☘️ در دفاع از نقدِ درون‌زا
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
منتشر شده در در دوماهنامه‌ی مروارید
🔅نقد از همان ابتدا دچار نوعی پارادوکس است. از یک سو، در فرایند نقد، منتقد بناست موضع و رویکرد خود را مطرح کند و نقد با اغراض و دغدغه‌های او پیوند خورده است، اما از سوی دیگر، اگر منتقد برای نقدِ یک موضوع از مبانی خویش آغاز کند، نقدش نسبت به موضوع، همواره بیرونی و در نتیجه، ناموثر باقی خواهد ماند. خطایی که عمدتاً رخ می‌دهد این است که گویی منتقد، نقد را نه خطاب به باورمندان به موضوع نقد، بلکه خطاب به تماشاچیانی بیرون از آن مطرح میکند.
🔅به بیان دیگر، این منتقد (که می‌توان او را جدلی نامید) می‌کوشد تا در فرایند نقد، بیش از اقناع طرف مقابل، همفکران خودش را راضی نگاه دارد. از همین رو چنین منتقدی، نقد را از منظر خویش و با تکیه بر جهان‌بینی خویش و پیش‌انگاشت‌های نظری خویش می‌آغازد. این امر اما خودِ نقد را بی‌اثر می‌سازد. نقد باید به جای تسویۀ حساب یا حملۀ از بیرون، به مواضع دشمن، تناقضات درونی موضوع مورد نقد را برملا کند. در این معنا نقد باید از درون عمل کند.
🔅در واقع، مقدمات و پیش‌انگاشت‌هایی که نقد با تکیه بر آنها می‌آغازد باید بنیادی‌ترین و مستحکم‌ترین مواضع و مبانیِ رقیب باشد. دقیقا برخلاف «جدل» که برای حمله به سراغ ضعیف‌ترین مواضع دشمن می‌رود. اتخاذ این رویه در نقد البته کاری بس طاقت‌فرساست. نقدِ رقیب با پیش‌انگاشت‌های خود او، نیازمند نوعی فداکاری و سطحی از همدلیِ، ولو موقتی، با دشمن است.
🔅منتقد باید بتواند مواضع و پیش‌انگاشت‌های خود را به حالت تعلیق درآورد تا بتواند به جای خصم بیاندیشد و به نقدی درون‌زا از دشمنش در مقام خودش راه ببرد. حال پرسش این است که اگر ماجرا برعکس شد یا اگر تعلیق دائمی شد چه؟ مگر نه اینکه، منتقد راستین در عین نقد رقیب، همواره باید گوشۀ چشمی به مواضع و انسدادهای فکری خودش داشته باشد؟ در این معنا، اگر منتقد برای نقد رقیب به‌راستی جامۀ او را بر تن کند و از مبانیِ او آغاز کند، چه بسا که این جامه به تنش خوش‌تر آید و موضع خصم را بپذیرد. اگر منتقد از منظر دشمنش به مسئله بنگرد، آیا منظر خود را از دست نخواهد داد؟ با این مقدمات اکنون می‌توان به طور مجزا به دو مسئلۀ کلیدی اشاره‌ای گذرا کرد که راه حل هر کدامشان در دل دیگری است: نخست، معیار نقد و دیگری، غایت منتقد.
متن کامل (pdf)👇
✨ → 3danet.ir/KSZ65
🌾 @Sedanet | @PhilosophicalHalt
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
منتشر شده در در دوماهنامه‌ی مروارید
🔅نقد از همان ابتدا دچار نوعی پارادوکس است. از یک سو، در فرایند نقد، منتقد بناست موضع و رویکرد خود را مطرح کند و نقد با اغراض و دغدغه‌های او پیوند خورده است، اما از سوی دیگر، اگر منتقد برای نقدِ یک موضوع از مبانی خویش آغاز کند، نقدش نسبت به موضوع، همواره بیرونی و در نتیجه، ناموثر باقی خواهد ماند. خطایی که عمدتاً رخ می‌دهد این است که گویی منتقد، نقد را نه خطاب به باورمندان به موضوع نقد، بلکه خطاب به تماشاچیانی بیرون از آن مطرح میکند.
🔅به بیان دیگر، این منتقد (که می‌توان او را جدلی نامید) می‌کوشد تا در فرایند نقد، بیش از اقناع طرف مقابل، همفکران خودش را راضی نگاه دارد. از همین رو چنین منتقدی، نقد را از منظر خویش و با تکیه بر جهان‌بینی خویش و پیش‌انگاشت‌های نظری خویش می‌آغازد. این امر اما خودِ نقد را بی‌اثر می‌سازد. نقد باید به جای تسویۀ حساب یا حملۀ از بیرون، به مواضع دشمن، تناقضات درونی موضوع مورد نقد را برملا کند. در این معنا نقد باید از درون عمل کند.
🔅در واقع، مقدمات و پیش‌انگاشت‌هایی که نقد با تکیه بر آنها می‌آغازد باید بنیادی‌ترین و مستحکم‌ترین مواضع و مبانیِ رقیب باشد. دقیقا برخلاف «جدل» که برای حمله به سراغ ضعیف‌ترین مواضع دشمن می‌رود. اتخاذ این رویه در نقد البته کاری بس طاقت‌فرساست. نقدِ رقیب با پیش‌انگاشت‌های خود او، نیازمند نوعی فداکاری و سطحی از همدلیِ، ولو موقتی، با دشمن است.
🔅منتقد باید بتواند مواضع و پیش‌انگاشت‌های خود را به حالت تعلیق درآورد تا بتواند به جای خصم بیاندیشد و به نقدی درون‌زا از دشمنش در مقام خودش راه ببرد. حال پرسش این است که اگر ماجرا برعکس شد یا اگر تعلیق دائمی شد چه؟ مگر نه اینکه، منتقد راستین در عین نقد رقیب، همواره باید گوشۀ چشمی به مواضع و انسدادهای فکری خودش داشته باشد؟ در این معنا، اگر منتقد برای نقد رقیب به‌راستی جامۀ او را بر تن کند و از مبانیِ او آغاز کند، چه بسا که این جامه به تنش خوش‌تر آید و موضع خصم را بپذیرد. اگر منتقد از منظر دشمنش به مسئله بنگرد، آیا منظر خود را از دست نخواهد داد؟ با این مقدمات اکنون می‌توان به طور مجزا به دو مسئلۀ کلیدی اشاره‌ای گذرا کرد که راه حل هر کدامشان در دل دیگری است: نخست، معیار نقد و دیگری، غایت منتقد.
متن کامل (pdf)👇
✨ → 3danet.ir/KSZ65
🌾 @Sedanet | @PhilosophicalHalt
صدانت
یادداشت محمدمهدی اردبیلی در دوماهنامه‌ی مروارید با عنوان «در دفاع از نقد درون‌زا» • صدانت
نقد از همان ابتدا دچار نوعی پارادوکس است. از یک سو، در فرایند نقد، منتقد بناست موضع و رویکرد خود را مطرح کند و نقد با اغراض و دغدغه‌های او پیوند خورده...
instagram.com/p/By1wTzBnIHX/
➖ اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم انسانی در تلگرام:
@News_sedanet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
@Sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
➖ اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم انسانی در تلگرام:
@News_sedanet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
@Sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
Instagram
وبسایت فرهنگی صدانت
. چه منظره‌‌ی غم انگیزی است تماشای مردمی که منتظرند خدا همه‌ی کارها را درست کند... #کامیلو_خوسه_سلا کتاب "خانواده ی پاسکوآل دوآرته"
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 الهیات مدرن: مقدمه
👤 #نعیمه_پورمحمدی
🔅 نعیمه پورمحمدی استاد الهیات و فلسفه، عضو هیأت علمی دانشگاه ادیان و مذاهب. او در مراکز علمی متعدد به تدریس کلام و فلسفه به زبان‌های فارسی و انگلیسی پرداخته و در همایش‌های علمی مختلف به این دو زبان مقالات پژوهشی خود را عرضه کرده است. از او مقالات متعددی به زبان‌های فارسی و انگلیسی و عربی منتشر شده است. تا کنون کتاب “ایمان و اخلاق: مقایسه رویکرد الهیات کرگور و اشاعره متقدم” (دانشگاه ادیان و مذاهب، ۱۳۹۰) به تألیف او و این کتاب‌ها به ترجمه او به چاپ رسیده است: “بازگشت به عقل” (نوشته‌ی جیمز کلارک)، “درباره خدا” (نوشته‌ی مایکل پامر)، “درباره شر” (دو مجلد، مجموعه مقالات در فلسفه و الهیات شر).
الهیات مدرن: قسمت اول (الهیات اعتراض)
الهیات مدرن: قسمت دوم (الهیات ضعف خدا)
کاری از کافه‌سرو
🌾 @Sedanet
🌾 @cafesarvvideos
👤 #نعیمه_پورمحمدی
🔅 نعیمه پورمحمدی استاد الهیات و فلسفه، عضو هیأت علمی دانشگاه ادیان و مذاهب. او در مراکز علمی متعدد به تدریس کلام و فلسفه به زبان‌های فارسی و انگلیسی پرداخته و در همایش‌های علمی مختلف به این دو زبان مقالات پژوهشی خود را عرضه کرده است. از او مقالات متعددی به زبان‌های فارسی و انگلیسی و عربی منتشر شده است. تا کنون کتاب “ایمان و اخلاق: مقایسه رویکرد الهیات کرگور و اشاعره متقدم” (دانشگاه ادیان و مذاهب، ۱۳۹۰) به تألیف او و این کتاب‌ها به ترجمه او به چاپ رسیده است: “بازگشت به عقل” (نوشته‌ی جیمز کلارک)، “درباره خدا” (نوشته‌ی مایکل پامر)، “درباره شر” (دو مجلد، مجموعه مقالات در فلسفه و الهیات شر).
الهیات مدرن: قسمت اول (الهیات اعتراض)
الهیات مدرن: قسمت دوم (الهیات ضعف خدا)
کاری از کافه‌سرو
🌾 @Sedanet
🌾 @cafesarvvideos
☘️ سلطنت مطلقه‌ی زبان فارسی
(ملاحظاتی انتقادی درباره‌ی مواضع سید جواد طباطبایی در قبال سیاست زبانی)
✍️#مهسا_اسداله‌نژاد #حسام_سلامت
🔅اخیراً جناب #جواد_طباطبایی در یادداشتی تلگرامی بر #محمد_خاتمی ، رییس‌جمهور اسبق ایران، نهیب زده است که متوجه نیست زمانی که از شیوه‌ی حکومت فدرالی دفاع میکند چه حرف مخاطره‌آمیزی می‌زند و بذر چه «تالی‌های فاسدی» را می‌پراکَنَد. به زعمِ طباطبایی، خاتمی «مصالح عالی کشور» را تشخیص نمی‌دهد و در مقام یک شهروند عادی صلاحیت ندارد درباره‌ی موضوعی سخن بگوید که چیزی درباره‌ی آن نمی‌داند. طباطبایی در انتهای یادداشتش به سبک و سیاق اندرزنامه‌نویسان به خاتمی توصیه میکند سخنانِ نسنجیده‌ی خود را پس بگیرد و اطرفیانش را نیز از ورود به این دست مباحث منع کند.
🔅استاد به همین مناسبت به مقاله‌ای از خود ارجاع می‌دهد که مهر ماه 95 در نشریه‌ی «ایرانشهر امروز» نوشت و در آن نسبت به خطرات و تهدیدهایی هشدار داد که افتتاح رشته‌ی زبان و ادبیات ترکیِ آذری در دانشگاه تبریز برای «وحدت ملی» به دنبال دارد. به چشم استاد طرح شتابزده‌ی حکومت فدرالی در ایران و طرح تدریس زبان‌های قومی در دانشگاه‌های کشور عملاً از یک جنس‌اند: هر دو، بنیان‌های وحدت سرزمینی ایران را به خطر می‌اندازند.
🔅به باور طباطبایی، آموزش زبان ترکی آذری در دانشگاه صرفاً تبلیغاتی سیاسی محض جلبِ نظرِ پان‌تُرک‌ها بوده است، غافل از آنکه چنین طرح‌های عوام‌پسندی کمر به تهدید «مصالح عالی کشور» بسته‌اند. پیش‌کشیدن مُناسبتِ حکومت فدرالی در ایران نیز، به همین سیاق، طرح شتابزده‌ی نظریه‌ای است که اساساً در قبال ایران موضوعیتی ندارد و صرفاً ریشه‌های تاکنون تناورمانده‌ی درخت دولت-ملت یکپارچه‌ی ایران را سست میکند.
🔅مجال مغتنمی است که یادداشت اخیر طباطبایی را بهانه کنیم تا عیار نقادی‌های وی بر آموزش زبان‌های محلی را بسنجیم و بررسی کنیم که مخالف‌خوانی‌های وی که همواره با توسل به «مصالح کشور» و «منافع ملی» و «وحدت سرزمینی» پیش می‌رود تا چه پایه از ایدئولوژی سیاسی‌ای پرده برمی‌دارد که ملت را نه همچون، اگر از زبان هگلی خودِ طباطبایی وام بگیریم، دیالکتیکِ «وحدت-در-کثرت» و «کثرت-در-وحدت» که به مثابه‌ی قسمی «وحدت تام» می‌فهمد که کثرت‌ها در آن پاک منحل شده‌اند.
🔅گفتن ندارد که این یادداشت نه از منظر دفاع از مواضع خاتمی که از چشم‌انداز نقد مواضع طباطبایی نوشته شده است. بنابراین در اینجا مسئله بر سر موضع مدافعانه یا نقادانه در قبال فدرالیسم نیست. ترجیح داده‌ایم، در عوض، بحث را در سطح آموزش زبان‌های محلی نگه داریم تا از مجرای آن صورت‌بندی تک‌صدای طباطبایی از مفهوم ملت را نشان دهیم.
متن کامل نوشتار جواد طباطبایی👇
✨ → 3danet.ir/ZLcD8
متن کامل نقد نوشتار جواد طباطبایی👇
✨ → 3danet.ir/QrKtr
🌾 @Sedanet
🌾 @problematica
(ملاحظاتی انتقادی درباره‌ی مواضع سید جواد طباطبایی در قبال سیاست زبانی)
✍️#مهسا_اسداله‌نژاد #حسام_سلامت
🔅اخیراً جناب #جواد_طباطبایی در یادداشتی تلگرامی بر #محمد_خاتمی ، رییس‌جمهور اسبق ایران، نهیب زده است که متوجه نیست زمانی که از شیوه‌ی حکومت فدرالی دفاع میکند چه حرف مخاطره‌آمیزی می‌زند و بذر چه «تالی‌های فاسدی» را می‌پراکَنَد. به زعمِ طباطبایی، خاتمی «مصالح عالی کشور» را تشخیص نمی‌دهد و در مقام یک شهروند عادی صلاحیت ندارد درباره‌ی موضوعی سخن بگوید که چیزی درباره‌ی آن نمی‌داند. طباطبایی در انتهای یادداشتش به سبک و سیاق اندرزنامه‌نویسان به خاتمی توصیه میکند سخنانِ نسنجیده‌ی خود را پس بگیرد و اطرفیانش را نیز از ورود به این دست مباحث منع کند.
🔅استاد به همین مناسبت به مقاله‌ای از خود ارجاع می‌دهد که مهر ماه 95 در نشریه‌ی «ایرانشهر امروز» نوشت و در آن نسبت به خطرات و تهدیدهایی هشدار داد که افتتاح رشته‌ی زبان و ادبیات ترکیِ آذری در دانشگاه تبریز برای «وحدت ملی» به دنبال دارد. به چشم استاد طرح شتابزده‌ی حکومت فدرالی در ایران و طرح تدریس زبان‌های قومی در دانشگاه‌های کشور عملاً از یک جنس‌اند: هر دو، بنیان‌های وحدت سرزمینی ایران را به خطر می‌اندازند.
🔅به باور طباطبایی، آموزش زبان ترکی آذری در دانشگاه صرفاً تبلیغاتی سیاسی محض جلبِ نظرِ پان‌تُرک‌ها بوده است، غافل از آنکه چنین طرح‌های عوام‌پسندی کمر به تهدید «مصالح عالی کشور» بسته‌اند. پیش‌کشیدن مُناسبتِ حکومت فدرالی در ایران نیز، به همین سیاق، طرح شتابزده‌ی نظریه‌ای است که اساساً در قبال ایران موضوعیتی ندارد و صرفاً ریشه‌های تاکنون تناورمانده‌ی درخت دولت-ملت یکپارچه‌ی ایران را سست میکند.
🔅مجال مغتنمی است که یادداشت اخیر طباطبایی را بهانه کنیم تا عیار نقادی‌های وی بر آموزش زبان‌های محلی را بسنجیم و بررسی کنیم که مخالف‌خوانی‌های وی که همواره با توسل به «مصالح کشور» و «منافع ملی» و «وحدت سرزمینی» پیش می‌رود تا چه پایه از ایدئولوژی سیاسی‌ای پرده برمی‌دارد که ملت را نه همچون، اگر از زبان هگلی خودِ طباطبایی وام بگیریم، دیالکتیکِ «وحدت-در-کثرت» و «کثرت-در-وحدت» که به مثابه‌ی قسمی «وحدت تام» می‌فهمد که کثرت‌ها در آن پاک منحل شده‌اند.
🔅گفتن ندارد که این یادداشت نه از منظر دفاع از مواضع خاتمی که از چشم‌انداز نقد مواضع طباطبایی نوشته شده است. بنابراین در اینجا مسئله بر سر موضع مدافعانه یا نقادانه در قبال فدرالیسم نیست. ترجیح داده‌ایم، در عوض، بحث را در سطح آموزش زبان‌های محلی نگه داریم تا از مجرای آن صورت‌بندی تک‌صدای طباطبایی از مفهوم ملت را نشان دهیم.
متن کامل نوشتار جواد طباطبایی👇
✨ → 3danet.ir/ZLcD8
متن کامل نقد نوشتار جواد طباطبایی👇
✨ → 3danet.ir/QrKtr
🌾 @Sedanet
🌾 @problematica
صدانت
ملاحظاتی انتقادی درباره‌ی مواضع سید جواد طباطبایی در قبال سیاست زبانی • صدانت
اخیراً جناب سید جواد طباطبایی در یادداشتی تلگرامی بر محمد خاتمی، رییس‌جمهور اسبق ایران، نهیب زده است که متوجه نیست زمانی که از شیوه‌ی حکومت فدرالی ...
☘️ جامعهٔ تماشا
✍️ #مرتضی_مردیها
🔅بخش عظیمی از آنچه در باب حکومت و مدیریت خرد و کلان جامعه دم‌به‌دم می‌گوییم و می‌نالیم شبیه خاراندن یک زخم است. کمی التیام می‌دهد ولی مشکلی حل نمی‌کند. برای خاراندن هم دستورالعمل متخصص لازم نیست. این واگویه‌های تکراریِ گاه صبح تا شب ما همان درددل است که برای برخی حکم رادیاتور را دارد، اندکی از آتش درون می‌کاهد.
🔅ما یک جامعهٔ تماشا هستیم، و این البته تعریضی در حق ما نیست. ابزارهای مداخله و مشارکت از دست مردم گرفته شده و خلق شبیه رمه‌ای در صف مذبح. مظلومانه به اطراف نگاه می‌کنند و کاری هم از دست‌شان بر نمی‌آید. میدانم که بسیاری از این تمثیل احساس انزجار می‌کنند، حتی وقتی که می‌دانند حقیقت دارد. جامعهٔ تماشا بودن و مصداق این شدن که “من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود” عیب ما مردم نیست؛ بدشانسی تاریخی است. چیزی نه خیلی دور از بدشانسی بیولوژیک شبیه اینکه قدمان کوتاه باشد یا بیماری لاعلاجی داشته باشیم. البته میان اینها فرق هست، ولی نه آن‌قدر که پنداشته‌ایم.
🔅حقیقت و واقعیت قرار است خادم شادی و آسایش باشند، اگر نیستند گاه میشود آنها را دور زد، به این شکل که تخیل را تقویت کرد و با امید به تغییر، روزگار بدسگال را کمی آسان‌تر گذراند. اما یک نکته هم هست. دو جور تخیل و دو جور امید هست. فرض کنید من، برخلاف تمام شواهد، چنین بینگارم که انسان بزرگی هستم و در نسل‌های بعد همگان به ارزش بی‌منتهای من واقف می‌شوند و حتی در جهت تمجید مجسمه بزرگی از من در میدان اصلی شهر نصب میشود. چنین تخیلی احتمالاً نه زیانی برای من دارد نه برای دیگران. واقعیت را به نفع خیال دور می‌زند و زندگی را کمی شیرین میکند. ولی فرض کنید من، بازهم برخلاف شواهد، چنین بینگارم که ده میلیارد تومان در حساب دارم. این تخیل خطرناکی است. چون ممکن است به اتکای آن خرید کنم و با چک برگشتی روانهٔ حبس شوم.
🔅به گمانم نقداً آنچه مقدور است این که ضمن حفظ امید و خوش‌بینی از نوع نخست، نوع دوم را کنار بگذاریم و بکوشیم، تا زمانی که این نامعادله بر همین قرار است، با نگاهی حتی‌الامکان خونسرد به این بدشانسی تاریخی (که میدانم توان‌فرساست) میزان رنج فعال خود را بکاهیم...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/AnrFg
🌾 @Sedanet | @Mardihamorteza
✍️ #مرتضی_مردیها
🔅بخش عظیمی از آنچه در باب حکومت و مدیریت خرد و کلان جامعه دم‌به‌دم می‌گوییم و می‌نالیم شبیه خاراندن یک زخم است. کمی التیام می‌دهد ولی مشکلی حل نمی‌کند. برای خاراندن هم دستورالعمل متخصص لازم نیست. این واگویه‌های تکراریِ گاه صبح تا شب ما همان درددل است که برای برخی حکم رادیاتور را دارد، اندکی از آتش درون می‌کاهد.
🔅ما یک جامعهٔ تماشا هستیم، و این البته تعریضی در حق ما نیست. ابزارهای مداخله و مشارکت از دست مردم گرفته شده و خلق شبیه رمه‌ای در صف مذبح. مظلومانه به اطراف نگاه می‌کنند و کاری هم از دست‌شان بر نمی‌آید. میدانم که بسیاری از این تمثیل احساس انزجار می‌کنند، حتی وقتی که می‌دانند حقیقت دارد. جامعهٔ تماشا بودن و مصداق این شدن که “من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود” عیب ما مردم نیست؛ بدشانسی تاریخی است. چیزی نه خیلی دور از بدشانسی بیولوژیک شبیه اینکه قدمان کوتاه باشد یا بیماری لاعلاجی داشته باشیم. البته میان اینها فرق هست، ولی نه آن‌قدر که پنداشته‌ایم.
🔅حقیقت و واقعیت قرار است خادم شادی و آسایش باشند، اگر نیستند گاه میشود آنها را دور زد، به این شکل که تخیل را تقویت کرد و با امید به تغییر، روزگار بدسگال را کمی آسان‌تر گذراند. اما یک نکته هم هست. دو جور تخیل و دو جور امید هست. فرض کنید من، برخلاف تمام شواهد، چنین بینگارم که انسان بزرگی هستم و در نسل‌های بعد همگان به ارزش بی‌منتهای من واقف می‌شوند و حتی در جهت تمجید مجسمه بزرگی از من در میدان اصلی شهر نصب میشود. چنین تخیلی احتمالاً نه زیانی برای من دارد نه برای دیگران. واقعیت را به نفع خیال دور می‌زند و زندگی را کمی شیرین میکند. ولی فرض کنید من، بازهم برخلاف شواهد، چنین بینگارم که ده میلیارد تومان در حساب دارم. این تخیل خطرناکی است. چون ممکن است به اتکای آن خرید کنم و با چک برگشتی روانهٔ حبس شوم.
🔅به گمانم نقداً آنچه مقدور است این که ضمن حفظ امید و خوش‌بینی از نوع نخست، نوع دوم را کنار بگذاریم و بکوشیم، تا زمانی که این نامعادله بر همین قرار است، با نگاهی حتی‌الامکان خونسرد به این بدشانسی تاریخی (که میدانم توان‌فرساست) میزان رنج فعال خود را بکاهیم...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/AnrFg
🌾 @Sedanet | @Mardihamorteza
Audio
🎙 آیا بشر پیروز میشود؟
🗣 #آذرخش_مکری (روانپزشک)
اختتامیه سومین کنگره روانکاوی و روان‌درمانی پویای ایران، ۳۱ فروردین ۹۸
فایل پاورپوینت این سخنرانی
🌾 @Sedanet
🌾 @DrAzarakhshMokri
🗣 #آذرخش_مکری (روانپزشک)
اختتامیه سومین کنگره روانکاوی و روان‌درمانی پویای ایران، ۳۱ فروردین ۹۸
فایل پاورپوینت این سخنرانی
🌾 @Sedanet
🌾 @DrAzarakhshMokri
☘️ یکی از مجالس جالب شب‌های قدر امسال (رمضان ۹۸) در مرکز همایش‌های کتابخانه ملی برگزار شد. جایی که با چهره‌های اکثرا جوان و محقق در جایگاه سخنران مواجه شدیم. صدیق قطبی، الهه نوری، محمدعلی ایازی، علی سلطانی، محمدرضا جلائی‌پور و امیرحسین آزاد سخن گفتند که در میان آنها تنها حجت‌الاسلام ایازی ملبس به لیاس روحانیت بود و سخنرانی یک خانم و نیایش خوانی با نوای نی و آواز شیوه‌ای بود که بانیان برنامه انتخاب کردند.
علی سلطانی (الهیات رضایت)
الهه نوری (زنان متدین و خیر اجتماعی)
صدیق قطبی (ظرفیت های معنوی قرآن)
محمدرضا جلائی‌پور (تجربه ی «نماز روشن»)
سید محمد علی ایازی (خردگرایی و دینداری)
امیرحسین آزاد (گشتی در نیایش های منظوم فارسی)
صوت و فیلم سخنرانی‌ها👇
✨ → 3danet.ir/Vb57K
🌾 @Sedanet
علی سلطانی (الهیات رضایت)
الهه نوری (زنان متدین و خیر اجتماعی)
صدیق قطبی (ظرفیت های معنوی قرآن)
محمدرضا جلائی‌پور (تجربه ی «نماز روشن»)
سید محمد علی ایازی (خردگرایی و دینداری)
امیرحسین آزاد (گشتی در نیایش های منظوم فارسی)
صوت و فیلم سخنرانی‌ها👇
✨ → 3danet.ir/Vb57K
🌾 @Sedanet
🎥 نشست یک روزه فلسفه ریاضی
🔅جلسۀ پیش رو نشست یک روزۀ فلسفه ریاضی در ۱۲ آبان ۱۳۸۹ در دانشگاه صنعتی شریف است. ابتدا دکتر #روزبه_توسرکانی پژوهشگر مرکز آی‌پی‌ام با بیان تجربیات و گذار فلسفی خویش به دو نظریۀ مهم فرمالیسم یا صورت‌گرایی و شهودگرایی می‌پردازند. در ادامه در دقایقی کوتاه دکتر #کاوه_لاجوردی سخنان ایشان را نقد می‌کنند. دکتر #سیاوش_شهشهانی استاد تمام ریاضیات دانشگاه شریف در سخنرانی دوم رویکردی انتقادی به فلسفه ریاضیات را می‌گشایند و سخن خود را در باب سوء‌تفاهم‌ها و بدفهمی‌ها از فلسفه ریاضیات در نسبت آن با ریاضی بسط می‌دهند. در سخنرانی سوم دکتر #مهدی_نسرین استاد سابق فلسفه دانشگاه شریف می‌کوشند دعوای قدیمی در باب سنخ پیشینی یا پسینی بودن گزاره‌های ریاضی را بکاوند.
🔅بعد از این سه سخنرانی مبنایی نوبت به گفتوگو میان اساتید در باب مسائل اختلافی فلسفه ریاضی میرسد. تعلق خاطر این اساتید به مکاتب فلسفی متفاوت، بحث‌ها میان آنها را جدی‌تر و البته شنیدنی‌تر کرده است. دکتر #ضیاء_موحد ، دکتر #محمد_اردشیر و دکتر سیاوش شهشانی در این نشست به گفتوگو نشسته‌اند.
صوت و فیلم تمام نشست👇
✨ → 3danet.ir/yscsg
🌾 @Sedanet
🔅جلسۀ پیش رو نشست یک روزۀ فلسفه ریاضی در ۱۲ آبان ۱۳۸۹ در دانشگاه صنعتی شریف است. ابتدا دکتر #روزبه_توسرکانی پژوهشگر مرکز آی‌پی‌ام با بیان تجربیات و گذار فلسفی خویش به دو نظریۀ مهم فرمالیسم یا صورت‌گرایی و شهودگرایی می‌پردازند. در ادامه در دقایقی کوتاه دکتر #کاوه_لاجوردی سخنان ایشان را نقد می‌کنند. دکتر #سیاوش_شهشهانی استاد تمام ریاضیات دانشگاه شریف در سخنرانی دوم رویکردی انتقادی به فلسفه ریاضیات را می‌گشایند و سخن خود را در باب سوء‌تفاهم‌ها و بدفهمی‌ها از فلسفه ریاضیات در نسبت آن با ریاضی بسط می‌دهند. در سخنرانی سوم دکتر #مهدی_نسرین استاد سابق فلسفه دانشگاه شریف می‌کوشند دعوای قدیمی در باب سنخ پیشینی یا پسینی بودن گزاره‌های ریاضی را بکاوند.
🔅بعد از این سه سخنرانی مبنایی نوبت به گفتوگو میان اساتید در باب مسائل اختلافی فلسفه ریاضی میرسد. تعلق خاطر این اساتید به مکاتب فلسفی متفاوت، بحث‌ها میان آنها را جدی‌تر و البته شنیدنی‌تر کرده است. دکتر #ضیاء_موحد ، دکتر #محمد_اردشیر و دکتر سیاوش شهشانی در این نشست به گفتوگو نشسته‌اند.
صوت و فیلم تمام نشست👇
✨ → 3danet.ir/yscsg
🌾 @Sedanet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 عشق تباهی است!
👤 #عباس_کیارستمی
🔅کلاس به دلیل مشکلات فنی نیم ساعت دیرتر شروع شد. کیارستمی گفت هر سوالی دارید ازم بپرسید. یکی از بچه‌ها در مورد عشق ازش پرسید...
🔹گفتنی است که امید روحانی در مرداد 91 گفتگویی با عباس کیارستمی تحت عنوان "عشق، تباهی است" انجام می‌دهد که در ماهنامه تجربه به چاپ میرسد. متن آن گفتگو را اینجا بخوانید.
🌾 @Sedanet
🌾 @Tasteofberry
👤 #عباس_کیارستمی
🔅کلاس به دلیل مشکلات فنی نیم ساعت دیرتر شروع شد. کیارستمی گفت هر سوالی دارید ازم بپرسید. یکی از بچه‌ها در مورد عشق ازش پرسید...
🔹گفتنی است که امید روحانی در مرداد 91 گفتگویی با عباس کیارستمی تحت عنوان "عشق، تباهی است" انجام می‌دهد که در ماهنامه تجربه به چاپ میرسد. متن آن گفتگو را اینجا بخوانید.
🌾 @Sedanet
🌾 @Tasteofberry
🎥 فیلمی فراموش‌شده و بی‌نظیر از کیارستمی:
«قضیه شکل اول، شکل دوم»
✍️ #مهدی_تدینی
🔅پرسش از «درستی» است. چه چیز درست است و چه چیز نادرست. کارِ درست چیست؟ لو دادن دیگران یا رازداری؟ مقاومت در برابر زور یا تسلیم شدن؟ اولویت دادن به منفعت شخصی یا تن دادن به خواست جمعی؟ عباس کیارستمی در فیلمِ «قضیه شکل اول، شکل دوم» یک چالش فکری بزرگ را ایجاد میکند و سپس نخبگان آن زمان ایران را به پرسش می‌گیرد. غیره‌منتظره‌ترین افراد در این فیلم سخن گفته‌اند:
• ابراهیم یزدی (وزیر امور خارجه)
• صادق خلخالی (حاکم شرع دادگاه‌های انقلاب اسلامی)
• نورالدین کیانوری (دبیر اول کمیته مرکزی حزب توده ایران)
• دکتر هدایت‌الله متین دفتری (بنیانگذار جبهه دموکراتیک ملی ایران)
• صادق قطب‌زاده (سرپرست رادیو و تلویزیون جمهوری اسلامی ایران)
• عزت‌الله انتظامی (بازیگر تئاتر و سینما)
• مسعود کیمیایی (فیلمساز)
• نادر ابراهیمی (نویسنده و مدیر سازمان همگام با کودکان و نوجوانان)
• دکتر کمال خرازی (مدیر عامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان)
• دکتر محمود عنایت (نویسنده و روزنامه‌نگار)
• دکتر غلامحسین شکوهی (وزیر آموزش و پرورش)
• احترام برومند (گوینده برنامه کودک تلویزیون)
• علی موسوی گرمارودی (شاعر و نویسنده)
• ژاله سرشار (مسوول امور آموزشی و تربیتی کانون اصلاح و تربیت)
• دکتر عبدالکریم لاهیجی (حقوقدان و نایب رئیس جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر)
• راب داوید شوفت (رهبر مذهبی کلیمیان ایران)
• اسقف آردوک مانوکیان (رهبر مذهبی ارامنه ایران)
🔅کیارستمی وضعیتی فرضی را در نظر می‌گیرد: چند دانش‌آموز مورد «تنبیه جمعی» قرار گرفته‌اند و حالا بین دو گزینۀ «مقاومت» و «افشای فرد خاطی» باید انتخاب کنند. کیارستمی به سراغ نخبگان سیاسی، ادبی، هنری، حقوقی، دینی، آموزشی، رسانه‌ای و مدیریتیِ کشور می‌رود و با شرح دادن این وضعیتِ فرضی نظر آنها را جویا میشود. این‌جاست که وقتی پاسخ‌ها را می‌شنویم، دو چیز به خصوص نمایان میشود:
1. مرز باریک «درستی» و «نادرستی».
2. «درهم‌تنیدگیِ» درستی و نادرستی.
🔅برای اینکه به درک درستی از تاریخ و رخدادهای تاریخی برسیم، باید این دو مسئله را همواره پیش چشم داشته باشیم. درستی ناگهان نادرست میشود و نادرستی ناگهان درست. این نگرش ما را از «مطلق‌بینیِ ارزشی» نسبت به فاعل و امر تاریخی باز می‌دارد.
🔅در بارۀ این فیلم میشود یک کتاب نوشت، در بارۀ حرف‌های تک تک افراد آن میشود ساعت‌ها حرف زد. از درازگویی می‌پرهیزم و فقط بسنده میکنم به اینکه دعوت میکنم حرف‌های شخصیت‌های این فیلم را در بافت تاریخی سال 1358 در نظر بگیرید. روحیۀ «مبارزه‌‌طلبی» حتا به شکل کورکورانۀ آن ستایش میشود. درک بیشتر این نخبگان از مبارزه، امری کاملاً «مستقیم و تک‌خطی» است. و از این بدتر، برای این نخبگان نفس «اعتراض» ارزش است. در یک کلام، «اقتدارستیزی، به هر شکل ممکن» باور مشترک بیشتر این نخبگان است، حتا اگر به شیوه و برای هدفی نابخردانه باشد. و فراموش نکنیم که این نخبگان جامعه‌اند که مسیر جامعه را تعیین می‌کنند...
🔅این فیلم محصول سال 1358 است و در بحبوحۀ انقلاب ساخته شده است. این فیلم به دلیل بی‌حجاب بودن زن‌ها، وجود برخی عناصر سیاسی نامطلوب و شائبۀ ایده‌های شورشگرانه، خیلی زود ممنوع شد و رفته رفته به فراموشی سپرده شد. پیشنهاد میکنم این فیلم را که به همین پست پیوست کرده‌ام ببینید تا بدانیم چرا کیارستمی بزرگ و بی‌همتا بود.
🌾 @Sedanet
🌾 @tarikhandishi
«قضیه شکل اول، شکل دوم»
✍️ #مهدی_تدینی
🔅پرسش از «درستی» است. چه چیز درست است و چه چیز نادرست. کارِ درست چیست؟ لو دادن دیگران یا رازداری؟ مقاومت در برابر زور یا تسلیم شدن؟ اولویت دادن به منفعت شخصی یا تن دادن به خواست جمعی؟ عباس کیارستمی در فیلمِ «قضیه شکل اول، شکل دوم» یک چالش فکری بزرگ را ایجاد میکند و سپس نخبگان آن زمان ایران را به پرسش می‌گیرد. غیره‌منتظره‌ترین افراد در این فیلم سخن گفته‌اند:
• ابراهیم یزدی (وزیر امور خارجه)
• صادق خلخالی (حاکم شرع دادگاه‌های انقلاب اسلامی)
• نورالدین کیانوری (دبیر اول کمیته مرکزی حزب توده ایران)
• دکتر هدایت‌الله متین دفتری (بنیانگذار جبهه دموکراتیک ملی ایران)
• صادق قطب‌زاده (سرپرست رادیو و تلویزیون جمهوری اسلامی ایران)
• عزت‌الله انتظامی (بازیگر تئاتر و سینما)
• مسعود کیمیایی (فیلمساز)
• نادر ابراهیمی (نویسنده و مدیر سازمان همگام با کودکان و نوجوانان)
• دکتر کمال خرازی (مدیر عامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان)
• دکتر محمود عنایت (نویسنده و روزنامه‌نگار)
• دکتر غلامحسین شکوهی (وزیر آموزش و پرورش)
• احترام برومند (گوینده برنامه کودک تلویزیون)
• علی موسوی گرمارودی (شاعر و نویسنده)
• ژاله سرشار (مسوول امور آموزشی و تربیتی کانون اصلاح و تربیت)
• دکتر عبدالکریم لاهیجی (حقوقدان و نایب رئیس جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر)
• راب داوید شوفت (رهبر مذهبی کلیمیان ایران)
• اسقف آردوک مانوکیان (رهبر مذهبی ارامنه ایران)
🔅کیارستمی وضعیتی فرضی را در نظر می‌گیرد: چند دانش‌آموز مورد «تنبیه جمعی» قرار گرفته‌اند و حالا بین دو گزینۀ «مقاومت» و «افشای فرد خاطی» باید انتخاب کنند. کیارستمی به سراغ نخبگان سیاسی، ادبی، هنری، حقوقی، دینی، آموزشی، رسانه‌ای و مدیریتیِ کشور می‌رود و با شرح دادن این وضعیتِ فرضی نظر آنها را جویا میشود. این‌جاست که وقتی پاسخ‌ها را می‌شنویم، دو چیز به خصوص نمایان میشود:
1. مرز باریک «درستی» و «نادرستی».
2. «درهم‌تنیدگیِ» درستی و نادرستی.
🔅برای اینکه به درک درستی از تاریخ و رخدادهای تاریخی برسیم، باید این دو مسئله را همواره پیش چشم داشته باشیم. درستی ناگهان نادرست میشود و نادرستی ناگهان درست. این نگرش ما را از «مطلق‌بینیِ ارزشی» نسبت به فاعل و امر تاریخی باز می‌دارد.
🔅در بارۀ این فیلم میشود یک کتاب نوشت، در بارۀ حرف‌های تک تک افراد آن میشود ساعت‌ها حرف زد. از درازگویی می‌پرهیزم و فقط بسنده میکنم به اینکه دعوت میکنم حرف‌های شخصیت‌های این فیلم را در بافت تاریخی سال 1358 در نظر بگیرید. روحیۀ «مبارزه‌‌طلبی» حتا به شکل کورکورانۀ آن ستایش میشود. درک بیشتر این نخبگان از مبارزه، امری کاملاً «مستقیم و تک‌خطی» است. و از این بدتر، برای این نخبگان نفس «اعتراض» ارزش است. در یک کلام، «اقتدارستیزی، به هر شکل ممکن» باور مشترک بیشتر این نخبگان است، حتا اگر به شیوه و برای هدفی نابخردانه باشد. و فراموش نکنیم که این نخبگان جامعه‌اند که مسیر جامعه را تعیین می‌کنند...
🔅این فیلم محصول سال 1358 است و در بحبوحۀ انقلاب ساخته شده است. این فیلم به دلیل بی‌حجاب بودن زن‌ها، وجود برخی عناصر سیاسی نامطلوب و شائبۀ ایده‌های شورشگرانه، خیلی زود ممنوع شد و رفته رفته به فراموشی سپرده شد. پیشنهاد میکنم این فیلم را که به همین پست پیوست کرده‌ام ببینید تا بدانیم چرا کیارستمی بزرگ و بی‌همتا بود.
🌾 @Sedanet
🌾 @tarikhandishi
Telegram
بایگانی صدانت
First Case, Second Case
instagram.com/p/BzCb6VJHueG
➖ اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم انسانی در تلگرام:
@News_sedanet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
@Sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
➖ اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم انسانی در تلگرام:
@News_sedanet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
@Sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
Instagram
وبسایت فرهنگی صدانت
. از کتاب اندیشه اسلامی ۲ (نویسندگان: علی غفارزاده و حسین عزیزی - ویراست 2 - صفحه 220) در توضیح مخالفین #حکومت_دینی
☘️ نه هر سکوتی از رضاء است !
✍️ #بهنام_خداپناه
🔅چند روز پیش دوستی مطلبی را که نوشتۀ خودش هم بود برایم فرستاد نقل به این مضمون که "چرا مدعیان فرهنگ، و خصوصا کسانیکه در زمان انتخابات به نفع رئیس جمهور فعلی طومار امضاء می‌کردند و دیگران را تشویق به رای دادن به ایشان می‌کردند اکنون، خفه خون گرفته اند؟" من دربارۀ دیگران و اینکه چرا بقیه سکوت کرده‌اند خیلی نمی‌توانم اظهار نظر کنم چون نیتِ افراد برای تشویق دیگران به رای دادن به حسن روحانی و مبنای قضاوتشان برای انتخاب ایشان می‌تواند متفاوت بوده باشد. اما در اینجا قصد دارم کمی دربارۀ سکوتِ خود در اینباره چیزی بگویم.
🔅من خود از کسانی بودم که به نفع حسن روحانی طومار امضاء کردم و حتی دیگران را نیز تشویق به رای دادن به ایشان کردم، چه در کانالهای تلگرامی، چه در فیسبوک و چه در دنیای واقعی. اما ملاک من برای حمایت از روحانی نه وعده های انتخاباتیِ او بلکه کارنامۀ چهارسال اول و همچنین صلاحیتِ او در نسبت با دیگر کاندیداها بود. من هیچگاه به شعارهای انتخاباتی خوشبین نبوده و نیستم و آنها را جز در حد شعار برای رای جمع کردن نمیبینم، از همین رو تصمیم خود برای رای دادن به روحانی را هم مبتنی بر شعارهای او نکرده بودم، بلکه بیشتر کارنامۀ کاری چهارسال اول ریاست جمهوریِ او و سهل گیری های سیاسی اش من را به این سمت سوق داده بود که در میان کاندیداهای دور دوم بهترین گزینه (یا به تعبیری گزینۀ بد در مقابل گزینه های بدتر) است. اما برگ طور دیگری رقم خورد و اکنون می‌دانیم که این روحانی با روحانیِ چهار سال اول زمین تا آسمان فرق دارد. شاید یکی از دلایلِ این تفاوتِ مواضع، شکست برجامی باشد که برگ برنده و دستاورد دولت او محسوب میشد، و یا شاید هم دلایلِ دیگری . . !
🔅اما یک چیز را اکنون خیلی خوب می‌دانیم و آن اینکه با توجه به مواضع روحانیِ دوم، سیاستهای داخلی اش و حتی خارجی اش و . . . عملا تفاوتی نمی‌کرد که او رئیس جمهور بشود یا دیگر کاندیداها. از نظر من کاری که روحانی کرد از بین بردن همین تمایز میان انتخاب بین بد و بدتر بود؛ او خود تبدیل به یکی از همان گزینه های بدتر شد! رئیس جمهوری که تنها کاری که از عهده اش بر می آید انتقاد کردن از شرایط و محدودیتهای قدرتش است انگار نه انگار که او انتخاب شده است که همین محدودیتها را پشت سر بگذارد، چون اگر به انتقاد بود هریک از ما اکنون به بزرگترین ناقدان تبدیل شده ایم. رئیس جمهوری که حتی در حوزه هایی که مستقیما مربوط به حیطۀ قدرتیِ اوست بدترین انتخابها را کرده و کمترین اعتناها را متوجه منتقدانش کرده است؛ یک نمونۀ کوچک رئیس سازمان محیط زیست است که به رغم انتقادات بسیاری از سوی فعالین محیط زیست به خاطر انتخاب شدنش، هیچ تغییری در تغییر او صورت نگرفت و وضعیت محیط زیستی کشور هم که خود گویای ماجراست؛ یا پیگیری سیاستهای وحشتناکِ کنونی در حوزۀ خودرو، ارز، مسکن و . . .
🔅من نه خود را یک فعال سیاسی میدانم و نه اینکه در این زمینه سررشته ای دارم، تنها به عنوان فردی با دغدغه های فلسفی-اخلاقی تلاش داشتم در آن زمان بهترین گزینه (یا گزینۀ بد در مقابل گزینه های بدتر) را انتخاب کنم و نظرم را هم با دیگران در این زمینه به اشتراک بگذارم که متاسفانه باید اعتراف کنم انتخابم انتخاب خطایی بوده است. البته این خطا هم چیزی نیست که بتوان جلوی آنرا گرفت، وقتی پی بردن به نیت انسانها چندان آسان نیست و ما مجبوریم انتخابمان را از افراد بر اساس سوابقشان، دیدگاههایشان و مشی فکریشان صورت دهیم. وقتی فردی به یکباره از مواضع سابق خودش عدول میکند و به نوعی به اعتماد همۀ افرادی دهن کجی میکند که او را انتخاب کرده اند، به نظر میرسد تقصیر اصلی بر گردن اعتمادکنندگان نیست، همچون مسافرانی که از روی اعتماد به راننده اتوبوس و شرکت مسافربری به خاطر سابقۀ خوبش، سوار بر اتوبوس می‌شوند اما فارغ از اینکه راننده شب قبلش به درستی نخوابیده و شرکت هم این مطلب را به درستی بررسی نکرده که همین امر باعث تصادف سهمگینی میشود. دستکم اینجا تقصیر بر گردن هرکه باشد برگردن مسافران نیست چون در زندگیِ واقعی راهِ دیگری برای اعتماد به دیگران وجود ندارد مگر با مراجعه به کارنامه یا سوابق افراد یا شرکتها؛ در غیر اینصورت باید مشی بی عملی در پیش گرفت و به هیچکس اعتماد نکرد!
🔅آری، این سکوت نه از رضاء، بلکه به خاطر این حس بود که انگار به منِ اعتمادکننده خیانت شده بود. انگار همۀ چهار سال اول قدرت برنامه ای بود برای چهارسال دوم قدرتگیری برای مقاصدی غیر از آنچه در دورۀ اول انجام شده بود. این سکوت از روی شرمساری از چنین انتخابی بود نه از سر رضاء . . .
🌾 @Sedanet
🌾 @BeKhodnotes
✍️ #بهنام_خداپناه
🔅چند روز پیش دوستی مطلبی را که نوشتۀ خودش هم بود برایم فرستاد نقل به این مضمون که "چرا مدعیان فرهنگ، و خصوصا کسانیکه در زمان انتخابات به نفع رئیس جمهور فعلی طومار امضاء می‌کردند و دیگران را تشویق به رای دادن به ایشان می‌کردند اکنون، خفه خون گرفته اند؟" من دربارۀ دیگران و اینکه چرا بقیه سکوت کرده‌اند خیلی نمی‌توانم اظهار نظر کنم چون نیتِ افراد برای تشویق دیگران به رای دادن به حسن روحانی و مبنای قضاوتشان برای انتخاب ایشان می‌تواند متفاوت بوده باشد. اما در اینجا قصد دارم کمی دربارۀ سکوتِ خود در اینباره چیزی بگویم.
🔅من خود از کسانی بودم که به نفع حسن روحانی طومار امضاء کردم و حتی دیگران را نیز تشویق به رای دادن به ایشان کردم، چه در کانالهای تلگرامی، چه در فیسبوک و چه در دنیای واقعی. اما ملاک من برای حمایت از روحانی نه وعده های انتخاباتیِ او بلکه کارنامۀ چهارسال اول و همچنین صلاحیتِ او در نسبت با دیگر کاندیداها بود. من هیچگاه به شعارهای انتخاباتی خوشبین نبوده و نیستم و آنها را جز در حد شعار برای رای جمع کردن نمیبینم، از همین رو تصمیم خود برای رای دادن به روحانی را هم مبتنی بر شعارهای او نکرده بودم، بلکه بیشتر کارنامۀ کاری چهارسال اول ریاست جمهوریِ او و سهل گیری های سیاسی اش من را به این سمت سوق داده بود که در میان کاندیداهای دور دوم بهترین گزینه (یا به تعبیری گزینۀ بد در مقابل گزینه های بدتر) است. اما برگ طور دیگری رقم خورد و اکنون می‌دانیم که این روحانی با روحانیِ چهار سال اول زمین تا آسمان فرق دارد. شاید یکی از دلایلِ این تفاوتِ مواضع، شکست برجامی باشد که برگ برنده و دستاورد دولت او محسوب میشد، و یا شاید هم دلایلِ دیگری . . !
🔅اما یک چیز را اکنون خیلی خوب می‌دانیم و آن اینکه با توجه به مواضع روحانیِ دوم، سیاستهای داخلی اش و حتی خارجی اش و . . . عملا تفاوتی نمی‌کرد که او رئیس جمهور بشود یا دیگر کاندیداها. از نظر من کاری که روحانی کرد از بین بردن همین تمایز میان انتخاب بین بد و بدتر بود؛ او خود تبدیل به یکی از همان گزینه های بدتر شد! رئیس جمهوری که تنها کاری که از عهده اش بر می آید انتقاد کردن از شرایط و محدودیتهای قدرتش است انگار نه انگار که او انتخاب شده است که همین محدودیتها را پشت سر بگذارد، چون اگر به انتقاد بود هریک از ما اکنون به بزرگترین ناقدان تبدیل شده ایم. رئیس جمهوری که حتی در حوزه هایی که مستقیما مربوط به حیطۀ قدرتیِ اوست بدترین انتخابها را کرده و کمترین اعتناها را متوجه منتقدانش کرده است؛ یک نمونۀ کوچک رئیس سازمان محیط زیست است که به رغم انتقادات بسیاری از سوی فعالین محیط زیست به خاطر انتخاب شدنش، هیچ تغییری در تغییر او صورت نگرفت و وضعیت محیط زیستی کشور هم که خود گویای ماجراست؛ یا پیگیری سیاستهای وحشتناکِ کنونی در حوزۀ خودرو، ارز، مسکن و . . .
🔅من نه خود را یک فعال سیاسی میدانم و نه اینکه در این زمینه سررشته ای دارم، تنها به عنوان فردی با دغدغه های فلسفی-اخلاقی تلاش داشتم در آن زمان بهترین گزینه (یا گزینۀ بد در مقابل گزینه های بدتر) را انتخاب کنم و نظرم را هم با دیگران در این زمینه به اشتراک بگذارم که متاسفانه باید اعتراف کنم انتخابم انتخاب خطایی بوده است. البته این خطا هم چیزی نیست که بتوان جلوی آنرا گرفت، وقتی پی بردن به نیت انسانها چندان آسان نیست و ما مجبوریم انتخابمان را از افراد بر اساس سوابقشان، دیدگاههایشان و مشی فکریشان صورت دهیم. وقتی فردی به یکباره از مواضع سابق خودش عدول میکند و به نوعی به اعتماد همۀ افرادی دهن کجی میکند که او را انتخاب کرده اند، به نظر میرسد تقصیر اصلی بر گردن اعتمادکنندگان نیست، همچون مسافرانی که از روی اعتماد به راننده اتوبوس و شرکت مسافربری به خاطر سابقۀ خوبش، سوار بر اتوبوس می‌شوند اما فارغ از اینکه راننده شب قبلش به درستی نخوابیده و شرکت هم این مطلب را به درستی بررسی نکرده که همین امر باعث تصادف سهمگینی میشود. دستکم اینجا تقصیر بر گردن هرکه باشد برگردن مسافران نیست چون در زندگیِ واقعی راهِ دیگری برای اعتماد به دیگران وجود ندارد مگر با مراجعه به کارنامه یا سوابق افراد یا شرکتها؛ در غیر اینصورت باید مشی بی عملی در پیش گرفت و به هیچکس اعتماد نکرد!
🔅آری، این سکوت نه از رضاء، بلکه به خاطر این حس بود که انگار به منِ اعتمادکننده خیانت شده بود. انگار همۀ چهار سال اول قدرت برنامه ای بود برای چهارسال دوم قدرتگیری برای مقاصدی غیر از آنچه در دورۀ اول انجام شده بود. این سکوت از روی شرمساری از چنین انتخابی بود نه از سر رضاء . . .
🌾 @Sedanet
🌾 @BeKhodnotes
Telegram
انبار صدانت
3danet.ir/yF0xl
☘️ گذر به سوی الهیات نوین
👤 علی‌اکبر احمدی افرمجانی
🔅هدف سخنرانی طرح یک پرسش است: "آیا الهیات مدرن شده است؟" این یک فرض رایج است که من می‌خواهم مورد تردید قرار دهم. دلایل متعددی برای مدرن شدن الهیات مطرح کرده‌اند. مثلاً می‌گویند ما پس از دکارت و هیوم و کانت وارد عصر «اصالت سوژه» شده ایم و درک سوژه از خدا درک جدیدی است.
🔅در باورهایی که گذشتگان از خدا می‌کردند شأن سوژه و چگونگی نزدیک شدن او به خدا در نظر گرفته نمی‌شد. اما از دکارت به بعد متوجه شدند که باید متناسب با دستگاه ادراکی سوژه درباره‌ی خدا حرف بزنند. پس ما با یک الهیات مدرن (یعنی subjective) روبه‌رو هستیم. می‌گویند الهیات دو راه رفته است: یا راسیونالیستی (دکارتی) شده یا تجربه‌گرا (هیومی). اما نزد قدما هیچ کدام از این روش‌شناسی‌ها مطرح نبود. دغدغه‌ی روش‌شناسی یک دغدغه‌ی جدیدی در الهیات است. امروز هر کس بخواهد درباره‌ی خدا حرف بزند باید بگوید گزاره‌هایش از چه نوع است: همان‌گویانه، تالیفی پیشینی، تجربی؟ و همین را نشانه‌ای بر مدرن شدن الهیات می‌گیرند.
صوت این سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/kkpJ5
🌾 @Sedanet
👤 علی‌اکبر احمدی افرمجانی
🔅هدف سخنرانی طرح یک پرسش است: "آیا الهیات مدرن شده است؟" این یک فرض رایج است که من می‌خواهم مورد تردید قرار دهم. دلایل متعددی برای مدرن شدن الهیات مطرح کرده‌اند. مثلاً می‌گویند ما پس از دکارت و هیوم و کانت وارد عصر «اصالت سوژه» شده ایم و درک سوژه از خدا درک جدیدی است.
🔅در باورهایی که گذشتگان از خدا می‌کردند شأن سوژه و چگونگی نزدیک شدن او به خدا در نظر گرفته نمی‌شد. اما از دکارت به بعد متوجه شدند که باید متناسب با دستگاه ادراکی سوژه درباره‌ی خدا حرف بزنند. پس ما با یک الهیات مدرن (یعنی subjective) روبه‌رو هستیم. می‌گویند الهیات دو راه رفته است: یا راسیونالیستی (دکارتی) شده یا تجربه‌گرا (هیومی). اما نزد قدما هیچ کدام از این روش‌شناسی‌ها مطرح نبود. دغدغه‌ی روش‌شناسی یک دغدغه‌ی جدیدی در الهیات است. امروز هر کس بخواهد درباره‌ی خدا حرف بزند باید بگوید گزاره‌هایش از چه نوع است: همان‌گویانه، تالیفی پیشینی، تجربی؟ و همین را نشانه‌ای بر مدرن شدن الهیات می‌گیرند.
صوت این سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/kkpJ5
🌾 @Sedanet
🎥 گفت‌وگوی #مصطفی_ملکیان با «اعتمادآنلاین»
🔅«چرا هیچ اجماعی درباره چیستی و کجایی و هستی ایران موجود نیست؟ چرا یکپارچگی و همبستگی جای خود را به چنددستگی و گسستگی داده است؟ چرا وقتی تیم ملی فوتبال ایران برنده از زمین بیرون می‌آید همه شعار ایران ایران سر می‌دهند اما هیچ ایران ایرانی در ساحات اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی وجود ندارد؟ چرا فلسفه حیات حکومت و حاکمان با فلسفه حیات جامعه متفاوت است؟ روشنفکران در این میان و میانه چه نقشی دارند؟ بزرگترین ثروت ملت و نظام سیاسی، انباشت نظام معرفتی و آموزه‌های تمدنی است یا برد موشک‌ها و وسعت اقتصاد و قدرت دیپلماسی؟ و شاید جدی‌ترین پرسش: بزرگترین مصیبت ایرانِ امروز چیست؟»
صوت، فیلم و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/xO6Mj
🌾 @Sedanet
🌾 @etemadTV
🌾 @mostafamalekian
🔅«چرا هیچ اجماعی درباره چیستی و کجایی و هستی ایران موجود نیست؟ چرا یکپارچگی و همبستگی جای خود را به چنددستگی و گسستگی داده است؟ چرا وقتی تیم ملی فوتبال ایران برنده از زمین بیرون می‌آید همه شعار ایران ایران سر می‌دهند اما هیچ ایران ایرانی در ساحات اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی وجود ندارد؟ چرا فلسفه حیات حکومت و حاکمان با فلسفه حیات جامعه متفاوت است؟ روشنفکران در این میان و میانه چه نقشی دارند؟ بزرگترین ثروت ملت و نظام سیاسی، انباشت نظام معرفتی و آموزه‌های تمدنی است یا برد موشک‌ها و وسعت اقتصاد و قدرت دیپلماسی؟ و شاید جدی‌ترین پرسش: بزرگترین مصیبت ایرانِ امروز چیست؟»
صوت، فیلم و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/xO6Mj
🌾 @Sedanet
🌾 @etemadTV
🌾 @mostafamalekian
📚جهانِ معلول ساز: دربارۀ اخلاق معلولیت
🔅کتاب حاضر در راستای تدوین تاریخ معلولیت، جامعه‌شناسی معلولیت و اخلاق معلولیت شکل گرفته است. نویسنده این اثر، سرکار خانم دکتر #نعیمه_پورمحمدی است که به عنوان پژوهشگری که بیشترین مطالعات را در زمینه اخلاق معلولیت در ایران داشته، شناخته می‌شوند.
🔅این کتاب با مشخصات زیر توسط انتشارات توانمندان منتشرشده است:
جهانِ معلول ساز: دربارۀ اخلاق معلولیت، نوشته نعیمه پورمحمدی، قم، انتشارات توانمندان و دفتر فرهنگ معلولین، چاپ اول، ۱۳۹۸، ۹۴ ص.
🔅این کتاب، اولین اثر در زمینه اخلاق معلولیت در ایران است. شاید مهم‌ترین ویژگی آن این است که مطالعه موردی و عینی است، چون دکتر پورمحمدی دارای فرزندی با معلولیت شدید است و علاوه بر آن تلاش کرده از تجارب و دانش دیگران هم استفاده کند و با بومی‌سازی آنها راه نوینی در این زمینه مطرح سازد.
🔅در بخشی از مقدمه کتاب آمده:
در ایران «مطالعات معلولیت» با رویکرد فلسفی- اجتماعی بسیار نوپاست. کتاب درآمدی بر مطالعات معلولیت با رویکرد جامعه شناختی ترجمه چهار مقاله درباب معلولیت از سوی نگین حسینی به همت انتشارات سیمای شرق منتشر شده است. عنوان مقالات چنین اند: «مطالعات جهانی معلولیت»، «مطالعات جامعه شناختی معلولیت»، «جامعه شناسی معلولیت»، «نظریه پردازی معلولیت». اثر دیگر کتاب تألیفی جامعه شناسی معلولیت نوشته خدیجه جبلی است که از سوی انتشارات علمی است. اثر آخر که نسبتاً اثر مفصلتری است کتاب الکترونیکی جسمیت و قدرت: مباحثی در معلولیت و تحول اجتماعی نوشته سعید سبزیان منتشر شده از سوی آموزشکده آنلاین توانا در سال ۲۰۱۵ است. مقالۀ «یک دهه با اخلاق پست مدرن معلولیت» به قلم من در نشریه نقد کتاب اخلاق، شماره ۵ اثر دیگری است که در مطالعات معلولیت نوشته شده است. کاملاً آشکار است که جای آثار فارسی که مطالعات معلولیت با تأکید بر اخلاق معلولیت را عرضه و تحلیل و بررسی کند بسیار خالی است. این اثر مختصر را برای پاسخ به این نیاز در جامعۀ ایران تقدیم میکنم و از مدیر محترم #دفتر_فرهنگ_معلولین و #انتشارات_توانمندان آقای محمد نوری و نیز آقای علی نوری برای انتشار این اثر سپاسگزاری میکنم.
🔅یادداشت نویسنده کتاب درباره تصویر روی جلد کتاب:
تصویر روی جلد تصویر امیرعلی است که پیش از تولد از بیماری‌اش مطلع شدم و امروز خوشحالم که حق زندگی را از او نگرفتم، خوشحالم که اجازه دادم دنیا بیاید و امسال شمع تولد ۹ سالگی‌اش را با شور و شادی فوت کند و با خوشبختی زندگی کند اگر جهانِ سالمسالار و معلولسازی که ما ساخته‌ایم بگذارد؛ جهانی که حق زندگی و شادی و شکوفایی را فقط برای آدم‌های سالم به رسمیت می‌شناسد. برای امیرعلی؛ او که با تولدش من را برانگیخت تا دربارۀ معلولیت بخوانم و بنویسم…
🌾 @Sedanet
🌾 @Parse_channel
🔅کتاب حاضر در راستای تدوین تاریخ معلولیت، جامعه‌شناسی معلولیت و اخلاق معلولیت شکل گرفته است. نویسنده این اثر، سرکار خانم دکتر #نعیمه_پورمحمدی است که به عنوان پژوهشگری که بیشترین مطالعات را در زمینه اخلاق معلولیت در ایران داشته، شناخته می‌شوند.
🔅این کتاب با مشخصات زیر توسط انتشارات توانمندان منتشرشده است:
جهانِ معلول ساز: دربارۀ اخلاق معلولیت، نوشته نعیمه پورمحمدی، قم، انتشارات توانمندان و دفتر فرهنگ معلولین، چاپ اول، ۱۳۹۸، ۹۴ ص.
🔅این کتاب، اولین اثر در زمینه اخلاق معلولیت در ایران است. شاید مهم‌ترین ویژگی آن این است که مطالعه موردی و عینی است، چون دکتر پورمحمدی دارای فرزندی با معلولیت شدید است و علاوه بر آن تلاش کرده از تجارب و دانش دیگران هم استفاده کند و با بومی‌سازی آنها راه نوینی در این زمینه مطرح سازد.
🔅در بخشی از مقدمه کتاب آمده:
در ایران «مطالعات معلولیت» با رویکرد فلسفی- اجتماعی بسیار نوپاست. کتاب درآمدی بر مطالعات معلولیت با رویکرد جامعه شناختی ترجمه چهار مقاله درباب معلولیت از سوی نگین حسینی به همت انتشارات سیمای شرق منتشر شده است. عنوان مقالات چنین اند: «مطالعات جهانی معلولیت»، «مطالعات جامعه شناختی معلولیت»، «جامعه شناسی معلولیت»، «نظریه پردازی معلولیت». اثر دیگر کتاب تألیفی جامعه شناسی معلولیت نوشته خدیجه جبلی است که از سوی انتشارات علمی است. اثر آخر که نسبتاً اثر مفصلتری است کتاب الکترونیکی جسمیت و قدرت: مباحثی در معلولیت و تحول اجتماعی نوشته سعید سبزیان منتشر شده از سوی آموزشکده آنلاین توانا در سال ۲۰۱۵ است. مقالۀ «یک دهه با اخلاق پست مدرن معلولیت» به قلم من در نشریه نقد کتاب اخلاق، شماره ۵ اثر دیگری است که در مطالعات معلولیت نوشته شده است. کاملاً آشکار است که جای آثار فارسی که مطالعات معلولیت با تأکید بر اخلاق معلولیت را عرضه و تحلیل و بررسی کند بسیار خالی است. این اثر مختصر را برای پاسخ به این نیاز در جامعۀ ایران تقدیم میکنم و از مدیر محترم #دفتر_فرهنگ_معلولین و #انتشارات_توانمندان آقای محمد نوری و نیز آقای علی نوری برای انتشار این اثر سپاسگزاری میکنم.
🔅یادداشت نویسنده کتاب درباره تصویر روی جلد کتاب:
تصویر روی جلد تصویر امیرعلی است که پیش از تولد از بیماری‌اش مطلع شدم و امروز خوشحالم که حق زندگی را از او نگرفتم، خوشحالم که اجازه دادم دنیا بیاید و امسال شمع تولد ۹ سالگی‌اش را با شور و شادی فوت کند و با خوشبختی زندگی کند اگر جهانِ سالمسالار و معلولسازی که ما ساخته‌ایم بگذارد؛ جهانی که حق زندگی و شادی و شکوفایی را فقط برای آدم‌های سالم به رسمیت می‌شناسد. برای امیرعلی؛ او که با تولدش من را برانگیخت تا دربارۀ معلولیت بخوانم و بنویسم…
🌾 @Sedanet
🌾 @Parse_channel
Telegram
انبار صدانت
http://www.handicapcenter.com/2019/06/19/jahan-malol-saz/
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 گفتگوی خط قرمز با دکتر #محمد_فاضلی عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی در رابطه با سرمایه اجتماعی ؛ مشروعیت سیاسی
فایل صوتی این گفتگو
مشاهده این گفتگو در آپارات (کیفیت‌های بالاتر)
خط قرمز در آپارات - یک هفته در میان دوشنبه ها ساعت ۱۹
🌾 @Sedanet
🌾 @khat_e_ghermez
فایل صوتی این گفتگو
مشاهده این گفتگو در آپارات (کیفیت‌های بالاتر)
خط قرمز در آپارات - یک هفته در میان دوشنبه ها ساعت ۱۹
🌾 @Sedanet
🌾 @khat_e_ghermez
🎙 برنامه گفتوگو محور «در زمانه‌ی ما»
🔅 #یاسر_میردامادی : “«در زمانه‌ی ما» (In Our Time) نام برنامه‌ا‌ی گفتوگو محور است که هر هفته (به جز دو ماه تابستان) از شبکه‌ی چهار رادیو بی‌بی‌سی انگلیسی پخش میشود. این برنامه بیش از دو میلیون شنونده در سراسر جهان دارد و یکی از موفّق‌ترین برنامه‌های رادیویی بی‌بی‌سی است. «در زمانه‌ی ما» به کندوکاو در تاریخ اندیشه می‌پردازد. هر برنامه موضوعی تاریخی، فلسفی، دینی، فرهنگی و علمی را طرح میکند و در باب آن با سه نفر از بهترین پژوهشگران آن موضوع به گفت‌وگوی کوتاه می‌نشیند. گفت‌وگوها غنی و چندجانبه است، با این حال عموما طوری پیش می‌رود که برای شنوندگان غیر متخصّص نیز قابل فهم باشد.”
🔅از میان موضوعات دینی و فلسفی، نود برنامه برای آرشیو «صدانت» انتخاب شده است. امید که از شنیدن آنها بهره و لذّت ببرید.
صوت کامل (زبان انگلیسی)👇
✨ → 3danet.ir/in-our-time
🌾 @Sedanet
🔅 #یاسر_میردامادی : “«در زمانه‌ی ما» (In Our Time) نام برنامه‌ا‌ی گفتوگو محور است که هر هفته (به جز دو ماه تابستان) از شبکه‌ی چهار رادیو بی‌بی‌سی انگلیسی پخش میشود. این برنامه بیش از دو میلیون شنونده در سراسر جهان دارد و یکی از موفّق‌ترین برنامه‌های رادیویی بی‌بی‌سی است. «در زمانه‌ی ما» به کندوکاو در تاریخ اندیشه می‌پردازد. هر برنامه موضوعی تاریخی، فلسفی، دینی، فرهنگی و علمی را طرح میکند و در باب آن با سه نفر از بهترین پژوهشگران آن موضوع به گفت‌وگوی کوتاه می‌نشیند. گفت‌وگوها غنی و چندجانبه است، با این حال عموما طوری پیش می‌رود که برای شنوندگان غیر متخصّص نیز قابل فهم باشد.”
🔅از میان موضوعات دینی و فلسفی، نود برنامه برای آرشیو «صدانت» انتخاب شده است. امید که از شنیدن آنها بهره و لذّت ببرید.
صوت کامل (زبان انگلیسی)👇
✨ → 3danet.ir/in-our-time
🌾 @Sedanet