بررسی یه ماجرای اخیر
ماجرای ARTEX چه بود و چرا اینقدر خبرساز شد؟
برای شروع بحث من این سؤال را میپرسم : «اگر یک برنامه با اعتبارنامه معتبر خودش وارد فضای ابری شرکت شود و چند رمز را از خزانه بخواند، از کجا میفهمیم پشت این درخواستها مهاجم بوده است؟»
این سؤال ما را مستقیم به یکی از رخدادهای واقعی میبرد. مایکروسافت گزارش کرده که در یک مورد، از زمانی که یک عامل هوش مصنوعی در GitHub دنبال اطلاعات محرمانه برنامهها گشت تا زمانی که از Azure Key Vault داده بیرون کشید، فقط پنج دقیقه گذشت. این پنج دقیقه از شروع جستوجوی مهاجم حساب شده است. ممکن است آن اطلاعات مدتها پیش در GitHub منتشر شده باشند. همین فاصله بین «مدتزمانی که ضعف وجود داشته» و «مدتزمانی که مهاجم برای استفاده از آن لازم داشته» بخش مهم داستان است.
اول بفهمیم ARTEX چیست
این ARTEX نام یک چارچوب تست نفوذ مبتنی بر چند عامل هوش مصنوعی است که گروههای مهاجم هم از آن استفاده کردهاند. پس وقتی خبرهای مربوط به ARTEX را میخوانیم، با چند عملیات متفاوت روبهرو هستیم. یک گروه سراغ هویتهای ابری رفته، گروه دیگری وبسرورهای سازمانهای مالی را هدف گرفته و در هر دو خبر نام یک ابزار آمده است.
«عامل» یا Agent چیست ؟
وقتی از یک چتبات میپرسید «این خطا یعنی چه؟»، جواب را میخوانید و خودتان تصمیم میگیرید چه کنید. در یک سامانه عاملمحور، نرمافزار میتواند از ابزارهای در اختیارش استفاده کند، نتیجه را بخواند و بر اساس آن تصمیم بعدی را بگیرد. در ARTEX، اپراتور هدف را تعیین میکند، یک عامل نقش برنامهریز دارد و کار را میان عاملهای اجرایی تقسیم میکند. نتیجه هر کار دوباره وارد فرایند تصمیمگیری میشود. همین تواناییِ تفسیر نتیجه و ادامهدادن کار، سهم مهم هوش مصنوعی در این ماجراست.
روایت اول؛ از یک فایل عمومی تا خزانه اسرار سازمان
فرض کنید شرکتی یک برنامه گزارشگیری دارد. برنامه هر شب بدون حضور کارمند اجرا میشود و برای انجام وظیفهاش باید به یک سرویس ابری وصل شود. بنابراین خودش یک هویت نرمافزاری دارد. یکی از روشهای اثبات این هویت، استفاده از مقداری محرمانه به نام Client Secret است. برای مبتدیان این مقدار تقریباً نقش «رمزِ خود برنامه» را دارد. حالا فرض کنید هنگام انتشار کد، این مقدار هم اشتباهی داخل یک فایل تنظیمات به مخزن عمومی GitHub راه پیدا کند. این مثال فرضی، سازوکار رخداد گزارششده را توضیح میدهد.
وقتی کسی اعتبارنامه معتبر برنامه را در اختیار بگیرد، سرویس هویت میتواند درخواست او را به نام همان برنامه بپذیرد. از این لحظه، یک سؤال تعیینکننده است: سازمان قبلاً به آن برنامه اجازه چه کاری داده است؟ اگر برنامه فقط به یک منبع کماهمیت دسترسی داشته باشد، دامنه خسارت محدودتر است. اگر مجوز خواندن اطلاعات حساس از Key Vault را داشته باشد، افشای همان یک اعتبارنامه میتواند اسرار دیگری را هم در معرض دسترسی قرار دهد. Key Vault را مثل خزانهای در نظر بگیرید که برنامهها رمزها و کلیدهای موردنیازشان را از آن تحویل میگیرند. در رخداد پنجدقیقهای، مایکروسافت خروج داده از این خزانه را مشاهده کرد.
اینجا معمولاً یک سوال است: «پس احراز هویت چندعاملی چه شد؟» در این سناریو، کسی با حساب کارمند وارد نشده که روی گوشی او پیام تأیید ظاهر شود. درخواست به نام یک برنامه و با اعتبارنامه همان برنامه انجام شده است. بنابراین حتی سازمانی که برای تمام کارکنانش MFA فعال کرده، باید جداگانه بداند کدام برنامهها هویت مستقل دارند، اعتبارنامهشان کجا نگهداری میشود و به چه منابعی دسترسی دارند.
روایت دوم؛ چرا نام شرکت پشتیبانگیری ConnectWise مطرح شد؟
برای پشتیبانگیری از اطلاعات یک مشتری، نرمافزار پشتیبانگیری باید بتواند بخشی از اطلاعات او را بخواند. حالا همین رابطه اعتماد را در مقیاس یک تأمینکننده با تعداد زیادی مشتری تصور کنید. در پرونده ConnectWise Cloud Backup، مایکروسافت گزارش کرد که گروه Storm-0940 از اعتبارنامههای بهخطرافتاده برنامه استفاده کرد و برای ورود به بیش از ۲٬۲۵۰ محیط سازمانی یا Tenant تلاش کرد. دقت در نقل این عدد مهم است: ۲٬۲۵۰ تعداد محیطهایی است که تلاش برای ورود به آنها ثبت شد. از این عدد بهتنهایی نمیتوان تعداد قربانیان نفوذ موفق را نتیجه گرفت.
در بخش دیگری از عملیات همین گروه، مایکروسافت بیش از ۱۵۱ هزار ورود ناموفق ثبت کرد. در اوج فعالیت، حدود ۲٬۹۰۰ خطا در دقیقه رخ داد. با وجود این حجم، مایکروسافت در همان بخشِ تلاش برای حدسزدن رمزها، هیچ ورود موفقی مشاهده نکرد. این تفکیک برای کلاس SOC مهم است.
ادامه در پست بعد 👇👇
ماجرای ARTEX چه بود و چرا اینقدر خبرساز شد؟
برای شروع بحث من این سؤال را میپرسم : «اگر یک برنامه با اعتبارنامه معتبر خودش وارد فضای ابری شرکت شود و چند رمز را از خزانه بخواند، از کجا میفهمیم پشت این درخواستها مهاجم بوده است؟»
این سؤال ما را مستقیم به یکی از رخدادهای واقعی میبرد. مایکروسافت گزارش کرده که در یک مورد، از زمانی که یک عامل هوش مصنوعی در GitHub دنبال اطلاعات محرمانه برنامهها گشت تا زمانی که از Azure Key Vault داده بیرون کشید، فقط پنج دقیقه گذشت. این پنج دقیقه از شروع جستوجوی مهاجم حساب شده است. ممکن است آن اطلاعات مدتها پیش در GitHub منتشر شده باشند. همین فاصله بین «مدتزمانی که ضعف وجود داشته» و «مدتزمانی که مهاجم برای استفاده از آن لازم داشته» بخش مهم داستان است.
اول بفهمیم ARTEX چیست
این ARTEX نام یک چارچوب تست نفوذ مبتنی بر چند عامل هوش مصنوعی است که گروههای مهاجم هم از آن استفاده کردهاند. پس وقتی خبرهای مربوط به ARTEX را میخوانیم، با چند عملیات متفاوت روبهرو هستیم. یک گروه سراغ هویتهای ابری رفته، گروه دیگری وبسرورهای سازمانهای مالی را هدف گرفته و در هر دو خبر نام یک ابزار آمده است.
«عامل» یا Agent چیست ؟
وقتی از یک چتبات میپرسید «این خطا یعنی چه؟»، جواب را میخوانید و خودتان تصمیم میگیرید چه کنید. در یک سامانه عاملمحور، نرمافزار میتواند از ابزارهای در اختیارش استفاده کند، نتیجه را بخواند و بر اساس آن تصمیم بعدی را بگیرد. در ARTEX، اپراتور هدف را تعیین میکند، یک عامل نقش برنامهریز دارد و کار را میان عاملهای اجرایی تقسیم میکند. نتیجه هر کار دوباره وارد فرایند تصمیمگیری میشود. همین تواناییِ تفسیر نتیجه و ادامهدادن کار، سهم مهم هوش مصنوعی در این ماجراست.
روایت اول؛ از یک فایل عمومی تا خزانه اسرار سازمان
فرض کنید شرکتی یک برنامه گزارشگیری دارد. برنامه هر شب بدون حضور کارمند اجرا میشود و برای انجام وظیفهاش باید به یک سرویس ابری وصل شود. بنابراین خودش یک هویت نرمافزاری دارد. یکی از روشهای اثبات این هویت، استفاده از مقداری محرمانه به نام Client Secret است. برای مبتدیان این مقدار تقریباً نقش «رمزِ خود برنامه» را دارد. حالا فرض کنید هنگام انتشار کد، این مقدار هم اشتباهی داخل یک فایل تنظیمات به مخزن عمومی GitHub راه پیدا کند. این مثال فرضی، سازوکار رخداد گزارششده را توضیح میدهد.
وقتی کسی اعتبارنامه معتبر برنامه را در اختیار بگیرد، سرویس هویت میتواند درخواست او را به نام همان برنامه بپذیرد. از این لحظه، یک سؤال تعیینکننده است: سازمان قبلاً به آن برنامه اجازه چه کاری داده است؟ اگر برنامه فقط به یک منبع کماهمیت دسترسی داشته باشد، دامنه خسارت محدودتر است. اگر مجوز خواندن اطلاعات حساس از Key Vault را داشته باشد، افشای همان یک اعتبارنامه میتواند اسرار دیگری را هم در معرض دسترسی قرار دهد. Key Vault را مثل خزانهای در نظر بگیرید که برنامهها رمزها و کلیدهای موردنیازشان را از آن تحویل میگیرند. در رخداد پنجدقیقهای، مایکروسافت خروج داده از این خزانه را مشاهده کرد.
اینجا معمولاً یک سوال است: «پس احراز هویت چندعاملی چه شد؟» در این سناریو، کسی با حساب کارمند وارد نشده که روی گوشی او پیام تأیید ظاهر شود. درخواست به نام یک برنامه و با اعتبارنامه همان برنامه انجام شده است. بنابراین حتی سازمانی که برای تمام کارکنانش MFA فعال کرده، باید جداگانه بداند کدام برنامهها هویت مستقل دارند، اعتبارنامهشان کجا نگهداری میشود و به چه منابعی دسترسی دارند.
روایت دوم؛ چرا نام شرکت پشتیبانگیری ConnectWise مطرح شد؟
برای پشتیبانگیری از اطلاعات یک مشتری، نرمافزار پشتیبانگیری باید بتواند بخشی از اطلاعات او را بخواند. حالا همین رابطه اعتماد را در مقیاس یک تأمینکننده با تعداد زیادی مشتری تصور کنید. در پرونده ConnectWise Cloud Backup، مایکروسافت گزارش کرد که گروه Storm-0940 از اعتبارنامههای بهخطرافتاده برنامه استفاده کرد و برای ورود به بیش از ۲٬۲۵۰ محیط سازمانی یا Tenant تلاش کرد. دقت در نقل این عدد مهم است: ۲٬۲۵۰ تعداد محیطهایی است که تلاش برای ورود به آنها ثبت شد. از این عدد بهتنهایی نمیتوان تعداد قربانیان نفوذ موفق را نتیجه گرفت.
در بخش دیگری از عملیات همین گروه، مایکروسافت بیش از ۱۵۱ هزار ورود ناموفق ثبت کرد. در اوج فعالیت، حدود ۲٬۹۰۰ خطا در دقیقه رخ داد. با وجود این حجم، مایکروسافت در همان بخشِ تلاش برای حدسزدن رمزها، هیچ ورود موفقی مشاهده نکرد. این تفکیک برای کلاس SOC مهم است.
ادامه در پست بعد 👇👇
❤2
👆👆ادامه از پست قبل
اگر تحلیلگر فقط بزرگترین عدد داشبورد را ببیند، ممکن است همه توجهش را به هزاران ورود ناموفق بدهد، درحالیکه یک ورود موفق با هویت یک برنامه مورد اعتماد میتواند بررسی فوریتری بخواهد.
همه رخدادها هم از یک رمز افشاشده شروع نشدند
مایکروسافت در گزارشی جداگانه توضیح داد که گروهی با انگیزه مالی به نام Storm-3358، سازمانهای مالی را از سمت سامانههای در معرض اینترنت هدف گرفت. در این پرونده، ضعف برنامههای وب و نصب ابزار دسترسی از راه دور روی سرورهای آسیبدیده دیده شد. پس اگر شما با این برداشت را داشته باشید که «ARTEX یعنی پیدا کردن رمز در GitHub»، فقط یکی از کاربردهای مشاهدهشده آن را یاد گرفته اید. این تفاوت برای مدافع هم عملی است. در پرونده اول، لاگ هویت برنامه و دسترسی به خزانه اهمیت داشت. در پرونده وبسرور، باید بتوان دید پردازش وبسرور چه برنامهای را اجرا کرده و بعد چه ارتباطی برقرار شده است.
مدافع در عمل چه چیزی میبیند؟
فرض کنید شما تحلیلگر شیفت هستید . در سناریوی خزانه، سه مشاهده زیر را یکییکی ببینید و بپرسید در کدام لحظه حاضر هستید رخداد را به سطح بالاتر ارجاع دهید. این یک تمرین فرضی بر اساس رفتارهای گزارششده است.
آنچه تحلیلگر میبیند پرسشی که ارزش بررسی دارد
یک برنامه با موفقیت احراز هویت کرده است. آیا مبدأ ورود با زیرساختی که این برنامه معمولاً روی آن اجرا میشود همخوانی دارد؟
همان هویت، بلافاصله درباره چند منبع ابری اطلاعات گرفته است. آیا این درخواستها بخشی از کار عادی برنامهاند؟ سابقه روزهای قبل چه میگوید؟
چند دقیقه بعد، همان هویت از خزانهای که معمولاً استفاده نمیکرده چند مقدار محرمانه خوانده است. برنامه برای کدام وظیفه به این اسرار نیاز داشته؟ آیا مالک برنامه اجرای چنین کاری را تأیید میکند؟
ارزش Defender در روایت مقاله همینجا روشن میشود. با فعالبودن ثبت رویدادهای لازم، تیم میتواند شواهد ورود هویت برنامه، فعالیت ابری و دسترسی به خزانه را کنار هم بگذارد. همین منطق در Splunk هم برای شما قابلفهم است. اگر فقط لاگ ورود کاربران انسانی را جمع کرده باشیم، ممکن است اصل ورود برنامه را نبینیم. اگر ورود برنامه را ببینیم ولی لاگ خواندن اسرار را نداشته باشیم، نمیتوانیم از روی همان ورود بگوییم چه دادهای خوانده شده است. از طرف دیگر، سرعت زیاد بهتنهایی برای انتساب به ARTEX کافی نیست؛ یک برنامه پشتیبانگیری سالم هم میتواند صدها درخواست را در چند ثانیه انجام دهد. آنچه قضاوت را عوض میکند، تفاوت رفتار با وظیفه مورد انتظار همان هویت است.
حالا به همان پنج دقیقه برگردید. فرض کنید لاگها ده دقیقه دیرتر به SIEM میرسند. حتی اگر قاعده کشف شما کاملاً درست باشد و تحلیلگر همان لحظه هشدار را باز کند، در نمونه گزارششده داده پیش از رسیدن هشدار خارج شده است. حالا شما میفهمید چرا سه تصمیم متفاوت لازم است: قبل از رخداد جلوی انتشار اعتبارنامه را بگیریم، در طراحی دسترسی برنامه را به مقدار لازم محدود کنیم، و حین رخداد بتوانیم سریع تشخیص دهیم کدام هویت و کدام اسرار درگیر شدهاند. پاککردن رمز از GitHub هم اعتبار نسخهای را که قبلاً کپی شده از بین نمیبرد. اعتبارنامه افشاشده باید باطل یا تعویض شود و دسترسیهای انجامشده با آن بررسی شوند.
اگر شما فقط یک نکته را به خاطر بسپارید، این باشد: در ماجرای ARTEX ممکن بود درخواست مهاجم از نظر سرویس ابری کاملاً معتبر باشد. وظیفه تحلیلگر این بود که بفهمد چرا یک برنامه معتبر، در این زمان، از این مبدأ، سراغ این داده رفته است.
https://jeffreyappel.nl/artex-old-attacks-at-machine-speed-and-how-microsoft-defender-keeps-up/
اگر تحلیلگر فقط بزرگترین عدد داشبورد را ببیند، ممکن است همه توجهش را به هزاران ورود ناموفق بدهد، درحالیکه یک ورود موفق با هویت یک برنامه مورد اعتماد میتواند بررسی فوریتری بخواهد.
همه رخدادها هم از یک رمز افشاشده شروع نشدند
مایکروسافت در گزارشی جداگانه توضیح داد که گروهی با انگیزه مالی به نام Storm-3358، سازمانهای مالی را از سمت سامانههای در معرض اینترنت هدف گرفت. در این پرونده، ضعف برنامههای وب و نصب ابزار دسترسی از راه دور روی سرورهای آسیبدیده دیده شد. پس اگر شما با این برداشت را داشته باشید که «ARTEX یعنی پیدا کردن رمز در GitHub»، فقط یکی از کاربردهای مشاهدهشده آن را یاد گرفته اید. این تفاوت برای مدافع هم عملی است. در پرونده اول، لاگ هویت برنامه و دسترسی به خزانه اهمیت داشت. در پرونده وبسرور، باید بتوان دید پردازش وبسرور چه برنامهای را اجرا کرده و بعد چه ارتباطی برقرار شده است.
مدافع در عمل چه چیزی میبیند؟
فرض کنید شما تحلیلگر شیفت هستید . در سناریوی خزانه، سه مشاهده زیر را یکییکی ببینید و بپرسید در کدام لحظه حاضر هستید رخداد را به سطح بالاتر ارجاع دهید. این یک تمرین فرضی بر اساس رفتارهای گزارششده است.
آنچه تحلیلگر میبیند پرسشی که ارزش بررسی دارد
یک برنامه با موفقیت احراز هویت کرده است. آیا مبدأ ورود با زیرساختی که این برنامه معمولاً روی آن اجرا میشود همخوانی دارد؟
همان هویت، بلافاصله درباره چند منبع ابری اطلاعات گرفته است. آیا این درخواستها بخشی از کار عادی برنامهاند؟ سابقه روزهای قبل چه میگوید؟
چند دقیقه بعد، همان هویت از خزانهای که معمولاً استفاده نمیکرده چند مقدار محرمانه خوانده است. برنامه برای کدام وظیفه به این اسرار نیاز داشته؟ آیا مالک برنامه اجرای چنین کاری را تأیید میکند؟
ارزش Defender در روایت مقاله همینجا روشن میشود. با فعالبودن ثبت رویدادهای لازم، تیم میتواند شواهد ورود هویت برنامه، فعالیت ابری و دسترسی به خزانه را کنار هم بگذارد. همین منطق در Splunk هم برای شما قابلفهم است. اگر فقط لاگ ورود کاربران انسانی را جمع کرده باشیم، ممکن است اصل ورود برنامه را نبینیم. اگر ورود برنامه را ببینیم ولی لاگ خواندن اسرار را نداشته باشیم، نمیتوانیم از روی همان ورود بگوییم چه دادهای خوانده شده است. از طرف دیگر، سرعت زیاد بهتنهایی برای انتساب به ARTEX کافی نیست؛ یک برنامه پشتیبانگیری سالم هم میتواند صدها درخواست را در چند ثانیه انجام دهد. آنچه قضاوت را عوض میکند، تفاوت رفتار با وظیفه مورد انتظار همان هویت است.
حالا به همان پنج دقیقه برگردید. فرض کنید لاگها ده دقیقه دیرتر به SIEM میرسند. حتی اگر قاعده کشف شما کاملاً درست باشد و تحلیلگر همان لحظه هشدار را باز کند، در نمونه گزارششده داده پیش از رسیدن هشدار خارج شده است. حالا شما میفهمید چرا سه تصمیم متفاوت لازم است: قبل از رخداد جلوی انتشار اعتبارنامه را بگیریم، در طراحی دسترسی برنامه را به مقدار لازم محدود کنیم، و حین رخداد بتوانیم سریع تشخیص دهیم کدام هویت و کدام اسرار درگیر شدهاند. پاککردن رمز از GitHub هم اعتبار نسخهای را که قبلاً کپی شده از بین نمیبرد. اعتبارنامه افشاشده باید باطل یا تعویض شود و دسترسیهای انجامشده با آن بررسی شوند.
اگر شما فقط یک نکته را به خاطر بسپارید، این باشد: در ماجرای ARTEX ممکن بود درخواست مهاجم از نظر سرویس ابری کاملاً معتبر باشد. وظیفه تحلیلگر این بود که بفهمد چرا یک برنامه معتبر، در این زمان، از این مبدأ، سراغ این داده رفته است.
https://jeffreyappel.nl/artex-old-attacks-at-machine-speed-and-how-microsoft-defender-keeps-up/
Jeffrey Appel - Microsoft Security blog
ARTEX: Old Attacks at Machine Speed, and how Microsoft Defender keeps up
ARTEX is an open-source AI pentesting framework that criminals and state-aligned actors now use to run intrusions almost on autopilot. Microsoft has seen it go from initial targeting to privileged cloud access in under three hours, and in one case...
❤1