❈ من آقای گاو هستم

https://bit.ly/2YnwrPh

@science4lifee

Every now and then, I'm lucky enough to teach a kindergarten or first-grade class. Many of these children are natural-born scientists - although heavy on the wonder side and light on scepticism. They're curious, intellectually vigorous. Provocative and insightful questions bubble out of them. They exhibit enormous enthusiasm. I'm asked follow-up questions. They've never heard of the notion of a 'dumb question'.

@science4lifee

اساتید، پژوهشگران و دوستان عزیزم مقاله مهمی در حوزه مقبولیت تئوری تکامل در جامعه ایران برای ارائه به صورت بین المللی در مرحله جمع آوری داده ها می باشد، باعث افتخار است که در حدود 5 دقیقه از وقت گرانبهای خود را برای تکمیل این پرسشنامه در اختیار ما قرار دهید.

پیشاپیش از همراهیتان در این مسیر قدردانیم.

فرم پرسشنامه 👇👇👇👇👇
https://forms.gle/3eqFAC85LL9KLRjQ8

دوستان، قصد دارم در باب روش‌های کاهش مصرف انرژی، یکی از سیستم‌های مکانیکی موجود صحبت کنم که دستگاهی به نام CHP است.
این دستگاه در واقع یک موتور گازسوز احتراق داخلی است نظیر موتور ماشین که یک ژنراتور برق را به حرکت در می‌آورد تا برق تولید کند.
اما بازدهی موتورهای احتراق داخلی پائین است و معمولا فقط یک سوم از انرژی دریافتی را به کار مفید تبدیل می‌کنند.
حدود یک سوم از انرژی دریافتی بصورت حرارت از بدنه موتور دفع می‌شود و یک سوم دیگر بصورت گازهای بسیار داغ از اگزوز موتور هدر می‌رود.

در دستگاه CHP که این روزها رواج پیدا کرده است، پوسته‌های حاوی مجاری آب را اطراف بدنه موتور و یا دورتادور اگزوز نصب می‌کنند تا از حرارت موجود برای داغ کردن آب استفاده شود. از این آب داغ می‌شود برای گرم کردن ساختمان در زمستان و یا گرم کردن آب مصرفی استفاده کرد.

در ساختمان‌هایی نظیر بیمارستان که در طول سال به مقادیر زیادی برق و آب داغ نیاز دارند، می‌توانیم تا بیش از ۹۰ درصد از انرژی داده شده به CHP را به انرژی مفید تبدیل کنیم.

حال اگر ساختمانی داشته باشیم که به آب داغ نیاز ندارد ولی در طول سال به سرمایش نیاز دارد چه؟ آیا می‌توانیم از آب داغ حاصل از CHP استفاده کنیم؟
جواب مثبت است، ولی هزینه بالایی دارد. راهش این است که یک چیلر جذبی نصب کنیم که آب داغ را دریافت کند و آب سرد به ما بدهد. ضریب عملکرد چیلر جذبی تقریبا معادل یک است و هر قدر انرژی گرمایشی دریافت کند، تقریبا همان اندازه سرمایش ایجاد می‌کند.

حال اگر ساختمانی داشته باشیم که نه به آب داغ برای گرمایش و نه به آب سرد برای سرمایش نیاز دارد، ولی برق لازم دارد چه؟ آیا می‌توانیم از آب داغ که داریم برای تولید برق بیشتر استفاده کنیم؟
جواب باز هم مثبت، اما احتیاج به دستگاه گران قیمتی داریم که ORC خوانده می‌شود که از آب داغ برای تبخیر یک مایع تبریدی و حرکت دادن یک توربین استفاده می‌کند که آن نیز سپس یک ژنراتور را به حرکت درمی‌آورد تا برق تولید نماید. این دستگاه از سیکل ارگانیک رنکین استفاده می‌کند و به همین علت ORC خوانده می‌شود.

ORC: Organic Rankine Cycle

عکسی که در پائین می‌فرستم از یک دستگاه ORC است. البته بیشتر اجزای آن، نظیر تلمبه و توربین و ژنراتور در داخل کانتینر هستند و آنچه در بالای کانتینر می‌بینید فقط یک کاندنسر است.

✍ #امیر_رحمانی
@science4lifee

“Those who believe without reason cannot be convinced by reason.”
— James Randi

کسانی که باوری را بدون دلیل قبول کرده‌اند را نمی‌توان با استدلال متقاعد کرد.
~ جیمز رندی

سو گیری شناختی قابل تصحیح با
برهان و مدرک نیست.

آهنی را که موریانه بخورد
نتوان برد از و به صیقل زنگ

با سیه دل چه سود گفتن وعظ
نرود میخ آهنین در سنگ


شکل گرفتن عقاید در ذهن: چرا در بیشتر موارد به چیزهایی که می‌بینیم باور پیدا می‌کنیم؟

یکی از دلایل بقاء نسل انسان به علت توانایی هایمان در طبقه بندی کردن و نیز شناختن نقش ها و الگو های رفتاری چیزهای مختلف است. با به قاعده درآوردن و فرمول بندی و سپس آزمایش فرضیه ها می آموزیم که چگونه راجع به محیط اطراف پیش بینی هائی انجام دهیم و نیز زیست محیط خودرا زیر کنترل درآوریم.
هنگامی که به فرضیه ای دست یافتیم و می بینیم که کارآيی دارد، آنرا به صورت یک باور تلقی میکنیم و بعد از آن بسیار سخت خواهد بود ه آنرا به کناری بنهیم. فرانسیس بیکن Francis Bacon فیلسوف پایه گذار روش های علمی به خوبی به این امر واقف بود:
“ هنگامی که انسان‌ها باوری را قبول می‌کنند تمامی مقوله‌های دیگر منجمله استدلالات و مدارکی را که چنین باوری را تائید می‌کند را برای توجیه باور خود در نظر می‌گیرند گو اینکه تعداد بیشتری براهن و مدارکی دال بر خلاف باورهای خود وجود دارند را یا فرو می‌گذارند، یا تحقیر می‌کنند، یا با تبصره‌ای کنار می‌گذارند و یا آنها را رد می‌کنند فقط به خاطر اینکه چنین باور مضر و شاید مهلکی که اعتبار آن به علت داشتن مفروضات ابتدایی است را همواره داشته باشند.”

گو اینکه چنین سکونی در این باورها مانع نتیجه گیری سریع در امری میشود، در عین حال مانع دیدن واقعیات نیز میگردد.


انکار شواهد و مدارک

بی میلی و اکراه در رد باورهائی که نهادینه شده اند بارها و بارها به وسیله آزمایش‌های مختلفی توسط روانشناسان و دانشمندان علوم شناختی نشان داده شده است. یک نمونه از آن تحقیقات روانشناسی به نام جان سی رایت John C. Wright. می‌باشد**.
امتناع از قبولِ شواهد، مدارک و استدلالات مخالف عقاید شخصی نه تنها در باورمندان به دین و آیین خاصی، بلکه در میان دانشمندان، پزشکان، سیاستمداران، .... نیز وجود دارد.
مثال‌های فراوانی در مورد باور به اینکه حضرت عیسی (ع) مسیح در روز و یا ماه و سال مشخصی ظهور میکند که تمامی آنها به وضوح به خطا رفته وجود دارد.
امتناع از قبول شواهد جدید در پزشکان باعث تشخیص اشتباهِ بیماری و در دانشمندان باعث رها نکردن فرضیات غلط بوده است.
در یک تست از گروهی دانشجویان روانشناسی چنین نتیجه گیری شد که هنگامی آنها در موردی تشخیصی داده اند و گو اینکه به پوشه ای پر از مدارکی خلاف تشخیص خود رسیده اند و آنها را بازدید کرده اند با این وجود عقیده خود را تغییر نداده اند ودر عوض مدارک جدید را به نفع نظرات خود تعبیر کرده اند.
ماکس پلانک Max Planck پدر نظریه کوانتوم به خوبی رها نکردن و لجوجانه چسبیدن به نظراتی که حتی دانشمندان مدت های زیادی روی آنها سرمایه گذاری کرده اند را به این شدت بیان میکند:
“ یک واقعیت علمی جدید با مجاب و متقاعد کردن مخالفان آن به دیدن نتایج آزمایشات جدید به پیروزی نمی رسد. بلکه به این علت به پیروزی می‌رسد که مخالفین واقعیات جدید پیر می‌شوند و از جهان میروند و صدای مخالفت خودشان را به گور میبرند و به جای آنها نسل جدیدی بوجود می آید که واقعیات جدید را باور می‌کنند.”

** John C. Wright, “Consistency and Complexity of Response Sequences
as a Function of Schedules of Noncontingent Reward,” Journal of Experimental Psychology 63 (1962): 601–09.


~ داریوش محسنی
@science4lifee
@darmoeedmohseni

🔹نانوزیست حسگری برای تشخیص هورمون شادی در مغز

سروتونین یا هورمون شادی، ماده ای در مغز است که سطح آن در بدن نشانگر سلامتی یا وجود بیماری است. محققان نانوزیست حسگری برای شناسایی این ماده ساختند.
هورمون شادی یا سرتونین یک ماده شیمیایی در مغز است که نقش مهمی در فرآیندهای رفتاری و شناختی انسان ایفا می‌کند. هر تغییری در سطح سروتونین مغز می‌تواند نتایج بالینی و روانی روی فرد داشته باشد. این ماده توسط سیستم گوارش تولید شده و مقادیر غیرطبیعی آن می‌تواند نشان از وجود تومور در روده باشد.
پژوهشگران هندی موفق به ساخت نانوزیست‌حسگری شدند که قادربه تشخیص سرتونین در خون یا ادرار است. آنها مواد نانوکامپوزیتی از جنس طلا ساختند که آن را روی الکتروهای کربنی قرار داده و برای تشخیص سرتونین از آن استفاده می‌شود.
این گروه نانوساختاری شبیه به جغجغه از جنس طلا ساختند که دارای یک ساختار هسته‌ای و پوسته‌ای است. این ساختار منحصر به فرد موجب افزایش مساحت سطحی شده و انتقال الکترون از مولکول‌های کوچک به بلوک‌های بزرگ نظیر پروتئین یا لیپید موجود در نمونه‌های زیستی می‌شود.
در این نانوزیست‌حسگر، سرتونین بسته به انتقال مستقیم الکترون انجام می‌شود فرآیندی که بی‌نیاز از برچسب‌زنی یا دیگر روش‌های سیگنال‌دهی است. این سیگنال‌ها با استفاده از نانوکامپوزیت موجود روی سطح الکترود تقویت شده و با این کار حساسیت فرآیند بهبود می‌یابد.
در روش‌های رایج نیاز به تجهیزات گرانقیمت و فرآیندهایی نظیر کروماتوگرافی مایع با عملکرد بالا، آرایه ایمنی مبتنی بر آنزیم و طیف‌سنجی جرمی است. نمونه‌ها با برای انجام تست آماده شود که این کار فرآیند زمان‌بری است.
این حسگر قادر است میزان سرتونین را در بدن انسان شناسایی کند و محدوده شناسایی آن بین 0.3 تا 1 میکرومول در نمونه‌های مختلف خون و ادرار است. این فرآیند در مدت چند دقیقه انجام می‌شود. به اعتقاد محققان این فناوری ارزان‌تر از روش‌های رایج زیست‌شیمیایی است.
این گروه به دنبال کوچک‌تر کردن این فناوری و سامانه حسگری هستند به طوری که بتوان آن را روی میکروالکترودها در ادوات پوشیدنی قرار داد. این حسگر به کاربر اجازه می‌دهد تا غلظت سرتونین را در افراد تحت درمان شناسایی کند.
نتایج این پروژه در نشریه Biosensors and Bioelectronics به چاپ رسیده است./nbics

@science4lifee

موضوع : چگونه از عقاید احمقانه پرهیز کنیم

نویسنده : برتراند راسل

فرمت PDF

#عقیده #عقاید_احمقانه

من گمان نمی‌کنم این جهان فوق العاده شگفت آور، این گستره خارق‌العاده زمان و مکان و انواع گوناگون حیوانات، این همه سیارگان جورواجور، همه‌ی این اتم‌ها با همه حرکاتشان، همه‌ی این هستی پیچیده، همه و همه، صرفاً صحنه‌ای باشد تا خداوند جدال خیر و شر انسان‌ها را بر آن تماشا کند؛ یعنی همان نگاهی که دین به کیهان دارد.
این صحنه برای اجرای چنین نمایشی بیش از اندازه بزرگ است.

~ ریچارد فاینمن (فیزیکدان ۱۹۸۸ - ۱۹۱۸)

مواجهه با امر خارق‌العاده

«هنگامی که در توان ما نیست که تعیین کنیم چه چیزی درست است، بهتر است پیرو محتمل‌ترین چیز باشیم.»
~ رنه دکارت

اکنون می‌انگاریم که کسی ادعا کند می‌تواند بدون استفاده از در، از درون دیوارهای سخت بگذرد. در مقیاس اعتبارِ اولیه، چنین ادعایی نزدیک به صفر خواهد بود. دلیل این ارزیابیِ نازل، صرفاً عجیب بودن آن نیست، بلکه این واقعیت است که این ادعا با چیزهای بسیاری که ما دربارهٔ جهان فیزیکی باور داریم – مانند اصول بنیادین فیزیک و نفوذناپذیری ماده – در ناسازگاری مطلق قرار دارد.
این ادعا با موردی مانند گزارش هواشناسی کاملاً متفاوت است. گزارش هواشناسی، حتی اگر دقیق نباشد، بر اساس مدل‌های علمی و داده‌های احتمالی بنا شده و با درک ما از جهان سازگار است. اما ادعای عبور از دیوار، اگر درست باشد، مستلزم آن است که بخش‌های بزرگی از سیستم باور ما و قوانین فیزیک که به‌خوبی تثبیت شده‌اند، نادرست از آب درآیند. بنابراین، برخلاف مورد گزارش هواشناسی، ما در کنار گذاشتنِ پیشینیِ این ادعا (تا زمان ارائهٔ شواهد بسیار قوی) کاملاً بر حق هستیم، زیرا پذیرش آن هزینه‌ی معرفتی بسیار بالایی دارد.
اما فرض کنید که مدعی پیشنهاد می‌کند که مدرکی پشتیبان را به شما ارائه دهد. گیریم که وی بگوید می‌خواهد توانایی خود را با گذر از درون هر تعداد دیوار، از هر تعداد ساختمانی که شما برمی‌گزینید، نشان دهد. در اینجا، بار اثبات کاملاً بر دوش اوست.
سناریوی اول (شواهد قوی): اگر او بتواند به‌گونه‌ای منظم، مکرر و تحت شرایط کنترل‌شده توسط شما (نه خودش) دست به این شاهکار بزند، چاره‌ای برای شما باقی نمی‌ماند جز اینکه سیستم باور خود را بازبینی و هرس کنید. این دیگر یک ادعای صرف نیست، بلکه یک پدیدهٔ قابل تکرار و قابل راستی‌آزمایی است که علم فیزیک را به چالش می‌کشد.
سناریوی دوم (شواهد ضعیف): ولی اگر او اصرار ورزد که این کار را تنها در شرایط ویژهٔ تحت کنترل خودش انجام دهد (مثلاً در تاریکی، در اتاقی خاص، یا بدون حضور ناظران نزدیک)، دلیل چندانی برای دست بردن در باورهایتان وجود ندارد. چرا؟ زیرا در این مورد، شما نمی‌توانید اطمینان کسب کنید که این کار متهورانه چیزی بیش از ترفندهای ماهرانهٔ شعبده‌بازی باشد. در مواجهه با دو تبیین رقیب – (الف) او قوانین فیزیک را نقض می‌کند، یا (ب) او از حقه‌هایی استفاده می‌کند که شما متوجه آن نمی‌شوید – تبیین دوم (شعبده‌بازی) به‌مراتب محتمل‌تر و سازگارتر با دانش پیشین ما از جهان است.
اصل راهنما این است: وقتی دلیل خوبی برای تردید در یک گزاره وجود دارد – به‌ویژه گزاره‌ای که قوانین بنیادین طبیعت را به چالش می‌کشد – ما باید میزان باور خود را دقیقاً با کیفیت و قدرت مدرک ارائه‌شده هماهنگ کنیم. شواهد ضعیف، مبهم یا کنترل‌شده توسط مدعی، هرگز برای اثبات ادعاهای خارق‌العاده کافی نیستند.

~ تئودور شیک جونیور و لوئیس وان

اخلاق باور


گفته متداول «عقیده هرکس محترم است» معنایی جز این ندارد که هرکس حق دارد هرچه را می‌خواهد باور کند.
ولی آیا واقعا این درست است؟ 
آیا حد و مرزی برای آنچه که باور داریم نیست؟ 
یا همانند اعمالمان برخی باورها غیر اخلاقی‌اند؟ 
شاید جالب باشد که افراد بسیاری استدلال کرده‌اند که همان‌طور که ما وظیفه اخلاقی داریم که برخی کارهای خاصی را انجام ندهیم،  وظیفه اخلاقی داریم که از برخی باورهای خاص دوری گزینیم. هیچ‌کس همچون ریاضیدان برجسته دبلیو. کلیفورد این دیدگاه را با قوت بیان نکرده است: 
«باور داشتن چیزی بدون مدرک کافی در هر حال، در هر جا،  و برای هر کسی اشتباه است.»
این نظر از سوی دیگرانی با همان آوازه تکرار شده است.  مثلاً تامس هنری هاکسلی زیست شناس اظهار داشت:
«اشتباه است اگر کسی بگوید که از حقیقت عینی گزاره‌ای یقین دارد بدون آن که مدرکی ارائه نماید که منطقا آن یقین را توجیه کند.»
 و برند بلانشارد چنین بیان می دارد:
«هنگامی که خیر و شر عظیم انسانی در میان است، گمراه نمودن باور یا هرگونه عامل اجتناب پذیر غیر اخلاقی است،  و هرچه غیر اخلاقی تر سهم آن بیشتر. »
این مردان می اندیشند که پیش افتادن باور از مدرک اشتباه است، زیرا باورهای مایند که اعمالمان را هدایت می‌کنند،  و اگر باور هایمان اشتباه باشد، اعمال مان می توانند به بیراهه روند. همانگونه که بلانشارد مشخص کرده، هر چه تصمیم مهم تر باشد وظیفه ما برای همراستاسازی باورهایمان با مدرک سنگین تر می شود، و اگر چنین نکنیم دست به جنایتی سنگین‌تر زده ایم.
شاید فکر کنیم هنگامی که چنین باری بر دوش باور نیست،  چندان مهم نباشد که هر کس چه باوری دارد. اما کلیفورد ادعا می‌کند که حتی در امور پیش پا افتاده نیز موظفیم باورمان را با مدرک هماهنگ کنیم:
هرگاه به خود اجازه دهیم که بدون دلایل ارزشمند چیزی را باور کنیم، توانایی خود را برای بررسی خویشتن دارانه،  تردید آمیز، بی‌طرفانه و منصفانه‌ی مدرک تضعیف کرده‌ایم. همگی ما حد کافی از داشتن و پافشاری بر باورهای نادرست و اعمال مصیبت بار ناشی از آنها زیان دیده‌ایم….  با این حال هنگامی که سرشتی ساده لوحانه مورد حمایت و پشتیبانی قرار گیرد، هنگامی که عادت باور کردن با دلایل بی ارزش ترویج شود و ریشه دواند، بلایی عظیم تر و گسترده تر سر بر می آورد.
به نظر کلیفورد باور کردن مسئولانه مهارتی است که تنها با تمرین مستمر می‌تواند کسب شود. و از آن آنجا که باور کردن مسئولانه پیشتاز عمل کردن مسئولانه است،  وظیفه داریم که این مهارت را پرورش دهیم. 


~ برشی از کتاب چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم از تئودور شیک و لوئیس ون

📕 چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم از تئودور شیک و لوئیس ون

ویروس های ذهن 


یک گشت سرسری در تیمارستان نشان می دهد که ایمان اثبات گر چیزی نیست. ~ فریدریش نیچه

ریچارد داوکینز زیست‌شناس نویسنده ژن خودخواه و ساعت ساز نابینا می گوید که برخی اندیشه ها می‌توانند در ذهن به همان کار ویروس های کامپیوتری بپردازند و عملکرد عادی را دچار اختلال کنند. وی به این بحث می پردازد که اندیشه‌ی برشمردن ایمان به عنوان منبع دانش یکی از آنهاست: 

همانند ویروس های کامپیوتری ویروس های موفق ذهن نیز تمایل دارند که به راحتی توسط قربانیان شان شناسایی نشوند. اگر شما قربانی یکی از آنها باشید احتمال می رود که از وجودش آگاه نشوید و حتی شاید شدیدا منکر آن  هم شوید. با قبول این که شناسایی ویروس در ذهنتان شاید به دشواری صورت بگیرد باید دنبال چه نوع نشانه‌های افشاگرانه‌ای بگردید؟ با تصور اینکه یک کتاب درسی پزشکی چگونه علائم در فرد مبتلا را شرح می دهد پاسخ خود را عرضه می کنم: 

۱.  بیمار نوعا  خود را گرفتار اعتقادی ژرف و درونی مبنی بر درستی راستی یا با فضیلتی چیزی می بیند اعتقادی که گویی  وامدار هیچ مدرک و دلیلی نیست، ولی با وجود این وی آن را کاملاً قاطع و متقاعد کننده می یابد. ما پزشکان به چنین باوری «ایمان» می گوییم… 

۲. بیماران نوعا از استحکام و خدشه ناپذیری ایمان، هر چند که در پایه هیچ مدرکی نیست،  حسن استفاده را می‌برند. در واقع شاید این احساس به آنان دست دهد که کمتر بودن مدرک به معنای بافضیلت تر بودن باور است… 

۳. نشانگان مرتبطی نیز که مبتلای به ایمان ممکن است بروز دهد این اعتقاد است که «راز» به خودی خود چیز خوبی است. گشودن رازها فضیلتی در پی ندارد.  در عوض ما باید از آنها حتی از نا گشودگی شان لذت ببریم… 

۴. مریض شاید خود را در برابر ناقلان ایمان های رقیب ناشکیبا ببیند و در موارد حاد حتی دست به نابودی آنان بزند یا از مرگ آنان جانبداری کند.  ممکن است وی هم این خشونت را در رفتارش با مرتدین (کسانی که زمانی همان ایمان را داشته اند ولی از آن برگشته اند)؛ یا با بدعت گذاران (کسانی که هوادار قرائتی متفاوت -  اغلب شاید عمدتاً فقط با تفاوتی ناچیز - از آن ایمان هستند) بروز دهد. بعید نیست که او در مقابل دیگر شیوه های تفکر که مغایر با ایمان وی باشند مانند روش استدلال علمی که شاید شبیه به نرم افزار ویروس کش عمل کند احساس خصمانه داشته باشد.


~ چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم از تئودور شیک و لوئیس ون

ویروس های ذهن از ریچارد داکینز

برگردان امیر غلامی

نمایی از جزیره آتشفشانی Onekotan در دریای Okhotsk.

کاسه یا Caldera در این آتشفشان از آب پر شده.

کالدرا در اثر خالی شدن مخزن ماگما و فرو ریزش لایه های بالایی ایجاد می شود.

علاوه بر زمین، ماه و برخی سیارات (مانند مریخ و زهره) و برخی از اقمار آنها هم چنین ویژگی های سطحی دارند.
@science4lifee

یکی از روش های ایجاد caldera (کاسه آتشفشانی) در این انیمیشن دیده می شود.

https://www.mapsism.com/vulcani/caldera-vulcanica
@science4lifee

💉💊روش بند آوردن خون دماغ
@science4lifee