VPN EARTH Free Unlimited Security VPN Proxy_v1.3.200.apk
16.2 MB
VPN EARTH
اندروید
اندروید
VPN Tap2free – free VPN service_v1.59.apk
9.2 MB
VPN Top2free
اندروید
اندروید
❈ برشی از کتاب چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم؟ (بخش نخست)
نویسنده : تئودورشیک، لوئیس وُن
یادآوری : آیا ما گذشته را اصلاح می‌کنیم؟ حافظه‌ی شما همانند ضبط صوتی ذهنی است، روز و شب در کار است تا تجربه‌ی شما را برچیند، نواری مجازی از آن چه رخ داده بسازد، و آن بخشی را که می‌خواهید بازبینی کنید پخش کند. آیا این توصیف درست است؟ خیر.
پژوهش‌های کنونی بسیاری مشخص ساخته است که خاطرات، نوار یا رونوشت‌های مجازی نیستند. همانند قدرت‌های دریافتی ما، خاطرات ما برساختی، یا نسبت آفرینشی‌اند.
وقتی تجربه‌ای را به یاد می‌آوریم، مغز ما به دنبال نشانه‌ای از آن می‌گردد و سپس تکه به تکه، خاطره را بر پایه‌ی آن قطعات بازسازی می‌کند. این فرایند بازسازی ذات فاقد دقت است؛ و نیز در مقابل همه‌ی انواع تأثيرات آسیب پذیر، و همين دال بر آن است که خاطرات‌مان اغلب از دقت برخوردار نباشد. به عنوان نمونه از قدرت‌های بازسازی حافظه، این را امتحان کنید: لحظه‌ای را به خاطر بیاورید که امروز نشسته بودید. اطراف‌تان، لباس‌تان، نحوه‌ی قرار گرفتن دست و پای‌تان را به یاد بیاورید. به احتمال شما صحنه را از دید کسی که به آن می‌نگرد می‌بینید، گویی خودتان را در درون تلویزیون تماشا می‌کنید. اما این خاطره نمی‌تواند کاملا دقیق باشد زیرا در طی آن تجربه شما هرگز خودتان را از آن دید درنیافته‌اید. اکنون شما تکه‌هایی از آن تجربه را به یاد می‌آورید، و مغزتان هر چیز دیگری، نگاه تلویزیونی و مابقی را می‌سازد. برای بیش از نیم قرن، پژوهش نشان داده است که حافظه‌ی شاهدان می‌تواند اعتمادناپذیر باشد و ماهیت برساختی حافظه به توضیح چرایی آن کمک می‌کند. مطالعات نشان داده‌اند که یاد آوری شاهدان عینی گاهی اشتباه است چون آنان رویدادها را از تکه‌های خاطره بازسازی می‌کنند و سپس از این بازسازی به نتیجه گیری می‌پردازند. این تکه‌ها می‌تواند با آنچه واقعا رخ داده است فرسنگ‌ها فاصله داشته باشند. در ضمن، اگر شاهدان عینی در هنگام مشاهدات‌شان دچار استرس باشند، شاید نتوانند جزئیات حیاتی را به خاطر بیاورند، یا اینکه یادآوری آنان آشفته از آب در می‌آید. استرس حتا خاطرات شاهدان خبره را نیز در هم می‌ریزد، و این یکی از دلایلی است که چرا اظهارات مربوط به UFO، گفتگو با مردگان، و ارواح باید به دقت موشکافی شود : این تجربیات استرس زایند. چون حافظه برساختی است و مستعد انحراف، افراد می‌توانند صادقانه باور داشته باشند که یاد آوری‌های آنان کاملا دقیق است اما کاملا اشتباه باشد. آنان خاطرات خود را تا حد امکان خالصانه تعریف کنند، اما افسوس که دخلش درآمده است. همانند دریافت، خاطره می‌تواند به شدت تحت تأثیر چشمداشت یا باور قرار بگیرد. مطالعات متعدد نشان دهنده‌ی این تأثیر است، ولی آزمایشی کلاسیک به قلب هدف می‌زند. پژوهشگران از دانشجویانی خواستند که ببینند در یک تصویر چه می‌بینند. در این تصویر مردی سفید پوست با مردی سیاه پوست در مترو حرف می‌زدند. در دست مرد سفید پوست یک تیغ سلمانی باز بود. هنگامی که دانشجویان تصویر را به یاد می‌آوردند، می‌گفتند که تیغ در دست مرد سیاه پوست بوده است. بازسازی خاطره با چشمداشت یا باور دستکاری شده بود.
@Science4lifee
نویسنده : تئودورشیک، لوئیس وُن
باورهای ما با بهترین مدرک موجود خود به خود بهنگام نمی‌شود. آنها اغلب خودشان زندگی فعالی دارند و به شدت برای بقای خود می‌جنگند. (دی. مارکز و آر. کامن) یادآوری : آیا ما گذشته را اصلاح می‌کنیم؟ حافظه‌ی شما همانند ضبط صوتی ذهنی است، روز و شب در کار است تا تجربه‌ی شما را برچیند، نواری مجازی از آن چه رخ داده بسازد، و آن بخشی را که می‌خواهید بازبینی کنید پخش کند. آیا این توصیف درست است؟ خیر.
پژوهش‌های کنونی بسیاری مشخص ساخته است که خاطرات، نوار یا رونوشت‌های مجازی نیستند. همانند قدرت‌های دریافتی ما، خاطرات ما برساختی، یا نسبت آفرینشی‌اند.
وقتی تجربه‌ای را به یاد می‌آوریم، مغز ما به دنبال نشانه‌ای از آن می‌گردد و سپس تکه به تکه، خاطره را بر پایه‌ی آن قطعات بازسازی می‌کند. این فرایند بازسازی ذات فاقد دقت است؛ و نیز در مقابل همه‌ی انواع تأثيرات آسیب پذیر، و همين دال بر آن است که خاطرات‌مان اغلب از دقت برخوردار نباشد. به عنوان نمونه از قدرت‌های بازسازی حافظه، این را امتحان کنید: لحظه‌ای را به خاطر بیاورید که امروز نشسته بودید. اطراف‌تان، لباس‌تان، نحوه‌ی قرار گرفتن دست و پای‌تان را به یاد بیاورید. به احتمال شما صحنه را از دید کسی که به آن می‌نگرد می‌بینید، گویی خودتان را در درون تلویزیون تماشا می‌کنید. اما این خاطره نمی‌تواند کاملا دقیق باشد زیرا در طی آن تجربه شما هرگز خودتان را از آن دید درنیافته‌اید. اکنون شما تکه‌هایی از آن تجربه را به یاد می‌آورید، و مغزتان هر چیز دیگری، نگاه تلویزیونی و مابقی را می‌سازد. برای بیش از نیم قرن، پژوهش نشان داده است که حافظه‌ی شاهدان می‌تواند اعتمادناپذیر باشد و ماهیت برساختی حافظه به توضیح چرایی آن کمک می‌کند. مطالعات نشان داده‌اند که یاد آوری شاهدان عینی گاهی اشتباه است چون آنان رویدادها را از تکه‌های خاطره بازسازی می‌کنند و سپس از این بازسازی به نتیجه گیری می‌پردازند. این تکه‌ها می‌تواند با آنچه واقعا رخ داده است فرسنگ‌ها فاصله داشته باشند. در ضمن، اگر شاهدان عینی در هنگام مشاهدات‌شان دچار استرس باشند، شاید نتوانند جزئیات حیاتی را به خاطر بیاورند، یا اینکه یادآوری آنان آشفته از آب در می‌آید. استرس حتا خاطرات شاهدان خبره را نیز در هم می‌ریزد، و این یکی از دلایلی است که چرا اظهارات مربوط به UFO، گفتگو با مردگان، و ارواح باید به دقت موشکافی شود : این تجربیات استرس زایند. چون حافظه برساختی است و مستعد انحراف، افراد می‌توانند صادقانه باور داشته باشند که یاد آوری‌های آنان کاملا دقیق است اما کاملا اشتباه باشد. آنان خاطرات خود را تا حد امکان خالصانه تعریف کنند، اما افسوس که دخلش درآمده است. همانند دریافت، خاطره می‌تواند به شدت تحت تأثیر چشمداشت یا باور قرار بگیرد. مطالعات متعدد نشان دهنده‌ی این تأثیر است، ولی آزمایشی کلاسیک به قلب هدف می‌زند. پژوهشگران از دانشجویانی خواستند که ببینند در یک تصویر چه می‌بینند. در این تصویر مردی سفید پوست با مردی سیاه پوست در مترو حرف می‌زدند. در دست مرد سفید پوست یک تیغ سلمانی باز بود. هنگامی که دانشجویان تصویر را به یاد می‌آوردند، می‌گفتند که تیغ در دست مرد سیاه پوست بوده است. بازسازی خاطره با چشمداشت یا باور دستکاری شده بود.
@Science4lifee
❈ برشی از کتاب چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم؟ (بخش دوم)
نویسنده : تئودورشیک، لوئیس وُن
یک چنین چیزی هم می‌تواند در پیش بینی‌های موفقیت آمیزمان رخ دهد. پس از وقوع چند رویداد، شاید بگوییم «می‌دونستم اینجوری میشه؛ حدس می‌زدم.» و شاید هم به درستی باور داشته باشیم که آینده را پیش بینی کرده‌ایم. اما بر اساس آنچه از پژوهش‌ها به دست آمده، آرزوی ما برای باور کردن این که آینده را به دقت پیش بینی کرده‌ایم، گهگاه می‌تواند خاطرات ما از پیش بینی را دگرگون کند. شاید ما پیش بینی‌هایمان را به یاد آوریم ولو اینکه اصلا چنین پیش بینی‌ای نکرده باشیم. ظاهرا علیرغم آگاهی ما از این که خاطرات‌مان می‌تواند نسبت به سوابق پیش بینی‌های صورت گرفته سنجیده شود، چنین اتفاقی می‌تواند رخ دهد. همچنین پژوهش نشان می‌دهد که اگر بعدا به اطلاعاتی جدید از یک رویداد دست پیدا کنیم، خاطره‌ی ما از آن رویداد می‌تواند به شدت زیر و رو شود — حتی اگر آن اطلاعات کوتاه، نامحسوس، و مطلقا اشتباه باشد. نمونه‌ای کلاسیک : در یک آزمایش از افراد خواسته شد که فیلمی از تصادف یک خودرو را تماشا کنند. سپس، از آنان خواسته شد آنچه را که به خاطر می‌آورند بازگو کنند. از برخی سوژه‌ها پرسیده شد «وقتی ماشین‌ها به هم کوبیدند چقدر سرعت داشتند؟» از بقیه هم همین پرسش با اندکی تغییر پرسیده شد. واژه‌ی کوبیدند با خوردند عوض شد. به طرزی عجیب، کسانی که پرسش «کوبیدند» را پیش رو داشتند، سرعت‌های بیشتری را از آنانی که پرسش
«خوردند» برایشان مطرح شد، تخمین زدند. سپس یک هفته بعد از تمامی سوژه‌ها خواسته شد به یاد بیاورند که آیا در فیلم شیشه‌ی خرد شده را هم دیدند یا خیر. در قیاس با کسانی که پرسش «خوردند» را گرفته بودند، بیش از دو برابر افرادی که پرسش «کوبیدند» از آنان پرسیده شده بود گفتند که شیشه‌ی خرد شده را دیده‌اند. اما در فیلم اصلا شیشه‌ی خرد شده‌ای نبود. در مطالعه‌ای مشابه، سوژه‌ها به خاطر می‌آوردند که علامت ایستی را در فیلم دیگری از تصادف خودرو دیده‌اند، هرچند هیچ علامت ایستی در آن فیلم ظاهر نمی‌شد. از سوژه‌ها تنها پرسشی با پیش فرض وجود علامت ایست پرسیده شده بود و همین خاطره‌ای را در ذهن‌شان بر جا گذاشته بود.
این مطالعات هرگونه خاطره‌ی دراز مدتی را که در معرض پرسش‌های جهت دار بوده یا پس از مواجه با مقدار زیادی اطلاعات جدید به ظاهر مرتبط برانگیخته شده باشد، زیر سوال می‌برد. جیمز آلکاک روانشناس، نمونه‌ای از گزارش‌های تجربیات نزدیک به مرگ گردآوری شده توسط ریموند مودی را در کتاب‌هایش (۱۹۷۵) Life After Life و Reflections On Life After Life (۱۹۷۷) ذکر می‌کند. این کتاب‌ها شامل داستان‌هایی است از مردمانی که نزدیک به مرگ بوده‌اند (مثلا از نظر بالینی مرده ولی بعدا زنده شده‌اند) و سپس گفته‌اند که در آن حالت احساس شناوری در بالای کالبدشان داشتند، از درون تونلی تاریک گذشتند، بستگان در گذشته‌شان را دیدند، یا تجربیات شگفت انگیز دیگری داشتند. پژوهشگران کلا با اینکه افراد چنین تجربیاتی دارند موافق‌اند، اما این که آیا تجربیات آنان نشان می‌دهد که آنان جدا از کالبدشان خارج و وارد دنیایی دیگر می‌شونپ، پرسشی دیگر است.
@Science4lifee
نویسنده : تئودورشیک، لوئیس وُن
یک چنین چیزی هم می‌تواند در پیش بینی‌های موفقیت آمیزمان رخ دهد. پس از وقوع چند رویداد، شاید بگوییم «می‌دونستم اینجوری میشه؛ حدس می‌زدم.» و شاید هم به درستی باور داشته باشیم که آینده را پیش بینی کرده‌ایم. اما بر اساس آنچه از پژوهش‌ها به دست آمده، آرزوی ما برای باور کردن این که آینده را به دقت پیش بینی کرده‌ایم، گهگاه می‌تواند خاطرات ما از پیش بینی را دگرگون کند. شاید ما پیش بینی‌هایمان را به یاد آوریم ولو اینکه اصلا چنین پیش بینی‌ای نکرده باشیم. ظاهرا علیرغم آگاهی ما از این که خاطرات‌مان می‌تواند نسبت به سوابق پیش بینی‌های صورت گرفته سنجیده شود، چنین اتفاقی می‌تواند رخ دهد. همچنین پژوهش نشان می‌دهد که اگر بعدا به اطلاعاتی جدید از یک رویداد دست پیدا کنیم، خاطره‌ی ما از آن رویداد می‌تواند به شدت زیر و رو شود — حتی اگر آن اطلاعات کوتاه، نامحسوس، و مطلقا اشتباه باشد. نمونه‌ای کلاسیک : در یک آزمایش از افراد خواسته شد که فیلمی از تصادف یک خودرو را تماشا کنند. سپس، از آنان خواسته شد آنچه را که به خاطر می‌آورند بازگو کنند. از برخی سوژه‌ها پرسیده شد «وقتی ماشین‌ها به هم کوبیدند چقدر سرعت داشتند؟» از بقیه هم همین پرسش با اندکی تغییر پرسیده شد. واژه‌ی کوبیدند با خوردند عوض شد. به طرزی عجیب، کسانی که پرسش «کوبیدند» را پیش رو داشتند، سرعت‌های بیشتری را از آنانی که پرسش
«خوردند» برایشان مطرح شد، تخمین زدند. سپس یک هفته بعد از تمامی سوژه‌ها خواسته شد به یاد بیاورند که آیا در فیلم شیشه‌ی خرد شده را هم دیدند یا خیر. در قیاس با کسانی که پرسش «خوردند» را گرفته بودند، بیش از دو برابر افرادی که پرسش «کوبیدند» از آنان پرسیده شده بود گفتند که شیشه‌ی خرد شده را دیده‌اند. اما در فیلم اصلا شیشه‌ی خرد شده‌ای نبود. در مطالعه‌ای مشابه، سوژه‌ها به خاطر می‌آوردند که علامت ایستی را در فیلم دیگری از تصادف خودرو دیده‌اند، هرچند هیچ علامت ایستی در آن فیلم ظاهر نمی‌شد. از سوژه‌ها تنها پرسشی با پیش فرض وجود علامت ایست پرسیده شده بود و همین خاطره‌ای را در ذهن‌شان بر جا گذاشته بود.
این مطالعات هرگونه خاطره‌ی دراز مدتی را که در معرض پرسش‌های جهت دار بوده یا پس از مواجه با مقدار زیادی اطلاعات جدید به ظاهر مرتبط برانگیخته شده باشد، زیر سوال می‌برد. جیمز آلکاک روانشناس، نمونه‌ای از گزارش‌های تجربیات نزدیک به مرگ گردآوری شده توسط ریموند مودی را در کتاب‌هایش (۱۹۷۵) Life After Life و Reflections On Life After Life (۱۹۷۷) ذکر می‌کند. این کتاب‌ها شامل داستان‌هایی است از مردمانی که نزدیک به مرگ بوده‌اند (مثلا از نظر بالینی مرده ولی بعدا زنده شده‌اند) و سپس گفته‌اند که در آن حالت احساس شناوری در بالای کالبدشان داشتند، از درون تونلی تاریک گذشتند، بستگان در گذشته‌شان را دیدند، یا تجربیات شگفت انگیز دیگری داشتند. پژوهشگران کلا با اینکه افراد چنین تجربیاتی دارند موافق‌اند، اما این که آیا تجربیات آنان نشان می‌دهد که آنان جدا از کالبدشان خارج و وارد دنیایی دیگر می‌شونپ، پرسشی دیگر است.
@Science4lifee
❈ برشی از کتاب چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم؟ (بخش سوم)
نویسنده : تئودورشیک، لوئیس وُن
موارد مودی بر پایه‌ی خاطرات افرادی — غالبا این کسانی که از سخنرانی‌های او با خبر می‌شدند یا در روزنامه‌ها درباره ی کارهایش می‌خواندند — بود که با داستان‌هایشان، گاهی سال‌ها پس از تجربیاتشان، پیش وی می‌آمدند. آلکاک توضیح می‌دهد:
به دلیل تشابه زیاد بین گزارشات، مودی استدلال کرد که آنها باید بازتابی از واقعیت باشند. (به دلایل روانشناختی چنین تشابهاتی مورد انتظار است... ) با توجه به اینکه پس از چنین رویدادی چگونه خاطره می‌تواند شکل بگیرد، بعید نیست که خاطره‌ی فرد از تجربه‌ی نزدیک به مرگ با الگوی تشریح شده در سخنرانی با خواندن درباره‌ی آن چه شخصی تجربه کرده است، همخوانی پیدا کند. به علاوه، پرسش‌های مودی از سوژه‌هایش بدون شک بی‌تاثیر نبوده است. اما خاطرات ما فقط برساختی نیستند — آنها گزینشی هم هستند. ما چیزهای مشخصی را گزینشی به یاد می‌آوریم و بقیه را کنار می‌گذاریم، و با یکسوگرایی خاطره چنین می‌نماید که چیزی راز آلود، حتی پارانرمال، در جریان است. خاطرات گزینشی ما شاید حتی به این منتهی شود که ما ESP داریم. به گفته س. هینز :
مثالی کلاسیک، فکر کردن به یک شخص و زنگ زدن او چند لحظه بعد است. آیا این نمونه‌ای از اثبات شگفت انگیز مکالمه‌ی مستقیم ذهن به ذهن نیست؟ خیر — این تنها یک اتفاق است. دلیل شگفت آوری در آن است که ما معمولا به میلیون‌ها تماس تلفنی روزانه فکر نمی‌کنیم و هزاران دفعه‌ای را که به شخصی اندیشیده‌ایم و او زنگ نزده است، به یاد نمی‌آوریم.
خاطره‌ی گزینشی در بسیاری از موارد رویاهای به ظاهر پیشگویانه نیز نقش دارد. پژوهش نشان داده است که همگی ما خواب می‌بینیم. بیشتر رویاها در چهار یا پنج دوره‌ی REM — جنبش سریع چشم — که هر شب آن را تجربه می‌کنیم رخ می‌دهد. با این حال، این رویاها روایتی دنباله دار را نمی‌سازند. در عوض، آنها مشتمل بر تعدادی زمینه‌ی گوناگون‌اند. در واقع، اگر در وضع عادی باشیم، هر شب حدود ۲۵۰ زمینه‌ی مختلف را خواب می‌بینیم. بیشتر آنها را به خاطر نخواهیم آورد. بلکه بنا به نظر هینز به احتمال آنی را که «تحقق می‌یابد» به یاد خواهیم سپرد: اگر رویایی «تحقق نیابد» شانس بسیار اندکی هست که به خاطر آورده شود. همگی این تجربه را گذرانده‌ایم که از خواب برخیزیم و هیچ رویایی را به یاد نیاوریم. سپس در طول روز اتفاقی برایمان می‌افتد یا چیزی می‌بینیم یا می‌شنویم که از حافظه‌ی دراز مدت‌مان رویایی را که داشته‌ایم زنده می‌کند، اما تا زمانی که در معرض آنچه که اشارتگر باز یاد آورنده نامیده می‌شود قرار نگیریم، آن را به خاطر نخواهیم آورد. بدیهی است که اگر در معرض آن اشارتگر باز یاد آورنده قرار نمی‌گرفتیم هرگز آگاه نمی‌شدیم که چنین رویایی داشته‌ایم. بدین ترتیب ماهیت حافظه برای رویاها، یکسوگرایی شدیدی را مطرح می‌کند که باعث می‌شود رویاها از آنچه که هستند با اطمینان بسیار زیادی پیشگویانه به نظر برسند ما آن رویاهایی را که «تحقق می‌یابند» گزینشی به یاد می‌آوریم.
دکتر سیلاس وایت، استاد فقید روانشناسی فیزیولوژیکی در کالج مولنبرگ عادت داشت به پرسش‌هایی مانند «چگونه این را توضیح می‌دهید که من خواب دیدم پای برادرم شکست و فردایش فهمیدم که پایش در اردوی تابستانی شکسته است؟» این‌گونه پاسخ می‌دهد :
چگونه این را توضیح می‌دهید که بارها خواب دیده‌ام دارم در مرکز آلن تاون قدم می‌زنم و وقتی می‌فهمیدم که چیزی تنم نیست نگران می‌شدم، اما این هرگز در واقعیت رخ نداده است؟» این که چیزی در خواب برایمان رخ دهد دلیل نمی‌شود که باور کنیم احتمال رخ دادن دارد.
@Science4lifee
نویسنده : تئودورشیک، لوئیس وُن
موارد مودی بر پایه‌ی خاطرات افرادی — غالبا این کسانی که از سخنرانی‌های او با خبر می‌شدند یا در روزنامه‌ها درباره ی کارهایش می‌خواندند — بود که با داستان‌هایشان، گاهی سال‌ها پس از تجربیاتشان، پیش وی می‌آمدند. آلکاک توضیح می‌دهد:
به دلیل تشابه زیاد بین گزارشات، مودی استدلال کرد که آنها باید بازتابی از واقعیت باشند. (به دلایل روانشناختی چنین تشابهاتی مورد انتظار است... ) با توجه به اینکه پس از چنین رویدادی چگونه خاطره می‌تواند شکل بگیرد، بعید نیست که خاطره‌ی فرد از تجربه‌ی نزدیک به مرگ با الگوی تشریح شده در سخنرانی با خواندن درباره‌ی آن چه شخصی تجربه کرده است، همخوانی پیدا کند. به علاوه، پرسش‌های مودی از سوژه‌هایش بدون شک بی‌تاثیر نبوده است. اما خاطرات ما فقط برساختی نیستند — آنها گزینشی هم هستند. ما چیزهای مشخصی را گزینشی به یاد می‌آوریم و بقیه را کنار می‌گذاریم، و با یکسوگرایی خاطره چنین می‌نماید که چیزی راز آلود، حتی پارانرمال، در جریان است. خاطرات گزینشی ما شاید حتی به این منتهی شود که ما ESP داریم. به گفته س. هینز :
مثالی کلاسیک، فکر کردن به یک شخص و زنگ زدن او چند لحظه بعد است. آیا این نمونه‌ای از اثبات شگفت انگیز مکالمه‌ی مستقیم ذهن به ذهن نیست؟ خیر — این تنها یک اتفاق است. دلیل شگفت آوری در آن است که ما معمولا به میلیون‌ها تماس تلفنی روزانه فکر نمی‌کنیم و هزاران دفعه‌ای را که به شخصی اندیشیده‌ایم و او زنگ نزده است، به یاد نمی‌آوریم.
خاطره‌ی گزینشی در بسیاری از موارد رویاهای به ظاهر پیشگویانه نیز نقش دارد. پژوهش نشان داده است که همگی ما خواب می‌بینیم. بیشتر رویاها در چهار یا پنج دوره‌ی REM — جنبش سریع چشم — که هر شب آن را تجربه می‌کنیم رخ می‌دهد. با این حال، این رویاها روایتی دنباله دار را نمی‌سازند. در عوض، آنها مشتمل بر تعدادی زمینه‌ی گوناگون‌اند. در واقع، اگر در وضع عادی باشیم، هر شب حدود ۲۵۰ زمینه‌ی مختلف را خواب می‌بینیم. بیشتر آنها را به خاطر نخواهیم آورد. بلکه بنا به نظر هینز به احتمال آنی را که «تحقق می‌یابد» به یاد خواهیم سپرد: اگر رویایی «تحقق نیابد» شانس بسیار اندکی هست که به خاطر آورده شود. همگی این تجربه را گذرانده‌ایم که از خواب برخیزیم و هیچ رویایی را به یاد نیاوریم. سپس در طول روز اتفاقی برایمان می‌افتد یا چیزی می‌بینیم یا می‌شنویم که از حافظه‌ی دراز مدت‌مان رویایی را که داشته‌ایم زنده می‌کند، اما تا زمانی که در معرض آنچه که اشارتگر باز یاد آورنده نامیده می‌شود قرار نگیریم، آن را به خاطر نخواهیم آورد. بدیهی است که اگر در معرض آن اشارتگر باز یاد آورنده قرار نمی‌گرفتیم هرگز آگاه نمی‌شدیم که چنین رویایی داشته‌ایم. بدین ترتیب ماهیت حافظه برای رویاها، یکسوگرایی شدیدی را مطرح می‌کند که باعث می‌شود رویاها از آنچه که هستند با اطمینان بسیار زیادی پیشگویانه به نظر برسند ما آن رویاهایی را که «تحقق می‌یابند» گزینشی به یاد می‌آوریم.
دکتر سیلاس وایت، استاد فقید روانشناسی فیزیولوژیکی در کالج مولنبرگ عادت داشت به پرسش‌هایی مانند «چگونه این را توضیح می‌دهید که من خواب دیدم پای برادرم شکست و فردایش فهمیدم که پایش در اردوی تابستانی شکسته است؟» این‌گونه پاسخ می‌دهد :
چگونه این را توضیح می‌دهید که بارها خواب دیده‌ام دارم در مرکز آلن تاون قدم می‌زنم و وقتی می‌فهمیدم که چیزی تنم نیست نگران می‌شدم، اما این هرگز در واقعیت رخ نداده است؟» این که چیزی در خواب برایمان رخ دهد دلیل نمی‌شود که باور کنیم احتمال رخ دادن دارد.
@Science4lifee
علم یک رویکرد سیستماتیک و منطقی برای کشف عملکرد جهان است. این دانش از طریق کشفیات درباره تمام چیزهای جهان انباشته می‌شود. علم قصد دارد از طریق آزمایش و تجزیه و تحلیل به نتایجِ قابل‌اندازه‌گیری دست پیدا کند. علم بر اساس حقیقت است، نه ایده یا اولویت‌بندی. فرآیند علم برای به چالش کشیدن ایده‌ها از طریق تحقیق و بررسی طراحی شده است.
مراحل روش علمی به شرح زیرند:
۱-انجام مشاهده یا مشاهدات.
۲-پرسیدن سئوالاتی دربارۀ مشاهدات و جمع‌آوری اطلاعات.
۳-طرح یک فرضیه – شرح تجربی چیزی که مشاهده شده و پیش‌بینی‌هایی براساس آن فرضیه.
۴-آزمایش فرضیه و پیش‌بینی در آزمایشی که قابل تکرار است.
۵-تجزیه و تحلیل داده‌ها و نتیجه‌گیری؛ پذیرش یا رد فرضیه یا در صورت لزوم اصلاح فرضیه و تبدیل آن به نظریه و قانون که از جایگاه بالایی برخوردار میباشد.
۶-تکرار آزمایش تا زمانیکه هیچ تناقضی بین مشاهدات و نظریه وجود نداشته باشد.
دانشمندانی مانند مکسول، اینشتین و شرودینگر و …ده ها سال طول کشید تا بتوانند نظریه خود را تدوین کنند. البته ده ها سال پژوهش دیگر هم برای تایید نظریات لازم بود.
@big_bangpage
@Science4lifee
مراحل روش علمی به شرح زیرند:
۱-انجام مشاهده یا مشاهدات.
۲-پرسیدن سئوالاتی دربارۀ مشاهدات و جمع‌آوری اطلاعات.
۳-طرح یک فرضیه – شرح تجربی چیزی که مشاهده شده و پیش‌بینی‌هایی براساس آن فرضیه.
۴-آزمایش فرضیه و پیش‌بینی در آزمایشی که قابل تکرار است.
۵-تجزیه و تحلیل داده‌ها و نتیجه‌گیری؛ پذیرش یا رد فرضیه یا در صورت لزوم اصلاح فرضیه و تبدیل آن به نظریه و قانون که از جایگاه بالایی برخوردار میباشد.
۶-تکرار آزمایش تا زمانیکه هیچ تناقضی بین مشاهدات و نظریه وجود نداشته باشد.
دانشمندانی مانند مکسول، اینشتین و شرودینگر و …ده ها سال طول کشید تا بتوانند نظریه خود را تدوین کنند. البته ده ها سال پژوهش دیگر هم برای تایید نظریات لازم بود.
@big_bangpage
@Science4lifee
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🐍شکار مار کبرا توسط خدنگ
🌿🍂 @science4lifee
🌿🍂 @science4lifee
❈ آلن تورینگ؛ مشهورترین رمزنگار دنیا راز زیبایی‌های طبیعت را آشکار کرد
آلن تورینگ، ریاضیدان مشهور در آخرین مقاله‌اش به توصیف الگوهای طبیعی با استفاده از مدل‌ها و الگوهای ریاضی اشاره کرده بود.
شاید در نگاه اول، دنیای طبیعت متفاوت با کلاس درس ریاضی به نظر برسد؛ اما این زیبایی‌ها از نظم برخوردار هستند و یکی از بهترین کدشکن‌های دنیا به کلید این راز پی برده بود.
آلن تورینگ بیشتر در جنگ جهانی دوم و به خاطر رمزگشایی پیام آلمانی‌ها با ماشین معمای خود به شهرت رسید؛ اما این دانشمند تأثیرگذار پیش از مرگ نابهنگامش در سال ۱۹۵۴ به رابطه‌ی بین طبیعت و ریاضیات هم پی برد. موضوع آخرین مقاله‌ی او که به یکی از نظریه‌های بنیادی زیست‌ریاضی تبدیل شد، درک چگونگی عملکرد سازوکارهای طبیعی ازطریق معادلات توصیف‌کننده‌ی آنها بود. این سازوکارها طیف وسیعی شامل تغییرات جمعیت گونه‌ها تا رشد تومورهای سرطانی را در بر می‌گیرند.
https://www.zoomit.ir/2019/7/6/337747/alan-turing-nature-patterin-recognition/
@Science4lifee
آلن تورینگ، ریاضیدان مشهور در آخرین مقاله‌اش به توصیف الگوهای طبیعی با استفاده از مدل‌ها و الگوهای ریاضی اشاره کرده بود.
شاید در نگاه اول، دنیای طبیعت متفاوت با کلاس درس ریاضی به نظر برسد؛ اما این زیبایی‌ها از نظم برخوردار هستند و یکی از بهترین کدشکن‌های دنیا به کلید این راز پی برده بود.
آلن تورینگ بیشتر در جنگ جهانی دوم و به خاطر رمزگشایی پیام آلمانی‌ها با ماشین معمای خود به شهرت رسید؛ اما این دانشمند تأثیرگذار پیش از مرگ نابهنگامش در سال ۱۹۵۴ به رابطه‌ی بین طبیعت و ریاضیات هم پی برد. موضوع آخرین مقاله‌ی او که به یکی از نظریه‌های بنیادی زیست‌ریاضی تبدیل شد، درک چگونگی عملکرد سازوکارهای طبیعی ازطریق معادلات توصیف‌کننده‌ی آنها بود. این سازوکارها طیف وسیعی شامل تغییرات جمعیت گونه‌ها تا رشد تومورهای سرطانی را در بر می‌گیرند.
ادامه مطلب در زومیت : https://www.zoomit.ir/2019/7/6/337747/alan-turing-nature-patterin-recognition/
@Science4lifee
زومیت
آلن تورینگ؛ مشهورترین رمزنگار دنیا راز زیبایی‌های طبیعت را آشکار کرد
آلن تورینگ، ریاضیدان مشهور در آخرین مقاله‌اش به توصیف الگوهای طبیعی با استفاده از مدل‌ها و الگوهای ریاضی اشاره کرده بود.
نظرات ما از پرسه‌زدن در شبکه‌های اجتماعی سرچشمه می‌گیرند، نه مطالعه کتاب‌ها! این کپی برداری از دانایی، در واقع الگوی جدید نادانی است.
به همین خاطر است که اخبار درست و غلط و شایعه و حقیقت در فضای مجازی تقریبا هم ارزش‌اند. چرا؟ چون ما فرصت نمی‌کنیم که درستی آنچه را که دریافت می‌کنیم، بررسی کنیم. بلافاصله آن را می‌خوانیم و احتمالا آن را برای دیگران فوروارد (ارسال) می‌کنیم و در گفتگوهای خانوادگی یا دوستانه یا کاری‌مان از آن اطلاعات استفاده می‌کنیم که نشان دهیم از زمانه عقب نیستیم.
حضور در شبکه‌های اجتماعی مفید است. جریان آزاد اطلاعات در آن بسیار جذاب، مفید و غنیمت است. اما فراموش نکنیم که آنها نمی‌توانند جایگزین کتاب و تفکر عمیق شوند.
(از اینستاگرام قاسم قره داغی)
@Science4lifee
به همین خاطر است که اخبار درست و غلط و شایعه و حقیقت در فضای مجازی تقریبا هم ارزش‌اند. چرا؟ چون ما فرصت نمی‌کنیم که درستی آنچه را که دریافت می‌کنیم، بررسی کنیم. بلافاصله آن را می‌خوانیم و احتمالا آن را برای دیگران فوروارد (ارسال) می‌کنیم و در گفتگوهای خانوادگی یا دوستانه یا کاری‌مان از آن اطلاعات استفاده می‌کنیم که نشان دهیم از زمانه عقب نیستیم.
حضور در شبکه‌های اجتماعی مفید است. جریان آزاد اطلاعات در آن بسیار جذاب، مفید و غنیمت است. اما فراموش نکنیم که آنها نمی‌توانند جایگزین کتاب و تفکر عمیق شوند.
(از اینستاگرام قاسم قره داغی)
@Science4lifee
ناخن های کلابینگ
کلابینگ : بزرگ شدن بدون درد انتهایی انگشتان دست و پا،که به علت افزایش توده سر فالنکس دیستال به همراه افزایش انحنای طولی و عرضی صفحه ناخن ایجاد می‌شود
کلابینگ معمولا در انگشتان شست و انگشت نشانه شروع شده و در اکثریت اوقات مرتبط با بیماریهای قلبی و عروقی یا ریوی است
تمام بیماران مبتلا به بیماریهای قلبی مادرزادی سیانوتیک، کلابینگ دارند.
کلابینگ انگشتان یک علامت هایپوکسی مزمن(Chronic Hypoxia)و بیماری ریوی مزمن است
ممکن است دراثر اتیولوژی‌های غیر ریوی نیز بروز پیدا کند
برای تشخیص کلابینگ ۲ ویژگی باید در انگشتان وجود داشته باشد
۱.زاویه ای چین پروگزیمال ناخن با صفحه ناخن به طور نرمال حدود ۱۶۰ درجه یا کمتر است
اما در کلابینگ هنگامی که از نمای نیمرخ به انگشت و ناخن نگاه می کنیم زاویه از ۱۸۰ درجه بیشتر است
۲.بستر ناخن حالت اسفنجی پیدا می کند که به علت نرم شدن بستر ناخن است
علل:هایپوکسی مزمن،بیماریهای قلبی مثل تترالوژی فالو،سرطان ریه و بیماریهای گوارشی مثل IBD
سرطان ریه
بیماری بینابینی ریه
برونشکتازی
آبسه ریه
امپیم ریوی
بیماری قلبی شنت راست به چپ
باعث کلابینگ میشوند
کلابینگ : بزرگ شدن بدون درد انتهایی انگشتان دست و پا،که به علت افزایش توده سر فالنکس دیستال به همراه افزایش انحنای طولی و عرضی صفحه ناخن ایجاد می‌شود
کلابینگ معمولا در انگشتان شست و انگشت نشانه شروع شده و در اکثریت اوقات مرتبط با بیماریهای قلبی و عروقی یا ریوی است
تمام بیماران مبتلا به بیماریهای قلبی مادرزادی سیانوتیک، کلابینگ دارند.
کلابینگ انگشتان یک علامت هایپوکسی مزمن(Chronic Hypoxia)و بیماری ریوی مزمن است
ممکن است دراثر اتیولوژی‌های غیر ریوی نیز بروز پیدا کند
برای تشخیص کلابینگ ۲ ویژگی باید در انگشتان وجود داشته باشد
۱.زاویه ای چین پروگزیمال ناخن با صفحه ناخن به طور نرمال حدود ۱۶۰ درجه یا کمتر است
اما در کلابینگ هنگامی که از نمای نیمرخ به انگشت و ناخن نگاه می کنیم زاویه از ۱۸۰ درجه بیشتر است
۲.بستر ناخن حالت اسفنجی پیدا می کند که به علت نرم شدن بستر ناخن است
علل:هایپوکسی مزمن،بیماریهای قلبی مثل تترالوژی فالو،سرطان ریه و بیماریهای گوارشی مثل IBD
سرطان ریه
بیماری بینابینی ریه
برونشکتازی
آبسه ریه
امپیم ریوی
بیماری قلبی شنت راست به چپ
باعث کلابینگ میشوند
One of the saddest lessons of history is this: if we've been bamboozled long enough, we tend to reject any evidence of the bamboozle. We're no longer interested in finding out the truth. The bamboozle has captured us. It's simply too painful to acknowledge, even to ourselves, that we've been taken. Once you give a charlatan power over you, you almost never get it back. So the old bamboozles tend to persist as the new ones rise.
@Science4lifee
📕 جهان در تسخیر اهریمن / کارل سیگن@Science4lifee