چه می کند
در مریخ
مسافر زمینی زمان؟

: س. ا. نادمی

ورودی انبار ضایعات-
نمونه های زنگ زده ی آدم ماشینی
آسمان پاییزی

رومن لیاخوفتسکی/ سید احمد نادمی

بی جهت یاب و قطب نمایش
در خویش سرگردان است
فضانورد

: صمد میرابی زاده

در ایستگاه فضایی متروک
تندیس رهایی می تراشد
همسر فضانورد تبعیدی

: سید احمد نادمی

باید بهار باشد در زمین..
آه می کشد
همسر فضانورد تبعیدی

: سید احمد نادمی

ستارگان کدر
شناور در امواج غریوآهنگ،

مردگان بر می خیزند

: سید احمد نادمی

(برای ضیاء ترابی)

بر خردی اش خرده مگیر
ریز تراشه ی هوش مصنوعی را
پژواک رسای مهبانگ را

: سید احمد نادمی

باران متان در تیتان
بارش الماس در نپتون
لهجه های لحظه ی عاشقی

: سید احمد نادمی

نه سیب را می شناسد
نه گندم را
بیگانه ای که از قنطورس رسیده

: سید احمد نادمی

بعد از طوفان اتم
جای خالی زمین را به خود نشان می دهد
فضانورد

: حسین شکربیگی

«سایفاکو» عمری کوتاه دارد. اولین بار «تام برینک» با «مانیفست سایفایکو» در ١٩٩۵ آن را تعریف کرد و ویژگی هایش را برشمرد. به نوشته ی او، «سایفایکو» ملهم از «هایکو»ی ژاپنی است و از واقعیات علمی، ژانرهای علمی تخیلی (سایفای)، فانتزی و وحشت بهره برمی دارد. سه ویژگی اصلی «سایفایکو»، به زعم «تام برینک»، عبارتند از : مینیمالیسم، لحظه نگاری و بینش انسانی.