وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.51K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
ادامه قسمت قبل👆

✅به نظرم گوهر روشن فکری التزام به نقد است. این نقد از جمله خود عقل را هم شامل می شود. پروژه ی اصلی روشن فکری به یک معنا بسط و گسترش مدرنیته است. و اگر در جامعه ای دین نقش برجسته و مهمی در حیات سیاسی و اجتماعی جامعه ایفا کند، در آن صورت روشنفکران به تبع ناگزیرند که به امر دین هم بپردازند. روشنفکران دینی کسانی هستند که می کوشند قرائتی از دین به دست بدهند که مانعی بر سر راه بسط و گسترش مدرنیته نباشد.

✅فضل الرحمان معتقد است که احکام و قواعد حقوقی دین هر کدام برای تأمین مصلحت خاصی وضع شده اند اما کاملا ممکن است که شرایط اقتصادی، سیاسی و تاریخی زمانه چندان تغییر کند که لفظ قانون حافظ روح آن، یعنی مصلحت مورد نظر نباشد. در آن صورت باید ظاهر قانون را به نحوی تغییر دهیم که روح قانون محفوظ بماند و برای آنکه روح یا مصلحت اصلی قانون را دریابیم باید آن حکم یا قانون را در بستر تاریخی و فرهنگی آن قرار دهیم و بفهمیم. فرآیند که به آن Contextualization می گویند. برای مثال، در قرآن آمده است که مردان می توانند تا چهار همسر اختیار کنند. در گام نخست، ما باید برای فهم معنای اصلی این حکم آن را در سیاق تاریخی اش ببینیم. در جامعه مردسالار اعراب در آن زمان، مردان حافظان امنیت و معیشت خانواده بودند، و زنی که مردش را از دست می داد خودش و فرزندانش با مخاطرات جدی روبرو بودند و چون بسیاری زنان همسران خود را در جنگها از دست می دادند، انتظار بر این بود که مردان باقی مانده سرپرستی بیش از یک خانواده را برعهده بگیرند و سنت چندهمسری پاسخی به این نیاز اجتماعی بود. اما البته مردان از این وضعیت سوء استفاده می کردند و برای لذّت جویی خود شمار نامحدودی همسر اختیار می کردند. حکم قرآنی در عین آنکه اصل این رویه را در آن شرایط تصویب کرد، اما دو قید مهم بر رویه جاری در آن جامعه نهاد: نخست آنکه شمار همسران نباید از چهار بیشتر شود؛ و دوم آنکه حتی در آن موارد هم مرد در صورتی مجاز به داشتن چند همسر است که بتواند میان آنها به عدالت رفتار کند. بنابراین، این حکم که برای حمایت از زنان و کودکان بی سرپرست بود، در آن زمان عادلانه به نظر می آمد. اما در روزگار ما که زنان دیگر برای امنیت و معیشت شان محتاج مردان نیستند، این حکم آن مصلحت اصلی را دیگر تأمین نمی کند، و لفظ قانون ناقض روح قانون است. و به همین دلیل است که فضل الرحمان حکم تعدد زوجات را در روزگار ما منتفی می داند.


✅بحثهایی که در باره ساعات روزه داری در روزهای بلند تابستان در پاره ای مناطق کره زمین مطرح است، یا قربانی کردن در مراسم حج، و امثال آنها نشان می دهد که احکام عبادی هم می توانند مشمول تغییر یا اصلاح شوند


✅به لحاظ تاریخی بسیاری از احکام دینی قبل از اسلام هم وجود داشته و صرفا مورد تایید شارع قرار گرفته است. این احکام به اصطلاح امضایی محصول و برآیند تجربه های زیسته قوم در طول قرنها بوده است. بنابراین، معقولترین تفسیری که از تأیید و امضای آنها توسط شارع می توان داشت این است که شارع عقل انسانی را در تدبیر زندگی انسانی علی الاصول معتبر می داند و مادام که آن احکام مصالح و منافع جامعه را بخوبی تأمین می کند، تداوم التزام به آنها از منظر شارع بلامانع است. برای همین است که در نظام حقوق اسلامی «عرف» به عنوان یکی از مهمترین منابع احکام بشمار می رود.


✅من نظرم را در خصوص وحی در کتاب رساله ی دین شناخت و نیز سخنرانی اخیرم تحت عنوان «آکاهی، تجربه وحیانی، و روایت رؤیا» مطرح کرده ام. به نظر من، از یک حیث می توان صورت مسأله را این دانست که آیا ما تلقی ای رئالیستی از وحی را قابل دفاع می دانیم یا نه. تلقی کلاسیک از وحی که من از آن دفاع می کنم رئالیستی است، یعنی بر مبنای این فرض است که پیامبر در واقع با منبع وحی که الوهیتی استعلایی است وارد نوعی رابطه زبانی می شود که به آن وحی می گوییم. اما از بیانات اخیر آقای سروش برمی آید که ایشان بیشتر به سوی نوعی تفسیر ضدرئالیستی از وحی متمایل شده اند. البته بیانات ایشان هنوز از اظهارنظرهای غیرفنی و ذوقی فراتر نرفته است. بنابراین، برای نقد دقیقتر نظرات ایشان باید در انتظار باشیم که ایشان وقتی تقریری علمی و دقیق از مدعیات خود ارائه کنند تا داوری سنجیده درباره اصل مدعا و استدلالهای ایشان امکان پذیر شود.


✅اخیرا ایشان (دکتر سروش) را در کنفرانسی در دانشگاه Dayton در اوهایو دیدم و دیدار و گفت و گوی بسیار گرم و صمیمانه ای با هم داشتیم.

متن کامل این گفت‌وگو👇
✨ → goo.gl/yVFqTt
@sedanet | @arash_naraghi
🍁 #سروش_محلاتی : تقلیل در «تنوع آرا»، «شجاعت بیان» و «پویایی نظر»، عوامل اصلی رکود تفکر سیاسی در حوزه

✅ تنوع و تکثر با شرایطی که امروز وجود دارد، مثل گذشته نیست؛ یعنی در گذشته این امکان وجود داشت که شخصی مثل حاج‌ شیخ عبدالکریم به‌راحتی در درس خود بگوید ما حکومت اسلامی نداریم؛ اما امروز چنین حقی به فقها محول نشده و چنین اتفاقی نمی‌تواند بیفتد و اگر هم فقیهی احیاناً چنین نظری داشته باشد، ترجیح می‌دهد سکوت کند. حتی میراث گذشته‌ای هم که از پیشینیان داشتیم قابل ارائه و عرضه نیست؛ مثلاً کتابی که درباره‌ی درس‌های آیت‌الله حائری در این زمینه چاپ شده است ـ به قلم آیت‌الله اراکی شاگرد بزرگ و برجسته ایشان ـ وقتی به این موضوع رسیده، بیست صفحه را حذف و بعد منتشر کردند! یعنی زمانی می‌شد این حرف را در حوزه درس گفت؛ اما دیگر نمی‌شود. آیت‌الله وحید خراسانی ـ یکی از علما و مراجع بزرگوار معاصر ـ چند سال پیش در مسجد اعظم کتاب بیع را درس می‌دادند؛ وقتی می‌رسند به بحث اولیا و این‌که چه کسانی دارای ولایت هستند، به این‌جا که رسیدند این بحث را حذف کردند؛ در حالی‌که نظم طبیعی بحث فقهی اقتضا می‌کند که در بحث اولیای امور این بحث مطرح شود که چه کسی دارای ولایت است؟ فقیه ولایت دارد یا نه؟ این سیرِ تعریف‌شده‌ی درس است؛ اما ایشان این درس را چند سالی که مطرح می‌کردند می‌گفتند: «این قسمت را ما مطرح نمی‌کنیم» و سراغ مسائل بعدی می‌رفتند. در گذشته چنین اتفاقی نمی‌افتاد؛ هر کسی با هر دیدگاهی می‌توانست نظر خود را مطرح کند؛ در واقع کسی تعیین تکلیف نمی‌کرد و خود شخص هم محدودیتی از درون احساس نمی‌کرد و مانعی نیز برای طرح دیدگاه‌های خود نمی‌دید.


✅‌ صراحت و شفافیت هم رو به تقلیل است؛ زیرا افراد سعی می‌کنند که اگر حرفی و نکته‌ای دارند، خیلی روشن و آشکار مطرح نکنند. خدا رحمت کند مرحوم آیت‌الله موسوی اردبیلی را؛ ایشان در نظام صاحب مسئولیت بودند؛ بعد به قم آمدند و در جایگاه مرجعیت قرارگرفتند. استفتائی از ایشان شد بدین مضمون: «نظرتان را درباره ولایت فقیه و مطلقه بودن آن بیان کنید». پاسخ ایشان: «اصل ولایت مسلم است؛ تفصیل آن در این‌جا میسر نیست». خیلی جاها دیده می‌شود که می‌گویند از من نپرسید. اجمالاً این است که من کلیتش را قبول دارم و بیش‌تر از این میسر نیست مطرح شود. بنابراین یک بخشی از مسائل ناگفته باقی می‌ماند که اتفاقاً همان بخشی است که به سیاست مربوط می‌شود. چند سال قبل در نجف در محضر آیت‌الله سیستانی بودم و با ایشان همین مسأله را مطرح کردم؛ پرسیدم نظر شما در این زمینه چیست؟ ایشان فرمودند: «من دراین‌باره نه خودم چیزی گفته‌ام و می‌گویم و به دفتر هم توصیه کرده‌ام که هیچ سؤالی را در این زمینه پاسخ ندهند»


✅ زایش و تغییر و تحولی هم که وجود داشت ـ به ضرورتِ یافتن پاسخ‌های جدید برای مسائل جدید ـ دیگر بدان صورت وجود ندارد و ما در همان وضعیت گذشته، توقف کرده‌ایم. سوژه‌ها و بحث‌های خوبی در گذشته مطرح بوده که الآن می‌تواند مورد بحث قرار بگیرد؛ مثلاً بعضی مسائل، آخرین بار در سال ۱۳۶۸ و هنگام تجدید نظر در قانون اساسی مطرح شده‌اند؛ آن‌جا مطرح شد که نظارت بر قدرت چگونه باید مشخص شود و تمام شد.


✅ پس از این حوادث و وقایع در این دو دهه اخیر، حداقل در حوزه‌ی علما و فقها، ما دچار یک رکود شده‌ایم. این وضعیت کنونی ما به شکل غالب است؛ هرچند در میان علمای ما بوده‌ و هستند کسانی که در عین حال نظرات خود را ابراز می‌کنند؛ ولی در شرایطی که تفکر هزینه داشته باشد، قهراً آسیب جدی به آن وارد می‌شود.

صوت و متن کامل👇
✨ → goo.gl/0CYATd
🌱 @sedanet
🍁 هر کجا مرز کشیدند، شما پُل بزنید
✍️ #صدیق_قطبی / 11 اسفند 95

جاناتان سوییفت گفته است: «ما انسانها فقط آنقدر دین داریم که باعث انزجار و بیزاری‌مان از یکدیگر شود نه آنقدر که سبب شود یکدیگر را دوست بداریم.»(یک‌پنجره، ترجمه‌ی سیمین صالح)

استاد مصطفی ملکیان در سخنرانی «آشتی‌پذیری/ناپذیری عقلانیت و معنویت/ 30 بهمن 95» اشاره‌ی مهمی کردند به خاصیت تفرقه‌افکنی، دیوارکشی و مرزگذاری سیاست و نهاد دین.
تجربه‌ی تاریخی گواه این مدعاست که ارباب حریص قدرت و سوداگران ناسره‌ی دین، غالباً و قاعدتاً از دیوارکشی و مرزبندی، سود می‌برند. از ایجاد شکاف و افکندن فاصله، بازار و کسب‌شان رونق می‌گیرد.
دلشدگان قدرت، از فاصله‌ها استقبال می‌کنند.
عرفان و هنر اما، کارشان پیوند زدن است. وصل کردن و متحد ساختن.

به نظر می‌رسد هر چه تلقی دیندارانه‌ی ما بیشتر فقاهتی و بیشتر عقیدتی(کلامی) باشد، خاصیت مرزگذاری و فاصله‌افکنی غلیظ‌تری پیدا می‌کند. نگاه عارفانه به مضامین و تعالیم دینی(که به تعبیر دکتر شفیعی کدکنی چیزی جز نگاه جمال‌شناسانه نیست)، از این آفت، برکنار است. بنابراین، می‌شود به سخن استاد ملکیان قیدی توضیحی زد و آن اینکه غلبه‌ی نگاه فقهی- کلامی به دین، دستمایه‌ی مرزگذاری و فاصله‌‌افکنی است و نه هر نوع تلقّی دیندارانه. عارفان ما که در سنت دینی تنفس می‌کردند، آشتی را جان دین و گوهر عرفان می‌دیدند.

ابوالحسن خرقانی گفته است: «با خلق خدا صلح کردم که هرگز جنگ نکردم.»(تذکرة‌الاولیا)
کسی از شیخ ابوسعید ابوالخیر می‌پرسد: «ای شیخ! مرا می‌باید که بدانم که تو چه مردی و چه چیزی؟» ابوسعید ابوالخیر پاسخ می‌دهد: «ای درویش! ما را بر کیسه بند نیست و با خلق خدای جنگ نیست.»(اسرارالتوحید، محمدبن منور)
«[از خواجه عبدالله انصاری] سؤال کردند از تصوف، فرمود: ظاهر بی‌رنگ و باطنِ بی‌جنگ.»(از هرگز و همیشه‌ی انسان، به کوشش شفیعی کدکنی)

اهالی هنر و عرفان، ما را متوجه بُعد بی‌رنگ و مشترک وجودمان می‌کنند. متوجه «هیچستان»ی که از غلغله‌ی رنگ و کثرت، آسوده است. آنجا که درها وا می‌شوند، مرغان زمان و مکان، خاموش می‌مانند، حجاب نقش‌ها یکسو می‌شود و خلوص هرچیز، پیداتر می‌شود. آنجا که گرگ و میش، هم‌پا می‌شوند:
«آنی بود، درها وا شده بود.
برگی نه، شاخی نه، باغ فنا پیدا شده بود.
مرغان مکان خاموش، آن خاموش، این خاموش، خاموشی گویا شده بود.
آن پهنه چه بود:
با میشی گرگی همپا شده بود.
نقش صدا کم رنگ، نقش ندا کم رنگ، پرده مگر تا شده بود.
من رفته، او رفته، ما بی ما شده بود.
زیبایی تنها شده بود.
هر رودی دریا
هر بودی بودا شده بود.»(سهراب سپهری)

از نزدیک که نگاه می‌کنیم، تفاوت‌ها چشم‌گیرند و مرزها پراهمیت. هر چه بیشتر که فاصله بگیریم و دورنگرتر باشیم، مرزها ناچیزتر و تفاوت‌ها کم‌اهمیت‌تر می‌شوند.
عرفان و هنر، ما را دورنگرتر می‌کند.
اصغر فرهادی یک فضانورد و یک دانشمند ناسا را به نمایندگی از خود به مراسم اسکار فرستاد. فیروز نادری درباره دلیل این انتخاب گفت:‌ «انوشه انصاری فضانورد است و به ایستگاه فضایی بین‌اللملی سفر کرده است و من برای ناسا کار می‌کنم و مدیریت برنامه مریخ ناسا و منظومه شمسی را برعهده داشته‌ام. به نظرم دلیلش این است که اگر از جو زمین خارج شوید به زمین نگاه کنید، اثری از مرزها نمی‌بینید و آنچه پیش روی شماست یک زمین زیبا است. فرهادی ما دو تن را برگزید تا این پیام را منتقل کند.»

«روزی خواهم آمد و پیامی خواهم آورد...
هر چه دشنام از لب خواهم برچید
هر چه دیوار از جا خواهم برکند
رهزنان را خواهم گفت: کاروانی آمد بارش لبخند...
آشنا خواهم کرد
راه خواهم رفت
نور خواهم خورد
دوست خواهم داشت»(سهراب سپهری)

آنان که ریشه‌هایشان در هنر و عرفان تنیده است می‌گویند: «کاش دیواری میان ما نبود».
دست در دست هم می‌نهند تا نگذارند عقیده‌پرستان، شکل‌زدگان و قالب‌پیشه‌گان دینی، و کاسبان سیاست و قدرت، دیوارها را بلندتر کنند و مرزها را پررنگ‌تر. آنان که دین را عارفانه می‌فهمند و زندگی و هستی را از دریچه‌ی هنر به تماشا می‌نشینند، هم‌نوا با شاعر افغان، «نجیب بارور»، صلایمان می‌زنند:
«هر کُجا مرز کشیدند، شما پُل بزنید»

🌱 @sedigh_63 | @sedanet
🗻 http://s2.picofile.com/file/8288085284/8yy7t.jpg
Audio
#مصطفی_ملکیان : حجاب معاصرت ؛خودشیفتگی
📕 @sedanet
🍁 خوب می‌دانم که گریه‌های بزرگی در انتظارم است.
وقتی مادرم بمیرد من سخت گریه خواهم کرد.
این را از همین حالا می‌دانم.
یعنی سال هاست که می‌دانم.
از یادآوری‌اش به وحشت می‌افتم اما هیچ روزی را بدون فکر کردن به آن نگذرانده‌ام.
اگر طوبی- خواهرم- بمیرد من باز هم گریه خواهم کرد به شدت.
شانه‌های من از گریه بر گور او خواهند لرزید و من فکر خواهم کرد که دنیا به آخرین نقطه‌اش رسیده است.
نرسیده است، اما هیچ مرگی دنیا را به آخرین نقطه‌اش نخواهد رساند.
ما را اما شاید برساند...

📘 @sedanet

✍️ مصطفی مستور | من گنجشک نیستم
🌄 http://s5.picofile.com/file/8288114392/gy67.jpg
🍁 مناظره #رضا_بابایی و #مهدی_ابوطالبی با عنوان دین و تمدن سازی
صوت و فیلم | برنامه زاویه | 11 اسفند 95 👇
✨ → goo.gl/s0qCbr
@sedanet | @rezababaei43
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 چگونه دیگران را ببخشیم و گذشته های تلخ را فراموش کنیم ؟!
📀 مدت كليپ ۹ دقیقه و ۲۸ ثانیه

💠 مركز مشاوره دانشگاه تهران
@UTcounseling | @sedanet
🍁 نگاهی به رویکرد هرمنوتیکی پروفسور «فضل‌الرّحمان» در تفسیر قرآن
✍️ دکتر علیرضا آزاد

✅فضل‌الرحمان دیدگاه رایج مبنی بر این که قرآن کتاب احکام است را بر نمی‌تافت و از این که فقهاء به جای تأسیس یک نظام حقوقی مبتنی بر اصول عالی اخلاقی و گنجاندن احکام فقهی در راستای آن نظام هماهنگ، فقه را ثانی إثنین و نه تالی تلو اخلاق قلمداد کرده‌اند، ابراز تاسف می‌کند و منشأ این اشتباه را عدم توجه به بافت فرهنگی- تاریخی زمان نزول می‌داند.

✅فضل الرحمان در کتاب اسلام و مدرنیته می‌گوید: «هر جا مفسران کوشیده‌اند تا تنها از راه قرآن به استنباط احکام فقهی بپردازند. مثلاً در حوزه قوانین کیفری که حدود خوانده می‌شود، نتیجه رضایت‌بخشی به دست نیامده است»

✅به عقیده وی بر اساس آیات قرآن، مردان چنان‌چه نتوانند عدالت را در حق همه همسران شان رعایت کنند، ‌نباید بیش از یک همسر اختیار نمایند ‌و با صراحت اضافه می‌کند که هر اندازه که آنان تلاش کنند باز هم در پیش گرفتن رفتاری عادلانه غیر ممکن خواهد بود. اما از سوی دیگر قرآن به مردان اجازه داده است که چهار همسر داشته باشند. به نظر او راه جمع این آیات این است که بگوییم قرآن می‌خواست خوشبختی زندگی خانوادگی را به حداکثر برساند و برای این هدف ازدواج با یک همسر را مطلوب می دانسته اما از سویی باید این هدف اخلاقی را با واقعیت جامعه عربستان آن روزگار که چند همسری چنان در آن ریشه دوانده بود که از بین بردن آن بدون نفی خود هدف اخلاقی هرگز میسر نمی شد، سازگار می‌کرد. بنابراین قرآن تعدد زوجات را در سطح فقهی پذیرفت اما با گنجاندن شرایطی آن را محدود کرد و در عین حال تصریح نمود که برای رفتن به سوی هدف اصیل پیامبر، جامعه تک همسری مطلوب است. همچنین مقرر داشت که زندگی زناشویی باید بر مبنای عشق و علاقه متقابل استوار گردد و همسران همانند لباس یکدیگر باشند.

✅به نظر فضل‌الرّحمان ارتباط بین وحی و بافت فرهنگی و اجتماعی جامعه‌ای که قرآن در آن نازل شده، پس از چند سده از میان رفته و همین امر سبب ایجاد گسلی فرهنگی گشته که منشأ خلل‌های فراوانی در فرآیند تدوین کلام و فقه اسلامی شده است. پیامد طبیعی اخذ مفاهیم سنتی وحی بدون در نظر گرفتن بافت اجتماعی- تاریخی آن باعث شد که احکام قرآن در همه زمان‌ها و مکان‌ها قابل اجرا انگاشته شود و بسیاری از عالمان گمان کنند که چون قرآن از جانب خداوندی است که علم به گذشته، حال و آینده دارد، ‌هر آن چه در آن است نیز باید با همه زمانها و مکان‌ها سازگار باشد. توجه حداقلی فقیهان به اسباب نزول، ناشی از همین سوء برداشت است.

✅به عقیده او احکامی که در آیات فقهی قرآن بیان شده است، متناسب با شرایط ویژه عصر نزول می‌باشد و تسرّی آنها به همه اعصار بدون در نظر گرفتن مقتضیات فرهنگی- اجتماعی اقوام و ملل و شرایط زمانی و مکانی آن‌ها کمکی به تحقق اهداف عالیه این کتاب آسمانی نمی‌کند. لذا می‌گوید: «امروزه نمی توان دستورات قرآن را عیناً و جزء به جزء عملی ساخت و در جامعه اجرا کرد زیرا این امر ممکن است مانع تحقق بسیاری از اهداف قرآن شود.»

✅به نظر او باید قرآن را بر اساس زمینه خاص فرهنگی- تاریخی عصر نزول فهمید و پس از استنباط اصول کلی و روح حاکم بر پیام قرآن در آن برهه تاریخی،‌ آن اصول را متناسب با شرایط کنونی جامعه و متقضیات بشر امروز به کار گرفت. او از دو سطح مطلوب و مشروط بر احکام اخلاقی- فقهی قرآن سخن می‌گوید. عبدالله سعید دیدگاه فضل‌الرّحمان را در مورد این دو سطح را چنین تنقیح می‌کند:
«سطح مطلوب ممکن است در زمان وحی حاصل گردد یا نگردد اما مشروط آن چیزی است که در زمان وحی با در نظر گرفتن محدودیت‌های ساختاری جامعه پیامبر و شرایط آْن زمانه، قابل دستیابی باشد. بستگی شدید قرآن با شرایط موجود در زمان وحی ایجاب می کند که تعالیم آن ناظر به مسائل آن زمانه و شرایط ویژه مردمان آن باشد، ‌در عین حال که متضمن وضعیت مطلوب است که مسلمانان باید در شرایط و زمان‌های دیگر در پی آن باشند. ففضل‌الرّحمان استدلال می‌کند که بهترین ابزار قابل دسترسی برای فهم مطلوب و مشروط در بیانات قرآنی نقد تاریخی است… وی در عین حال خاطرنشان می‌کند که در ساختار فقه اسلامی و تفسیر قرآن به تمایز بین مطلوب و مشروط اهمیت اندکی داده شده است.»

✅مهمترین راه‌کار فضل‌الرحمان برای اصلاح روش‌شناسانه، ارائه نظریه دو حرکتی برای تفسیر هرمنوتیکیِ قرآن است که در ادامه این نوشتار به شرح آن خواهیم پرداخت....


متن کامل👇
✨ → goo.gl/Yp2Rlf
@sedanet
🍁کافر حربی ، مظلوم‌ترین گروهِ بی‌مدافع
✍️امیر #ترکاشوند

ما مسلمان‌ها از ناحیۀ آرای فقهای قدیم، به مشکلات زیادی در زندگی فردی خانوادگی اجتماعی و سیاسی برخورده‌ایم ولی کم‌تر به پیامدهای وحشتناکِ آن آرا در مورد غیرِمسلمان‌ها(کفار) می‌اندیشیم؛ به همین خاطر با تأسی به سخن زیبای حضرت فاطمه (الجار ثم الدار) ،که این روزها گرامی‌داشتِ پرکشیدنش به سوی ملکوت است، اولویت را از خود و مسلمان‌ها به سمت دورترها یعنی نامسلمان‌ها می‌بَرَم.

در اذهان مردم، گذشته از آن‌که واژۀ کافر/کفار خودش به تنهایی «تنفّرآمیز ، موجب چِندِش ، و مَجمَعِ همۀ صفات بد» است، همچنین اگر با واژۀ حَربی (جنگجو) ترکیب شود این تصور را پیش می‌آوَرَد که مراد از آن، این است که یک عِدّه کافرِ ازخدابی‌خبرِ بی‌همه‌چیز، به منطقه‌ای مسلمان‌نشین حمله کرده‌اند و دست به کشتار و غارت و اشغال و هتک نوامیس زده‌اند! پس چه نشسته‌اید برخیزید و از مسلمانان مظلوم و ستمدیده در برابر کفارِ فلان‌وبهمان‌شده دفاع کنید!

و امّا توضیح خودِ علمای سنتی در این باره چیز دیگری است. آنان می‌گویند:
هرکس در هر زمان و مکان در هر قَرن و قارّه، اگر به رئوس اعتقادیِ ما مسلمانان «و مشخصاً به پیامبرمان» ایمان نیاورَد و مسلمان نباشد، کافر قلمداد شده و جزو کفار! است.
وحربی نامیدن‌شان نیز نه از آن رو است که به جایی حمله کرده باشند بلکه از آن رو حربی نامیده می‌شوند که با ایمان نیاوردن به آخرین فرستادۀ خدا رسماً در مقابل آفریدگار ایستاده و با این نپذیرفتن و مخالفت، عملاً اعلام جنگ به خدا کرده‌اند! و چون به جنگِ برنامۀ خدا رفته‌اند پس بر مسلمین واجب است که بر آن‌ها (در هر قَرن و قارّه که باشند، لااقل سالی یکبار) حمله آورده و وادارشان کنند که اسلام بیاورند تا زمین از لوث کفر و کفار زدوده شود...

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/3OFH6I
🌾 @sedanet | @baznegari
🍁 سخنرانی #مرتضی_مردیها با عنوان فواید ویتگنشتاین
انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه تهران
صوت | 10 اسفند 95
✨ → goo.gl/wYzv2B
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
🍁 سه اثر سر و کار داشتن با زیبایی

سر و کار داشتن با زیبایی سه اثر روانی بر انسان می‌گذارد که هر سه عامل‌هایی برای توسعه و تعمیق صلح هستند. نخستین اثر «سرشار از لذت کردن» انسان است. هرچه ادراک از زیبایی بیشتر شود، لذت هم شدیدتر و عمیق‌تر است. عمده اشخاصی که به ویرانگری، نزاع و خشونت تمایل دارند، کسانی هستند که در طول زندگی خود از لذت بهره کمتری برده‌اند.

هرچه سرشار از لذت بشویم، خشونت در ما پایین می‌آید. بنابراین هرچه از ادبیات و هنر لذت بیشتری ببریم، استعداد خشونت در ما کمتر دیده می‌شود.

دومین اثر روانی که زیبایی بر انسان می‌گذارد، مقوله «از خود بی‌خود شدن» و یا «از خود بیرون رفتن» است. این مقوله نیز باعث عمیق‌تر شدن لذت می‌شود. برقراری صلح بین انسان‌ها نیز با همین از خود بیرون شدن و به خود فکر نکردن و خود را فراموش کردن به‌دست می‌آید.

سومین اثر روانی که زیبایی بر انسان می گذارد عدم قطعیت است همه ما می‌دانیم که داوری نهایی در هنر وجود ندارد. حتی زیباترین آثار هنری در جهان را کسانی نپسندیده‌اند. به عنوان مثال بسیاری از منتقدان «ایلیاد و ادیسه» هومر و یا نمایشنامه‌های شکسپیر را که در زمره عالی‌ترین و زیباترین آثار ادبی و هنری در تاریخ هستند، بسیاری نقد کرده‌اند. بر این اساس هر کسی که هنرمندتر باشد، متوجه می‌شود که نباید قاطع و جازم صحبت کند. این عدم داوری نهایی باعث شده تا انسان‌های اهل هنر، اهل کثرت‌گرایی و در مقام عمل اهل مدارا باشند. بنابراین هرچه هنرمندانه‌تر زندگی کنید بیشتر به عقاید دیگران احترام می‌گذارید.

📘 @sedanet

سخنرانی #مصطفی_ملکیان در نشست هنر و صلح

🌅 http://s3.picofile.com/file/8288311892/8y9h.jpg
🎙 کارگاه یک روزه دکتر علی صاحبی (بر دریا کنار مثنوی)

کارگاه "بر دریا کنار مثنوی" آخرین برنامه ای است که سروش مولانا برای سال جاری تدارک دیده است. دکتر علی صاحبی که عضو هیئت علمی موسسه ویلیام گلسر استرالیا است، در این کارگاه قصد دارد سویه هایی از مولانا را به ما نشان دهد که شاید تا به حال کمتر به آن پرداخته شده است. صاحبی که او را می توان از اصحاب "نظریه انتخاب" بر شمرد، معتقد است، همه ی ما می توانیم ناخدای کشتی خود باشیم و اختیار تصمیم های خود را به دست گیریم و تبعات این تصمیم ها را کنترل کنیم. صاحبی قصد دارد در این کارگاه با استمداد از آموزه های جلال الدین بلخی به ما بگوید چطور می توانیم تصمیم های موثرتری در زندگی مان بگیریم و تبدیل به کسی شویم که می خواهیم. وی در این کارگاه به طور مشخص به این سوالات پاسخ خواهد داد:

*مولانا چگونه به سلامت روان انسان امروزی کمک می کند؟
*چگونه با استمداد از مولانا با واقعیت ها روبه رو شویم؟
*چگونه با استمداد از مولانا تاب آوری خود را در برابر درد و رنج ها افزایش دهیم؟
*معنای زندگی از نگاه مولانا چیست؟
*چه وجهی از تفکر مولانا را امروزه باید که نادیده گرفت؟
*چگونه با تمثیل های مولانا به سمت یک زندگی غنی، همه جانبه و معنا دار حرکت کنیم؟

📖📖 کارگاه بر دریا کنار مثنوی پنجشنبه 19 اسفندماه برگزار می شود. برای ثبت نام و کسب اطلاعات بیشتر با روابط عمومی موسسه سروش مولانا تماس بگیرید.

تلفن: 88253719-88255204
تلگرام: 09199020984
تلگرام روابط عمومی موسسه: @soroushmolana

🌄 http://s5.picofile.com/file/8288392184/Sa6_0.jpg
🍁 توهم کارآمدی فلسفه
✍️ رضا داوری اردکانی

بحث در خطرناک بودن یا بی خطر بودن فلسفه ها کار دشواری است و بخصوص اگر معنی خطیر و خطرناک درست معلوم نباشد. این بحث بجایی نمی رسد. فلسفه بیک معنی مسلماً امری خطیر است و با آن چه بسا که بنیاد هستی مردمان زیر و زبر می شود ولی این خطر را همه کس و حتی بسیاری از فلسفه خوانده ها درک نمی کنند. اگر گفته شود که با تفکر دکارت بشر در راه دیگر قرار گرفته و در عالم دیگر متمکن شده است شاید گفته را یک داعیه و پرمدعایی تلقی کنند زیرا عقل همگانی نمی پذیرد که یک طرح فلسفه که عده معدودی آن را می خوانند و از آن عده نیز بعضی مخالفند یا در آن چون و چرا و اما دارند در زندگی مردمان مؤثر افتد و البته فهم این قضیه آسان نیست اما اینکه کسانی آراء فیلسوفان را بپذیرند و از طریق بحث های فلسفه فکر و عادت فکری مردمان تغییر کند قابل فهم است. اگر در جایی هم از خطر فلسفه سخنی به میان می آید مراد اثر مستقیم فلسفه است. چشم ظاهربین اثر مستقیم فلسفه را می بیند اما این اثر چیز چندان مهمی نیست. ما چون از علم صرفاً علم یاد دادنی و یاد گرفتنی در نظر داریم می پنداریم که فلسفه همان چیزهائی است که در کتابها می نویسند و تعلیم می دهند. فلسفه چیز چندان زیادی بما یاد نمی دهد بلکه ما را تغییر می دهد. اگر فلسفه محدود به تعلیمات فلسفی بود هیچکس نمی بایست نگران باشد که از جانب فلسفه زیانی به کسی برسد یا سودی عاید کسی شود. فلسفه اگر سودی یا زیانی دارد از جایی و هنگامی می رسد که چشم و درک ظاهربین آن را در نمی یابد. رسم اهل فلسفه هم این نبوده است که به سود و زیان فلسفه ها بیندیشند بلکه فیلسوفان در آراء فلسفی چون و چرا می کرده اند...

متن کامل این مقاله👇
✨ → goo.gl/Mff7d3
@sedanet
🍁سخنرانی #مصطفی_ملکیان با موضوع ناسیونالیسم
ناسیونالیسم ، راه یا بیراهه؟ | دانشگاه زنجان | 10 اسفند 95
صوت و متن این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/m0dTkG
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
وبسایت فرهنگی صدانت
🍁 مناظره #رضا_بابایی و #مهدی_ابوطالبی با عنوان دین و تمدن سازی صوت و فیلم | برنامه زاویه | 11 اسفند 95 👇 ✨ → goo.gl/s0qCbr @sedanet | @rezababaei43
🍁 باد تمدن سازی در شیپور اشعری گری
✍️الف_آزاد

اخیرا مناظره ای در باب تمدن سازی و دین از برنامه زاویه پخش شد که برخی قسمت های آن بیش از هر چیزی تداعی گر مباحثات جدلی و جمله ی دیوجانس “diogenes ” در مورد آنتیستنس “antisthenes” بود که او را- شیپوری که جز خود هیچ نمی شنود- می خواند ،ابتدا خلاصه ای از دیدگاههای دو طرف مناظره ارائه میدهم و سپس مایلم برخی نکات در نقد طرفین مناظره مطرح نمایم...

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/873Yow
🌾 @sedanet | @maheno13
🍁 تقابل طب سنتی و مدرن ؛ واقعیت یا سوءتفاهم

دومین کرسی آزاداندیشی با عنوان تقابل طب سنتی و مدرن (واقعیت یا سؤتفاهم) در دانشگاه علوم پزشکی تهران در روز سه شنبه ۱۰ اسفند ماه ۹۵ برگزار شد.
دکتر رضایی زاده رئیس دانشکده طب سنتی دانشگاه (مدافع طب سنتی) و دکتر آرامش (منتقد طب سنتی) عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران در میزگرد هم اندیشی در تالار ابن سینای دانشکده پزشکی در ارتباط با تقابل طب سنتی و مدرن به گفت و گو پرداختند.

صوت این نشست👇
✨ → goo.gl/xSvLgv
🌾 @sedanet | @andishkadesadid
🍁 خداحافظ «پدر حقوقِ حیوانات»
✍️ #بهنام_خداپناه

هستند افرادِ بسیاری که وقتی خبر مرگشان را می شنوم بسیار ناراحت میشوم. ناراحت از اینکه کاش این افراد مثل بقیه مردم عمر نمی کردند. کاش دستکم می توانستم از عمرِ خود به عمر آنها بیافزایم، که قطعا وجودِ آنها با برکت تر و مثمرثمرتر از وجود من از برای این جهان بود، همچنانکه تا زمان مرگشان اینگونه بوده است.
تام ریگان، با نام کامل تام هوارد ریگان [Tom Howard Regan]، در سال 1983 معروفترین اثر خود با نام «دفاع از حقوق حیوانات» [The Case for Animal Rights] را منتشر کرد که همین اثر بود که شهرتی جهانی را در زمینه اخلاقِ رفتار با حیوانات [animal ethics] برای او دست و پا کرد. برجستگیِ ریگان از آنروست که درصدد گنجاندنِ حیوانات در سپهرِ حقوقی و اثبات این مطلب است که حیوانات نیز همچون آدمیان واجد حقوقی هستند. درحالیکه پیتر سینگر [Peter Singer]، مدافع آزادی حیوانات، از حیثی فایده باورانه [utilitarian] ضرورت توجه اخلاقی به حیوانات را بسیار قبلتر از ریگان مطرح کرده بود اما برجستگیِ ریگان، همانگونه که ذکر شد، به این دلیل است که او نماینده دیدگاهِ «حقوقِ طبیعی» [natural rights] است که درصدد اثبات «حقوق» برای حیوانات است، کاری که سینگر به عنوان نماینده دیدگاهِ فایده باورانه درصدد آن نیست و هیچگاه از زبانِ حقوق استفاده نمی کند.
ریگان که در فرهنگی بزرگ شده بود که گوشتخواری جزء لاینفک آن بود، طبق گفته خود، به خاطر چند رویداد، نهایتا به یک وِگَن [vegan] تبدیل شد...

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/iraoNB
🌾 @sedanet | @Bekhodnotes
🍁 صوت و متن نشست "امکان و امتناع گفت‌وگو میان نخبگان" در گفتارهایی از مصطفی ملکیان، سارا شریعتی و محمدعلی ایازی 👇
✨ → goo.gl/MVkaVb
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🍁 بررسی کتاب «عقل و استدلال و عقلانیت» نوشته سعید زیباکلام
✍️ #زهیر_باقری_نوع‌پرست

غم‌انگیزترین نکته‌ی این کتاب در همان ابتدا در قدردانی‌نامه نگاشته شده است، جایی که نویسنده از «سوختن پانزده سال از عمر خود» برای نگارش این کتاب سست و سطحی خبر می‌دهد.
سعید زیباکلام در کتاب «عقل و استدلال و عقلانیت» سعی دارد آنچه را عقلِ متاثر از عصر روشنگری می‌نامد، به چالش بکشد. در این راستا او دو پروژه‌‌‌ی موازی را در کتاب خود پی می‌گیرد. اول سعی دارد در بحث‌هایی به ظاهر فلسفی نشان دهد آنچه عقل روشنگری نامیده می‌شود، وجود ندارد و در پروژه‌ی دوم در تلاش است نشان دهد که آیه‌های قرآن نیز موید سخنان او هستند (یا چیزی شبیه به این). در این بررسی کوتاه من صرفاً به بخش‌ نخست اشاره می‌کنم و اینکه آیا فهم ایشان از قرآن قابل دفاع و دقیق است یا خیر، به افرادی که در این زمینه آَشنایی دارند، می‌سپارم...

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/RnBHtp
🌾 @sedanet | @philosopherin