سلام بر زرنه Zarneh ⁃🔕

🔴 نوستالژی های دیروز زرنه

میخوام ازچشمه وسط زرنه بگم.یادگاراجدادونیاکان همگی مون که سالهامنبع آب شرب مردم بود.کشاورزی ها رو آب میداد.دامهاازش میخوردن.وبیشترازهمه اینابچه هاونوجوونا وجوونایه زیادی ازش لذت میبردن.گرماکه شروع میشد چشمه جای آب تنی بچه هایی بودکه یاازکارکشاورزی برمیگشتن،یاازبازی فوتبال خسته میشدن ویاگرمای هوا مجبورشون میکردبپرن توی آب.چشمه براشون حکم یه استخرسر بازداشت که هرروزتمام فکروذکرشون غوطه خوردن توی اون بود.اونایی که مهارت بیشترداشتن ازکنارقصابی یاجاهای دیگه میدویدن وشیرجه میزدن توی آب.تموم دلخوشیشونم تشویق اطرافیان بود.بعضیام که دوست داشتن آرام شناکنن شلوارهای محلی شون رو بادمیکردن وروی آب شناوربودن وبیشترکرال پشت میرفتن.روی سکوهای کناریشم زنها ودخترهای زیادی مشغول شستن لباس وفرش وقالی بودن ودرواقع محل اخبارهمه جاهم بود.چون وسایل ارتباطی مثل تلویزیون ورادیو وتلفن نبود اگرم تک توکی ازخونه هاداشتن یه تلویزیون چهارده اینچ قرمزرنگ سیاه وسفیدبودکه چندتاخانواده را ساپورت میکرد.ازچشمه بگذریم نوبت بان قورسان میرسه.هم میدان فوتبال جوونابودباتوپ های پاره پوره ی پلاستیکی که سه چهارتایی توهم میذاشتن،هم جای سرسره بازی بچه هاوهم محل دورهم جمع شدن پیرمردهای روستاکه باچپق هاشون تنباکو دود میکردن.همه کنارهم خوش بودن.هوای همدیگه روهمه جوره میداشتن.شب نشینی رواج داشت.بابازی اسم وشهرت،زره مشتکی ومتل وشوخی سرمیشد.ازهردری میگفتن ومیخندیدن.آدمهابیداریشون باکاروتلاش پرمیشد برای همین خوابشونم شیرین بودچون پرازخستگی بودن.صبحها هرکسی هم کارنداشت بایدزودبیدارمیشد.سرسفره ی اکثرمردم نون وپنیروچای شیرین وتوف وکره ی محلی ونان ساجی خودنمایی میکرد.چه صفایی داشت چای خورن توی پیاله های کوچیک وشیشه ای که حتمازیرشون نعلبکی داشت.توی قندونا قندقهوه ای رنگی بودکه بهش میگفتن شکر.حیاط خونه ها یکی بود.چندتاخانواده توشون زندگی میکردن بابچه های زیاد قدونیم قد که توی دست اکثرشون یه مشت قندبود ویه تکه نان ساجی که کارهمه ی خوراکیای امروزومیکرد.پرازویتامین وخاصیت.توی حیاط هرخونه حتمایه درخت زبان گنجشک یاانگور بود.بعضی وقتاپدرا شالی ازیه شاخه درخت رد میکردن وبرای دختراشون تاب میبستن.عروسک دختربچه هادرست میشدازدوتا نی که روی هم میذاشتن به صورت صلیب بانخ می بستن وبهش میگفتن ویلکان.پسرا هم یافوتبال میکردن یاکاردستی گلی درست میکردن یاهشارهشارکی وتیله بازی وهلش ملش.بچه ها باهم دعواشون میشدولی همش یه دقیقه بودوفورا آشتی.بزرگتراهم کاری به کارشون نداشتن.سفره های دورهمی فامیلی ساده ی ساده بودن بدون تشریفات امروزی.سرهمه شون حتما ماست محلی ودوغ پیدامیشد بانان ساجی.وقت ناهاروشام بوی نان ساجی ازهرخونه ای بلندمیشدویاد بوی روح بخشش بخیر.کسی که گاو وگوسفندی داشت صبح قبل ازطلوع آفتاب مشکشون رو سوارسه پایه میکردن ماستشون رو دوغ میکردن برای چندتاهمسایه اونورتر هم میفرستادن.همه باهم توی کارکشاورزی وساختمانی به هم کمک میکردن بدون هیچ دستمزد وچشم داشتی.
برف وبارونم زیادبود.همه چی رونق داشت.بعضی وقتابخاطربارش برف پنج روزمدرسه هاتعطیل بود.وقتی هم بارون میومدساعتها طول میکشیدوگاهی چندشبانه روز.اولین چیزی که ازباران به مشام میرسید بوی خاک بودکه ازخانه های کاهگلی بلندمیشدوصدای قطراتش روی پشت بامها گوش نوازترین سمفونی رامی نواخت وگاهی وقتها هم ازشدت بارش قطره های باران راهشونو پیدامیکردن وازسقف خونه هامیریختن پایین که یه کاسه کوچیک میذاشتن زیرش.شایدخیلی دلتون برای اون روزا تنگ شد.چون باوجودخیلی نداشته ها مردم دلخوش به چیزای ساده بودن.چون توقع آدمای اونروز اززندگی کم بود و قدر باهم بودن رو میدونستن.اماامروزاگرچه امکانات رفاهی بیشترشده ولی دلخوش کن ها کم شده.آدما دچارروزمره گی شدن.ساعت خوابشون به هم ریخته واصلا خوابشون مزه دار ودلچسب نیست.برای احوالپرسی چهره به چهره ازهم بسنده کرده ایم به پیامی و گاهی زنگی.همه چیزمون رنگ مصنوعی وغیرطبیعی گرفته.روزگارکاره ای نیست.ماآدمهای روزگاریم که آنرا میسازیم پس گلایه هابرمیگردد به خودمان.بیایید تاهستیم قدر باهم بودنمان رابدانیم چون خیلی زود،دیر میشود.خوب بودن امانتی ست در وجود همه ی ما.آن را بارور سازیم.امیوارم بایادخاطرات گذشته ی شیرین تلنگری بر روحتان زده باشم🙏

👤 #به قلم : غلامی

📮#سلام_بر_زرنه
🔻🔛🔻
@salam_bar_zarneh

1.32K views07:38