🍁صوت سخنرانی محمد #مجتهد_شبستری در «کنگره بین المللی روانکاوی و روان درمانی پویای ایران» - آبان ماه ۱۳۹۵ در تهران (دانشگاه شهید بهشتی) تحت عنوان «دیگری در فلسفه و الهیات»
✨ → goo.gl/q1CWWG
✨ → goo.gl/q1CWWG
☄آخرین جلسه درسگفتار #فلسفه_سیاست از دکتر شیرزاد پیک حرفه☄
#دمکراسی در دنیای بعد از #ترامپ
مشاهده دقیق تکویل از این جمهوری دمکراتیک، بهویژه شیوه رفتار مردم با نویسندگانی که نظریههایشان با باورهای رایج مردم ناسازگار بود و نیز سیاهان و سرخپوستان، نشان داد اقدامهای سیاسی، مانند «تفکیک قوا»، نوشتن «قانون اساسی» جدید و تغییر قوانین، بهتنهایی، نمیتوانند جامعه را از خطر «زورگویی اجتماعی» و «ستمگری اکثریت» برهانند. از این رو، تکویل به همه ملتهایی که سودای دمکراسی را در سر میپرورانند هشدار داد که، برخلاف باور رایج عوام و حتی پارهای از فیلسوفان سیاست، برای یافتن مشکلات و معضلات یک جامعه، بیش و پیش از «سیاست»، باید سراغ «خلقوخو» و «فرهنگ» تکتک افراد آن جامعه رفت. دمکراسی یک فرآیند است ـ نه اقدام ـ و از پایین به بالا است ـ نه از بالا به پایین ـ و «ستمگری اکثریت» یا «زورگویی اجتماعی» همزاد همیشگی آن است؛ که باید در پیِ راهکاری بومی برای حل آن بود.
متن و صوت کامل جلسات👇
✨ → http://goo.gl/1FNAvc
@IranianPhilosophers | @sedanet
#دمکراسی در دنیای بعد از #ترامپ
مشاهده دقیق تکویل از این جمهوری دمکراتیک، بهویژه شیوه رفتار مردم با نویسندگانی که نظریههایشان با باورهای رایج مردم ناسازگار بود و نیز سیاهان و سرخپوستان، نشان داد اقدامهای سیاسی، مانند «تفکیک قوا»، نوشتن «قانون اساسی» جدید و تغییر قوانین، بهتنهایی، نمیتوانند جامعه را از خطر «زورگویی اجتماعی» و «ستمگری اکثریت» برهانند. از این رو، تکویل به همه ملتهایی که سودای دمکراسی را در سر میپرورانند هشدار داد که، برخلاف باور رایج عوام و حتی پارهای از فیلسوفان سیاست، برای یافتن مشکلات و معضلات یک جامعه، بیش و پیش از «سیاست»، باید سراغ «خلقوخو» و «فرهنگ» تکتک افراد آن جامعه رفت. دمکراسی یک فرآیند است ـ نه اقدام ـ و از پایین به بالا است ـ نه از بالا به پایین ـ و «ستمگری اکثریت» یا «زورگویی اجتماعی» همزاد همیشگی آن است؛ که باید در پیِ راهکاری بومی برای حل آن بود.
متن و صوت کامل جلسات👇
✨ → http://goo.gl/1FNAvc
@IranianPhilosophers | @sedanet
صدانت
درسگفتارهای فلسفه سیاست از شیرزاد پیک حرفه • صدانت
صوت درسگفتار فلسفه سیاست از دکتر شیرزاد پیک حرفه | من همیشه حامی کشورم هستم؛ حتی اگر حق با کشورم نباشد. هیچکس سرزمینی را که در آن زاده میشود...
🍂دونالد ترامپ رئیس جمهور میشود؛ دموکراسی بد است؟🍂
نویسنده: #زهیر_باقری_نوع_پرست
✅من جز آن دسته افرادی هستم که بر این باورند امور سیاسی باید توسط یک سری اصول محدود شوند، چرا که در غیر اینصورت اولا هر پدیدهای به عنوان امری سیاسی در نظر گرفته میشود و ثانیا سلیقه اکثریت به آن مشروعیت خواهد بخشید. مثلا طی فرآیندی دموکراتیک نمیتوان تصمیم گرفت که بردهداری را باید احیا کرد یا خیر، با صندوق رای نمیتوان تعیین کرد که کودکان باید کار کنند یا خیر، با رایگیری نمیتوانیم تصمیم بگیریم که زنان نیز حق رای دارند یا خیر. در واقع در این گونه موارد اصول اخلاقی ثابتی وجود دارند که با رایگیری نمیتوان سرنوشت آنها را تعیین کرد.
✅علاوه بر ارزشها، فکتها را نیز با رایگیری تعیین نمیکنیم. یعنی صحت این ادعا که خورشید دور زمین میچرخد یا زمین دور خورشید میچرخد را نمیتوان با رایگیری تعیین کرد.
✅اگر منافع مردم یعنی رایدهندگان به عنوان اصولی ثابت و غیرقابل مذاکره تعیین شوند و امور سیاسی با منافع رای دهندگان محدود شود دموکراسی میتواند منافع مردم را تضمین کند.
✅یکی از شرطهای لازم برای این امر این است که صدای مردم شنیده شود. رسانهها قرار است صدای مردم را بازتاب دهند. رسانهها در به پیروزی رسیدن افرادی مانند بوش و ترامپ و در متقاعد کردن مردم که این گزینهها منافع آنها را لحاظ خواهد کرد نقش پررنگی بازی کردهاند.
✅دموکراسی باید با منافع مردم محدود شود نه منافع طبقه حاکم، چرا که در آن صورت رای مردم مهمترین عامل تعیین کننده امور سیاسی در زندگی آنهاست.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/LwDyVz
نویسنده: #زهیر_باقری_نوع_پرست
✅من جز آن دسته افرادی هستم که بر این باورند امور سیاسی باید توسط یک سری اصول محدود شوند، چرا که در غیر اینصورت اولا هر پدیدهای به عنوان امری سیاسی در نظر گرفته میشود و ثانیا سلیقه اکثریت به آن مشروعیت خواهد بخشید. مثلا طی فرآیندی دموکراتیک نمیتوان تصمیم گرفت که بردهداری را باید احیا کرد یا خیر، با صندوق رای نمیتوان تعیین کرد که کودکان باید کار کنند یا خیر، با رایگیری نمیتوانیم تصمیم بگیریم که زنان نیز حق رای دارند یا خیر. در واقع در این گونه موارد اصول اخلاقی ثابتی وجود دارند که با رایگیری نمیتوان سرنوشت آنها را تعیین کرد.
✅علاوه بر ارزشها، فکتها را نیز با رایگیری تعیین نمیکنیم. یعنی صحت این ادعا که خورشید دور زمین میچرخد یا زمین دور خورشید میچرخد را نمیتوان با رایگیری تعیین کرد.
✅اگر منافع مردم یعنی رایدهندگان به عنوان اصولی ثابت و غیرقابل مذاکره تعیین شوند و امور سیاسی با منافع رای دهندگان محدود شود دموکراسی میتواند منافع مردم را تضمین کند.
✅یکی از شرطهای لازم برای این امر این است که صدای مردم شنیده شود. رسانهها قرار است صدای مردم را بازتاب دهند. رسانهها در به پیروزی رسیدن افرادی مانند بوش و ترامپ و در متقاعد کردن مردم که این گزینهها منافع آنها را لحاظ خواهد کرد نقش پررنگی بازی کردهاند.
✅دموکراسی باید با منافع مردم محدود شود نه منافع طبقه حاکم، چرا که در آن صورت رای مردم مهمترین عامل تعیین کننده امور سیاسی در زندگی آنهاست.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/LwDyVz
🍂فایل pdf مصاحبه #محسن_رنانی با ماهنامه برای فردا🍂
🍁من یک مسلمان لیبرال هستم که دغدغه اصلیام «غنیسازی» در یک «جامعه بیکودکی» است.
آبان ۹۵ – شماره پانزدهم
✨ → goo.gl/lRsMnr
🍁من یک مسلمان لیبرال هستم که دغدغه اصلیام «غنیسازی» در یک «جامعه بیکودکی» است.
آبان ۹۵ – شماره پانزدهم
✨ → goo.gl/lRsMnr
وبسایت فرهنگی صدانت
🍂فایل pdf مصاحبه #محسن_رنانی با ماهنامه برای فردا🍂 🍁من یک مسلمان لیبرال هستم که دغدغه اصلیام «غنیسازی» در یک «جامعه بیکودکی» است. آبان ۹۵ – شماره پانزدهم ✨ → goo.gl/lRsMnr
🍂تبریک به محسن رنانی🍂
نویسنده: محسن سلگی
مصاحبهی محسن رنانی با عنوان «من مسلمان لیبرال هستم» در ماهنامه «برای فردا» پارهای نکات را به ذهنام متبادر کرد که ذیلاً از نظر میگذرد.
سنگ قبر جان لاک(پدر لیبرالیسم)پر ازاعتقاد به خدا و مسیح است. همچنانکه مسیحی لیبرال میتوان بود، مسلمان لیبرال هم میتوان بود. مسلمان سکولار هم میتوان بود، اما اسلام در تمامیت خود با لیبرالیسم در تمامیت خود آشتیناپذیر است؛ ایضاً در نسبت اسلام و سکولاریسم نیز این ناسازگاری وجود دارد.
میتوان مسلمان سکولار بود. سکولاریسم دو نوع است: سیاسی و فلسفی. افزون بر اینها، سکولاریسم و حتی لائیسم ریشهی مذهبی دارد. دو گروه در کلیسا بودند که گروهی کلرک نامیده شدند و گروهی لائیک. لائیکها صرفاً عهدهدار وظایف ساده غسل تعمید بودند و برخلاف کلرکها مناصب مهمی نداشتند.
ریشههای سکولاریسم در غرب را باید در خود دین مسیحیت جُست. در انجیل یوحنا(باب 18،آیه 36) حضرت مسیح میگوید قلمرو من به این جهان تعلق ندارد و در انجیل متی (باب 16،آیه 18 و 19) نیز حضرت مسیح ، کلید قلمرو آسمانها را به پتروس میدهد.
در دنیای اسلام، سکولاریسم سرشت و سرگذشت متفاوتی دارد که برای مطالعه در این خصوص، خوانندگان را به «سکولاریسم سیاسی و سکولاریسم فلسفی» نوشتهی دکتر عبدالکریم سروش ارجاع میدهم.
حال باید در خصوص اسطوره، بورژوازی و سوسیالیسم در نسبت با صداقت از نگاه رولان بارت بنویسم تا بگویم که صداقت رنانی در اینجا تا کجا ارزشمند است.
بارت، اسطوره را مقولهای میداند که میخواهد آنچه را طبیعی نیست، طبیعی وانمود کند. او جایی دیگر میگوید که بورژوازی برخلاف سوسیالیسم، اسطوره است، چون اعتراف نمیکند که بورژواست. شخص بورژوا، نام بورژوا را برای خود بکار نمیبرد. از اینرو، گرفتار اسطوره و دروغ است. حال، رنانی به تفطن و صادقانه، برخلاف قاطبهی لیبرالهای وطنی گفته که لیبرال است.
رنانی آیا حاضر است بورژوابودن یا دستکم خردهبورژوابودن خود را بپذیرید؟ از زندگی رنانی چیزی نمیدانم، اما نسبتی تاریخی میان بورژوازی و لیبرالیسم وجود دارد. لیبرالها در آغاز بورژواهایی بودند که با اشراف یا فئودالها درگیر شدند.
بسیاری اوقات، بورژواهای ضدلیبرال دیدهایم؛ افراد ضدلیبرالی که از حیث عملی، اوج تبرج، برجنشینی، برج عاجنشینی و برجبورژوازی هستند! از آنسو، با لیبرالهای سادهزیست و بسیارپاک مواجه میشویم؛ لیبرالهایی که مثال اعلای آن مرحوم مهدی بازرگان است.
بههر روی، این صداقت که رنانی نشان داده، درخور تحسین است و توانسته تاحدی از اسطوره بگریزد. به او تبریک میگویم.
پینوشت:
-لائیك و لائیسیته از لایكوس Laikos یونانی است كه این نیز ریشه در لائوس laos یونانی دارد. هومر، لائوس را به «سربازان عادی» در برابر سران و فرماندهان ارتش اطلاق میکند. با تأسیس دولتشهر (پولیس Polis) لائوس معنای «مردم»، «افراد شهر» یا «شهروندان» گرفت.
-سکولاریزاسیون یا گيتيايیشدن در انديشه کارل بارث به منزلهی شاخص رابطهی روزافزون ميان دين و فرهنگ است؛ يعنی فرآيند «تاريخیشدن» و «اينجهانیشدن» دينداری. از اینرو، سکولارشدن دین هم یک مبحث جدی است.
نویسنده: محسن سلگی
مصاحبهی محسن رنانی با عنوان «من مسلمان لیبرال هستم» در ماهنامه «برای فردا» پارهای نکات را به ذهنام متبادر کرد که ذیلاً از نظر میگذرد.
سنگ قبر جان لاک(پدر لیبرالیسم)پر ازاعتقاد به خدا و مسیح است. همچنانکه مسیحی لیبرال میتوان بود، مسلمان لیبرال هم میتوان بود. مسلمان سکولار هم میتوان بود، اما اسلام در تمامیت خود با لیبرالیسم در تمامیت خود آشتیناپذیر است؛ ایضاً در نسبت اسلام و سکولاریسم نیز این ناسازگاری وجود دارد.
میتوان مسلمان سکولار بود. سکولاریسم دو نوع است: سیاسی و فلسفی. افزون بر اینها، سکولاریسم و حتی لائیسم ریشهی مذهبی دارد. دو گروه در کلیسا بودند که گروهی کلرک نامیده شدند و گروهی لائیک. لائیکها صرفاً عهدهدار وظایف ساده غسل تعمید بودند و برخلاف کلرکها مناصب مهمی نداشتند.
ریشههای سکولاریسم در غرب را باید در خود دین مسیحیت جُست. در انجیل یوحنا(باب 18،آیه 36) حضرت مسیح میگوید قلمرو من به این جهان تعلق ندارد و در انجیل متی (باب 16،آیه 18 و 19) نیز حضرت مسیح ، کلید قلمرو آسمانها را به پتروس میدهد.
در دنیای اسلام، سکولاریسم سرشت و سرگذشت متفاوتی دارد که برای مطالعه در این خصوص، خوانندگان را به «سکولاریسم سیاسی و سکولاریسم فلسفی» نوشتهی دکتر عبدالکریم سروش ارجاع میدهم.
حال باید در خصوص اسطوره، بورژوازی و سوسیالیسم در نسبت با صداقت از نگاه رولان بارت بنویسم تا بگویم که صداقت رنانی در اینجا تا کجا ارزشمند است.
بارت، اسطوره را مقولهای میداند که میخواهد آنچه را طبیعی نیست، طبیعی وانمود کند. او جایی دیگر میگوید که بورژوازی برخلاف سوسیالیسم، اسطوره است، چون اعتراف نمیکند که بورژواست. شخص بورژوا، نام بورژوا را برای خود بکار نمیبرد. از اینرو، گرفتار اسطوره و دروغ است. حال، رنانی به تفطن و صادقانه، برخلاف قاطبهی لیبرالهای وطنی گفته که لیبرال است.
رنانی آیا حاضر است بورژوابودن یا دستکم خردهبورژوابودن خود را بپذیرید؟ از زندگی رنانی چیزی نمیدانم، اما نسبتی تاریخی میان بورژوازی و لیبرالیسم وجود دارد. لیبرالها در آغاز بورژواهایی بودند که با اشراف یا فئودالها درگیر شدند.
بسیاری اوقات، بورژواهای ضدلیبرال دیدهایم؛ افراد ضدلیبرالی که از حیث عملی، اوج تبرج، برجنشینی، برج عاجنشینی و برجبورژوازی هستند! از آنسو، با لیبرالهای سادهزیست و بسیارپاک مواجه میشویم؛ لیبرالهایی که مثال اعلای آن مرحوم مهدی بازرگان است.
بههر روی، این صداقت که رنانی نشان داده، درخور تحسین است و توانسته تاحدی از اسطوره بگریزد. به او تبریک میگویم.
پینوشت:
-لائیك و لائیسیته از لایكوس Laikos یونانی است كه این نیز ریشه در لائوس laos یونانی دارد. هومر، لائوس را به «سربازان عادی» در برابر سران و فرماندهان ارتش اطلاق میکند. با تأسیس دولتشهر (پولیس Polis) لائوس معنای «مردم»، «افراد شهر» یا «شهروندان» گرفت.
-سکولاریزاسیون یا گيتيايیشدن در انديشه کارل بارث به منزلهی شاخص رابطهی روزافزون ميان دين و فرهنگ است؛ يعنی فرآيند «تاريخیشدن» و «اينجهانیشدن» دينداری. از اینرو، سکولارشدن دین هم یک مبحث جدی است.
🍂چهار اشتباهِ بزرگِ کمپین دموکراتها🍂
نویسنده: محمدرضا #جلائیپور
دموکراتها در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا به خودشان باختند، نه ترامپ. پیروزی جمهوریخواهان حاصل «گل به خودیِ» دموکراتها و چند اشتباه مهمِ کمپین انتخاباتیشان بود، نه توفیقِ چشمگیر جمهوریخواهان. در اغلب تحلیلهای نتایج این انتخابات به علل کامیابیِ کمپین ترامپ میپردازند، در حالیکه ترامپ در این انتخابات حتی از میت رامنی، نامزد بازندهی جمهوریخواهان در سال ۲۰۱۲، هم کمی کمتر رای آورد. در مقابل، هیلاری کلینتون ناکامی چشمگیری در مقایسه با نامزدهای پیشین حزب دموکرات داشت. او، علیرغم افزایش واجدین شرایط رای، از اوبامای ۲۰۰۸ نه میلیون و از اوبامای ۲۰۱۲ پنج میلیون کمتر رای آورد. علل پرشماری به این شکست هیلاری کمک کردند، اما به نظرم چهار اشتباه بزرگ از سوی مدیریت حزب دموکرات که در ادامه ذکر میکنم نقش مهمتری داشت. اگر حتی از یکی از این اشتباهات پیشگیری میشد، به احتمال زیاد پیروزی پرضایعهی ترامپ قابل اجتناب بود.
✨ → goo.gl/BHCU2e
@jalaeipour | @sedanet
نویسنده: محمدرضا #جلائیپور
دموکراتها در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا به خودشان باختند، نه ترامپ. پیروزی جمهوریخواهان حاصل «گل به خودیِ» دموکراتها و چند اشتباه مهمِ کمپین انتخاباتیشان بود، نه توفیقِ چشمگیر جمهوریخواهان. در اغلب تحلیلهای نتایج این انتخابات به علل کامیابیِ کمپین ترامپ میپردازند، در حالیکه ترامپ در این انتخابات حتی از میت رامنی، نامزد بازندهی جمهوریخواهان در سال ۲۰۱۲، هم کمی کمتر رای آورد. در مقابل، هیلاری کلینتون ناکامی چشمگیری در مقایسه با نامزدهای پیشین حزب دموکرات داشت. او، علیرغم افزایش واجدین شرایط رای، از اوبامای ۲۰۰۸ نه میلیون و از اوبامای ۲۰۱۲ پنج میلیون کمتر رای آورد. علل پرشماری به این شکست هیلاری کمک کردند، اما به نظرم چهار اشتباه بزرگ از سوی مدیریت حزب دموکرات که در ادامه ذکر میکنم نقش مهمتری داشت. اگر حتی از یکی از این اشتباهات پیشگیری میشد، به احتمال زیاد پیروزی پرضایعهی ترامپ قابل اجتناب بود.
✨ → goo.gl/BHCU2e
@jalaeipour | @sedanet
صدانت
چهار اشتباهِ بزرگِ کمپین دموکراتها • صدانت
دموکراتها در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا به خودشان باختند، نه ترامپ. پیروزی جمهوریخواهان حاصل «گل به خودیِ» دموکراتها و چند اشتباه مهمِ کمپین
وبسایت فرهنگی صدانت
فایل صوتی و گزارش متنی از سخنرانی #یوسف_اباذری با عنوانِ «عقلانیت و اعتدال در جهان معاصر» در همایش روز جهانی فلسفه | 24 آبان 1395 ✨ → goo.gl/GonmQC
🍂پاسخ حمیدرضا جلائیپور به تحلیل اباذری در مورد ترامپ: آدرس غلط می دهید🍂
✅به نظر من بحث دوست عزیز و فاضلم، جناب دکتر یوسف اباذری در سخنرانی اخیر درباره نئولیبرالیسم در آمریکا و ایران اغراقآمیز و غیرمستند و تصویری کاریکاتوری از این دو جامعه است. اگر جناب اباذری قبلا صراحتا متذکر نشده بودند که حامی جامعهشناسی تجربیاند، سخنان ایشان را نقد نمیکردم.
✅اباذری آدرس غلط میدهد. هر کارشناس اقتصاد ایران میداند که ریشهی اصلی مصائب اقتصادی کنونی در کجاست. اما او دیواری کوتاهتر از دولت روحانی و اصلاحطلبان و اعتدالگرایان نیافته است و هیچ اشارهای به عاملان اصلی کندی توسعه در ایران نمیکند. او توجه نمیکند که اتفاقا ریشهدارترین جریانهای چپگرا و عدالتجو در حاکمیت ایران همین اصلاحطلبان اند. او طوری سخن میگوید که گویی «برادران از ما بهتران» و بدیلهای روحانی میتوانند کشور را از زیر شبح این سرطان نیولیبرالیسم نجات دهند. او به نیروهایی که در توزیع منابع کشور نقش جدیتری دارند (و سیاستهایشان به فساد سیستماتیک و بابک زنجانی و تحریم و تورم و رشد منفی اقتصادی و بیکاری بیشتر انجامید) کوچکترین اشارهای نمیکند و در عوض میگوید خاتمی حامل نیولیبرالیسم بود و نقدی کردن یارانهها هم کار احمدینژاد نبود. اباذری گویی نمیبیند که چند دهه شش تا کانال مشغول دشنام به علم اقتصاد و غرب و توسعه و نیولیبرالیسماند و نیازی به نقد بدون شواهد و ادله نداریم.
✅به طور ناخواسته پیامد تحلیل «گل و گشاد» اباذری زدن جریان میانه و عاقلتر و اصلاحجوتر ایران از زمان جنگ تا امروز است. استفاده از فحشگونهی نئولیبرالیسم در توصیف توسعهگرایان ایران یا برچسب فاشیست بر شرکتکنندگان در تشییع جنازهی پاشایی یا مزار کوروش چندان راهگشا و رهاییبخش به نظر نمیرسد. ایشان به عنوان یک اندیشمند چپ انتقادی در دوره مهرورزی کمترین نقدی به جریان احمدینژاد و حامیانش نداشتهاند و امروز دولتی که در پی رفع تحریم و برجام و جذب سرمایه برای اشتغالزایی برای اقشار فرودست است را زمینهساز فاشیسم میخواند.
✅اینگونه سخن گفتن استاد اباذری در ایران کنونی گرچه به ظاهر «اولترا انتقادی» و جذاب است، اما هژمونی سیاسی پنهان کشور را ناراحت نمیکند. هم فال و هم تماشا است.
✅اتفاقا اگر بخواهیم مثل خود اباذری حرف بزنیم حرفهای او میتواند تقویتکننده خود «اقتدارگرایی سیاسی» و «تضعیفگر نیروی اصلاحجو و توسعهگرا»ی جامعه باشد، چون او در جامعه ناراضی ایران به صورت رادیکال ادرس غلط میدهد. این گونه سخن گفتن در شرایطی که میدانیم بدیلِ اعتدالگرایان و اصلاحطلبان چقدر به ضرر مردم و موجب کندی توسعه و افزایش فقر است، هر چه باشد روشنگری انتقادی مسئولانه نیست.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/jmEPH4
@hamidrezajalaeipour | @sedanet
✅به نظر من بحث دوست عزیز و فاضلم، جناب دکتر یوسف اباذری در سخنرانی اخیر درباره نئولیبرالیسم در آمریکا و ایران اغراقآمیز و غیرمستند و تصویری کاریکاتوری از این دو جامعه است. اگر جناب اباذری قبلا صراحتا متذکر نشده بودند که حامی جامعهشناسی تجربیاند، سخنان ایشان را نقد نمیکردم.
✅اباذری آدرس غلط میدهد. هر کارشناس اقتصاد ایران میداند که ریشهی اصلی مصائب اقتصادی کنونی در کجاست. اما او دیواری کوتاهتر از دولت روحانی و اصلاحطلبان و اعتدالگرایان نیافته است و هیچ اشارهای به عاملان اصلی کندی توسعه در ایران نمیکند. او توجه نمیکند که اتفاقا ریشهدارترین جریانهای چپگرا و عدالتجو در حاکمیت ایران همین اصلاحطلبان اند. او طوری سخن میگوید که گویی «برادران از ما بهتران» و بدیلهای روحانی میتوانند کشور را از زیر شبح این سرطان نیولیبرالیسم نجات دهند. او به نیروهایی که در توزیع منابع کشور نقش جدیتری دارند (و سیاستهایشان به فساد سیستماتیک و بابک زنجانی و تحریم و تورم و رشد منفی اقتصادی و بیکاری بیشتر انجامید) کوچکترین اشارهای نمیکند و در عوض میگوید خاتمی حامل نیولیبرالیسم بود و نقدی کردن یارانهها هم کار احمدینژاد نبود. اباذری گویی نمیبیند که چند دهه شش تا کانال مشغول دشنام به علم اقتصاد و غرب و توسعه و نیولیبرالیسماند و نیازی به نقد بدون شواهد و ادله نداریم.
✅به طور ناخواسته پیامد تحلیل «گل و گشاد» اباذری زدن جریان میانه و عاقلتر و اصلاحجوتر ایران از زمان جنگ تا امروز است. استفاده از فحشگونهی نئولیبرالیسم در توصیف توسعهگرایان ایران یا برچسب فاشیست بر شرکتکنندگان در تشییع جنازهی پاشایی یا مزار کوروش چندان راهگشا و رهاییبخش به نظر نمیرسد. ایشان به عنوان یک اندیشمند چپ انتقادی در دوره مهرورزی کمترین نقدی به جریان احمدینژاد و حامیانش نداشتهاند و امروز دولتی که در پی رفع تحریم و برجام و جذب سرمایه برای اشتغالزایی برای اقشار فرودست است را زمینهساز فاشیسم میخواند.
✅اینگونه سخن گفتن استاد اباذری در ایران کنونی گرچه به ظاهر «اولترا انتقادی» و جذاب است، اما هژمونی سیاسی پنهان کشور را ناراحت نمیکند. هم فال و هم تماشا است.
✅اتفاقا اگر بخواهیم مثل خود اباذری حرف بزنیم حرفهای او میتواند تقویتکننده خود «اقتدارگرایی سیاسی» و «تضعیفگر نیروی اصلاحجو و توسعهگرا»ی جامعه باشد، چون او در جامعه ناراضی ایران به صورت رادیکال ادرس غلط میدهد. این گونه سخن گفتن در شرایطی که میدانیم بدیلِ اعتدالگرایان و اصلاحطلبان چقدر به ضرر مردم و موجب کندی توسعه و افزایش فقر است، هر چه باشد روشنگری انتقادی مسئولانه نیست.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/jmEPH4
@hamidrezajalaeipour | @sedanet
صدانت
پاسخ حمیدرضا جلائیپور به تحلیل اباذری در مورد ترامپ: آدرس غلط می دهید • صدانت
به نظر من بحث دوست عزیز و فاضلم، جناب دکتر یوسف اباذری در سخنرانی اخیر درباره نئولیبرالیسم در آمریکا و ایران اغراقآمیز و غیرمستند و تصویری کاریکاتوری از
وبسایت فرهنگی صدانت
🍂پاسخ حمیدرضا جلائیپور به تحلیل اباذری در مورد ترامپ: آدرس غلط می دهید🍂 ✅به نظر من بحث دوست عزیز و فاضلم، جناب دکتر یوسف اباذری در سخنرانی اخیر درباره نئولیبرالیسم در آمریکا و ایران اغراقآمیز و غیرمستند و تصویری کاریکاتوری از این دو جامعه است. اگر جناب…
🍂تقابل حقیقت و مصلحت🍂
🍁ارزیابی نقد آقای دکتر جلایی پور بر سخنرانی آقای اباذری در همایش «عقلانیت و اعتدال در جهان معاصر»
نویسنده: مجید #حیدری_چروده
من در این نوشتار ابتدا گزاره های اصلی سخنرانی آقای دکتر اباذری را بازنویسی می کنم زیرا بر این باورم که لازمه نقد دقیق یک متن، خوانش صحیح آن است.سپس ضمن طرح نقدهای آقای دکتر جلایی پور به ارزیابی آنها می پردازم. به نظر من سخنرانی آقای اباذری از چهار بخش تجویز، توصیف، تبیین و تحلیل پیامد تشکیل شده است. اما آقای جلایی پور در یادداشتی با عنوان «اباذری آدرس غلط می دهد» هم از حیث روش شناسی و هم از لحاظ محتوایی با ارائه برخی شواهد مدعای آقای اباذری مبنی بر تاثیر نئولیبرالیسم بر ظهور پوپولیسم را به چالش می¬کشد. در ارزیابی این نقد تلاش کرده ام نشان بدهم مدعیات اصلی آقای اباذری در ارتباط با آثار تجمعی منفی ناخواسته ی سیاستهای نئولیبرالهای حسابگر و منفعت اندیش، علیرغم نقدهایی که مطرح شده است، قابل دفاع هستند و ایشان فارغ از مصالح سیاسی، حقیقت را در این زمینه پاس داشته اند.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/Yg2wdk
@Drcharvadeh | @sedanet
🍁ارزیابی نقد آقای دکتر جلایی پور بر سخنرانی آقای اباذری در همایش «عقلانیت و اعتدال در جهان معاصر»
نویسنده: مجید #حیدری_چروده
من در این نوشتار ابتدا گزاره های اصلی سخنرانی آقای دکتر اباذری را بازنویسی می کنم زیرا بر این باورم که لازمه نقد دقیق یک متن، خوانش صحیح آن است.سپس ضمن طرح نقدهای آقای دکتر جلایی پور به ارزیابی آنها می پردازم. به نظر من سخنرانی آقای اباذری از چهار بخش تجویز، توصیف، تبیین و تحلیل پیامد تشکیل شده است. اما آقای جلایی پور در یادداشتی با عنوان «اباذری آدرس غلط می دهد» هم از حیث روش شناسی و هم از لحاظ محتوایی با ارائه برخی شواهد مدعای آقای اباذری مبنی بر تاثیر نئولیبرالیسم بر ظهور پوپولیسم را به چالش می¬کشد. در ارزیابی این نقد تلاش کرده ام نشان بدهم مدعیات اصلی آقای اباذری در ارتباط با آثار تجمعی منفی ناخواسته ی سیاستهای نئولیبرالهای حسابگر و منفعت اندیش، علیرغم نقدهایی که مطرح شده است، قابل دفاع هستند و ایشان فارغ از مصالح سیاسی، حقیقت را در این زمینه پاس داشته اند.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/Yg2wdk
@Drcharvadeh | @sedanet
صدانت
تقابل حقیقت و مصلحت : ارزیابی نقد حمیدرضا جلائیپور بر سخنرانی یوسف اباذری • صدانت
تقابل حقیقت و مصلحت : ارزیابی نقد حمیدرضا جلائیپور بر سخنرانی یوسف اباذری | اولا آقای اباذری همانند هر آکادمیسین دیگری لازم است پاس حقیقت بدارد تا مصلحت...
🍂نواندیشی دینی در سه پرده🍂
نویسنده: #آرش_نراقی
جریان نواندیشی دینی در ایران در طول چند دهه اخیر و در سیر تحوّل خود دست کم سه گرایش متفاوت را در درون خود پرورانده است: اصلاح گری فکر دینی، بازسازی دین، و معنویت گرایی فرا-دینی. البته مرزهای میان این گرایشهای سه گانه همیشه روشن، قاطع، و بی ابهام نیست، اما توّجه به تمایزهای مهّم این سه گرایش می تواند فهم ما را از جریان نواندیشی دینی و تحولات آن در ایران معاصر دست کم تا حدّی عمیقتر و دقیقتر کند.
متن کامل این مقاله👇
✨ → goo.gl/e3GYzF
@arashnaraghi | @sedanet
نویسنده: #آرش_نراقی
جریان نواندیشی دینی در ایران در طول چند دهه اخیر و در سیر تحوّل خود دست کم سه گرایش متفاوت را در درون خود پرورانده است: اصلاح گری فکر دینی، بازسازی دین، و معنویت گرایی فرا-دینی. البته مرزهای میان این گرایشهای سه گانه همیشه روشن، قاطع، و بی ابهام نیست، اما توّجه به تمایزهای مهّم این سه گرایش می تواند فهم ما را از جریان نواندیشی دینی و تحولات آن در ایران معاصر دست کم تا حدّی عمیقتر و دقیقتر کند.
متن کامل این مقاله👇
✨ → goo.gl/e3GYzF
@arashnaraghi | @sedanet
صدانت
نواندیشی دینی در سه پرده • صدانت
جریان نواندیشی دینی در ایران پس از انقلاب اسلامی تحولات چشمگیری پذیرفته است. از جمله این تحولات ظهور گرایشهای فکری متفاوت در دل این جریان فکری مادر است...
🍁صداقت دروغ سیاست
گرچه از منظر "اخلاق مطلق گرا" (که امانوئل کانت سخنگوی آن است) دروغ گفتن به طور مطلق یک رذیلت است و هیچ شرایط و منافعی توجیه کننده دروغ نیست، از دیدگاه روانی-اجتماعی می توانیم دروغ ها را به دو دسته تقسیم کنیم:
گروه اول دروغ هایی هستند که ناشی از رانشگر (Driver) "دیگران را راضی کن" (Please others) هستند. از دیدگاه تحلیل رفتار متقابل هر کدام از ما در جریان تربیت "اوامر و مناهی" خاصی را از محیط دریافت می کنیم. این "امر و نهی ها" در سراسر زندگی ، تعیین کنندهٔ تصمیمات ما هستند. هنگامی که خانواده، آموزش و پرورش و رسانه دستور "دیگران را راضی کن" را در پیش نویس زندگی ما نوشته باشند ما در سراسر عمر تلاش می کنیم "به هر قیمتی" دیگران را خوشنود کنیم. در نتیجه، هنگامی که حدس می زنیم گفتنِ حقیقت باعث رنجش خاطر دیگران شود دروغ را جایگزین حقیقت می کنیم.
بارها پیش آمده است که در پاسخ سؤالات "این لباس به من میاد؟" ، "این رنگ مو به من میاد؟" ، "از غذا راضی بودین؟ نمکش خوب بود؟ خوب جا افتاده بود؟" پاسخ داده ایم: "بله، کاملاً، خیلی!" در حالی که نه آن رنگ لباس و رنگ مو به دوستمان می آمده و نه این غذا طعم رضایت بخشی داشته است. خیلی اوقات خودِ سؤال کننده هم به جای شنیدن حقیقت تلخ، توقع دارد دروغ شیرین را بشنود! انگار که او از شما می خواهد که "لطفاً به من دروغ بگویید، خواهش می کنم!". گرچه او در سطح خودآگاه و آشکار از شما تقاضای دروغ نمی کند اما در سطح ناخودآگاه و تلویحی از شما تمنّای دروغ می کند و زبان بدن و لحن کلام او پر از این التماس است: "عزیزم، مرا با دروغ شیرین نوازش کن".
کسانی که با گفتن چنین دروغ های شیرینی مخاطب خود را خوشنود می کنند دچار دستورالعمل روانی "همه را خشنود کن" هستند. آن ها از این که دیگران را برنجانند وحشت دارند. این نوع دروغ گفتن نه با طرّاحی قبلی صورت می گیرد و نه با قصد سوء استفاده از مخاطب، تنها تصمیمی است ناشی از آموزه های غلط تربیتی و ترس از رنجاندن دیگران.
اما در مقابل چنین دروغ هایی دسته دوّمی از دروغ ها وجود دارند. دروغ هایی که طرّاحی شده اند و گویندهٔ آن ها ، نه به قصد نوازش کردن مخاطب بلکه به منظور فریب دادن و سوء استفاده از او این دروغ های نظام مند را طراحی کرده است.
در کتاب 1984 ، جورج اورول جامعه ای را ترسیم می کند که در آن وزارت خانه ای وجود دارد به نام "وزارت حقیقت" که بر خلاف نامش، وظیفه اش پنهان کردن حقیقت و انتشار دروغ است، دروغ هایی که باعث فریب ملت و اقتدار و ثبات حکومت شوند. چنین دروغ هایی ریشه در "کیش قدرت" دارند، مذهبی که محور آن حفظ قدرت است. جورج اورول در همان کتاب به "مرام نامه" سازمانی که دروغ های نهادینه و سازمان مند تولید می کند می پردازد: "حفظ قدرت به هر بهایی!". هنگامی که در جامعه ای نهاد های قدرت دچار چنین مذهبی شوند، گفتن حقیقت و پرده برداری از دروغ تبدیل به یک "عمل سیاسی" می شود و شما با "نه گفتن" به دروغ های بزرگ و "کلان روایت ها" یک "اپوزیسیون" محسوب می شوید!
هانا آرنت فیلسوف آلمانی در مقاله "حقیقت و سیاست" می نویسد:
"هنگامی که جامعه ای به دروغ گویی سازمان یافته روی آورد و دروغ گفتن تبدیل به اصل کلّی شود و به دروغ گفتن در موارد استثنایی و جزئی اکتفا نکند، صداقت به خودی خود تبدیل به یک عمل سیاسی می شود و گوینده ی حقیقت حتی اگر به دنبال کسب قدرت یا هیچ منفعتی دیگر هم نباشد یک کنشگر سیاسی محسوب می شود!"
در چنین شرایطی شما نمی توانید از سیاست کناره بگیرید و راه خود را بروید، شما ناچارید یکی از این دو راه را انتخاب کنید: یا به وزارت دروغ می پیوندید، یا یک مخالف سیاسی محسوب می شوید!
پی نوشت:
۱ - درباره موضوع "تقریر حقیقت و تقلیل مرارت" در فصل اول کتاب "راهی به رهایی" استاد مصطفی ملکیان بحث مفصلی با دیدگاه "فلسفه اخلاق" آمده است. این کتاب را انتشارات نگاه معاصر منتشر کرده است.
۲ - کتاب 1984 جورج اورول با ترجمه صالح حسینی توسط انتشارات نیلوفر منتشر شده است. بنده نیز یادداشتی تحت عنوان:
جورج اورول فروید و توتالیتاریسم نوشته ام که مبتنی بر ماجرای این کتاب است.
۳ - درباره هانا آرنت مقاله ای با عنوان هانا آرنت کارل یاسپرز و مسئوليت سیاسی نوشته ام. برای مطالعه درباره آرای آرنت می توانید کتاب "هانا آرنت - نوشته دیوید واتسن" را با ترجمه فاطمه ولیانی از انتشارات هرمس بخوانید.
@sedanet
دکتر محمدرضا #سرگلزایی (روانپزشک و پژوهشگر حوزه فلسفه)
گرچه از منظر "اخلاق مطلق گرا" (که امانوئل کانت سخنگوی آن است) دروغ گفتن به طور مطلق یک رذیلت است و هیچ شرایط و منافعی توجیه کننده دروغ نیست، از دیدگاه روانی-اجتماعی می توانیم دروغ ها را به دو دسته تقسیم کنیم:
گروه اول دروغ هایی هستند که ناشی از رانشگر (Driver) "دیگران را راضی کن" (Please others) هستند. از دیدگاه تحلیل رفتار متقابل هر کدام از ما در جریان تربیت "اوامر و مناهی" خاصی را از محیط دریافت می کنیم. این "امر و نهی ها" در سراسر زندگی ، تعیین کنندهٔ تصمیمات ما هستند. هنگامی که خانواده، آموزش و پرورش و رسانه دستور "دیگران را راضی کن" را در پیش نویس زندگی ما نوشته باشند ما در سراسر عمر تلاش می کنیم "به هر قیمتی" دیگران را خوشنود کنیم. در نتیجه، هنگامی که حدس می زنیم گفتنِ حقیقت باعث رنجش خاطر دیگران شود دروغ را جایگزین حقیقت می کنیم.
بارها پیش آمده است که در پاسخ سؤالات "این لباس به من میاد؟" ، "این رنگ مو به من میاد؟" ، "از غذا راضی بودین؟ نمکش خوب بود؟ خوب جا افتاده بود؟" پاسخ داده ایم: "بله، کاملاً، خیلی!" در حالی که نه آن رنگ لباس و رنگ مو به دوستمان می آمده و نه این غذا طعم رضایت بخشی داشته است. خیلی اوقات خودِ سؤال کننده هم به جای شنیدن حقیقت تلخ، توقع دارد دروغ شیرین را بشنود! انگار که او از شما می خواهد که "لطفاً به من دروغ بگویید، خواهش می کنم!". گرچه او در سطح خودآگاه و آشکار از شما تقاضای دروغ نمی کند اما در سطح ناخودآگاه و تلویحی از شما تمنّای دروغ می کند و زبان بدن و لحن کلام او پر از این التماس است: "عزیزم، مرا با دروغ شیرین نوازش کن".
کسانی که با گفتن چنین دروغ های شیرینی مخاطب خود را خوشنود می کنند دچار دستورالعمل روانی "همه را خشنود کن" هستند. آن ها از این که دیگران را برنجانند وحشت دارند. این نوع دروغ گفتن نه با طرّاحی قبلی صورت می گیرد و نه با قصد سوء استفاده از مخاطب، تنها تصمیمی است ناشی از آموزه های غلط تربیتی و ترس از رنجاندن دیگران.
اما در مقابل چنین دروغ هایی دسته دوّمی از دروغ ها وجود دارند. دروغ هایی که طرّاحی شده اند و گویندهٔ آن ها ، نه به قصد نوازش کردن مخاطب بلکه به منظور فریب دادن و سوء استفاده از او این دروغ های نظام مند را طراحی کرده است.
در کتاب 1984 ، جورج اورول جامعه ای را ترسیم می کند که در آن وزارت خانه ای وجود دارد به نام "وزارت حقیقت" که بر خلاف نامش، وظیفه اش پنهان کردن حقیقت و انتشار دروغ است، دروغ هایی که باعث فریب ملت و اقتدار و ثبات حکومت شوند. چنین دروغ هایی ریشه در "کیش قدرت" دارند، مذهبی که محور آن حفظ قدرت است. جورج اورول در همان کتاب به "مرام نامه" سازمانی که دروغ های نهادینه و سازمان مند تولید می کند می پردازد: "حفظ قدرت به هر بهایی!". هنگامی که در جامعه ای نهاد های قدرت دچار چنین مذهبی شوند، گفتن حقیقت و پرده برداری از دروغ تبدیل به یک "عمل سیاسی" می شود و شما با "نه گفتن" به دروغ های بزرگ و "کلان روایت ها" یک "اپوزیسیون" محسوب می شوید!
هانا آرنت فیلسوف آلمانی در مقاله "حقیقت و سیاست" می نویسد:
"هنگامی که جامعه ای به دروغ گویی سازمان یافته روی آورد و دروغ گفتن تبدیل به اصل کلّی شود و به دروغ گفتن در موارد استثنایی و جزئی اکتفا نکند، صداقت به خودی خود تبدیل به یک عمل سیاسی می شود و گوینده ی حقیقت حتی اگر به دنبال کسب قدرت یا هیچ منفعتی دیگر هم نباشد یک کنشگر سیاسی محسوب می شود!"
در چنین شرایطی شما نمی توانید از سیاست کناره بگیرید و راه خود را بروید، شما ناچارید یکی از این دو راه را انتخاب کنید: یا به وزارت دروغ می پیوندید، یا یک مخالف سیاسی محسوب می شوید!
پی نوشت:
۱ - درباره موضوع "تقریر حقیقت و تقلیل مرارت" در فصل اول کتاب "راهی به رهایی" استاد مصطفی ملکیان بحث مفصلی با دیدگاه "فلسفه اخلاق" آمده است. این کتاب را انتشارات نگاه معاصر منتشر کرده است.
۲ - کتاب 1984 جورج اورول با ترجمه صالح حسینی توسط انتشارات نیلوفر منتشر شده است. بنده نیز یادداشتی تحت عنوان:
جورج اورول فروید و توتالیتاریسم نوشته ام که مبتنی بر ماجرای این کتاب است.
۳ - درباره هانا آرنت مقاله ای با عنوان هانا آرنت کارل یاسپرز و مسئوليت سیاسی نوشته ام. برای مطالعه درباره آرای آرنت می توانید کتاب "هانا آرنت - نوشته دیوید واتسن" را با ترجمه فاطمه ولیانی از انتشارات هرمس بخوانید.
@sedanet
دکتر محمدرضا #سرگلزایی (روانپزشک و پژوهشگر حوزه فلسفه)
✅صدانت خواندن این مطلب را به پدر و مادر ها توصیه میکند✅
🍂کودک و خشونت🍂
نویسنده: حامد فرنقی زاد
خشونت، این نامیمونترین کنش انسانی، که فرزند منحوس آمیزش قوه غضبیه و قوه شهویه آدمی است، این روزها بشریت را در کام خود فرو میبرد و چنگالهای خونینش را نه تنها در جان و مال مردم که در آینده بشریت نیز فرو میبرد و دیبای نازک خاطر کودکان را به تیغ جهل و ستم پاره میکند و از خیالهای رنگین کمانیشان تلی از خاکستر بر جای میگذارد. خشونت، خنده را از لبان کودکان میرباید و شادی را برایشان بی معنی میسازد، و این بزرگترین خیانتی است که به یک کودکان میتوان کرد.
کارل ریموند پوپر، فیلسوف شهیر اتریشی، که در ایران بیشتر با نظرات سیاسی و کتاب “جامعه باز و دشمنانش” شناخته میشود، کتابی دارد با عنوان “درس این قرن”. چنانکه در برخی اقوال آمده است، ریاست دولت اصلاحات، خواندن این کتاب را به وزرای دولتش توصیه کرده بوده است. یکی از موضوعاتی که پوپر در این کتاب بدان پرداخته است خشونت و تاثیر آن بر نسل آینده است. در مقالهای در این کتاب با عنوان “تلویزیون نسل بشر را فاسد کرده است”، وی خاطرهای را از زمانی که به عنوان یک معلم مشغول کار بوده است نقل میکند. پوپر چنین میگوید که در زمان معلمیاش نزاعی میان فرّاش مدرسه و همسرش رخ میدهد و او به روی همسرش چاقویی را بلند میکند که با ورود پوپر و دیگران به این درگیری، موضوع بدون خونریزی به پایان میرسد. سپس وی این نکته بسیار مهم را یادآوری میکند که این صحنه چاقو در دست داشتن در میانه درگیری، خشونت آمیزترین صحنهای بوده است که دانشآموزانش تا آن زمان دیده بودند. پوپر پس از نقل این خاطره به برخی برنامههای تلویزیونی ایراد میگیرد که با پخش صحنههای خشونت آمیز روح لطیف کودکانی را که چشم به تلویزیون دوختهاند فاسد میکند. امسال بیست و چهارمین سالی است که کارل پوپر نقاب در خاک کشیده است. گاهی با خود چنین میاندیشم که اگر کارل پوپر امروز از خاک برمیخیزید در باب نسبت خشونت با کودکان و وضع کنونی دنیا چه میگفت و چه مینوشت. شاید سیاستمداران را به باد انتقاد میگرفت و شاید جامعه بشری امروز را ناشی از فساد نسل بشری میخواند که در زمان نگارش کتابش به وسیله تلویزیون پدید آمده است. من در این مقاله کوشیدهام در سه حوزه که متعلق به دوران حاضر است، به بررسی نسبت میان کودکان و خشونت بپردازم و در نهایت جمع بندی خود را از این سه موضوع خواهم داشت.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/ixpJ7g
@sedanet
🍂کودک و خشونت🍂
نویسنده: حامد فرنقی زاد
خشونت، این نامیمونترین کنش انسانی، که فرزند منحوس آمیزش قوه غضبیه و قوه شهویه آدمی است، این روزها بشریت را در کام خود فرو میبرد و چنگالهای خونینش را نه تنها در جان و مال مردم که در آینده بشریت نیز فرو میبرد و دیبای نازک خاطر کودکان را به تیغ جهل و ستم پاره میکند و از خیالهای رنگین کمانیشان تلی از خاکستر بر جای میگذارد. خشونت، خنده را از لبان کودکان میرباید و شادی را برایشان بی معنی میسازد، و این بزرگترین خیانتی است که به یک کودکان میتوان کرد.
کارل ریموند پوپر، فیلسوف شهیر اتریشی، که در ایران بیشتر با نظرات سیاسی و کتاب “جامعه باز و دشمنانش” شناخته میشود، کتابی دارد با عنوان “درس این قرن”. چنانکه در برخی اقوال آمده است، ریاست دولت اصلاحات، خواندن این کتاب را به وزرای دولتش توصیه کرده بوده است. یکی از موضوعاتی که پوپر در این کتاب بدان پرداخته است خشونت و تاثیر آن بر نسل آینده است. در مقالهای در این کتاب با عنوان “تلویزیون نسل بشر را فاسد کرده است”، وی خاطرهای را از زمانی که به عنوان یک معلم مشغول کار بوده است نقل میکند. پوپر چنین میگوید که در زمان معلمیاش نزاعی میان فرّاش مدرسه و همسرش رخ میدهد و او به روی همسرش چاقویی را بلند میکند که با ورود پوپر و دیگران به این درگیری، موضوع بدون خونریزی به پایان میرسد. سپس وی این نکته بسیار مهم را یادآوری میکند که این صحنه چاقو در دست داشتن در میانه درگیری، خشونت آمیزترین صحنهای بوده است که دانشآموزانش تا آن زمان دیده بودند. پوپر پس از نقل این خاطره به برخی برنامههای تلویزیونی ایراد میگیرد که با پخش صحنههای خشونت آمیز روح لطیف کودکانی را که چشم به تلویزیون دوختهاند فاسد میکند. امسال بیست و چهارمین سالی است که کارل پوپر نقاب در خاک کشیده است. گاهی با خود چنین میاندیشم که اگر کارل پوپر امروز از خاک برمیخیزید در باب نسبت خشونت با کودکان و وضع کنونی دنیا چه میگفت و چه مینوشت. شاید سیاستمداران را به باد انتقاد میگرفت و شاید جامعه بشری امروز را ناشی از فساد نسل بشری میخواند که در زمان نگارش کتابش به وسیله تلویزیون پدید آمده است. من در این مقاله کوشیدهام در سه حوزه که متعلق به دوران حاضر است، به بررسی نسبت میان کودکان و خشونت بپردازم و در نهایت جمع بندی خود را از این سه موضوع خواهم داشت.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/ixpJ7g
@sedanet
صدانت
کودک و خشونت • صدانت
کودک و خشونت | نخستین نوع مواجهه کودکان با خشونت در دوران مدرن، حضور مستقیم و بی واسطه است. خواه خود کودک در قالب یک تروریست یا نظامی ظاهر شود...
🍂از عشق چه میدانیم ؟🍂
نویسنده: ایمان مطلق
تفکر درباره ی عشق یکی از سخت ترین موضوعاتی است که میتوان درباره آن اندیشید . شاید به همین دلیل بوده است که حافظ میگوید "ای که از دفترعقل آیت عشق آموزی،ترسم این نکته به تحقیق نخواهی دانست." به راستی باید به حد افلاطون فیلسوف بود و یا به قدر فروید و لکان دانشمند یا درحد مادام مارگارید دوناورادیب –نویسنده ی کتاب هپتامرون- تا بتوان تاملی جدی در باب این مفهوم داشت. از سختی و به دست نیامدنی این مفهوم همین بس که مولوی میگوید: هرچه گویم عشق را شرح و بیان/چون به عشق افتم خجل باشم ازآن، گرچه تفسیر زبان روشنگر است لیک عشق بی زبان روشنتر است/چون قلم اندر نوشتن میشتافت، چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت /عقل در شرحش چو خر در گل بخفت، شرح عشق و عاشقی را عشق گفت.
اپولودوروس به نقل از آریستودموس میگوید که در میهمانی آگاثون، سقراط گفته است: من بارها گفته ام جز عشق هنری ندارم و همانا باید در همان دم به خاطر بیاوریم که سقراط خود را فیلوسوفیا نامید به معنای عاشق دانایی، بنابراین باید تعریف دقیقی از عشق نیز با توجه به آنکه وی اولین شهید فلسفه و از بزرگترین اندیشمندان است ، تا اآنجا که افلاطون بزرگ را پرورانده است و اهل فلسفه نیز امروز همگی متفق القول خود را به وی نسبت میدهند داشته باشیم بنابراین شرح خود را با تبیین رساله ی میهمانی افلاطون میآغازیم.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → http://3danet.ir/love-423/
@imanmotlagharani | @sedanet
نویسنده: ایمان مطلق
تفکر درباره ی عشق یکی از سخت ترین موضوعاتی است که میتوان درباره آن اندیشید . شاید به همین دلیل بوده است که حافظ میگوید "ای که از دفترعقل آیت عشق آموزی،ترسم این نکته به تحقیق نخواهی دانست." به راستی باید به حد افلاطون فیلسوف بود و یا به قدر فروید و لکان دانشمند یا درحد مادام مارگارید دوناورادیب –نویسنده ی کتاب هپتامرون- تا بتوان تاملی جدی در باب این مفهوم داشت. از سختی و به دست نیامدنی این مفهوم همین بس که مولوی میگوید: هرچه گویم عشق را شرح و بیان/چون به عشق افتم خجل باشم ازآن، گرچه تفسیر زبان روشنگر است لیک عشق بی زبان روشنتر است/چون قلم اندر نوشتن میشتافت، چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت /عقل در شرحش چو خر در گل بخفت، شرح عشق و عاشقی را عشق گفت.
اپولودوروس به نقل از آریستودموس میگوید که در میهمانی آگاثون، سقراط گفته است: من بارها گفته ام جز عشق هنری ندارم و همانا باید در همان دم به خاطر بیاوریم که سقراط خود را فیلوسوفیا نامید به معنای عاشق دانایی، بنابراین باید تعریف دقیقی از عشق نیز با توجه به آنکه وی اولین شهید فلسفه و از بزرگترین اندیشمندان است ، تا اآنجا که افلاطون بزرگ را پرورانده است و اهل فلسفه نیز امروز همگی متفق القول خود را به وی نسبت میدهند داشته باشیم بنابراین شرح خود را با تبیین رساله ی میهمانی افلاطون میآغازیم.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → http://3danet.ir/love-423/
@imanmotlagharani | @sedanet
صدانت
از عشق چه میدانیم ؟ • صدانت
از عشق چه میدانیم ؟ | نویسنده: ایمان مطلق | تفکر درباره ی عشق یکی از سخت ترین موضوعاتی است که میتوان درباره آن اندیشید . شاید به همین دلیل بوده است که...
🍂ما گفتوگو میکنیم یا جدل؟🍂
نیسنده: #رضا_بابایی
🍁نیاز ما به گفتوگو، گاهی گذر ما را به جدل میاندازد و میخواهیم جای خالی آن را با این پر کنیم. از یک سو ما به چیزی به اندازۀ گفتوگو نیاز نداریم و از سوی دیگر، هیچ چیز به اندازۀ جدل، ما را از نعمت گفتوگو محروم نمیکند. اکنون در صدها و هزاران گروه مجازی و محفل علمی و سیاسی، جدل فرمانروایی میکند و انسانهای بسیاری به این خیال خام که در حال گفتوگو با یکدیگرند، در ورطۀ مجادلات بیثمر و بیپایان افتادهاند. مرز میان گفتوگو و جدل، بسیار باریک و مبهم است. تفاوتهای جدل با گفتوگو، باید موضوع چندین رسالۀ دانشگاهی باشد. آنچه من در اینجا یادآوری میکنم، چند نکتۀ ساده و سربسته است...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/EU8cnu
@rezababaei43 | @sedanet
نیسنده: #رضا_بابایی
🍁نیاز ما به گفتوگو، گاهی گذر ما را به جدل میاندازد و میخواهیم جای خالی آن را با این پر کنیم. از یک سو ما به چیزی به اندازۀ گفتوگو نیاز نداریم و از سوی دیگر، هیچ چیز به اندازۀ جدل، ما را از نعمت گفتوگو محروم نمیکند. اکنون در صدها و هزاران گروه مجازی و محفل علمی و سیاسی، جدل فرمانروایی میکند و انسانهای بسیاری به این خیال خام که در حال گفتوگو با یکدیگرند، در ورطۀ مجادلات بیثمر و بیپایان افتادهاند. مرز میان گفتوگو و جدل، بسیار باریک و مبهم است. تفاوتهای جدل با گفتوگو، باید موضوع چندین رسالۀ دانشگاهی باشد. آنچه من در اینجا یادآوری میکنم، چند نکتۀ ساده و سربسته است...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/EU8cnu
@rezababaei43 | @sedanet
صدانت
ما گفتوگو میکنیم یا جدل؟ • صدانت
«گفتوگو»، زبان تمدنها است. هیچ تمدنی بدون گفتوگو شکل نگرفته و بدون آن نیز دوام نیافته است. انسانهای متمدن، حتی برای حل مسائل درونی و درمان بیماریهای
🍂درسگفتار #عبدالحمید_ضیایی با عنوان ملال وجودی و راهکارهای فلسفی رفع آن🍂
🍁اپیکور می گوید فیلسوفی که رنجی از انسانی نمی زداید، هر چه می گوید مهمل است; مثل دارویی که درمان نمی کند.
ملال یکی از رنج های آدمی است که خود به دو شکل ملال موقت / موقعیتی و ملال اگزیستانسیالیستی قابل تفکیک است. بخش عظیمی از ملال وجودی، زاده ی زندگی زیباشناختی یا استحسانی است . زندگی زیبا شناختی مشخصاتی دارد از جمله این که انتخابی نبوده و نیز فاقد پیوستگی است . جستجویی همیشگی برای رسیدن به نوعی ارضاست که البته به سلطه یافتن لذت بر زندگی ما می انجامد. از شاخه به شاخه پریدن است و مجموعه ای از برهه های التذاذ. لذت ها هم در زندگی علم الجمالی، دانه های گسسته تسبیح هستند که پیوند درونی ندارند. تنوع طلبی و هیجان های شدید و مهارناپذیر در این زندگی دیده می شود در نقطه ی نهایی این تنوع طلبی می توان به دو اختلال دون ژوانیسم و نیمفومانیا در مرد و زن اشاره کرد.
ویژگی دیگر این است که این زندگی مبتنی بر امور تصادفی است استعداد استثنایی، صدای خوش، روی زیبا، نیروی بدنی، ذهن توانا و …
آنچه با تصادف به دست آمده با تصادف نیز از بین می رود; مصدومیت ورزشی سکته و … باعث فروپاشی هویت فرد در این شکل از زندگی می شود.
فرد در زندگی زیباشناختی، بیشتر دغدغه ی امور خارجی دارد تغییر محیط برایش مهم تر از تغییر درون است. موفقیت وی با امور خارجی تعریف می شود.
قضاوت زیبایی شناس مبتنی بر جالب بودن چیزهاست. آیا اشیا ومفاهیم و رویدادها جالبند یا نه؟ او می خواهد که مدام شیفته شود و به تلاطم بیفتد اما دنیا فقط چیزهای هیجان انگیز و جالب ندارد، چیزهای خوب، بد، منفور و ناشایست هم دارد. برای زیبایی شناس فقط چیزهای خاص و صاحبان چیزهای خاص مهم اند، اما زندگی سرشار از چیزها و آدم های معمولی است. در نتیجه ملال ایجاد می شود . ملال صفتی گذرا در زندگی زیباشناختی نیست صفت ذاتی این شکل از زندگی است. اما برای رفع یا کنترل این ملال چه باید کرد؟ …
صوت این درسگفتار👇
✨ → goo.gl/mUksCH
@abdolhamidziaei | @sedanet
🍁اپیکور می گوید فیلسوفی که رنجی از انسانی نمی زداید، هر چه می گوید مهمل است; مثل دارویی که درمان نمی کند.
ملال یکی از رنج های آدمی است که خود به دو شکل ملال موقت / موقعیتی و ملال اگزیستانسیالیستی قابل تفکیک است. بخش عظیمی از ملال وجودی، زاده ی زندگی زیباشناختی یا استحسانی است . زندگی زیبا شناختی مشخصاتی دارد از جمله این که انتخابی نبوده و نیز فاقد پیوستگی است . جستجویی همیشگی برای رسیدن به نوعی ارضاست که البته به سلطه یافتن لذت بر زندگی ما می انجامد. از شاخه به شاخه پریدن است و مجموعه ای از برهه های التذاذ. لذت ها هم در زندگی علم الجمالی، دانه های گسسته تسبیح هستند که پیوند درونی ندارند. تنوع طلبی و هیجان های شدید و مهارناپذیر در این زندگی دیده می شود در نقطه ی نهایی این تنوع طلبی می توان به دو اختلال دون ژوانیسم و نیمفومانیا در مرد و زن اشاره کرد.
ویژگی دیگر این است که این زندگی مبتنی بر امور تصادفی است استعداد استثنایی، صدای خوش، روی زیبا، نیروی بدنی، ذهن توانا و …
آنچه با تصادف به دست آمده با تصادف نیز از بین می رود; مصدومیت ورزشی سکته و … باعث فروپاشی هویت فرد در این شکل از زندگی می شود.
فرد در زندگی زیباشناختی، بیشتر دغدغه ی امور خارجی دارد تغییر محیط برایش مهم تر از تغییر درون است. موفقیت وی با امور خارجی تعریف می شود.
قضاوت زیبایی شناس مبتنی بر جالب بودن چیزهاست. آیا اشیا ومفاهیم و رویدادها جالبند یا نه؟ او می خواهد که مدام شیفته شود و به تلاطم بیفتد اما دنیا فقط چیزهای هیجان انگیز و جالب ندارد، چیزهای خوب، بد، منفور و ناشایست هم دارد. برای زیبایی شناس فقط چیزهای خاص و صاحبان چیزهای خاص مهم اند، اما زندگی سرشار از چیزها و آدم های معمولی است. در نتیجه ملال ایجاد می شود . ملال صفتی گذرا در زندگی زیباشناختی نیست صفت ذاتی این شکل از زندگی است. اما برای رفع یا کنترل این ملال چه باید کرد؟ …
صوت این درسگفتار👇
✨ → goo.gl/mUksCH
@abdolhamidziaei | @sedanet
صدانت
درسگفتار عبدالحمید ضیایی با عنوان ملال وجودی و راهکارهای فلسفی رفع آن • صدانت
درسگفتارهای فلسفی دکتر عبدالحمید ضیایی در دپارتمان فرهنگ و روان (مرکز آموزش و توسعه فرهنگی دانشگاه تهران ) با موضوع : ملال وجودی و راهکارهای فلسفی رفع آن...
🍂پورن و اخلاق ؛ لذت جنسی یا صنعتی تجاری؟🍂
🍁نویسنده: زهیر باقری نوعپرست
فیلمهای پورن در حال شکل بخشیدن به سلیقه و ذائقه جنسی ما انسانها هستند. خشونت فیزیکی، کلامی و روانی در فیلمهای پورن به راحتی میتوانند به الگوی رفتار جنسی مخاطبان این فیلمها تبدیل شوند. مواجهه زیاد با فیلمهای پورن سلیقه شخصی و علائق شخصیتان را از شما گرفته و تلاشی برای شبیهسازی علائق همه مخاطبان میکند. در تحقیقی که روی پنجاه عدد از محبوبترین فیلمهای پورن صورت گرفته است خشونت فیزیکی و کلامی نسبت به زنان در تمام آنها وجود داشته است. اعمالی مانند ضربه زدن، اقدام به خفه کردن، سیلی زدن در ۸۸% صحنههای این فیلمها وجود داشته و خشونت کلامی و فحاشی در ۴۸% صحنههای این فیلمها وجود داشته است. این حجم از خشونت خارقالعاده است. طبعا پرسشی مهم این است که این حجم از خشونت از کجا، کی و چگونه در صنعت پورن بروز پیدا کرده است. آیا از ابتدا به این شکل بوده است؟ به تعبیر هالی رندال (Holly Randall) از دست اندرکاران صنعت پورن، مخاطبان در المپیک پورن که ابتدا به شکلی آماتوری راه اندازی شده بود و روابط جنسی متداول در آن به تصویر کشیده میشد رفته رفته به عرصه خلاقیت تبدیل شده است و برای جذب مخاطبان اعمال خشنتر، پیچیدهتر و غیرمتعارفتر در این فیلمها به تصویر کشیده میشود. طی این فرآیند هر آنچه غیرعادی محسوب شود ابتدا در فیلمهای پورن به کار گرفته میشود و سپس عادیسازی میشود.
برخلاف آنچه که بسیاری فکر میکنند یک فیلم پورن صرفا محصول فیلمبرداری از عمل جنسی نیست، طراحی و ساخت آنها همانند هر صنعت و تجارت دیگری ارزشها و هنجارهایی را ترویج میکند. مثلا در این فیلمها زنها همیشه و همه جا تشنه سکس هستند و حاضرند هرکاری که مردها از آنها میخواهند انجام دهند. حال این اعمال هر چقدر هم دردناک، تحقیرآمیز و آسیبزا باشند. واژه «نه» غایب بزرگ فیلمهای پورن است. در حالی که زنان در این فیلمها تشنه سکس هستند گویی ذهن یا مغز هم ندارند و در نتیجه خواسته یا فانتزی از خود ندارند، صرفا پیرو خواستههای مردان هستند و گویی هرچقدر تحقیر و توهین بیشتری ببینند بیشتر لذت میبرند. در فیلمهای پورن، زنانی که میبینیم نگران باردار شدن، بیماریهای جنسی و آسیبهای جنسی نیستند، دغدغه درآمد یکسان، بیمه یا مدرسه خوب برای کودکان ندارند. زنان در فیلمهای پورن زنانی تک بعدی هستند، آنها صرفا مجموعهای از حفرههایی در انتظار پر شدن هستند. مردها نیز در فیلمهای پورن موجوداتی ساده هستند، افرادی بدون عاطفه و احساس که مانند ربات به دنبال یافتن حفرههایی هستند. آنها عشق، علاقه، محبت و احترام را نمیفهمند و نه شعور لازم برای برقراری ارتباط با انسان دیگری را از خود نشان میدهند. عجیب هم نیست که در فیلمهای پورن به جای آنکه سکس با عشق، محبت، توجه و دگرخواهی همراه باشد با نفرت، خشم و تحقیر همراه است. این نوع رفتار در سبکی به نام gonzo که رواج بیشتری پیدا کرده است بیشتر دیده میشود.
چرا این فیلمها بین مردان محبوبیت پیدا میکند؟ یک پاسخ سادهلوحانه این است که مردها به لحاظ طبیعی موجوداتی وحشی هستند و از آزار زنان لذت میبرند ولی پاسخی در خور نیازمند بررسی فرهنگ است. به جای مواخده فردی هر مرد، و محکوم کردن «طبیعت» نامطلوب او، میتوان به فرهنگی که در آن زندگی میکنیم نگاه کنیم، و بررسی کنیم ببینیم که چه میشود که این حجم از توحش و پرخاشگری در این فیلمها به فانتزی افراد تبدیل میشود...
ادامه در لینک زیر👇
✨ → goo.gl/NRUzih
@sedanet
🍁نویسنده: زهیر باقری نوعپرست
فیلمهای پورن در حال شکل بخشیدن به سلیقه و ذائقه جنسی ما انسانها هستند. خشونت فیزیکی، کلامی و روانی در فیلمهای پورن به راحتی میتوانند به الگوی رفتار جنسی مخاطبان این فیلمها تبدیل شوند. مواجهه زیاد با فیلمهای پورن سلیقه شخصی و علائق شخصیتان را از شما گرفته و تلاشی برای شبیهسازی علائق همه مخاطبان میکند. در تحقیقی که روی پنجاه عدد از محبوبترین فیلمهای پورن صورت گرفته است خشونت فیزیکی و کلامی نسبت به زنان در تمام آنها وجود داشته است. اعمالی مانند ضربه زدن، اقدام به خفه کردن، سیلی زدن در ۸۸% صحنههای این فیلمها وجود داشته و خشونت کلامی و فحاشی در ۴۸% صحنههای این فیلمها وجود داشته است. این حجم از خشونت خارقالعاده است. طبعا پرسشی مهم این است که این حجم از خشونت از کجا، کی و چگونه در صنعت پورن بروز پیدا کرده است. آیا از ابتدا به این شکل بوده است؟ به تعبیر هالی رندال (Holly Randall) از دست اندرکاران صنعت پورن، مخاطبان در المپیک پورن که ابتدا به شکلی آماتوری راه اندازی شده بود و روابط جنسی متداول در آن به تصویر کشیده میشد رفته رفته به عرصه خلاقیت تبدیل شده است و برای جذب مخاطبان اعمال خشنتر، پیچیدهتر و غیرمتعارفتر در این فیلمها به تصویر کشیده میشود. طی این فرآیند هر آنچه غیرعادی محسوب شود ابتدا در فیلمهای پورن به کار گرفته میشود و سپس عادیسازی میشود.
برخلاف آنچه که بسیاری فکر میکنند یک فیلم پورن صرفا محصول فیلمبرداری از عمل جنسی نیست، طراحی و ساخت آنها همانند هر صنعت و تجارت دیگری ارزشها و هنجارهایی را ترویج میکند. مثلا در این فیلمها زنها همیشه و همه جا تشنه سکس هستند و حاضرند هرکاری که مردها از آنها میخواهند انجام دهند. حال این اعمال هر چقدر هم دردناک، تحقیرآمیز و آسیبزا باشند. واژه «نه» غایب بزرگ فیلمهای پورن است. در حالی که زنان در این فیلمها تشنه سکس هستند گویی ذهن یا مغز هم ندارند و در نتیجه خواسته یا فانتزی از خود ندارند، صرفا پیرو خواستههای مردان هستند و گویی هرچقدر تحقیر و توهین بیشتری ببینند بیشتر لذت میبرند. در فیلمهای پورن، زنانی که میبینیم نگران باردار شدن، بیماریهای جنسی و آسیبهای جنسی نیستند، دغدغه درآمد یکسان، بیمه یا مدرسه خوب برای کودکان ندارند. زنان در فیلمهای پورن زنانی تک بعدی هستند، آنها صرفا مجموعهای از حفرههایی در انتظار پر شدن هستند. مردها نیز در فیلمهای پورن موجوداتی ساده هستند، افرادی بدون عاطفه و احساس که مانند ربات به دنبال یافتن حفرههایی هستند. آنها عشق، علاقه، محبت و احترام را نمیفهمند و نه شعور لازم برای برقراری ارتباط با انسان دیگری را از خود نشان میدهند. عجیب هم نیست که در فیلمهای پورن به جای آنکه سکس با عشق، محبت، توجه و دگرخواهی همراه باشد با نفرت، خشم و تحقیر همراه است. این نوع رفتار در سبکی به نام gonzo که رواج بیشتری پیدا کرده است بیشتر دیده میشود.
چرا این فیلمها بین مردان محبوبیت پیدا میکند؟ یک پاسخ سادهلوحانه این است که مردها به لحاظ طبیعی موجوداتی وحشی هستند و از آزار زنان لذت میبرند ولی پاسخی در خور نیازمند بررسی فرهنگ است. به جای مواخده فردی هر مرد، و محکوم کردن «طبیعت» نامطلوب او، میتوان به فرهنگی که در آن زندگی میکنیم نگاه کنیم، و بررسی کنیم ببینیم که چه میشود که این حجم از توحش و پرخاشگری در این فیلمها به فانتزی افراد تبدیل میشود...
ادامه در لینک زیر👇
✨ → goo.gl/NRUzih
@sedanet
3danet.net
پورن و اخلاق ؛ لذت جنسی یا صنعتی تجاری؟
پورن مدرن صنعتی تجاری است که سلیقه جنسی مخاطبان را شکل میدهد. کتاب «سرزمین پورن» توضیح میدهد چگونه خشونت علیه زنان عادیسازی شده و از پلیبوی تا امروز، ارزشهای خاصی را ترویج میکند؛ نگاهی اخلاقی به پورن.
🍂مباحث و نکاتی در باب اصل علیت🍂
#مصطفی_ملکیان | صوت به همراه متن
✨ → goo.gl/hUw8ys
@sedanet | @mostafamalekian
#مصطفی_ملکیان | صوت به همراه متن
✨ → goo.gl/hUw8ys
@sedanet | @mostafamalekian
🗻 http://s8.picofile.com/file/8275598300/67.jpg
اگر انسانها تا ابد زندگی میکردند، اگر پیر نمیشدند، اگر بدون مردن، همیشه سالم در این جهان زندگی میکردند، خیال میکنی هرگز به خود زحمت فکرکردن به چیزهایی را میدادند که الان ذهن شان را مشغول کرده؟ منظورم این است که ما درباره همه چیز فکر میکنیم، تقریبا همه چیز، فلسفه، روانشناسی، منطق، دین، ادبیات ... فکر میکنم اگر چیزی به نام "مرگ" وجود نداشت، افکار پیچیده اینچنینی هرگز به وجود نمیآمد ... انسانها باید به طور جدی، به معنی زنده بودنشان و زندگی کردن شان فکر کنند، چون میدانند که روزی خواهند مرد و این خوب است.
اگر قرار بود برای همیشه زنده بمانیم، چه کسی به معنای زنده بودن فکر میکرد؟ چه اهمیتی داشت؟ یا حتی اگر برای کسی اهمیتی داشت، احتمالا فقط فکر میکرد؛«خوب کلی وقت دارم، بعدا بهش فکر میکنم.» ...
ولی ما نمیتوانیم تا بعد صبر کنیم ... باید همین لحظه به آن فکر کنیم … هیچکس نمیداند قرار است چه اتفاقی بیفتد ... ما مرگ را برای رشد کردن لازم داریم ... مرگ، این موجود عظیم و نورانی، که هر چه بزرگتر و نورانیتر باشد، ما را دیوانهوارتر مشتاق فکر کردن در باره چیزها میکند.
کتاب سرگذشت پرنده کوکی، اثر هاروكی موراکامی
@sedanet
اگر انسانها تا ابد زندگی میکردند، اگر پیر نمیشدند، اگر بدون مردن، همیشه سالم در این جهان زندگی میکردند، خیال میکنی هرگز به خود زحمت فکرکردن به چیزهایی را میدادند که الان ذهن شان را مشغول کرده؟ منظورم این است که ما درباره همه چیز فکر میکنیم، تقریبا همه چیز، فلسفه، روانشناسی، منطق، دین، ادبیات ... فکر میکنم اگر چیزی به نام "مرگ" وجود نداشت، افکار پیچیده اینچنینی هرگز به وجود نمیآمد ... انسانها باید به طور جدی، به معنی زنده بودنشان و زندگی کردن شان فکر کنند، چون میدانند که روزی خواهند مرد و این خوب است.
اگر قرار بود برای همیشه زنده بمانیم، چه کسی به معنای زنده بودن فکر میکرد؟ چه اهمیتی داشت؟ یا حتی اگر برای کسی اهمیتی داشت، احتمالا فقط فکر میکرد؛«خوب کلی وقت دارم، بعدا بهش فکر میکنم.» ...
ولی ما نمیتوانیم تا بعد صبر کنیم ... باید همین لحظه به آن فکر کنیم … هیچکس نمیداند قرار است چه اتفاقی بیفتد ... ما مرگ را برای رشد کردن لازم داریم ... مرگ، این موجود عظیم و نورانی، که هر چه بزرگتر و نورانیتر باشد، ما را دیوانهوارتر مشتاق فکر کردن در باره چیزها میکند.
کتاب سرگذشت پرنده کوکی، اثر هاروكی موراکامی
@sedanet
🗻http://s9.picofile.com/file/8275659884/13950902.jpg
🍁چندی پیش و به دعوت خانم نرگس آبیار، مصطفی ملکیان به تماشای آخرین ساخته این کارگردان نشستند. مصطفی ملکیان ضمن تحسین فیلم "نفس" نکاتی را در رابطه با فیلم بیان کردند که در ادامه می آید :
نیچه میگوید هر رنجی که مرا نکشد، تواناترم ميكند، اما به شرط اینکه نکشد مرا. قهرمان فیلم «نفس» را، همه رنجها تواناتر کرد، غیر از رنج جنگی که او را کشت، «بهار» را کشت.
همهچیز را میشود بهلحاظ نظری و عملی سامان و تطبیق داد، اما چیزی که کیان و هستی شما را نابود میکند، قدرت انطباقپذیری ندارد و این مسئله خیلی خوب در فیلم «نفس» نشان داده شده است؛ بیمادری، یک مادربزرگ بسیار بدزبان و بدرفتار، بیماری در منظر کودک بسیار خطرناک پدر، فقر سهمگین، آزادیهایی که از یک کودک دریغ میشود، تنگناهایی که بهخاطر قالبهای اجتماعی تحمیل میشود و اینکه عالم واقع بهقدری سخت بود که باید به انضمام آن به عالم رؤیا به صورتی قابلتحمل و قابلفهم فکر کرد. «بهار» همه این موارد را، هم احساس میکرد و هم به صورتی تحمل کرده و پختهتر میشد، اما همه اینها یک طرف و جنگ یک طرف دیگر، جنگ کیان و هستی را از بین میبرد.
التیامبخشی و شفابخشی عالم رؤیا و خیال برای کودک در فیلم از طریق کتابخواندن حاصل میشد. اگر خیال به واقعیت ضمیمه شود، درد و رنجمان کاهش پیدا میکند. این نکتهای است که جای تأکید دارد؛ بهخصوص برای جوامعی مانند جامعه ما که عالم واقعیتهایشان، عالم کاهنده و تضعیفکننده است و قدرت شفابخشی و التیامبخشی عالم تخیل و خیال، در این فیلم به زیبایی تصویر شده بود. توجهکردن به چیزهایی که در حال فراموششدن است، از نکات دیگری است که در این فیلم وجود دارد. چیزهایی مثل اینکه یک پیرزن از لباسش سنجاق آویزان میکند و رفتار خانممکتبیها و معلمان مکاتب که امروز کمتر دیده میشوند یا دیده نمیشوند. این ضبطکردن مسئله مهمی بود. اگر هنر آن را ضبط نکند، خیلی چیزها از بین میرود و قدرت فهم گذشته را از دست میدهیم.
بارزترین مسئله این فیلم، بهتصویرکشیدن شخصیت کودک داستان است. نویسنده و کارگردان این فیلم، توانسته از وضع کنونی خود فاصله گرفته و در روان یک دختربچه برود. این در توان هرکسی نیست و من این اعجاب را دارم که نرگس آبیار چه خوب توانسته در پوست یک دختربچه برود که به نظر من تخیل خیلی قوی و یک انسانشناسی قوی میخواهد. اهمیت این نکته در فهم دیگران و اخلاقیزیستن است؛ هرچقدر انسان قدرت تخیلش قویتر شود، هم فهم حرکات، گفتار و اندیشههای دیگران قویتر میشود و هم اخلاقیتر زندگی میکند. تبیین، القا و تلقین صلحطلبی و صلحگرایی و نفی خشونت، در این فیلم گویا بود. هر چیزی جز خشونتِ جنگ، میتواند جنبه سازندهای داشته باشد، اما جنگ جنبه سازندهای ندارد. برای اینکه باید بمانی تا ساخته شوی و خشونت جنگ، این قضیه را منتفی میکند. به زبان دیگر، فیلم «نفس» به صورت سلبی پیام خود را میرساند و بهجای اینکه دم از صلحگرایی بزند، دم از جنگگریزی میزند. شاهکارهای ادبی وقتی به صورت فیلم درمیآیند، آن جلوهگری اثر ادبی را ندارند و نوشته بهتر از فیلم میتواند مطلب را القا کند. چیزی که باید اعتراف کنم این است كه وقتی فیلم را میدیدم میگفتم کاش سناریوی این فیلم منتشر میشد. چیزهایی در این اثر وجود داشت که برای من جالب بود.
⭕️ قابل ذکر است که این متن در روزنامه شرق (مورخ 02/09/95) در قالب یادداشت منتشر شده است، که در واقع جواب های #مصطفی_ملکیان به پرسش هایی در رابطه با فیلم است.
@sedanet
🍁چندی پیش و به دعوت خانم نرگس آبیار، مصطفی ملکیان به تماشای آخرین ساخته این کارگردان نشستند. مصطفی ملکیان ضمن تحسین فیلم "نفس" نکاتی را در رابطه با فیلم بیان کردند که در ادامه می آید :
نیچه میگوید هر رنجی که مرا نکشد، تواناترم ميكند، اما به شرط اینکه نکشد مرا. قهرمان فیلم «نفس» را، همه رنجها تواناتر کرد، غیر از رنج جنگی که او را کشت، «بهار» را کشت.
همهچیز را میشود بهلحاظ نظری و عملی سامان و تطبیق داد، اما چیزی که کیان و هستی شما را نابود میکند، قدرت انطباقپذیری ندارد و این مسئله خیلی خوب در فیلم «نفس» نشان داده شده است؛ بیمادری، یک مادربزرگ بسیار بدزبان و بدرفتار، بیماری در منظر کودک بسیار خطرناک پدر، فقر سهمگین، آزادیهایی که از یک کودک دریغ میشود، تنگناهایی که بهخاطر قالبهای اجتماعی تحمیل میشود و اینکه عالم واقع بهقدری سخت بود که باید به انضمام آن به عالم رؤیا به صورتی قابلتحمل و قابلفهم فکر کرد. «بهار» همه این موارد را، هم احساس میکرد و هم به صورتی تحمل کرده و پختهتر میشد، اما همه اینها یک طرف و جنگ یک طرف دیگر، جنگ کیان و هستی را از بین میبرد.
التیامبخشی و شفابخشی عالم رؤیا و خیال برای کودک در فیلم از طریق کتابخواندن حاصل میشد. اگر خیال به واقعیت ضمیمه شود، درد و رنجمان کاهش پیدا میکند. این نکتهای است که جای تأکید دارد؛ بهخصوص برای جوامعی مانند جامعه ما که عالم واقعیتهایشان، عالم کاهنده و تضعیفکننده است و قدرت شفابخشی و التیامبخشی عالم تخیل و خیال، در این فیلم به زیبایی تصویر شده بود. توجهکردن به چیزهایی که در حال فراموششدن است، از نکات دیگری است که در این فیلم وجود دارد. چیزهایی مثل اینکه یک پیرزن از لباسش سنجاق آویزان میکند و رفتار خانممکتبیها و معلمان مکاتب که امروز کمتر دیده میشوند یا دیده نمیشوند. این ضبطکردن مسئله مهمی بود. اگر هنر آن را ضبط نکند، خیلی چیزها از بین میرود و قدرت فهم گذشته را از دست میدهیم.
بارزترین مسئله این فیلم، بهتصویرکشیدن شخصیت کودک داستان است. نویسنده و کارگردان این فیلم، توانسته از وضع کنونی خود فاصله گرفته و در روان یک دختربچه برود. این در توان هرکسی نیست و من این اعجاب را دارم که نرگس آبیار چه خوب توانسته در پوست یک دختربچه برود که به نظر من تخیل خیلی قوی و یک انسانشناسی قوی میخواهد. اهمیت این نکته در فهم دیگران و اخلاقیزیستن است؛ هرچقدر انسان قدرت تخیلش قویتر شود، هم فهم حرکات، گفتار و اندیشههای دیگران قویتر میشود و هم اخلاقیتر زندگی میکند. تبیین، القا و تلقین صلحطلبی و صلحگرایی و نفی خشونت، در این فیلم گویا بود. هر چیزی جز خشونتِ جنگ، میتواند جنبه سازندهای داشته باشد، اما جنگ جنبه سازندهای ندارد. برای اینکه باید بمانی تا ساخته شوی و خشونت جنگ، این قضیه را منتفی میکند. به زبان دیگر، فیلم «نفس» به صورت سلبی پیام خود را میرساند و بهجای اینکه دم از صلحگرایی بزند، دم از جنگگریزی میزند. شاهکارهای ادبی وقتی به صورت فیلم درمیآیند، آن جلوهگری اثر ادبی را ندارند و نوشته بهتر از فیلم میتواند مطلب را القا کند. چیزی که باید اعتراف کنم این است كه وقتی فیلم را میدیدم میگفتم کاش سناریوی این فیلم منتشر میشد. چیزهایی در این اثر وجود داشت که برای من جالب بود.
⭕️ قابل ذکر است که این متن در روزنامه شرق (مورخ 02/09/95) در قالب یادداشت منتشر شده است، که در واقع جواب های #مصطفی_ملکیان به پرسش هایی در رابطه با فیلم است.
@sedanet