پشت پرده ها

☑️☑️☑️نامه سوم سهیلا حجاب وکیل دادگستری از زندان اوین:

از هیبت قلم، فرعون اگر بر تخت نلرزد، دیگر جهان را به چه ارزد؟

در این بهت تعظیم با دل ناباور، همه همدیگر را به تسلی خواندیم، ای کاش، آدمی میتوانست وطنش را همراه خویشتن با خود ببرد به هر کجا که می خواست. در روشنای آفتاب، در بارش باران، در باد، خورشید خفته است و شب آغاز می‌شود در حالی که تاریکی سلول های زندان را بغل میکند. به ساعت نگاه می کنم، پیوسته در های این زندان کیپ بسته است و من باید با نور ماه که از لابلای میله ها به داخل سوسو میکند، بر بستر سپید کاغذ سفر کنم، از من دریغ می شود آرامش، خسته تر از آنم که به خواب فکر کنم. با تمام وجود غمگینم برای خونه های ریخته شده هزاران مبارز قهرمان در راه استقلال و آزادی ایران، سالار زنان و دلیر مردانی که بسان گلی که پنجه بی رحم باد آنها پرپر کرد.
درست چهل شب است که در آب و آتشم و اعتراف می کنم که سخت ترین لحظه برای من نوشتن از کسانی است که در جهت ایفای نقشی بر آمده از احساس مسئولیت های سترگ انسانی که بر قدرت و اختیار انسان مبتنی است به رغم پر شمار بودن حوادث و رویدادهای گوناگون پویش ها با تن هایی سبکبار و جان هایی پر طراوت فریاد حق خواهی خود را زنجیر نکردند، من مطمئن هستم دوباره این ملت شجاع به پا خواهند خاست و معنای راستین باورهای شان را زندگی خواهند کرد.
این سرزمین که از آتش ستم و بیداد گری می سوزد روزی سبزه‌زار عدالت و آزادی خواهد شد. همه ما برای نیل به آرمان‌های شکوهمند آزادی توام با عدم خشونت و دنبال نمودن حقیقت زاده شده ایم و اگر روحمان از این آرمان شعله ور شود انتقال سیاسی جامعه از دیکتاتوری و استبداد به جامعه ای مبتنی بر حقوق مدنی و صلح سرعت خواهد گرفت که در آن حق شناسایی شخصیت حقوقی هر فرد، حق آزادی و امنیت افراد و مصون ماندن از تعرض مورد احترام قرار خواهد گرفت.
اینجانب سهیلا حجاب به همراه ۷ تن از بانوان آزادیخواه در بند زندانیان سیاسی «نرگس محمدی آتنا دائمی, منیژه عرب شاهی, یاسمن آریانی، صبا کرد افشار، مژگان کشاورز و سمانه نوروز مرادی» در پی شکل گیری وجدان جمعی در پاسداری از ارزشهای حقوق بشر به دادخواهی از مردم و نارضایتی از حکومت مستبد که حقوق بشر در آن به شدت زیر پا گذاشته می شود در دفتر رئیس اندرزگاه بند زنان، تحصن خود را به حمایت از خون های ریخته شده هزاران مبارز آشتی ناپذیر، علیه استبداد و استثمار، نه با تیغ و شمشیر و تیر و تفنگ بلکه با قلم و اندیشه و شعار و سرود و صدا، بدون توسل به خشونت آغاز کردیم. تاریخ ملل و اقوام دیگر بیانگر این گونه پیکارهای حق‌طلبانه و عدالتخواهانه علیه حکومت های ظالم و خودکامه از روزگاران کهن تا به امروز بوده، از آنجایی که شیوه رایج مقابله رژیم کنونی با تحصن کنندگان همیشه توسل به زور و سرکوب و تزویر و ریا و دروغ برای درهم شکستن اتحاد بوده، مسئولین زندان با گاردهای امنیتی فضای آرام اعتراض را متشنج کرده و اقدام به قطع خطوط تلفن نمودند و با فریب و نیرنگ خانوم نرگس‌محمدی را به بهانه ملاقات با وکیل به زندان عمومی زنجان تبعید نمودند و آتنا دائمی را به بند ۲ الف منتقل نمودند و با محرومیت اینجانب و سایر دوستان از حق تماس و ملاقات با خانواده و تشکیل پرونده در دادسرا و سایر تهدیدات امنیتی سایه تبعید و انتقال به زندان های عمومی در نقاط مختلف کشور بر سر ما پررنگ کردند و زمزمه انتقال اینجانب به زندان عمومی دیزل آباد کرمانشاه به گوش می رسد.
کما این که اینجانب و خانواده از فشارهای امنیتی مختلف نسبت به خود و خانواده به تنگ آمده ام من نیز به مانند هموطنان در بند غم در سوگ دو تن از عزیزانم هستم که علیرغم تلاش‌های بسیار خانواده هیچگونه موافقتی برای آزادی اینجانب جهت حضور در مراسم خاکسپاری آنان به عمل نیامد. به همت عالی مسئولان جمهوری اسلامی این جانب در دهه دوم زندگی خود در حال تجربه زندان های مختلف سراسر کشور هستم، من نسبت به نقض حقوق انسانی خود معترض هستم.
حکومت باید بپذیرد جنبش نیرومند و همگانی مردم که در آبان ماه به پا خاست در سرتاسر تاریخ مبارزات ملت های آزادیخواه جهان کم نظیر است. به خاک و خون کشیدن این اعتراضات را نه تازه آمدگان به میدان، بلکه کار حامیان نظام کهنه ای بود که نمی خواستند شاهد تحولات و تغییرات اساسی و بنیادین در امور ایران باشند، اکثریت مردم ایران خواستار آنند که بساط حکومت استبدادی برچیده شود.
حکومتی که هر گونه توانایی برنامه ریزی، سیستم سازی و استفاده از تخصص در کارآمدی امور انسانی برایش بی معنا بوده.
1👇👇👇

32 views21:12