قسمت بیست‌ویکم ری‌را در اپلیکیشن‌های پادگیر منتشر شد.
@rirapodcast

«غزل ۲۳۵»
سروده‌ی حسین منزوی
از کتاب «با عشق در حوالی فاجعه»

خيال خام پلنگ من به سوی ماه پريدن بود
و ماه را ز بلندايش به روی خاک كشيدن بود

پلنگ من دل مغرورم پريد و پنجه به خالی زد
كه عشق ماه بلند من ورای دست رسيدن بود
□

من و تو آن دو خطيم آری موازيان به‌ناچاری
كه هر دو باورمان ز آغاز به يكدگر نرسيدن بود

گل شكفته خداحافظ اگرچه لحظه‌ی ديدارت
شروع وسوسه‌ای در من به نام ديدن و چيدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به كام من
فريبكار دغل‌پيشه بهانه‌اش نشنيدن بود

اگر چه هيچ گل مرده دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شيپوری مدام گرم دميدن بود
□

چه سرنوشت غم‌انگيزی كه كرم كوچک ابريشم
تمام عمر قفس می‌بافت ولی به فكر پريدن بود

@rirapodcast

تصویری از چهره‌ی حسین #منزوی که یکی از مشهورترین غزل‌های او را در قسمت بیست‌ویکم پادکست ری‌را خواندم.
@rirapodcast

یکی از غزل‌های حسین #منزوی با دستخط خود او (عکس از کتاب «از ترانه و تندر»).
نکته‌ی جالب بیت چهارم است که منزوی مصرع اول آن را به دو صورت متفاوت سروده است. در نسخه‌ی چاپ‌شده‌ی غزل صورت اول دیده می‌شود.
@rirapodcast

🔸 منابع مربوط به قسمت ۲۱ پادکست ری‌را:

🔹 مقاله‌ی «زیست‌نامه‌ی حسین #منزوی: پلنگ مغرور شعر» از محمدرضا رهبریان، نشریه‌ی شعر، شماره‌ی ۷۴، دی ۹۳.

🔹 مصاحبه‌ی سایر محمدی با حسین منزوی در اصل چاپ‌شده در شماره‌ی ۸۶ کتاب هفته (آبان ۸۱) به نقل از کتاب از ترانه و تندر (به کوشش مهدی فیروزیان، انتشارات سخن).

🔹 نوشته‌ی عمران #صلاحی به نام «پیاده‌روهای قدیمی» در اصل چاپ شده در روزنامه‌ی همشهری (۲۰ اردیبهشت ۸۵)، به نقل از کتاب از ترانه و تندر.

🔹 مصاحبه‌ی یاسر هدایتی با محمدعلی #بهمنی در اصل چاپ شده در روزنامه‌ی همشهری (۲۲ اردیبهشت ۸۳)، به نقل از کتاب از ترانه و تندر.

🔹 نوشته‌ی محمدعلی بهمنی به نام «سماع منزوی بر پل غزل» به نقل از کتاب یادنامه‌ی حسین منزوی: از رنج تا شکنج، به کوشش نازخند صبحی، انتشارات ترفند.

🔹 [نظر #فروغ درباره‌ی غزل خودش] مصاحبه‌ی م. آزاد با فروغ فرخزاد، در اصل چاپ‌شده در شماره ۸ مجله آرش (تابستان ۴۳)، به نقل از کتاب جاودانه زیستن در اوج ماندن، به کوشش بهروز جلالی، انتشارات مروارید.

@rirapodcast

قصد داریم در کارگاه آنلاین چهارجلسه‌ای «در تمام طول شب» شعر صد سال پیش را مرور کنیم. مخاطبان ری‌را می‌توانند با استفاده از کد rirapodcast با تخفیف در این کارگاه ثبت‌نام کنند. برای اطلاعات بیشتر به لینک زیر بروید.
https://t.me/mashghschool/537
@rirapodcast

قسمت بیست‌ودوم ری‌را در اپلیکشین‌های پادگیر منتشر شد.
@rirapodcast

شعر «وقتی که من بچه بودم»
سروده‌ی اسماعیل خویی
از کتاب «بر بام گردباد»

وقتی که من بچه بودم،
پرواز یک بادبادک
می‌بردت از بام ‌های سحرخیزی پلک
تا
نارنجزاران خورشید.
آه،
آن فاصله های کوتاه!

وقتی که من بچه بودم،
خوبی زنی بود
که بوی سیگار می‌داد،
و اشک های درشتش،
از پشت آن عینک ذره‌‌بینی،
با صوت قرآن می‌آمیخت.

وقتی که من بچه بودم،
آب و زمین و هوا بیشتر بود،
و جیرجیرک
شب‌ها،
در متن موسیقی ماه و خاموشی ژرف،
آواز می‌خواند.

وقتی که من بچه بودم،
لذت خطی بود
از سنگ
تا زوزه‌ی آن سگ پیر رنجور.
آه!
آن دست‌های ستمکار معصوم!

وقتی که من بچه بودم،
می‌شد ببینی
آن قمری ناتوان را
که بالش
زین سوی قیچی
با باد می‌رفت-
می‌شد،
آری،
می‌شد ببینی،
و با غروری به بی‌رحمی بی‌ریایی
تنها بخندی

وقتی که من بچه بودم،
در هر هزاران و یک شب
یک قصه بس بود
تا خواب و بیداری خوابناکت
سرشار باشد.

وقتی که من بچه بودم،
زور خدا بیشتر بود.

وقتی که من بچه بودم،
بر پنجره‌های لبخند
اهلی‌ترین سارهای سرور آشیان داشتند،
آه،
آن روزها گربه‌های تفکر
چندین فراوان نبودند.

وقتی که من بچه بودم،
مردم نبودند.

وقتی که من بچه بودم
غم بود،
اما
کم بود.

@rirapodcast

تصویری از چهره‌ی اسماعیل #خویی که در قسمت بیست‌ودوم درباره‌ی او و شعرش صحبت کردم.
@rirapodcast

در قسمت بیست‌ودوم به دوستی اسماعیل #خویی با چهره‌های مشهور شعر چریکی مانند خسرو گلسرخی و سعید سلطانپور اشاره کردم.

@rirapodcast

پادکست ری‌را، قسمت بیست‌ودوم
وقتی که من بچه بودم، اسماعیل خویی
@rirapodcast

🔸 منابع مربوط به قسمت بیست‌ودوم پادکست ری‌را:

🔹 اغلب اطلاعات مربوط به زندگی اسماعیل #خویی از مصاحبه‌ی تلویزیونی او با جمشید برزگر با عنوان «رو به آفتاب» نقل شده‌اند.

🔹 اظهارنظرهای خویی درباره‌ی زبان نوخراسانی، مسأله‌ی تعهد در شعر و رنگ فلسفی شعر خودش در مصاحبه‌های مختلفی آمده‌اند که در کتاب «از شعر گفتن» (انتشارات نگاه) آمده‌اند. نظر #شفیعی_کدکنی درباره‌ی زبان نوخراسانی هم در یکی از گفتگوهای همین کتاب آمده است.

🔹 سخن خویی درباره‌ی تبدیل شدن مارکسیسم به دین از پایانه‌ای [مؤخره‌ای] نقل شده که خویی بر کتاب «یک تکه‌ام آسمان آبی بفرست» (دفتری از رباعی‌هایش) نوشته است.

🔹 درباره‌ی رکود شعر نو در دهه‌ی پنجاه و بازتاب این مسأله در نشریات همان سال‌ها به جلد چهارم تاریخ تحلیلی شعر نو (نوشته‌ی #شمس_لنگرودی، نشر مرکز) استناد کرده‌ام.

🔹 نظر آیزایا برلین درباره‌ی نوستالژی از کتاب «ریشه‌های رمانتیسم» (ترجمه‌ی عبدالله کوثری، نشر ماهی) نقل شده است.

🔹 نوشته شدن یا کنده شدن یکی از شعرهای اسماعیل خویی بر دیوار سلول‌های زندان پیش از انقلاب را #فرج_سرکوهی پس از مرگ خویی در توییتی یادآور شد.
@rirapodcast

🔹 آیا اسم اصلی نیما «علی اسفندیاری» بود؟

به بهانه‌ی حواشی اخیر مربوط به تعویض سنگ مزار نیما، در یک ویدئوی کوتاه مسأله‌ی اسم اصلی نیما را بررسی کردم و بعضی اسناد مربوط به آن را نشان دادم.
@rirapodcast

قسمت جدید ری‌را در اپلیکیشن‌های پادگیر منتشر شد: قسمت ویژه به مناسبت سالگرد درگذشت فروغ فرخزاد.
@rirapodcast

قسمت بیست‌وسوم ری‌را در اپلیکیشن‌های پادگیر منتشر شد.
@rirapodcast

شعر «مردی که یک پا ندارد»
سروده‌ی سیمین بهبهانی
از کتاب «یک دریچه آزادی»

شلوار تاخورده دارد، مردی که یک پا ندارد
خشم است و آتش نگاهش، یعنی تماشا ندارد

رخساره می‌تابم از او، اما به چشمم نشسته
بس نوجوان است و شاید، از بیست بالا ندارد

بادا که چون من مبادا، چل سال رنجش پس از این
خود گرچه رنج است بودن، «بادا مبادا» ندارد

با پای چالاک‌پیما، دیدی چه دشوار رفتم
تا چون رود او که پایی، چالاک‌پیما ندارد؟

تق‌تق‌کنان چوب‌دستش، روی زمین می‌نهد مهر
با آنکه ثبت حضورش، حاجت به امضا ندارد

لبخند مهرم به چشمش، خاری شد و دشنه‌ای شد
این خویگر با درشتی، نرمی تمنا ندارد

بر چهره‌ی سرد و خشکش، پیدا خطوط ملال است
گویا که با کاهش تن، جانی شکیبا ندارد

گویم که با مهربانی، خواهم شکیبایی از او
پندش دهم مادرانه، گیرم که پروا ندارد

رو می‌کنم سوی او باز، تا گفتگویی کنم ساز
رفته‌است و خالی است جایش، مردی که یک پا ندارد

@rirapodcast