آکادمی آموزش روزبه 📚
3.99K subscribers
4.61K photos
185 videos
1.48K files
6.98K links
🍎آموزش و ترویج علمی فناوری اطلاعات ، امنیت و مدیریت پروژه های مرتبط
🍁 و کمی هم اخلاق و انسانیت

Training of Information Technology, Cyber Security, Project Management, Ethics and Humanitarian

ارتباط با مدیر کانال:
@roozbehadm
Download Telegram
👆👆ادامه از پست قبل

اگر تحلیلگر فقط بزرگ‌ترین عدد داشبورد را ببیند، ممکن است همه توجهش را به هزاران ورود ناموفق بدهد، درحالی‌که یک ورود موفق با هویت یک برنامه مورد اعتماد می‌تواند بررسی فوری‌تری بخواهد.

همه رخدادها هم از یک رمز افشاشده شروع نشدند

مایکروسافت در گزارشی جداگانه توضیح داد که گروهی با انگیزه مالی به نام Storm-3358، سازمان‌های مالی را از سمت سامانه‌های در معرض اینترنت هدف گرفت. در این پرونده، ضعف برنامه‌های وب و نصب ابزار دسترسی از راه دور روی سرورهای آسیب‌دیده دیده شد. پس اگر شما با این برداشت را داشته باشید که «ARTEX یعنی پیدا کردن رمز در GitHub»، فقط یکی از کاربردهای مشاهده‌شده آن را یاد گرفته اید. این تفاوت برای مدافع هم عملی است. در پرونده اول، لاگ هویت برنامه و دسترسی به خزانه اهمیت داشت. در پرونده وب‌سرور، باید بتوان دید پردازش وب‌سرور چه برنامه‌ای را اجرا کرده و بعد چه ارتباطی برقرار شده است.

مدافع در عمل چه چیزی می‌بیند؟

فرض کنید شما تحلیلگر شیفت هستید . در سناریوی خزانه، سه مشاهده زیر را یکی‌یکی ببینید و بپرسید در کدام لحظه حاضر هستید رخداد را به سطح بالاتر ارجاع دهید. این یک تمرین فرضی بر اساس رفتارهای گزارش‌شده است.

آنچه تحلیلگر می‌بیند پرسشی که ارزش بررسی دارد

یک برنامه با موفقیت احراز هویت کرده است. آیا مبدأ ورود با زیرساختی که این برنامه معمولاً روی آن اجرا می‌شود هم‌خوانی دارد؟
همان هویت، بلافاصله درباره چند منبع ابری اطلاعات گرفته است. آیا این درخواست‌ها بخشی از کار عادی برنامه‌اند؟ سابقه روزهای قبل چه می‌گوید؟
چند دقیقه بعد، همان هویت از خزانه‌ای که معمولاً استفاده نمی‌کرده چند مقدار محرمانه خوانده است. برنامه برای کدام وظیفه به این اسرار نیاز داشته؟ آیا مالک برنامه اجرای چنین کاری را تأیید می‌کند؟


ارزش Defender در روایت مقاله همین‌جا روشن می‌شود. با فعال‌بودن ثبت رویدادهای لازم، تیم می‌تواند شواهد ورود هویت برنامه، فعالیت ابری و دسترسی به خزانه را کنار هم بگذارد. همین منطق در Splunk هم برای شما قابل‌فهم است. اگر فقط لاگ ورود کاربران انسانی را جمع کرده باشیم، ممکن است اصل ورود برنامه را نبینیم. اگر ورود برنامه را ببینیم ولی لاگ خواندن اسرار را نداشته باشیم، نمی‌توانیم از روی همان ورود بگوییم چه داده‌ای خوانده شده است. از طرف دیگر، سرعت زیاد به‌تنهایی برای انتساب به ARTEX کافی نیست؛ یک برنامه پشتیبان‌گیری سالم هم می‌تواند صدها درخواست را در چند ثانیه انجام دهد. آنچه قضاوت را عوض می‌کند، تفاوت رفتار با وظیفه مورد انتظار همان هویت است.

حالا به همان پنج دقیقه برگردید. فرض کنید لاگ‌ها ده دقیقه دیرتر به SIEM می‌رسند. حتی اگر قاعده کشف شما کاملاً درست باشد و تحلیلگر همان لحظه هشدار را باز کند، در نمونه گزارش‌شده داده پیش از رسیدن هشدار خارج شده است. حالا شما می‌فهمید چرا سه تصمیم متفاوت لازم است: قبل از رخداد جلوی انتشار اعتبارنامه را بگیریم، در طراحی دسترسی برنامه را به مقدار لازم محدود کنیم، و حین رخداد بتوانیم سریع تشخیص دهیم کدام هویت و کدام اسرار درگیر شده‌اند. پاک‌کردن رمز از GitHub هم اعتبار نسخه‌ای را که قبلاً کپی شده از بین نمی‌برد. اعتبارنامه افشاشده باید باطل یا تعویض شود و دسترسی‌های انجام‌شده با آن بررسی شوند.

اگر شما فقط یک نکته را به خاطر بسپارید، این باشد: در ماجرای ARTEX ممکن بود درخواست مهاجم از نظر سرویس ابری کاملاً معتبر باشد. وظیفه تحلیلگر این بود که بفهمد چرا یک برنامه معتبر، در این زمان، از این مبدأ، سراغ این داده رفته است.

https://jeffreyappel.nl/artex-old-attacks-at-machine-speed-and-how-microsoft-defender-keeps-up/
❤1