالفان سیاسی ست.

رسانه های مستقل خارج از روسیه همچنان ارزشمند تلقی میشوند. با اینحال مردم بصورت گزینشی تر از آنان بهره میبرند. صداهای تبعیدی عمدتا بعنوان تحلیلگر و مفسر ارزشمند هستند و نه راهنمای سیاسی جهت اقدام. از سوی دیگر کانال های تلگرامی به مجاری اصلی انتشار اخبار مستقل و روزنامه نگاری با کیفیت بدل شده اند.

https://t.me/poshtpardeha

با گذشت زمان و پدیدار شدن تبعات حمله به اوکراین، تبلیغات حکومتی در دفاع از جنگ که با شعارهای میهن پرستانه تزیین شده بود، رفته رفته با مخالفت شهروندان مواجه شده است. با اینحال تبلیغات پوسیده حکومتی همچنان ادامه دارد. علی رغم وضعیت نامناسب مردم روسیه در مناطق جنگی، مخالفت با جنگ اوکراین، یک جرم سیاسی تلقی میشود. مسکو به مناطق مرزی و جنگ‌زده اهمیتی نمی دهد و مردم می‌دانند که حاکمان کرملین برایشان اهمیتی قائل نیستند. مسئولان دولتی معتقدند که پهپادهای تهاجمی اوکراینی که بالای بلگورود (شهری در غرب روسیه، در نزدیکی مرز اوکراین) پرواز می‌کنند، مشکل ساکنان بلگورود است؛ همان‌طور که قطع برق هم مشکل خودشان است. شهروندان در بلگورود برای تامین برق خود به ژنراتور روی آورده اند. مردم فقط به زنده ماندن فکر می‌کنند؛ اینکه چگونه بدون برخورد پهپاد به محل کار خود برسند، هنگام خاموشی چگونه راهی برای شارژ تلفن همراهشان پیدا کنند و از کجا آب تهیه نمایند. یکی از ساکنان می گوید احساس می‌کنم حتی یک نفر در بلگورود هم باور ندارد که مسکو بتواند به شکلی واقعی و مؤثر به مردم کمک کند.

روسیه در تلاش است تا مردم خود را از اینترنت جهانی منزوی نماید. سرویس های امنیتی می‌توانند دسترسی کاربران را محدود و یا قطع نمایند. حتی استفاده از VPN هم می‌تواند جرم تلقی گردد. کنترل اینترنت توسط نهادهای امنیتی روسیه قانونی ست. واتس اپ و تلگرام فیلتر است. تعداد زیادی از وب سایت ها مسدود شده اند. یوتیوب نیز با محدودیت های مشابه روبروست و جایگزین های داخلی آن همچون RuTube جهت استفاده شهروندان تبلیغ می‌شود.

«مَکس MAX» یک پلتفرم داخلی در روسیه همچون «بله» در ایران است که در حقیقت ابزار جاسوسی از شهروندان است. حکومت تلاش دارد مردم را به استفاده از آن مجبور نماید. با اینحال بسیاری از مردم از استفاده از آن سر باز می زنند. روسیه بر خلاف جمهوری اسلامی، میان طرفداران خودش و دیگران، تفاوت قائل نمی‌شود. دست کم در بحث اینترنت اینگونه است. همین نبودن تبعیض منجر به ریزش هایی در پایگاه حامیان پوتین شده است. باذاینحال با پرداخت پول میتوانید محدودیت های اینترنتی را هم دور بزنید.

نظارت و کنترل بر ارتباطات دیجیتال و اینترنت افزایش یافته و فضای ترس حاکم است. قطع «اینترنت همراه» به امری رایج ـ حتی در مسکو و سنت پترزبورگ ـ بدل گشته و دولت آن را تحت عنوان «امنیت ملی» توجیه می نماید. بهانه قطع اینترنت در بسیاری از موارد، جلوگیری از حملات پهپادی اوکراین بوده؛ با اینحال مبنای فنی این ادعا روشن نیست. اگرچه در زمان قطع اینترنت، برنامه ها و سایت های منتخب دولت همواره در دسترس می باشند. این رویه ای آشنا برای شهروندان ایرانی ست. چرا که جمهوری اسلامی در زمان اعتراضات و یا حملات آمریکا و اسراییل، اقدام به قطع سراسری اینترنت می نمایند.

در پایان بد نیست اشاره نمایم که در میانه این وضعیت، حکومت مسکو همچون جمهوری اسلامی، شهروندان را به فرزندآوری بیشتر نیز ترغیب می نماید.

طی چند دهه گذشته ابعاد و ماهیت سرکوب در روسیه همچون ایران، تغییر یافته، خشن تر شده و اغلب به فضای دیجیتالی نیز گسترش یافته است. شناخت مفهوم سرکوب در روسیه از آن روی اهمیت دارد که این کشور دارای روابطی دو طرفه با جمهوری اسلامی ست. روابطی که ظن همکاریهای دوجانبه را در ایجاد جو خفقان برای شهروندان ایجاد می نماید. بدیهی ست شناخت عمیق‌تر پدیده سرکوب می‌تواند به شهروندان دو کشور در رهایی از دست استبداد کنونی و برقراری حکومت هایی بر مبنای احترام به اصول جهانی حقوق بشر یاری رسان باشد.

✍ نیما بهرامی

منابع:
Borogan, Irina, and Andrei Soldatov. “The Disastrous Paradox of Russian Fear.” Center for European Policy Analysis (CEPA), April 10, 2026.

Ingvarsson, Stefan, and Ekaterina Kalinina. “Still Holding On Amidst Growing Digital Repression? Conditions for Civic Engagement in Russia.” Stockholm Centre for Eastern European Studies (SCEEUS Report No. 3, 2026), March 30, 2026.

Meduza. “Meduza’s Readers in Russia Describe Life Under the Kremlin’s Internet Restrictions.” May 29, 2026.

Tenisheva, Anastasia, and Leyla Latypova. “Portrait of a Nation: How Ordinary Russians’ Lives Have Changed in 3 Years of War.” The Moscow Times, February 24, 2025.

Meduza. “He Helped Build the Surveillance System the FSB Uses to Spy on Russians. Then He Escaped Russia with an Archive of Its Internal Documents. Here’s What He Told iStories.” September 3, 2026.

Freedom House. “Russia: Freedom on the Net 2025 Country Report.” Freedom House, 2025.

OVD-Info. “Repressions in Russia in 2024: Overview.” December 17, 2024.

درود جناب شمیرانی گرامی .

حیله های حاکمیت و طماع بودن یه عده ویژه و خاص از مردم شریف و شهید پرور .

عجیب و خنده‌دار ترین اتفاقی که تو چند سال اخیر در مملکت افتاد، داستان کوروش کمپانی بود.

کوروش کمپانی از ۲۰۰ هزار نفر، نفری ۲۰ میلیون گرفت، حدود ۴ هزار میلیارد تومن پول ملت رو خورد و فرار کرد.
این ۲۰۰ هزار نفر رفتن نفری ۲۳۰ هزار تومن دادن قوه قضائیه و شکایت کردن، چیزی حدود ۴۸ میلیارد تومن وارد حساب قوه قضائیه شد.
ده هزار نفر از این شاکیان رفتن یه وکیل گرفتن و نفری ۱۲ میلیون دادن، ۱۲۰ میلیارد تومن وکیل برداشت فرار کرد رفت ترکیه.
حالا همین ده هزار نفر، باید دوباره نفری ۱.۲ میلیون تومن بدن قوه‌ قضائیه تا از اون وکیل شکایت کنن، در نهایت ۱۲ میلیارد دیگه وارد حساب قوه‌ قضائیه میشه 🙂
کجا دنیا اینجوریه؟😄