@scifaiku

ماه
ملکه ای نشسته به داوری
نبرد آخرالزمان

#سایفایکو
#سید_احمد_نادمی
#

@scifaiku
پیش از جنگ
سیاره ای بود
پیش از جنگ

#سایفایکو
#سید_احمد_نادمی

@scifaiku

Shahram M:
باران نخواهد شست
غبارى را
كه از كهكشان بر شانه هايت

#سایفایکو
#شهرام_مقدسی

@scifaiku

غمگین مباش
غبارت
جهان را خواهد پوشاند

#سایفایکو
#شهرام مقدسی

@scifaiku
از پایان جهان است
که می آیم
با حرف تازه ای
از آغاز جهان

#سایفایکو
#بیژن_جلالی

@scifaiku

ما رفته ایم و خاطره لحظه های ما
آن سوی حفره های زمان می رسد به تو

بیتی از غزلی
#سینا_سنجری

@scifaiku


ستارگان کدر
شناور در امواج غریوآهنگ،

مردگان بر می خیزند

#سید_احمد_نادمی

@scifaiku

بی تاب کشف دانشی دیگر
در کرانه های
گرانشی دیگر

#سینا_سنجری

@scifaiku

از میان میله ها
میمونی ادای مرا در می آورد
و تکه ای غذا به سویم می اندازد

#تام_ برینک
برگردان : س-س

«پیکانی نو می‌تراشد/ شکارچی نخستین/ از فلزپاره‌های کشتی فضایی»*

حمیدرضا شکارسری : در نگاه اول، علم و قوانین خشک و تجربی‌اش به‌سختی می‌توانند با احساسات و عواطف رقیق و لطیف انسانی نسبتی دوستانه برقرار نمایند. تخیل شاعرانه را چه نسبتی است با واقعیت‌های بی‌گذشت و بی‌تخفیف علمی؟ علم گزارشی است صریح و تک‌معنا اما شعر اگر هم گزارش است، هرگز صریح و عریان نیست و دارای معانی ضمنی نیز هست.

با این همه، عملاً شعر همواره در طول تاریخ ادبیات از قوانین علمی، واژگان و اصطلاحات علمی بهره برده و برای مضمون‌سازی از آن‌ها استفاده کرده است.

هنر و شعر مدرن و پسامدرن نه‌تنها بیش از شعر کهن از صور علمی بهره می‌برد بلکه چه‌بسا دارای یک صورت‌بندی علمی بوده و روحی علمی در آن جریان داشته باشد. شعر سینا سنجری را ببینید!

لحنی خشک و گزارشی، بیانی سرد و واژگانی به‌ظاهر فاقد ظرفیت شاعرانه. این همه یعنی همان «آن» علمی که می‌تواند در گزارش‌های علمی یافت. پس «آن» شاعرانة این متن کجاست؟! فضای این شعر آخرالزمانی است یا حتی پساآخرالزمانی.

هنگامی که جنگ‌های جهانی اتمی، تمدن بشری را به لبه پرتگاه نابودی کشانده، سکوتی سنگین بر باقیمانده‌های فلزی و بتنی شهرهای ویران حاکم شده است و انسان از اوج تکنولوژی به قعر دوران غارنشینی بازمی‌گردد.

این شعر حس و حال آن روزگار را به‌تمامی به اجرا گذاشته است؛ ترس و وحشت، یأس و ناامیدی و توحش و بدویتی که همچنان با بشر همراه است. تراشیدن پیکان از فلزپاره‌های کشتی فضایی آن هم توسط شکارچی نخستین که انسان بدوی را به ذهن متبادر می‌کند، فضایی تأویل‌مند و مهم‌تر از آن، لوکیشنی علمی- تخیلی را تدوین کرده است.

این «سایفایکو»** در روزگار پرتلاطم و خونبار جهان، تلنگری است دردناک به انسانی که شتابان به سمت افقی دودآلود می‌تازد. سنجری در سکوت هولناک شعرش از ته دل جیغ کشیده است تا بیدارمان کند.

* «اکالیپتوس تنها»/ سینا سنجری/ فصل پنجم/ 1395/ صفحه 63.

* عنوانی برساخته از «هایکوی علمی- تخیلی» Scifiku-Science fiction-Scifaiku-Haiku . 

@sanjarisina

اکالیپتوس تنها
از امروز در نمایشگاه کتاب:

#سینا_سنجری
نمایشگاه کتاب، سالن A3، راهرو ۷، غرفه ی فصل پنجم.

از امروز در نمایشگاه کتاب:
🔹گل های تاریکی
#سینا_سنجری
نمایشگاه کتاب، سالن A3، راهرو ۷، غرفه ی فصل پنجم.
@sanjarisina

@magic_of_anime

درونِ یک گِیم
ماهی همیشه کامل

آن روی گرگم
بالا می آید..

💮سایفایکو
#رضا_میری

@magic_of_anime
.
شايد کهکشان توهمي بيش نباشد
انفجار نباشد
گسترش همه سويه بافت فضا نباشد

تو باشد ;
توهمی بیش
.
💮 سایفایکو
👤 #محمدرضا_موسوی

@scifaiku

نوشته ای از سید احمد نادمی 👆👆