❈ دستگاه واقعیت مجازی برای آزمایش‌های علوم اعصاب ساخته شد

محققان آزمایشگاه فناوری‌های مغز دانشگاه تهران موفق شدند با حمایت ستاد توسعه علوم شناختی، دستگاه واقعیت مجازی را جهت بهبود و توسعه آزمایش‌های علوم اعصاب شناختی طراحی و مورد آزمایش قرار دهند.

دکتر محمدرضا ابوالقاسمی دهاقانی عضو هیات علمی دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر دانشگاه تهران و مجری این طرح پژوهشی اعلام کرد: این دستگاه علاوه بر امکان افزودن روش‌های ثبت سلولی، پژوهشگر را در ثبت و کنترل بسیار دقیق شرایط و اتفاقات آزمایش‌های مربوط به علوم اعصاب شناختی یاری خواهد کرد، بطوری که پاسخ‌های رفتاری با دقت بسیار بالاتری می‌توانند ثبت و کنترل شوند.

...

منبع: شیعه پرس

@Science4lifee

❈ مقاله جری کوین، اکولوژیست و نویسنده کتاب «چرا فرگشت صحت دارد؟»

اگر امروز کسی بگوید که تئوری میکروب‌ها واقعیت ندارد و بیماری‌ها نه از طریق موجودات میکروسکوپی، بلکه در نتیجه خشم خدایان بوجود می‌آیند، واکنش همگانی ترکیبی از ناباوری و تحقیر است. ما کوهی از شواهد داریم که نشان می‌دهد تئوری میکروب‌ها، مستند است. بنابراین لفظ تئوری، نبایستی ما را به اشتباه بیاندازد. اما چرا وقتی کسی در فضای عمومی با تئوری دیگری مخالفت می‌کند مورد تمسخر قرار دادنش نادرست انگاشته می‌شود؟ بله از تئوری فرگشت حرف می‌زنیم. بر خلاف ادعای مخالفین، تئوری فرگشت، به اندازه تئوری میکروب‌ها دارای سند و شواهد است.
چرا تئوری اولی مخالف ندارد ولی دومی دارد؟ به این دلیل که تئوری دوم، به قلب باورهای خودبینانه انسان می‌زند. انسان دارای پدری آسمانی نبوده که او را به همین شکل بر روی زمین آورده باشد و مابقی کائنات را برای او خلق کرده باشد. بلکه محصول یک فرآیند غیرهوشمند و تصادفی بود به مانند میلیون‌ها گونه دیگر بر روی زمین.

کتاب «چرا داروین اشتباه کرده بود» با اینکه فرگشت را می‌پذیرد، ولی می‌گوید که داروین در فهم موضوع اشتباه کرده بود. اما تئوری فرگشت از طریق انتخاب طبیعی چه می‌گوید:
زندگی بر روی زمین، به آرامی شکل گرفت، از یک موجود ابتدایی شروع شد و با شاخه شاخه شدن به موجودات پیچیده‌تر و جدید ظاهر شدند که توهم طراحی (نظم) را در ساختار بدن ایشان ایجاد می‌کند.

داوکینز در کتاب «بزرگترین نمایش روی زمین» به خوبی نشان می‌دهد که فرگشت، تئوری لرزان و در معرض سقوط نیست. بلکه بخش بزرگی از دانش امروز، وابسته به این تئوری‌ست. اغلب مردم تصور می‌کنند که برای اثبات فرگشت نیاز به فسیل‌ها هست. در واقع، داروین تنها فسیل‌های کم شماری در اختیار داشت و تئوری‌اش بسیار کم از این فسیل‌ها تاثیر گرفت. اما داوکینز می‌گوید حتی اگر یک دانه فسیل هم بر روی زمین نبود، هیچ خللی به تئوری فرگشت وارد نمی‌شد.

@Science4lifee

#فرگشت

نام کتاب : انسان خردمند

نویسنده : یووال نوح هراری

@Science4lifee

#کتاب
₂

❈ زنان همجنسگرا هم "در معرض سرطان دهانه رحم هستند"

نظام بهداشتی بریتانیا، ان اچ اس، می‌گوید این “توهم خطرناک” که زنان همجنسگرا و دوجنسگرا به سرطان دهانه رحم مبتلا نمی‌شوند باعث می‌شود هزاران نفر از دادن تست سرطان پرهیز کنند.

هرگونه فعالیت جنسی می‌تواند باعث انتقال ویروس “اچ پی وی” (ویروس پاپیلوم انسانی) شود که عامل اکثریت بزرگ سرطان‌های دهانه رحم است.

اما یک مطالعه در انگلستان حاکیست که ۲۰ درصد از زنان همجنسگرا و دوجنسگرا هرگز برای تست شدن به مراکز درمانی مراجعه نکرده‌اند.
کارشناسان بهداشتی توصیه می‌کنند که زنان ۲۵ تا ۶۴ ساله باید به طور منظم زیر نظر باشند.
...
دکتر مایکل بریدی مشاور بهداشتی جامعه “ال جی بی تی” در شاخه انگلیسی نظام بهداشتی بریتانیا گفت: “نباید ابهامی وجود داشته باشد: سرطان تبعیض قائل نمی‌شود.”
...
پروفسور ان مکی، مدیر بخش آزمایش‌های تشخیص در “بهداشت عمومی انگلستان” گفت که زنانی که با سایر زنان آمیزش دارند همچنان می‌توانند به “اچ پی وی” آلوده شوند.

خواندن کامل مطلب از بی بی سی :
http://www.bbc.com/persian/science-48821369

@Science4lifee

#سرطان #همجنسگرا

#بدون_شرح
#گرمایش_جهانی
#محیط_زیست 🗻❄️
🌿🍂 @Science4lifee

هنوز کسانی هستند که میگویند فرگشت تنها یک نظریه است و چون نمیتوان آن را مشاهده کرد، پس نمیتوان آن را به عنوان یک حقیقت پذیرفت.
ریچارد داوکینز توضیح میدهد که چرا فرگشت همانند چرخش زمین به دور خورشید یک نظریه کاملا پذیرفته شده و یک حقیقت علمی ست.

@explorermindset 🌐 ذهن کاوشگر

❈ دانشمندان فرانسوی مدعی ساخت هیدروژن فلزی شدند

مدت زمان زیادی است که دانشمندان حدس می‌زنند در قلب یک غول گازی، قوانین فیزیک مواد دچار تغییرات بنیادینی می‌شود. در این نوع از محیط‌های به‌شدت تحت فشار، گازهیدروژن به‌حدی متراکم می‌شود که واقعا تبدیل به یک فلز می‌شود. دانشمندان برای سال‌های زیادی به‌دنبال راهی برای ایجاد هیدروژن فلزی مصنوعی بوده‌اند؛ زیرا چنین عنصری می‌تواند کاربردهای بی‌شماری داشته باشد.
در زمان حاضر، تنها روش شناخته‌شده برای انجام این کار، فشرده‌سازی هیدروژن با استفاده از یک سندان الماسی است که بتواند حالت آن را تغییر دهد. پس از چند دهه تلاش (و پس از گذشت ۸۰ سال از زمان طرح این تئوری)، گروهی از پژوهشگران فرانسوی می‌گویند توانسته‌اند در محیط آزمایشی، هیدروژن فلزی ایجاد کنند. درحالی‌که شک و تردیدهای زیادی دراین زمینه وجود دارد، دانشمندان زیادی بر این باورند که چنین چیزی می‌تواند حقیقت داشته باشد.

خواندن کامل مطلب در زومیت:
https://www.zoomit.ir/2019/7/1/337548/scientists-have-created-metallic-hydrogen/

@Science4lifee

❈ کلاس فیزیک

https://www.instagram.com/tv/Bzac5iZhNRl/?igshid=mtpqtlg143th

❈ پلیس آینده

بوستون داینامیکس :
https://www.instagram.com/p/Bza2E5onoXR/?igshid=1305nefz65p9k

❈ یوفو(UFO)های «برساختی»

ساده‌تر است که مشاهدات UFO را به جای تلاش‌های نامعلوم فرازمینیان، به بی‌خردی‌های معلوم زمینیان نسبت دهیم. (ریچارد فاینمن)

این واقعیت ناخوشایند — که پدیده‌ای می‌تواند از بیخ و بن توسط آدم‌های عاقل، جدی، راستگو، درس خوانده و فرهیخته دچار سوء برداشت شود — در گزارش‌های مربوط به UFO (بشقاب پرنده) آشکارا نمود می‌یابد.
موردی واقعی : در ۳ مارس ۱۹۶۸ یک UFO توسط شاهدهای متعددی در چندین ایالت دیده شد. در تنسی سه آدم فرهیخته‌ی درس خوانده (از جمله شهردار شهری بزرگ) نوری را در آسمان دیدند که به سرعت به سمت‌شان می‌آمد. آنان گفتند آن چیزی که از حدود ۳۰۰ متری بالای سرشان گذشت، سفینه‌ی فلزی بزرگی بود که در سکوت حرکت می‌کرد. آنان شعله‌هایی نارنجی رنگ را دیدند که از پشت آن بیرون می‌زد و پنجره‌های مربعی زیادی را که از داخل آن شی روشن بود مشاهده کردند. در گزارشی به نیروی هوایی آمریکا، یک شاهد گفت که «آن سفينه به شکل سیگار برگ کلفتی ... به اندازه‌ی بدنه‌ی یکی از بزرگ‌ترین هواپیماهای ما یا حتی شاید بزرگ‌تر بود.» تقریبا در همان زمان، شش فرد در ایندیانا همان UFO را دیدند. گزارش آنان به نیروی هوایی حاکی از بدنه‌ای به شکل سیگار برگ، حرکت در ارتفاع نوک درختان، خروج آتش از انتهایش مانند موشک، و پنجره‌هایی روشن بود. در همان هنگام، دو نفر در اوهایو نیز آن را دیدند. اما آنان گفتند که سه شی نورانی را دیدند، نه یکی. یکی از این شاهدها از دوربین دوچشمی خود برای دیدن بهتر UFO استفاده کرد. او گزارشی مفصل به نیروی هوایی ارائه کرد که بیان می‌کرد که اشیا شبیه «نعلبکی‌های وارون» بودند که در ارتفاع پایین و گروهی در سکوت پرواز می‌کردند.
خوشبختانه دقیقا می‌دانیم که این شاهدها (و بسیاری دیگر) آن شب در آسمان چه چیزی را دیدند. مدارک فرماندهی پدافند هوایی آمریکای شمالی (NORAD) و مستندات دیگر نشان می‌دهد به هنگام مشاهده‌ی UFO، موشک به کار رفته برای پرتاب سفینه‌ی Zond ۴ شوروی پس از ورود به اتمسفر، در سرتاسر آسمان به صورت تکه‌های نورانی متلاشی شده بود. مسیر آن همان جهت جنوب غربی - شمال شرقی دیده شده توسط شاهدها بود که چندین ایالت را شامل می‌شد. شاهدها فقط نور حاصل از نابودی موشک را دیده بودند.
پس این جزئیات جالب از کجا آب می‌خوردند — سفینه‌ای عظیم، نعلبکی‌های وارون، پنجره‌های مربعی، سیگار برگ فلزی؟ آن‌ها برساخته شدند. به گفته‌ی هینز:
این شاخ و برگ دادن‌ها کاملا آفریده‌ی ذهن شاهدهایند: نه اینکه آنان دیوانه، مست یا احمق بوده‌اند، بلکه چون مغز انسان به این شیوه کار می‌کند. می‌توان گفت که این شاهدها آنچه را که می‌گویند، دریافته‌اند. ولی این بدان مفهوم نیست که آنان آنچه را که واقعا وجود داشته است، دریافته‌اند. همچنین دقت کنید که برآورد ارتفاع آن شی تا چه اندازه نادقیق بوده است ... [شاهدها] ۳۰۰ متری را تخمین زده‌اند، حال آن که موشک وارد شونده به واقع در ارتفاع چند کیلومتر و ده‌ها کیلومتر دورتر بوده است. هنگامی که شخصی نوری را در آسمان بدون هیچ زمینه‌ای مشاهده می‌کند، مثلا در شب، این عدم دقت کلی به کرات مشاهده می‌شود. در این شرایط، بسیاری از نشانه‌هایی که مغز برای تعیین فاصله به کار می‌گیرد غایب‌اند، پس هیچ مبنای دقیقی برای قضاوت در دست نیست. حتی خلبانان نیز، که فرض می‌شود افرادی خبره در مشاهده‌ی دقیق اشیا در آسمان باشند، با برساختن دریافتی UFO به گمراهی کشیده می‌شوند. مثلا در ۵ ژوئن ۱۹۶۹، در نزدیکی سنت لویی، خلبانان دو خط هوایی و یک جنگنده‌ی گارد ملی هوایی، برخوردی نزدیک با آنچه که می‌گفتند اسکادران کاملی از UFO ها بوده است، داشتند. اواخر نیمروز بود که کمک خلبان یکی از هواپیماهای مسافری نخستین بار متوجه UFO ها شد. یک کنترلر ترافیک سازمان هوایی فدرال که اتفاقا در کابین به عنوان ناظر حضور داشت بعدا گزارش کرد که به نظر می‌رسید اسکادران با هواپیما برخورد خواهد کرد. او گفت به نظر می‌رسید که آن‌ها دارند به شکلی دلهره آور نزدیک می‌شوند — در چند صد متری هواپیما! آن‌ها به رنگ «آلومینیوم براق»، و به شکل «هواپیمای آب‌نشین» بودند. دقایقی بعد، خدمه‌ی هواپیمای دیگر (۱۲ کیلومتری غرب اولی) عبور سريع UFO ها از کنارشان را به برج مراقبت گزارش دادند. سپس خلبان جنگنده که در پشت هواپیمای مسافری دوم در ۴۱۰۰۰ پایی پرواز می‌کرد، برخوردی نزدیک با UFO ها را مخابره کرد. وی گفت «لعنتی‌ها، داشتند به من می‌زدند». ظاهرا در آخرین لحظه ناگهان UFO ها تغییر مسیر می‌دهند و از سر راهش بالا می‌کشند، یعنی که «در اختیار کنترلی هوشمند» بوده‌اند.

📕 برشی از کتاب، چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم؟ / تئودورشیک، لوئیس وُن

@science4lifee

#یوفو #فرازمینی
#UFO

❈ دیپ فیک چیست؛ وقتی مرزی بین حقیقت و دروغ باقی نمی‌ماند

دیپ فیک، نام تکنیک جدیدی برمبنای هوش‌‌ مصنوعی است که به‌واسطه‌ی آن تصاویر و ویدئو‌های دروغینِ واقع‌گرایانه درست می‌شود؛ موضوعی که اخیرا بسیاری را وحشت‌زده کرده است.

ماه نوامبرِ سال ۲۰۲۰ میلادی است و درست چند روز تا آغاز رأی‌گیری انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا فاصله داریم. مردم، خود را برای شرکت در انتخابات آماده می‌کنند که به‌ناگهان ویدئو‌یی عجیب و بهت‌آور در سراسر اینترنت منتشر می‌شود. همه درنهایت بهت و حیرت، نامزد پرسرو‌صدا و احتمالاً محبوبشان را مشاهده می‌کنند که از تشخیص سرطان بدخیم توسط پزشکانش خبر می‌دهد؛ «من برای رهبری بیش‌از‌اندازه ناتوان و بیمار هستم؛ لطفاً به‌ من رأی ندهید.»

ادامه مطلب در زومیت :
https://www.zoomit.ir/2019/7/4/337104/everything-about-deep-fake/

@Science4lifee

❈ ترس از ناشناخته‌ها
کارل سیگن

@Science4lifee

#کارل_سیگن

VPN EARTH ‌
اندروید

VPN Top2free
اندروید

Free VPN
اندروید

❈ برشی از کتاب چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم؟ (بخش نخست)

نویسنده : تئودورشیک، لوئیس وُن


باورهای ما با بهترین مدرک موجود خود به خود بهنگام نمی‌شود. آنها اغلب خودشان زندگی فعالی دارند و به شدت برای بقای خود می‌جنگند. (دی. مارکز و آر. کامن)

یادآوری : آیا ما گذشته را اصلاح می‌کنیم؟ حافظه‌ی شما همانند ضبط صوتی ذهنی است، روز و شب در کار است تا تجربه‌ی شما را برچیند، نواری مجازی از آن چه رخ داده بسازد، و آن بخشی را که می‌خواهید بازبینی کنید پخش کند. آیا این توصیف درست است؟ خیر.

پژوهش‌های‌ کنونی بسیاری مشخص ساخته است که خاطرات، نوار یا رونوشت‌های مجازی نیستند. همانند قدرت‌های دریافتی ما، خاطرات ما برساختی، یا نسبت آفرینشی‌اند.

وقتی تجربه‌ای را به یاد می‌آوریم، مغز ما به دنبال نشانه‌ای از آن می‌گردد و سپس تکه به تکه، خاطره را بر پایه‌ی آن قطعات بازسازی می‌کند. این فرایند بازسازی ذات فاقد دقت است؛ و نیز در مقابل همه‌ی انواع تأثيرات آسیب پذیر، و همين دال بر آن است که خاطرات‌مان اغلب از دقت برخوردار نباشد. به عنوان نمونه از قدرت‌های بازسازی حافظه، این را امتحان کنید: لحظه‌ای را به خاطر بیاورید که امروز نشسته بودید. اطراف‌تان، لباس‌تان، نحوه‌ی قرار گرفتن دست و پای‌تان را به یاد بیاورید. به احتمال شما صحنه را از دید کسی که به آن می‌نگرد می‌بینید، گویی خودتان را در درون تلویزیون تماشا می‌کنید. اما این خاطره نمی‌تواند کاملا دقیق باشد زیرا در طی آن تجربه شما هرگز خودتان را از آن دید درنیافته‌اید. اکنون شما تکه‌هایی از آن تجربه را به یاد می‌آورید، و مغزتان هر چیز دیگری، نگاه تلویزیونی و مابقی را می‌سازد. برای بیش از نیم قرن، پژوهش نشان داده است که حافظه‌ی شاهدان می‌تواند اعتمادناپذیر باشد و ماهیت برساختی حافظه به توضیح چرایی آن کمک می‌کند. مطالعات نشان داده‌اند که یاد آوری شاهدان عینی گاهی اشتباه است چون آنان رویدادها را از تکه‌های خاطره بازسازی می‌کنند و سپس از این بازسازی به نتیجه گیری می‌پردازند. این تکه‌ها می‌تواند با آنچه واقعا رخ داده است فرسنگ‌ها فاصله داشته باشند. در ضمن، اگر شاهدان عینی در هنگام مشاهدات‌شان دچار استرس باشند، شاید نتوانند جزئیات حیاتی را به خاطر بیاورند، یا اینکه یادآوری آنان آشفته از آب در می‌آید. استرس حتا خاطرات شاهدان خبره را نیز در هم می‌ریزد، و این یکی از دلایلی است که چرا اظهارات مربوط به UFO، گفتگو با مردگان، و ارواح باید به دقت موشکافی شود : این تجربیات استرس زایند. چون حافظه برساختی است و مستعد انحراف، افراد می‌توانند صادقانه باور داشته باشند که یاد آوری‌های آنان کاملا دقیق است اما کاملا اشتباه باشد. آنان خاطرات خود را تا حد امکان خالصانه تعریف کنند، اما افسوس که دخلش درآمده است. همانند دریافت، خاطره می‌تواند به شدت تحت تأثیر چشمداشت یا باور قرار بگیرد. مطالعات متعدد نشان دهنده‌ی این تأثیر است، ولی آزمایشی کلاسیک به قلب هدف می‌زند. پژوهشگران از دانشجویانی خواستند که ببینند در یک تصویر چه می‌بینند. در این تصویر مردی سفید پوست با مردی سیاه پوست در مترو حرف می‌زدند. در دست مرد سفید پوست یک تیغ سلمانی باز بود. هنگامی که دانشجویان تصویر را به یاد می‌آوردند، می‌گفتند که تیغ در دست مرد سیاه پوست بوده است. بازسازی خاطره با چشمداشت یا باور دستکاری شده بود.

@Science4lifee

❈ برشی از کتاب چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم؟ (بخش دوم)

نویسنده : تئودورشیک، لوئیس وُن


یک چنین چیزی هم می‌تواند در پیش بینی‌های موفقیت آمیزمان رخ دهد. پس از وقوع چند رویداد، شاید بگوییم «می‌دونستم اینجوری میشه؛ حدس می‌زدم.» و شاید هم به درستی باور داشته باشیم که آینده را پیش بینی کرده‌ایم. اما بر اساس آنچه از پژوهش‌ها به دست آمده، آرزوی ما برای باور کردن این که آینده را به دقت پیش بینی کرده‌ایم، گهگاه می‌تواند خاطرات ما از پیش بینی را دگرگون کند. شاید ما پیش بینی‌هایمان را به یاد آوریم ولو اینکه اصلا چنین پیش بینی‌ای نکرده باشیم. ظاهرا علیرغم آگاهی ما از این که خاطرات‌مان می‌تواند نسبت به سوابق پیش بینی‌های صورت گرفته سنجیده شود، چنین اتفاقی می‌تواند رخ دهد. همچنین پژوهش نشان می‌دهد که اگر بعدا به اطلاعاتی جدید از یک رویداد دست پیدا کنیم، خاطره‌ی ما از آن رویداد می‌تواند به شدت زیر و رو شود — حتی اگر آن اطلاعات کوتاه، نامحسوس، و مطلقا اشتباه باشد. نمونه‌ای کلاسیک : در یک آزمایش از افراد خواسته شد که فیلمی از تصادف یک خودرو را تماشا کنند. سپس، از آنان خواسته شد آنچه را که به خاطر می‌آورند بازگو کنند. از برخی سوژه‌ها پرسیده شد «وقتی ماشین‌ها به هم کوبیدند چقدر سرعت داشتند؟» از بقیه هم همین پرسش با اندکی تغییر پرسیده شد. واژه‌ی کوبیدند با خوردند عوض شد. به طرزی عجیب، کسانی که پرسش «کوبیدند» را پیش رو داشتند، سرعت‌های بیشتری را از آنانی که پرسش
«خوردند» برایشان مطرح شد، تخمین زدند. سپس یک هفته بعد از تمامی سوژه‌ها خواسته شد به یاد بیاورند که آیا در فیلم شیشه‌ی خرد شده را هم دیدند یا خیر. در قیاس با کسانی که پرسش «خوردند» را گرفته بودند، بیش از دو برابر افرادی که پرسش «کوبیدند» از آنان پرسیده شده بود گفتند که شیشه‌ی خرد شده را دیده‌اند. اما در فیلم اصلا شیشه‌ی خرد شده‌ای نبود. در مطالعه‌ای مشابه، سوژه‌ها به خاطر می‌آوردند که علامت ایستی را در فیلم دیگری از تصادف خودرو دیده‌اند، هرچند هیچ علامت ایستی در آن فیلم ظاهر نمی‌شد. از سوژه‌ها تنها پرسشی با پیش فرض وجود علامت ایست پرسیده شده بود و همین خاطره‌ای را در ذهن‌شان بر جا گذاشته بود.
این مطالعات هرگونه خاطره‌ی دراز مدتی را که در معرض پرسش‌های جهت دار بوده یا پس از مواجه با مقدار زیادی اطلاعات جدید به ظاهر مرتبط برانگیخته شده باشد، زیر سوال می‌برد. جیمز آلکاک روانشناس، نمونه‌ای از گزارش‌های تجربیات نزدیک به مرگ گردآوری شده توسط ریموند مودی را در کتاب‌هایش (۱۹۷۵) Life After Life و Reflections On Life After Life (۱۹۷۷) ذکر می‌کند. این کتاب‌ها شامل داستان‌هایی است از مردمانی که نزدیک به مرگ بوده‌اند (مثلا از نظر بالینی مرده ولی بعدا زنده شده‌اند) و سپس گفته‌اند که در آن حالت احساس شناوری در بالای کالبدشان داشتند، از درون تونلی تاریک گذشتند، بستگان در گذشته‌شان را دیدند، یا تجربیات شگفت انگیز دیگری داشتند. پژوهشگران کلا با اینکه افراد چنین تجربیاتی دارند موافق‌اند، اما این که آیا تجربیات آنان نشان می‌دهد که آنان جدا از کالبدشان خارج و وارد دنیایی دیگر می‌شونپ، پرسشی دیگر است.

@Science4lifee

❈ برشی از کتاب چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم؟ (بخش سوم)

نویسنده : تئودورشیک، لوئیس وُن


موارد مودی بر پایه‌ی خاطرات افرادی — غالبا این کسانی که از سخنرانی‌های او با خبر می‌شدند یا در روزنامه‌ها درباره ی کارهایش می‌خواندند — بود که با داستان‌هایشان، گاهی سال‌ها پس از تجربیاتشان، پیش وی می‌آمدند. آلکاک توضیح می‌دهد:
به دلیل تشابه زیاد بین گزارشات، مودی استدلال کرد که آنها باید بازتابی از واقعیت باشند. (به دلایل روانشناختی چنین تشابهاتی مورد انتظار است... ) با توجه به اینکه پس از چنین رویدادی چگونه خاطره می‌تواند شکل بگیرد، بعید نیست که خاطره‌ی فرد از تجربه‌ی نزدیک به مرگ با الگوی تشریح شده در سخنرانی با خواندن درباره‌ی آن چه شخصی تجربه کرده است، همخوانی پیدا کند. به علاوه، پرسش‌های مودی از سوژه‌هایش بدون شک بی‌تاثیر نبوده است. اما خاطرات ما فقط برساختی نیستند — آنها گزینشی هم هستند. ما چیزهای مشخصی را گزینشی به یاد می‌آوریم و بقیه را کنار می‌گذاریم، و با یکسوگرایی خاطره چنین می‌نماید که چیزی راز آلود، حتی پارانرمال، در جریان است. خاطرات گزینشی ما شاید حتی به این منتهی شود که ما ESP داریم. به گفته س. هینز :
مثالی کلاسیک، فکر کردن به یک شخص و زنگ زدن او چند لحظه بعد است. آیا این نمونه‌ای از اثبات شگفت انگیز مکالمه‌ی مستقیم ذهن به ذهن نیست؟ خیر — این تنها یک اتفاق است. دلیل شگفت آوری در آن است که ما معمولا به میلیون‌ها تماس تلفنی روزانه فکر نمی‌کنیم و هزاران دفعه‌ای را که به شخصی اندیشیده‌ایم و او زنگ نزده است، به یاد نمی‌آوریم.
خاطره‌ی گزینشی در بسیاری از موارد رویاهای به ظاهر پیشگویانه نیز نقش دارد. پژوهش نشان داده است که همگی ما خواب می‌بینیم. بیشتر رویاها در چهار یا پنج دوره‌ی REM — جنبش سریع چشم — که هر شب آن را تجربه می‌کنیم رخ می‌دهد. با این حال، این رویاها روایتی دنباله دار را نمی‌سازند. در عوض، آنها مشتمل بر تعدادی زمینه‌ی گوناگون‌اند. در واقع، اگر در وضع عادی باشیم، هر شب حدود ۲۵۰ زمینه‌ی مختلف را خواب می‌بینیم. بیشتر آنها را به خاطر نخواهیم آورد. بلکه بنا به نظر هینز به احتمال آنی را که «تحقق می‌یابد» به یاد خواهیم سپرد: اگر رویایی «تحقق نیابد» شانس بسیار اندکی هست که به خاطر آورده شود. همگی این تجربه را گذرانده‌ایم که از خواب برخیزیم و هیچ رویایی را به یاد نیاوریم. سپس در طول روز اتفاقی برایمان می‌افتد یا چیزی می‌بینیم یا می‌شنویم که از حافظه‌ی دراز مدت‌مان رویایی را که داشته‌ایم زنده می‌کند، اما تا زمانی که در معرض آنچه که اشارتگر باز یاد آورنده نامیده می‌شود قرار نگیریم، آن را به خاطر نخواهیم آورد. بدیهی است که اگر در معرض آن اشارتگر باز یاد آورنده قرار نمی‌گرفتیم هرگز آگاه نمی‌شدیم که چنین رویایی داشته‌ایم. بدین ترتیب ماهیت حافظه برای رویاها، یکسوگرایی شدیدی را مطرح می‌کند که باعث می‌شود رویاها از آنچه که هستند با اطمینان بسیار زیادی پیشگویانه به نظر برسند ما آن رویاهایی را که «تحقق می‌یابند» گزینشی به یاد می‌آوریم.
دکتر سیلاس وایت، استاد فقید روانشناسی فیزیولوژیکی در کالج مولنبرگ عادت داشت به پرسش‌هایی مانند «چگونه این را توضیح می‌دهید که من خواب دیدم پای برادرم شکست و فردایش فهمیدم که پایش در اردوی تابستانی شکسته است؟» این‌گونه پاسخ می‌دهد :
چگونه این را توضیح می‌دهید که بارها خواب دیده‌ام دارم در مرکز آلن تاون قدم می‌زنم و وقتی می‌فهمیدم که چیزی تنم نیست نگران می‌شدم، اما این هرگز در واقعیت رخ نداده است؟» این که چیزی در خواب برایمان رخ دهد دلیل نمی‌شود که باور کنیم احتمال رخ دادن دارد.

@Science4lifee

علم یک رویکرد سیستماتیک و منطقی برای کشف عملکرد جهان است. این دانش از طریق کشفیات درباره تمام چیزهای جهان انباشته می‌شود. علم قصد دارد از طریق آزمایش و تجزیه و تحلیل به نتایجِ قابل‌اندازه‌گیری دست پیدا کند. علم بر اساس حقیقت است، نه ایده یا اولویت‌بندی. فرآیند علم برای به چالش کشیدن ایده‌ها از طریق تحقیق و بررسی طراحی شده است.

مراحل روش علمی به شرح زیرند:

۱-انجام مشاهده یا مشاهدات.

۲-پرسیدن سئوالاتی دربارۀ مشاهدات و جمع‌آوری اطلاعات.

۳-طرح یک فرضیه – شرح تجربی چیزی که مشاهده شده و پیش‌بینی‌هایی براساس آن فرضیه.

۴-آزمایش فرضیه و پیش‌بینی در آزمایشی که قابل تکرار است.

۵-تجزیه و تحلیل داده‌ها و نتیجه‌گیری؛ پذیرش یا رد فرضیه یا در صورت لزوم اصلاح فرضیه و تبدیل آن به نظریه و قانون که از جایگاه بالایی برخوردار میباشد.

۶-تکرار آزمایش تا زمانیکه هیچ تناقضی بین مشاهدات و نظریه وجود نداشته باشد.

دانشمندانی مانند مکسول، اینشتین و شرودینگر و …ده ها سال طول کشید تا بتوانند نظریه خود را تدوین کنند. البته ده ها سال پژوهش دیگر هم برای تایید نظریات لازم بود.

@big_bangpage
@Science4lifee