☘️فایل pdf تمام کتاب‌های مرتضی مطهری
🔅بنیاد علمی و فرهنگی استاد شهید مرتضی مطهری با همکاری انتشارات صدرا برای اولین بار اقدام به تهیه نسخه PDF همه کتاب های آیت الله مرتضی مطهری باکیفیت بالا و عرضه رایگان آن در فضای مجازی نموده است. لازم به ذکر است که تاکنون نسخه های گوناگونی از متن و فایل PDF کتاب های استاد در محیط مجازی منتشر شده بود که اولا شامل همه آثار آن استاد شهید نمی شد. ثانیا دارای اغلاط فراوان تایپی و نگارشی بود و ثالثا با نسخه چاپی کتاب ها منطبق نبود.
از امکانات و مزایای نسخه فعلی می توان موارد زیر را برشمرد:
– تطبیق کامل نسخه PDF کتاب ها با آخرین نسخه چاپی آنها
– درج فهرست تفصیلی کتاب ها در کنار متن هر کتاب
– حجم پایین اغلب فایل ها
دانلود به صورت جداگانه و یکجا👇
✨ → 3danet.ir/9SgWg
🌾 @Sedanet
🔅بنیاد علمی و فرهنگی استاد شهید مرتضی مطهری با همکاری انتشارات صدرا برای اولین بار اقدام به تهیه نسخه PDF همه کتاب های آیت الله مرتضی مطهری باکیفیت بالا و عرضه رایگان آن در فضای مجازی نموده است. لازم به ذکر است که تاکنون نسخه های گوناگونی از متن و فایل PDF کتاب های استاد در محیط مجازی منتشر شده بود که اولا شامل همه آثار آن استاد شهید نمی شد. ثانیا دارای اغلاط فراوان تایپی و نگارشی بود و ثالثا با نسخه چاپی کتاب ها منطبق نبود.
از امکانات و مزایای نسخه فعلی می توان موارد زیر را برشمرد:
– تطبیق کامل نسخه PDF کتاب ها با آخرین نسخه چاپی آنها
– درج فهرست تفصیلی کتاب ها در کنار متن هر کتاب
– حجم پایین اغلب فایل ها
دانلود به صورت جداگانه و یکجا👇
✨ → 3danet.ir/9SgWg
🌾 @Sedanet
🗞 فلسفه‌ی قیام امام حسین (ع)
✍️ آثاری از: مرتضی مطهری، عبدالکریم سروش، مصطفی ملکیان، ابوالقاسم فنائی و هاشم آغاجری
کاری از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شفیلد
دریافت فایل pdf
🌾 @Sedanet
✍️ آثاری از: مرتضی مطهری، عبدالکریم سروش، مصطفی ملکیان، ابوالقاسم فنائی و هاشم آغاجری
کاری از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شفیلد
دریافت فایل pdf
🌾 @Sedanet
⚫️ سه جمله از قصه کربلا
✍️ #صدیق_قطبی
▪️من نمی‌دانم داستان کربلا آنگونه که برای ما روایت کرده‌اند تا چه اندازه مطابق با واقع است. نه می‌دانم و نه وقت و انگیزه‌ی کافی دارم که در این زمینه پژوهشی روشمند و تاریخی انجام دهم. همچنین می‌خواهم همه‌ی حواشی امروزی را که بر اثر سیاست‌زدگی امر دینی در ما گونه‌ای مقاومت ایجاد کرده است موقتاً نادیده بگیرم. نادیده بگیرم که این حرف و حدیث‌ها تا کجا دستمایه‌ی سیاست‌های ناروا یا دیوارکشی‌های مذهبی قرار گرفته است. می‌خواهم موقتاً همه‌ی سوء‌استفاده‌های فردی و جناحی و سیاسی را که می‌تواند پاک‌ترین چیزها را هم آلوده کند، نادیده بگیرم. نادیده بگیرم و تنها همچون رهگذری نابلد و غریبه که از شهری می‌گذرد و داستانی را می‌شنود به این ماجرا گوش بسپارم. با این فرض، سه جمله در این داستان، یعنی داستان کربلا و شهیدان سربلند آن، در چشم این رهگذر، این رهگذر که منم، خیلی درخشان و درگیرکننده است:
▪️یک. «هَیهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة». محال است تن به ذلّت دهیم.
خیلی تأمل‌انگیز است. حواس‌مان باشد معنای این سخن چیست. معنای سخن این است که زندگی بدون عزت نفس، به هیچ نمی‌ارزد. مرگ از آن گونه زندگی که عاری از عزت نفس است، بهتر است. در این گفته، بیش از هر چیز اهمیت «حرمت نفس» را استشمام می‌کنم. و اینکه از ویرانگرترین نتایج استبداد، فرومیراندن عزت نفس آدم‌هاست. از آدم‌ها که آزادی‌شان را بگیریم، عزت نفس‌شان را گرفته‌ایم. آن وقت ممکن است ناگزیر شوند مرگ را بر زندگی ترجیح دهند. ترجیحی که به گمان من بسیار ستودنی و قدیسانه است. قادر به چنین ترجیحی نیستم، اما نمی‌توانم از ستایش آن خودداری کنم. «هَیهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة» مرا یاد شعر شاملو می‌اندازد:
«هرگز از مرگ نهراسیده‌ام
اگرچه دستانش از ابتذال شکننده‌تر بود.
هراسِ من ــ باری ــ همه از مردن در سرزمینی‌ست
که مزدِ گورکن
از بهای آزادیِ آدمی
افزون باشد.»
▪️دو. «إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِينٌ وَكُنْتُمْ لاَ تَخَافُونَ الْمَعَادَ فَكُونُوا أَحْرَاراً فِي دُنْيَاكُمْ هَذِهِ». اگر دین ندارید و بیمناک از آخرت نیستید، در دنیای خویش، آزاده باشید.
در این سخن، استقلال اخلاق از دین را می‌شود استشمام کرد. چنین نیست که اگر دین نباشد، هیچ ضمانتی برای اخلاقی زیستن نیست. آدم‌ها می‌توانند حریم زندگی و زندگان را پاس بدارند بی‌آنکه به هیچ دینی ملتزم باشند. خطاست که بار اخلاق را تماما بر شانه‌ی دین بگذاریم. آن وقت کسانی که راه خود را از دین جدا می‌کنند شاید گمان کنند دیگر هیچ دلیلی برای اخلاقی زیستن ندارند. نباید با همه شهروندان به لسان دینی سخن گفت. این انگاره که یا دین دارید و انسان خوبی هستید، یا دین ندارید و هر کاری از شما سر خواهد زد، از اساس خطاست. اگر دین ندارید، ترازوی وجدان که دارید. برای خوب بودن، تنها نباید به دین ارجاع داد. اگر دین ندارید، آزاده باشید. و شاید آنچه دین از شما می‌خواهد همان است که گواهی وجدان آزاد از شما می‌طلبد. این کلام، خیلی بلند است. اگر دین ندارید چیزی دارید که نام آن تمنای آزادگی است. و این تمنا پشتوانه اخلاق است.
▪️سه. مَا رَأَيْتُ إِلَّا جَمِيلاً. جز زیبایی ندیدم.
پاسخی است که زینب بنت علی، خواهر شهید کربلا به عبدالله بن زیاد می‌دهد. سؤال طعنه‌آلود ابن زیاد این است: «كَيْفَ رَأَيْتِ صُنْعَ الله بِأَخِيكِ وَأَهْلِ بَيْتِكِ؟». یعنی رفتار خدا را با برادر و خاندان خود چگونه دیدی؟ پاسخ زینب، حیرت‌آور است.
▪️چطور می‌شود آخر؟ آنهمه جفا و ستم و نامردمی را دیدن و باز اینگونه داوری کردن؟ چطور می‌شود واقعاَ؟ آیا این داوری، متضمن چشم‌پوشی از واقعیت است؟ رمز این زیبایی در چیست؟ در این نبرد نابرابر، کدام زیبایی به چشم او آمده است؟ درک من این است: درست است که درد و رنج فراوان بود، درست است که جور و جنایت عریان بود، اما سربلندی آدمی و درخشانی اخلاق هم بود. معرکه و آوردگاهی بود که در آن آدمیانی شرافت و عزت خود را پاس داشتند و حاضر نشدند آن را با زیستن مقرون با خفت و خواری معاوضه کنند. صحنه‌ی نمایشی خیره کننده بود تا بازیگران آن گواهی دهند چیزی هست که از زندگی هم ارزشمندتر است. چیزی که نام آن عزت نفس، آزاده بودن و آزاده زیستن است. چیزی که نام مقدس آن آزادی است.
▪️آیا در معنا کردن این سه جمله، بافت تاریخی و زمینه‌ی مذهبی آنها را نادیده گرفتم و کوشیدم معنایی دلبخواهی به دست دهم؟ آیا مفروضات خود را بر متن تحمیل کردم؟ نمی‌دانم. قصه‌ها دلالت یکسانی ندارند و هر کسی حق دارد دانه‌ی خود را از پیمانه‌ی بی‌پایان قصه بردارد. اول که گفتم، رهگذری بودم که از شهری می گذشت، قصه‌ای شنید، و سه جمله از آن قصه او را درگیر کرد. همین.
🌾 @Sedanet | @Sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
▪️من نمی‌دانم داستان کربلا آنگونه که برای ما روایت کرده‌اند تا چه اندازه مطابق با واقع است. نه می‌دانم و نه وقت و انگیزه‌ی کافی دارم که در این زمینه پژوهشی روشمند و تاریخی انجام دهم. همچنین می‌خواهم همه‌ی حواشی امروزی را که بر اثر سیاست‌زدگی امر دینی در ما گونه‌ای مقاومت ایجاد کرده است موقتاً نادیده بگیرم. نادیده بگیرم که این حرف و حدیث‌ها تا کجا دستمایه‌ی سیاست‌های ناروا یا دیوارکشی‌های مذهبی قرار گرفته است. می‌خواهم موقتاً همه‌ی سوء‌استفاده‌های فردی و جناحی و سیاسی را که می‌تواند پاک‌ترین چیزها را هم آلوده کند، نادیده بگیرم. نادیده بگیرم و تنها همچون رهگذری نابلد و غریبه که از شهری می‌گذرد و داستانی را می‌شنود به این ماجرا گوش بسپارم. با این فرض، سه جمله در این داستان، یعنی داستان کربلا و شهیدان سربلند آن، در چشم این رهگذر، این رهگذر که منم، خیلی درخشان و درگیرکننده است:
▪️یک. «هَیهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة». محال است تن به ذلّت دهیم.
خیلی تأمل‌انگیز است. حواس‌مان باشد معنای این سخن چیست. معنای سخن این است که زندگی بدون عزت نفس، به هیچ نمی‌ارزد. مرگ از آن گونه زندگی که عاری از عزت نفس است، بهتر است. در این گفته، بیش از هر چیز اهمیت «حرمت نفس» را استشمام می‌کنم. و اینکه از ویرانگرترین نتایج استبداد، فرومیراندن عزت نفس آدم‌هاست. از آدم‌ها که آزادی‌شان را بگیریم، عزت نفس‌شان را گرفته‌ایم. آن وقت ممکن است ناگزیر شوند مرگ را بر زندگی ترجیح دهند. ترجیحی که به گمان من بسیار ستودنی و قدیسانه است. قادر به چنین ترجیحی نیستم، اما نمی‌توانم از ستایش آن خودداری کنم. «هَیهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة» مرا یاد شعر شاملو می‌اندازد:
«هرگز از مرگ نهراسیده‌ام
اگرچه دستانش از ابتذال شکننده‌تر بود.
هراسِ من ــ باری ــ همه از مردن در سرزمینی‌ست
که مزدِ گورکن
از بهای آزادیِ آدمی
افزون باشد.»
▪️دو. «إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِينٌ وَكُنْتُمْ لاَ تَخَافُونَ الْمَعَادَ فَكُونُوا أَحْرَاراً فِي دُنْيَاكُمْ هَذِهِ». اگر دین ندارید و بیمناک از آخرت نیستید، در دنیای خویش، آزاده باشید.
در این سخن، استقلال اخلاق از دین را می‌شود استشمام کرد. چنین نیست که اگر دین نباشد، هیچ ضمانتی برای اخلاقی زیستن نیست. آدم‌ها می‌توانند حریم زندگی و زندگان را پاس بدارند بی‌آنکه به هیچ دینی ملتزم باشند. خطاست که بار اخلاق را تماما بر شانه‌ی دین بگذاریم. آن وقت کسانی که راه خود را از دین جدا می‌کنند شاید گمان کنند دیگر هیچ دلیلی برای اخلاقی زیستن ندارند. نباید با همه شهروندان به لسان دینی سخن گفت. این انگاره که یا دین دارید و انسان خوبی هستید، یا دین ندارید و هر کاری از شما سر خواهد زد، از اساس خطاست. اگر دین ندارید، ترازوی وجدان که دارید. برای خوب بودن، تنها نباید به دین ارجاع داد. اگر دین ندارید، آزاده باشید. و شاید آنچه دین از شما می‌خواهد همان است که گواهی وجدان آزاد از شما می‌طلبد. این کلام، خیلی بلند است. اگر دین ندارید چیزی دارید که نام آن تمنای آزادگی است. و این تمنا پشتوانه اخلاق است.
▪️سه. مَا رَأَيْتُ إِلَّا جَمِيلاً. جز زیبایی ندیدم.
پاسخی است که زینب بنت علی، خواهر شهید کربلا به عبدالله بن زیاد می‌دهد. سؤال طعنه‌آلود ابن زیاد این است: «كَيْفَ رَأَيْتِ صُنْعَ الله بِأَخِيكِ وَأَهْلِ بَيْتِكِ؟». یعنی رفتار خدا را با برادر و خاندان خود چگونه دیدی؟ پاسخ زینب، حیرت‌آور است.
▪️چطور می‌شود آخر؟ آنهمه جفا و ستم و نامردمی را دیدن و باز اینگونه داوری کردن؟ چطور می‌شود واقعاَ؟ آیا این داوری، متضمن چشم‌پوشی از واقعیت است؟ رمز این زیبایی در چیست؟ در این نبرد نابرابر، کدام زیبایی به چشم او آمده است؟ درک من این است: درست است که درد و رنج فراوان بود، درست است که جور و جنایت عریان بود، اما سربلندی آدمی و درخشانی اخلاق هم بود. معرکه و آوردگاهی بود که در آن آدمیانی شرافت و عزت خود را پاس داشتند و حاضر نشدند آن را با زیستن مقرون با خفت و خواری معاوضه کنند. صحنه‌ی نمایشی خیره کننده بود تا بازیگران آن گواهی دهند چیزی هست که از زندگی هم ارزشمندتر است. چیزی که نام آن عزت نفس، آزاده بودن و آزاده زیستن است. چیزی که نام مقدس آن آزادی است.
▪️آیا در معنا کردن این سه جمله، بافت تاریخی و زمینه‌ی مذهبی آنها را نادیده گرفتم و کوشیدم معنایی دلبخواهی به دست دهم؟ آیا مفروضات خود را بر متن تحمیل کردم؟ نمی‌دانم. قصه‌ها دلالت یکسانی ندارند و هر کسی حق دارد دانه‌ی خود را از پیمانه‌ی بی‌پایان قصه بردارد. اول که گفتم، رهگذری بودم که از شهری می گذشت، قصه‌ای شنید، و سه جمله از آن قصه او را درگیر کرد. همین.
🌾 @Sedanet | @Sedigh_63
☘️ چرا مناسب ندانستن شعارهای ورزشگاه برای زنان، جنسیت‌زده است؟
✍️ #محمدرضا_جلائی‌پور
🔅در پاسخ پست قبل، تعدادی از دوستان گفته‌اند که فضای ورزشگاه، به خاطر فحش‌های رکیک مردان، هنوز مناسب حضور زنان نیست. در پاسخ به این استدلال ضعیف و نخ‌نما توجه این دوستان را به این چند نکته‌ی واضح جلب می‌کنم:
🔅- پیش‌فرض اول استدلال این دوستان ایده‌ای به شدت جنسیت‌زده و مردسالارانه است و آن اینکه اخلاقا ادب فقط در برابر زنان مطلوب است. ادب مطلوب است، هم برای مردان و هم زنان، هم در برابر مردان و هم در برابر زنان. قبحِ فحش رکیک به داور و بازیکن، همان‌طور که مانع حضور مردان در ورزشگاه نمی‌شود، مانع حضور زنان هم نباید بشود. شخصا حتی یک بار هم فحش رکیک به کسی نداده‌ام و انواع خشونت غیرضروریِ کلامی را نمی‌پسندم، اما اینکه فرض کنیم فقط در برابر مردان می‌توان فحش داد پیش‌فرضی مردسالار دارد. مگر مرد باادب و زن بددهن نداریم؟ زنان هم به اندازه‌ی مردان می‌توانند فحش بدهند و مادامی که به کسی آسیب نرسانند قانونا حق دارند از ادبیاتی که می‌پسندند استفاده کنند. مگر فحش دادن و استفاده از ادبیاتی خاص فقط حق مردان است یا فقط در برابر مردان مجاز است؟ مردانه محسوب کردن ادبیاتی خاص و منع استفاده از آن در برابر زنان مصداقی از چیزی است که مارتا نوزبام، «مردسالاریِ مهربانانه» می‌خواند و تقویت‌کننده و توجیه‌گرِ «مردسالاری عریان‌تر» است.
🔅- پیش‌فرض دوم استدلال این دوستان این است که نزاکت کلامی مردان شرط قانونی حضور زنان در ورزشگاه است. حتی اگر فرض بگیریم هر نوع بی‌ادبی و فحش دادنی اخلاقا ناروا است (که لزوما فرض قابل دفاعی نیست)، مانع قانونی ورود به ورزشگاه نباید باشد و فرضا اگر مانع بود، چرا به خاطر خطای گروهی از مردان، زنان باید محروم و مجازات شوند؟
🔅- تجربه‌ی حضور زنان تماشاچی در کنار مردان در مسابقات والیبال و سایر ورزش‌ها در ایران و بازی‌های ملی فوتبال در خارج از ایران نشان داده است حضور زنان در بهبود فضای عمومی ورزشگاه‌ها و ادبیات شعارها موثر است.
🔅- فحش و بددهنی و خشونت کلامیِ دسته‌ای از تماشاچیان نه‌تنها اختصاصی به مردان ندارد، مختص ایران هم نیست. در همه جای دنیا بخشی از تماشاچیان ادبیات پرفحش و رکیک و راحتی دارند و این نباید مانع حضور زنان در ورزشگاه شود. شخصا در ورزشگاه‌های خارج از ایران بارها دیده‌ام که پاره‌ای از زنان تماشاچی از پاره‌ای مردان هم ادبیات رکیک و رفتار خشن‌تری داشته‌اند، اما اغلب زنان و مردان تماشاچی رفتار مسئولانه‌ای داشته‌اند. برای کاهش انواع خشونت فیزیکی و کلامی در ورزشگاه‌ها توسط تماشاچیان مرد و زن راه‌های موثر دیگری تجربه شده است که از قضا در صدرشان ورود زنان و کودکان و امکان حضور خانوادگی در ورزشگاه است.
🔅بهبود فضای عمومی ورزشگاه‌ها و ادبیات و رفتار تماشاچیان پیش‌شرط حضور زنان نباید باشد، موضوع مستقلی از حق حضور زنان است و از قضا حضور زنان به آن کمک می‌کند. تجربه‌ی لذت و شادی و هیجان جمعی و کم‌نظیرِ تماشای فوتبال حق زنان است، صرف نظر از ادبیات شعارهای ورزشگاه. طبیعتا کسی که فضای ورزشگاه را نپسندد، به ورزشگاه نمی‌رود، چه مرد باشد و چه زن.
🌾 @Sedanet | @Jalaeipour
✍️ #محمدرضا_جلائی‌پور
🔅در پاسخ پست قبل، تعدادی از دوستان گفته‌اند که فضای ورزشگاه، به خاطر فحش‌های رکیک مردان، هنوز مناسب حضور زنان نیست. در پاسخ به این استدلال ضعیف و نخ‌نما توجه این دوستان را به این چند نکته‌ی واضح جلب می‌کنم:
🔅- پیش‌فرض اول استدلال این دوستان ایده‌ای به شدت جنسیت‌زده و مردسالارانه است و آن اینکه اخلاقا ادب فقط در برابر زنان مطلوب است. ادب مطلوب است، هم برای مردان و هم زنان، هم در برابر مردان و هم در برابر زنان. قبحِ فحش رکیک به داور و بازیکن، همان‌طور که مانع حضور مردان در ورزشگاه نمی‌شود، مانع حضور زنان هم نباید بشود. شخصا حتی یک بار هم فحش رکیک به کسی نداده‌ام و انواع خشونت غیرضروریِ کلامی را نمی‌پسندم، اما اینکه فرض کنیم فقط در برابر مردان می‌توان فحش داد پیش‌فرضی مردسالار دارد. مگر مرد باادب و زن بددهن نداریم؟ زنان هم به اندازه‌ی مردان می‌توانند فحش بدهند و مادامی که به کسی آسیب نرسانند قانونا حق دارند از ادبیاتی که می‌پسندند استفاده کنند. مگر فحش دادن و استفاده از ادبیاتی خاص فقط حق مردان است یا فقط در برابر مردان مجاز است؟ مردانه محسوب کردن ادبیاتی خاص و منع استفاده از آن در برابر زنان مصداقی از چیزی است که مارتا نوزبام، «مردسالاریِ مهربانانه» می‌خواند و تقویت‌کننده و توجیه‌گرِ «مردسالاری عریان‌تر» است.
🔅- پیش‌فرض دوم استدلال این دوستان این است که نزاکت کلامی مردان شرط قانونی حضور زنان در ورزشگاه است. حتی اگر فرض بگیریم هر نوع بی‌ادبی و فحش دادنی اخلاقا ناروا است (که لزوما فرض قابل دفاعی نیست)، مانع قانونی ورود به ورزشگاه نباید باشد و فرضا اگر مانع بود، چرا به خاطر خطای گروهی از مردان، زنان باید محروم و مجازات شوند؟
🔅- تجربه‌ی حضور زنان تماشاچی در کنار مردان در مسابقات والیبال و سایر ورزش‌ها در ایران و بازی‌های ملی فوتبال در خارج از ایران نشان داده است حضور زنان در بهبود فضای عمومی ورزشگاه‌ها و ادبیات شعارها موثر است.
🔅- فحش و بددهنی و خشونت کلامیِ دسته‌ای از تماشاچیان نه‌تنها اختصاصی به مردان ندارد، مختص ایران هم نیست. در همه جای دنیا بخشی از تماشاچیان ادبیات پرفحش و رکیک و راحتی دارند و این نباید مانع حضور زنان در ورزشگاه شود. شخصا در ورزشگاه‌های خارج از ایران بارها دیده‌ام که پاره‌ای از زنان تماشاچی از پاره‌ای مردان هم ادبیات رکیک و رفتار خشن‌تری داشته‌اند، اما اغلب زنان و مردان تماشاچی رفتار مسئولانه‌ای داشته‌اند. برای کاهش انواع خشونت فیزیکی و کلامی در ورزشگاه‌ها توسط تماشاچیان مرد و زن راه‌های موثر دیگری تجربه شده است که از قضا در صدرشان ورود زنان و کودکان و امکان حضور خانوادگی در ورزشگاه است.
🔅بهبود فضای عمومی ورزشگاه‌ها و ادبیات و رفتار تماشاچیان پیش‌شرط حضور زنان نباید باشد، موضوع مستقلی از حق حضور زنان است و از قضا حضور زنان به آن کمک می‌کند. تجربه‌ی لذت و شادی و هیجان جمعی و کم‌نظیرِ تماشای فوتبال حق زنان است، صرف نظر از ادبیات شعارهای ورزشگاه. طبیعتا کسی که فضای ورزشگاه را نپسندد، به ورزشگاه نمی‌رود، چه مرد باشد و چه زن.
🌾 @Sedanet | @Jalaeipour
Telegram
انبار صدانت
https://t.me/jalaeipour/5260
🌾 @Sedanet
🌾 @Sedanet
☘️ جامعه ایران به کدام گروه نیازمندتر است: نواندیشان دینی یا دینداران معنویت‌اندیش
✍️ #عباسعلی_منصوری
🔅دین و دینداری در جامعه کنونی ایران در وضعیت عجیب و متناقض نمایی است. از یک طرف آمارها و مشاهدات نشان از کم رنگ شدن التزام مردم به مناسک و آداب دینی دارد و دینداری در ظاهر و رفتار و کلام انسان ایرانی به تدریج نقش کم رنگ تری پیدا می کند و میزان نفوذ نهادهای دینی رو به کاهش است.
🔅از طرف دیگر فکر دینی و دینداری همچنان جایگاه مهمی در سپهر اندیشه انسان ایرانی دارد و فرهنگ عمومی و اخلاق فردی و اجتماعی مردم تاثیرات خودآگاه و ناخودآگاه فراوانی از دین می گیرد. به بیان بهتر می توان مدعی شدکه لباس زیرین جامعه ایران همچنان دین است و به راحتی نمی توان این ادعا که ایران همچنان یک جامعه دینی است را نفی نمود. زیرا حداقل در بخش اعتقادات و باورها، اکثریت جمیعت ایران معتقد به معنادار بودن زندگی، خدا، غیب، ماوراء، معاد و... هستند. این امر در میان جوانان و لایه های به ظاهر سکولار هم صادق است.
🔅لذا از یک طرف دین و دینداری جامعه ایران در وضعیتی است که بخاطر نفوذ و گستره آن نمی توان نسبت به آن بی تفات بود یا آن را عنصری کم اهمیت جلوه داد.و از طرف دیگر مشکلات دینداری ( چه در مقام نظر و چه در مقام عمل )در جامعه ایران نشان از این دارد که پروژه اصلاح فکر دینی در جامعه ایران یک پروژه تاریخ گذشته یا کم اهمیت نیست.
🔅اما با توجه به تغییر اوضاع و احوال جامعه ایران و تاریخ اصلاح فکر دینی در صده اخیر و نقدهایی که بر جریان روشنفکری دینی می شود پرسش مهمی که باید در مورد آن بیشتر اندیشید و نوشت این است که در وضعیت کنونی ایران کدام گروه و اندیشه توفیق و امکان بیشتری برای اصلاح فکر دینی دارد.سخن این یاداشت این نیست که جامعه ایران به یک گروه یا جریان نیازمند است و تلاش و دست آوردهای گروه دیگر بی ثمر است. بلکه سخن در اولویت و میزان تاثیر آنهاست.
🔅مدعای این نوشتار این است که در جامعه کنونی ایران دینداران معنویت اندیش تاثیر بیشتری در اصلاح فکر دینی در ایران دارند زیرا نیاز کنونی جامعه ایران در دینداری و دین فهمی بیشتر در انبان ایشان یافت می شود و جامعه کنونی ایران همچون چند دهه قبل آمادگی شنیدن صدای روشنفکران و نواندیشان دینی را ندارد. یعنی گمشده و نیاز او دیگر آن چیزی نیست که جریان ورشنفکری دینی تلاشش را معطوف به آن کرده است.
🔅اما قبل از اینکه وارد توضیح این نکته شوم که چرا دیندران معنویت اندیش شانس و اقبال بیشتری برای اصلاح فکر دینی در ایران کنونی دارند و جامعه ایران آمادگی بیشتری برای شنیدن سخنان ایشان در قیاس با نواندیشان دینی دارد، به اجمال منظورم را از دینداران معنویت اندیش عرض می کنم.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/hBm0E
🌾 @Sedanet
✍️ #عباسعلی_منصوری
🔅دین و دینداری در جامعه کنونی ایران در وضعیت عجیب و متناقض نمایی است. از یک طرف آمارها و مشاهدات نشان از کم رنگ شدن التزام مردم به مناسک و آداب دینی دارد و دینداری در ظاهر و رفتار و کلام انسان ایرانی به تدریج نقش کم رنگ تری پیدا می کند و میزان نفوذ نهادهای دینی رو به کاهش است.
🔅از طرف دیگر فکر دینی و دینداری همچنان جایگاه مهمی در سپهر اندیشه انسان ایرانی دارد و فرهنگ عمومی و اخلاق فردی و اجتماعی مردم تاثیرات خودآگاه و ناخودآگاه فراوانی از دین می گیرد. به بیان بهتر می توان مدعی شدکه لباس زیرین جامعه ایران همچنان دین است و به راحتی نمی توان این ادعا که ایران همچنان یک جامعه دینی است را نفی نمود. زیرا حداقل در بخش اعتقادات و باورها، اکثریت جمیعت ایران معتقد به معنادار بودن زندگی، خدا، غیب، ماوراء، معاد و... هستند. این امر در میان جوانان و لایه های به ظاهر سکولار هم صادق است.
🔅لذا از یک طرف دین و دینداری جامعه ایران در وضعیتی است که بخاطر نفوذ و گستره آن نمی توان نسبت به آن بی تفات بود یا آن را عنصری کم اهمیت جلوه داد.و از طرف دیگر مشکلات دینداری ( چه در مقام نظر و چه در مقام عمل )در جامعه ایران نشان از این دارد که پروژه اصلاح فکر دینی در جامعه ایران یک پروژه تاریخ گذشته یا کم اهمیت نیست.
🔅اما با توجه به تغییر اوضاع و احوال جامعه ایران و تاریخ اصلاح فکر دینی در صده اخیر و نقدهایی که بر جریان روشنفکری دینی می شود پرسش مهمی که باید در مورد آن بیشتر اندیشید و نوشت این است که در وضعیت کنونی ایران کدام گروه و اندیشه توفیق و امکان بیشتری برای اصلاح فکر دینی دارد.سخن این یاداشت این نیست که جامعه ایران به یک گروه یا جریان نیازمند است و تلاش و دست آوردهای گروه دیگر بی ثمر است. بلکه سخن در اولویت و میزان تاثیر آنهاست.
🔅مدعای این نوشتار این است که در جامعه کنونی ایران دینداران معنویت اندیش تاثیر بیشتری در اصلاح فکر دینی در ایران دارند زیرا نیاز کنونی جامعه ایران در دینداری و دین فهمی بیشتر در انبان ایشان یافت می شود و جامعه کنونی ایران همچون چند دهه قبل آمادگی شنیدن صدای روشنفکران و نواندیشان دینی را ندارد. یعنی گمشده و نیاز او دیگر آن چیزی نیست که جریان ورشنفکری دینی تلاشش را معطوف به آن کرده است.
🔅اما قبل از اینکه وارد توضیح این نکته شوم که چرا دیندران معنویت اندیش شانس و اقبال بیشتری برای اصلاح فکر دینی در ایران کنونی دارند و جامعه ایران آمادگی بیشتری برای شنیدن سخنان ایشان در قیاس با نواندیشان دینی دارد، به اجمال منظورم را از دینداران معنویت اندیش عرض می کنم.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/hBm0E
🌾 @Sedanet
☘️ رفتار حسینی ، تهاجم یا دفاع؟
✍️ #احمد_قابل
🔅برای جامعه ی شیعی که قرن های متمادی ، از عالمان سنتی و روشنفکر خویش تحلیل دیگری را شنیده و به آن خو گرفته است ، بسیار دشوار است که از واژگانی مثل « قیام حسینی » که به معنی و مفهوم « اقدام مسلحانه و ابتدائی » و « شورش بر علیه حکومت ستمگر مرکزی » است ، دوری گزیند و یا برداشتی دیگر را که نهایتا « گرفتار شدن یک مصلح در چنگ حکومتی ستمگر » را تصویر می کند و در پی اثبات آن است که؛ «حکومت ستمگر ، به تهاجمی گسترده بر علیه یک منتقد مصلح و صلح طلب اقدام کرد و با تهدید به مرگ و بر هم زدن امنیت وی ، سعی کرد تا او را وادار به تأیید سیاست و حکومت نامشروع خویش سازد و به زور از وی بیعت ( رأی موافق ) گیرد ، تا از مقبولیت او برای تثبیت قدرت خود بهره جوید یا در نبردی نا برابر و تحمیلی ، به دفاع از حقوق اولیه ی انسانی خود و یاران و خانواده اش برخیزد و کشته شود » .
🔅حسین بن علی (ع) ضمن پای بند بودن به « حفظ آرامش جامعه از طرف خود » ( انّی لم اخرج اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما…) البته « حاضر به سرمایه گذاری حیثیّت اجتماعی خویش برای تثبیت قدرتی که مقبولیت سیاسی نداشت و با روشی ستمگرانه حکومت می کرد ، نبود ». او هرگز نمی پذیرفت که به خاطر زور و تهدید حکومت ، « حق آزادی انتقاد ( امر به معروف و نهی از منکر ) و آزادی انتخاب و رأی » خود را از دست بدهد و مجبور به « تأیید سیاست های ظالمانه گردد » . او راه عدم تأیید حکومت ستم پیشه و مخالفت با سیاست های ظالمانه را منحصر در « اقدام به شورش مسلحانه و براندازی » نمی دانست.
🔅برای روشن شدن بیشتر این برداشت ، به بازخوانی تحلیلی ( ولی اجمالی ) این واقعه می پردازم و آن را در ضمن چند نکته توضیح می دهم ...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/NjOgP
🌾 @Sedanet
✍️ #احمد_قابل
🔅برای جامعه ی شیعی که قرن های متمادی ، از عالمان سنتی و روشنفکر خویش تحلیل دیگری را شنیده و به آن خو گرفته است ، بسیار دشوار است که از واژگانی مثل « قیام حسینی » که به معنی و مفهوم « اقدام مسلحانه و ابتدائی » و « شورش بر علیه حکومت ستمگر مرکزی » است ، دوری گزیند و یا برداشتی دیگر را که نهایتا « گرفتار شدن یک مصلح در چنگ حکومتی ستمگر » را تصویر می کند و در پی اثبات آن است که؛ «حکومت ستمگر ، به تهاجمی گسترده بر علیه یک منتقد مصلح و صلح طلب اقدام کرد و با تهدید به مرگ و بر هم زدن امنیت وی ، سعی کرد تا او را وادار به تأیید سیاست و حکومت نامشروع خویش سازد و به زور از وی بیعت ( رأی موافق ) گیرد ، تا از مقبولیت او برای تثبیت قدرت خود بهره جوید یا در نبردی نا برابر و تحمیلی ، به دفاع از حقوق اولیه ی انسانی خود و یاران و خانواده اش برخیزد و کشته شود » .
🔅حسین بن علی (ع) ضمن پای بند بودن به « حفظ آرامش جامعه از طرف خود » ( انّی لم اخرج اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما…) البته « حاضر به سرمایه گذاری حیثیّت اجتماعی خویش برای تثبیت قدرتی که مقبولیت سیاسی نداشت و با روشی ستمگرانه حکومت می کرد ، نبود ». او هرگز نمی پذیرفت که به خاطر زور و تهدید حکومت ، « حق آزادی انتقاد ( امر به معروف و نهی از منکر ) و آزادی انتخاب و رأی » خود را از دست بدهد و مجبور به « تأیید سیاست های ظالمانه گردد » . او راه عدم تأیید حکومت ستم پیشه و مخالفت با سیاست های ظالمانه را منحصر در « اقدام به شورش مسلحانه و براندازی » نمی دانست.
🔅برای روشن شدن بیشتر این برداشت ، به بازخوانی تحلیلی ( ولی اجمالی ) این واقعه می پردازم و آن را در ضمن چند نکته توضیح می دهم ...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/NjOgP
🌾 @Sedanet
☘️ هَیهَاتَ مِنَّا الذِّلَّه!
✍️ #ایرج_رضایی
🔅این سخن مشهور امام حسین(ع) را که آزادگی و مردی و دلیری از آن می بارد اگر بخواهیم نظیری برایش در شعر فارسی پیدا کنیم، در حدی که من جُسته ام، شاید هیچ کلامی در سراسر زبان و ادب پارسی نمی توان یافت که عالی تر و بلندتر از این بیتِ شکوهمندِ فردوسی حق مطلب را ادا کرده باشد:
مرا مرگ خوشتر به نام بلند
ازین زیستن با هراس و گزند!
🔅مرگ در شاهنامه برخلاف آنچه بعدها در اثر تسلط عناصر فرهنگیِ تازیان اتفاق افتاد، و اندک اندک به مددِ نگرشِ صوفیانه به رویکرد غالبِ زیست جهان ایرانی بدل شد، به هیچ وجه مطلوب و دلخواه شخصیت ها و پهلوانان شاهنامه نیست. پهلوانان شاهنامه بیش از هر چیز عاشقان و ستایشگرانِ پرشور زندگی اند تا واعظان و جویندگانِ بی محابایِ مرگ!
از همین روست که مرگ در شاهنامه نه تنها دلپذیر و خواستنی نیست بلکه خود ناگوارترین و زشت ترین پتیاره در میان پتیاره هاست. با این حال، مرگ با همه سیاهی و هولناکی و پتیارگی اش، گاهی به رغم میل پهلوان صرفا از سرِ ناچاری و ناگزیری، بر زندگی رجحان می یابد و آن زمانی است که زیستن با خواری و بی مایگی و هرزگی و دریوزگی و هراس و گزند همراه شود و شورمندی و سرشاری و چرایی اش را یکسره از کف بدهد و به تفاله ای عاری از معنا و محتوا بَدل گردد.
🔅آری، چنانکه گفته اند کاخ سخن و جهان بالنده و حماسی شاهنامه بر پنج ستون خودبنیاد استوار است:
خرد، داد، رادی، شادی و نام.
🔅ستونهایی که سالهاست به طرز فجیع و غم انگیزی بیش از هر زمان دیگری، رو به ویرانی و فراموشی و فروپاشی است.
🔅اصطلاح "جوانمردی" در شاهنامه و حکمت خسروانی ایران به زعم من عصاره ای از تمام نیکی ها و فضیلتها را در خود دارد. "جوانمرد" کسی است که از این پنج مفهوم ارجمند، در حد پویه و توش و توانش بهره های فراوان دارد.
انسان شاهنامه چنانکه فردوسی می فرماید: "دلی راد دارد کفی پر ز داد"
چنین انسانی بر طبق معیارهای شاهنامه، اهل داد و دهش است. با شادی و شادخواری خوگر است و با مظاهر شادی، ستیز و خصومت ندارد. خرد را در همه کارها چراغ راه خود دارد و از او به هر دو سرای ارجمند است.
🔅"نام" در شاهنامه که در تعبیر نام و ننگ بارها به کار رفته، مبنای حِکمی و هستی شناختی ژرفی دارد و در معنای متعارف امروزی آن در حد همین آبرو و آوازه و شهرت های عرفی و سطحی محدود نمی شود. نام یعنی آزادی و آزادگی و مجموع آنچه زندگی را شرف و قدر و قیمت و اعتبار می بخشد و زندگی و حیثیت پهلوان به وجود آن وابسته است. به همین خاطر وقتی اسفندیار از جهان پهلوان ایران می خواهد تا دست به بند دهد، رستم این خواسته را مغایر با نام و ننگ و ارزش های پهلوانی اش می بیند و از همین رو سخت بر می آشوبد و نمی پذیرد. این در حالی است که شاهزاده خام و خودبین به او اطمینان می دهد که نمی گذارد در مسیر رسیدن به دربار شاه کوچک ترین گزندی به او برسد و به محض رسیدن به نزد گشتاسب، بند را از دستان او خواهد گشود. اوجِ خشم و برافروختگی رستم را در شاهنامه می توان در مواجهه با این درخواستِ ناروای اسفندیار شاهد بود. آنجا که می گوید:
که گفتت برو دست رستم ببند؟
نبندد مرا دست، چرخِ بلند!
🔅پس از گذر قرنها، به اعجاز هنر فردوسی، خشم و خروش نجیبانه و دردناک رستم را در آن موقعیت دشوار و تراژیک که مذاکره و گفت و گو به شکست و پایانش نزدیک می شود، می توان شنید.
🌾 @Sedanet | @Irajrezaie
✍️ #ایرج_رضایی
🔅این سخن مشهور امام حسین(ع) را که آزادگی و مردی و دلیری از آن می بارد اگر بخواهیم نظیری برایش در شعر فارسی پیدا کنیم، در حدی که من جُسته ام، شاید هیچ کلامی در سراسر زبان و ادب پارسی نمی توان یافت که عالی تر و بلندتر از این بیتِ شکوهمندِ فردوسی حق مطلب را ادا کرده باشد:
مرا مرگ خوشتر به نام بلند
ازین زیستن با هراس و گزند!
🔅مرگ در شاهنامه برخلاف آنچه بعدها در اثر تسلط عناصر فرهنگیِ تازیان اتفاق افتاد، و اندک اندک به مددِ نگرشِ صوفیانه به رویکرد غالبِ زیست جهان ایرانی بدل شد، به هیچ وجه مطلوب و دلخواه شخصیت ها و پهلوانان شاهنامه نیست. پهلوانان شاهنامه بیش از هر چیز عاشقان و ستایشگرانِ پرشور زندگی اند تا واعظان و جویندگانِ بی محابایِ مرگ!
از همین روست که مرگ در شاهنامه نه تنها دلپذیر و خواستنی نیست بلکه خود ناگوارترین و زشت ترین پتیاره در میان پتیاره هاست. با این حال، مرگ با همه سیاهی و هولناکی و پتیارگی اش، گاهی به رغم میل پهلوان صرفا از سرِ ناچاری و ناگزیری، بر زندگی رجحان می یابد و آن زمانی است که زیستن با خواری و بی مایگی و هرزگی و دریوزگی و هراس و گزند همراه شود و شورمندی و سرشاری و چرایی اش را یکسره از کف بدهد و به تفاله ای عاری از معنا و محتوا بَدل گردد.
🔅آری، چنانکه گفته اند کاخ سخن و جهان بالنده و حماسی شاهنامه بر پنج ستون خودبنیاد استوار است:
خرد، داد، رادی، شادی و نام.
🔅ستونهایی که سالهاست به طرز فجیع و غم انگیزی بیش از هر زمان دیگری، رو به ویرانی و فراموشی و فروپاشی است.
🔅اصطلاح "جوانمردی" در شاهنامه و حکمت خسروانی ایران به زعم من عصاره ای از تمام نیکی ها و فضیلتها را در خود دارد. "جوانمرد" کسی است که از این پنج مفهوم ارجمند، در حد پویه و توش و توانش بهره های فراوان دارد.
انسان شاهنامه چنانکه فردوسی می فرماید: "دلی راد دارد کفی پر ز داد"
چنین انسانی بر طبق معیارهای شاهنامه، اهل داد و دهش است. با شادی و شادخواری خوگر است و با مظاهر شادی، ستیز و خصومت ندارد. خرد را در همه کارها چراغ راه خود دارد و از او به هر دو سرای ارجمند است.
🔅"نام" در شاهنامه که در تعبیر نام و ننگ بارها به کار رفته، مبنای حِکمی و هستی شناختی ژرفی دارد و در معنای متعارف امروزی آن در حد همین آبرو و آوازه و شهرت های عرفی و سطحی محدود نمی شود. نام یعنی آزادی و آزادگی و مجموع آنچه زندگی را شرف و قدر و قیمت و اعتبار می بخشد و زندگی و حیثیت پهلوان به وجود آن وابسته است. به همین خاطر وقتی اسفندیار از جهان پهلوان ایران می خواهد تا دست به بند دهد، رستم این خواسته را مغایر با نام و ننگ و ارزش های پهلوانی اش می بیند و از همین رو سخت بر می آشوبد و نمی پذیرد. این در حالی است که شاهزاده خام و خودبین به او اطمینان می دهد که نمی گذارد در مسیر رسیدن به دربار شاه کوچک ترین گزندی به او برسد و به محض رسیدن به نزد گشتاسب، بند را از دستان او خواهد گشود. اوجِ خشم و برافروختگی رستم را در شاهنامه می توان در مواجهه با این درخواستِ ناروای اسفندیار شاهد بود. آنجا که می گوید:
که گفتت برو دست رستم ببند؟
نبندد مرا دست، چرخِ بلند!
🔅پس از گذر قرنها، به اعجاز هنر فردوسی، خشم و خروش نجیبانه و دردناک رستم را در آن موقعیت دشوار و تراژیک که مذاکره و گفت و گو به شکست و پایانش نزدیک می شود، می توان شنید.
🌾 @Sedanet | @Irajrezaie
☘️ نواندیشی دینی و عاشورا
✍️ #علی_میرموسوی
🔅داستان حسین بن علی (ع) و ماجرای عاشورا، به شیوه های گوناگون روایت و تفسیر شده است. روایت های حماسی و تراژیک و تفاسیر عاطفی، تاریخی، اخلاقی، عرفانی و سیاسی، به گونه ایی متفاوت، ماهیت و اهداف کنش و حرکت حسین(ع) و نتایج و پیامدهای آن را بررسی وتحلیل کرده اند. این تکثر و چندگانگی بیش از آن که در داده های تاریخی متفاوت ریشه داشته باشد، به تفاوت در نگرش و دغدغه های راویان و مفسران باز می گردد. بر پایه همین نگرش ها و دغدغه ها، داده های تاریخی گزینش و گوشه هایی از ماجرا برجسته تر می شوند تا آن روایت و تفسیر را توجیه و مدلل کنند.
🔅نواندیشی دینی به عنوان جریانی که در پی فهم و تفسیری اصیل و روز آمد و پاسخگوی نیازهای امروزین از دین است ونزدیک به دو قرن قدمت دارد، در فهم و تفسیر عاشورا دو رسالت و مسئولیت مهم بر دوش دارد: نخست نقد برداشت های تحریف آمیز از عاشورا و دوم تبیین و تفسیردرست این رخداد مهم تاریخی که از جایگاهی نمادین در تشیع برخوردار است.
🔅در ارتباط با رسالت نخست می توان گفت عاشورا از سه ناحیه در معرض تحریف و کژتابی است: قشری گری وخرافات، استبداد و افراطی گری. وضعیت آنگاه بغرنج می شود که این سه عامل با یکدیگر همراه شوند. کوشش نو اندیشان دینی از سید جمال گرفته تا شریعتی و مطهری همواره مصروف برخورد با این سه نوع تحریف بوده است...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/G2RuH
🌾 @Sedanet | @Alimirmoosavi
✍️ #علی_میرموسوی
🔅داستان حسین بن علی (ع) و ماجرای عاشورا، به شیوه های گوناگون روایت و تفسیر شده است. روایت های حماسی و تراژیک و تفاسیر عاطفی، تاریخی، اخلاقی، عرفانی و سیاسی، به گونه ایی متفاوت، ماهیت و اهداف کنش و حرکت حسین(ع) و نتایج و پیامدهای آن را بررسی وتحلیل کرده اند. این تکثر و چندگانگی بیش از آن که در داده های تاریخی متفاوت ریشه داشته باشد، به تفاوت در نگرش و دغدغه های راویان و مفسران باز می گردد. بر پایه همین نگرش ها و دغدغه ها، داده های تاریخی گزینش و گوشه هایی از ماجرا برجسته تر می شوند تا آن روایت و تفسیر را توجیه و مدلل کنند.
🔅نواندیشی دینی به عنوان جریانی که در پی فهم و تفسیری اصیل و روز آمد و پاسخگوی نیازهای امروزین از دین است ونزدیک به دو قرن قدمت دارد، در فهم و تفسیر عاشورا دو رسالت و مسئولیت مهم بر دوش دارد: نخست نقد برداشت های تحریف آمیز از عاشورا و دوم تبیین و تفسیردرست این رخداد مهم تاریخی که از جایگاهی نمادین در تشیع برخوردار است.
🔅در ارتباط با رسالت نخست می توان گفت عاشورا از سه ناحیه در معرض تحریف و کژتابی است: قشری گری وخرافات، استبداد و افراطی گری. وضعیت آنگاه بغرنج می شود که این سه عامل با یکدیگر همراه شوند. کوشش نو اندیشان دینی از سید جمال گرفته تا شریعتی و مطهری همواره مصروف برخورد با این سه نوع تحریف بوده است...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/G2RuH
🌾 @Sedanet | @Alimirmoosavi
صدانت
نوشتار «نواندیشی دینی و عاشورا» از علی میرموسوی • صدانت
داستان حسین بن علی (ع) و ماجرای عاشورا، به شیوه های گوناگون روایت و تفسیر شده است. روایت های حماسی و تراژیک و تفاسیر عاطفی، تاریخی، اخلاقی، عرفانی و سیاسی، به گونه ایی متفاوت، ماهیت و اهداف کنش و حرکت حسین(ع)
🏴 سخنرانی های #مصطفی_ملکیان در محرم
1 - حسین ابن علی قدیس و قهرمان اخلاقی
صوت و متن/ فروردین 1381
2 - خشونت عشق
فیلم و صوت / بهمن 1384
3 - خشونت، نفرت، آزادی و عدالت
متن/ اسفند 1384
4 - موانع درس آموزی از واقعه کربلا🍁
صوت و متن/ آبان 1393
5 - حسین ابن علی همه جا و همه وقت
صوت و چکیده متن/ محرم سال 1394
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
1 - حسین ابن علی قدیس و قهرمان اخلاقی
صوت و متن/ فروردین 1381
2 - خشونت عشق
فیلم و صوت / بهمن 1384
3 - خشونت، نفرت، آزادی و عدالت
متن/ اسفند 1384
4 - موانع درس آموزی از واقعه کربلا🍁
صوت و متن/ آبان 1393
5 - حسین ابن علی همه جا و همه وقت
صوت و چکیده متن/ محرم سال 1394
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
⚫️ عصرمداحان ؛ مداحی در چرخه تحولات اجتماعی
✍️ #عمادالدین_باقی
▪️در این نوشتار، نیم نگاهی به تاریخچه و معنای مداحی، اوجگیری آن پس از انقلاب 1357 و دلایل این اوجگیری، پیدایی ادبیات سخیف و سبک های مبتذل مداحی و اعتراضاتی که از سوی مراجع دینی و سیاسی رخ داده تا مسائلی چون فساد و جاسوسی که به برخی از آنها نسبت داده شده و سرانجام نوزایی در مداحی مورد بحث قرار گرفته اند.
▪️مداحی یک صنعتِ تبلیغیِ مذهبی و برآمده از مناسک سوگواری محرمی، سپس سوگ سایر پیشوایان دینی است. مداحی به نوعی مصیبت خوانیِ گاه آهنگین، به صورت «پیش از از روضه» یا «پس از روضه» یا به صورت«مستقل» تبدیل شده بود که نیازی به تحصیلات و دانش تاریخی یا دینی نداشت و افراد زیادی از عوام یا حتی خردسالان به صرف داشتن صدایی مناسب یا جرأت خواندن به این کاردست می یازیدند.
▪️اگر گفته می شود که آغاز روضه خوانی به قرن نهم قمری به بعد توسط ملاحسین کاشفی(که پیش از پیدایش صفویه شخیصت مطرحی بود) برمی گردد حتماً مداحی پس از آن بوده و عمری کوتاه تر دارد. مداحی فرزند روضه خوانی است. اگر روضه خوان کسی بود که باید حداقل تحصیلات و مقدمات دروس طلبگی را سپری کرده باشد اما مداحی به این هم نیازی نداشت. مداحی در واقع نوعی پامنبری و مجلس گرم کردن بود که به تدریج جایگاه مستقلی برای خود پیدا کرد.
▪️مداحی که در گذشته به مرثیه خوانی شناخته می شد. مراثی، اشعار سوگ بزرگان دین اما مداحی نوعی شیوه اجرای مراثی در کنار روضه خوانی بود.از جمله قدیمی ترین مرثیه ها که پیش از مداحی که نوعی شیوه اجرایی مرثیه است دیده می شود را «در دو قصیده در دیوان قوامی رازی می توان یافت. سنایی نیز در حدیقه اشعار بسیار در ستایش پیغمبر اکرم و خاندان او و علی و امام حسن و امام حسین(ع) سروده و فصلی را به شرح فاجعه ی کربلا و بدگویی از یزید و لشکر او و بیان مصایب خاندان پیغمبر اختصاص داده که گویا نخستین و قدیمی ترین ذکری است که از حوادث کربلا در شعر فارسی رفته است.» ( ادبیات عامیانه ی ایران، محمدجعفر محجوب، ص 1213- 1212 ).
▪️اشعار، مدایح و مراثی شیعیان در کتاب های فراوانی ضبط شده است. برای مثال: « اشعار محتشم کاشانی»،«دیوان فخرالحسینی»، «عزاداری سنتی شیعیان(مدایح و مراثی و ذکرهای نوحه سرایی سقایی برای چهارده معصوم خاصه شهدای کربلا - از مدینه تا مدینه: رایج بین دسته جات سقایی و سقاخوان های کاشان)»، و...در این سوگ‌سروده های سنتی نشانی از تعابیر «سگ حسین»،«سگ زینب» ،«داره می ریزه» و تعابیر سخیف در اشعار محرمی سه دهه اخیر(70تا90 شمسی) نیست...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/hGTnl
🌾 @Sedanet | @Emadbaghi
✍️ #عمادالدین_باقی
▪️در این نوشتار، نیم نگاهی به تاریخچه و معنای مداحی، اوجگیری آن پس از انقلاب 1357 و دلایل این اوجگیری، پیدایی ادبیات سخیف و سبک های مبتذل مداحی و اعتراضاتی که از سوی مراجع دینی و سیاسی رخ داده تا مسائلی چون فساد و جاسوسی که به برخی از آنها نسبت داده شده و سرانجام نوزایی در مداحی مورد بحث قرار گرفته اند.
▪️مداحی یک صنعتِ تبلیغیِ مذهبی و برآمده از مناسک سوگواری محرمی، سپس سوگ سایر پیشوایان دینی است. مداحی به نوعی مصیبت خوانیِ گاه آهنگین، به صورت «پیش از از روضه» یا «پس از روضه» یا به صورت«مستقل» تبدیل شده بود که نیازی به تحصیلات و دانش تاریخی یا دینی نداشت و افراد زیادی از عوام یا حتی خردسالان به صرف داشتن صدایی مناسب یا جرأت خواندن به این کاردست می یازیدند.
▪️اگر گفته می شود که آغاز روضه خوانی به قرن نهم قمری به بعد توسط ملاحسین کاشفی(که پیش از پیدایش صفویه شخیصت مطرحی بود) برمی گردد حتماً مداحی پس از آن بوده و عمری کوتاه تر دارد. مداحی فرزند روضه خوانی است. اگر روضه خوان کسی بود که باید حداقل تحصیلات و مقدمات دروس طلبگی را سپری کرده باشد اما مداحی به این هم نیازی نداشت. مداحی در واقع نوعی پامنبری و مجلس گرم کردن بود که به تدریج جایگاه مستقلی برای خود پیدا کرد.
▪️مداحی که در گذشته به مرثیه خوانی شناخته می شد. مراثی، اشعار سوگ بزرگان دین اما مداحی نوعی شیوه اجرای مراثی در کنار روضه خوانی بود.از جمله قدیمی ترین مرثیه ها که پیش از مداحی که نوعی شیوه اجرایی مرثیه است دیده می شود را «در دو قصیده در دیوان قوامی رازی می توان یافت. سنایی نیز در حدیقه اشعار بسیار در ستایش پیغمبر اکرم و خاندان او و علی و امام حسن و امام حسین(ع) سروده و فصلی را به شرح فاجعه ی کربلا و بدگویی از یزید و لشکر او و بیان مصایب خاندان پیغمبر اختصاص داده که گویا نخستین و قدیمی ترین ذکری است که از حوادث کربلا در شعر فارسی رفته است.» ( ادبیات عامیانه ی ایران، محمدجعفر محجوب، ص 1213- 1212 ).
▪️اشعار، مدایح و مراثی شیعیان در کتاب های فراوانی ضبط شده است. برای مثال: « اشعار محتشم کاشانی»،«دیوان فخرالحسینی»، «عزاداری سنتی شیعیان(مدایح و مراثی و ذکرهای نوحه سرایی سقایی برای چهارده معصوم خاصه شهدای کربلا - از مدینه تا مدینه: رایج بین دسته جات سقایی و سقاخوان های کاشان)»، و...در این سوگ‌سروده های سنتی نشانی از تعابیر «سگ حسین»،«سگ زینب» ،«داره می ریزه» و تعابیر سخیف در اشعار محرمی سه دهه اخیر(70تا90 شمسی) نیست...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/hGTnl
🌾 @Sedanet | @Emadbaghi
⚫️ مجموعه سخنرانی‌های «خانواده عاشورایی»
👤 #حسین_سوزنچی
▪️حسین سوزنچی: محرم امسال (98) در هیات انتظار بندرعباس بحثی با عنوان «خانواده عاشورایی» داشتم که موضوع آن چگونگی بهره گرفتن از واقعه عاشورا برای تقویت نهاد خانواده بود...
صوت و توضیحات جلسات👇
✨ → 3danet.ir/wf13S
🌾 @Sedanet | @Souzanchi
👤 #حسین_سوزنچی
▪️حسین سوزنچی: محرم امسال (98) در هیات انتظار بندرعباس بحثی با عنوان «خانواده عاشورایی» داشتم که موضوع آن چگونگی بهره گرفتن از واقعه عاشورا برای تقویت نهاد خانواده بود...
صوت و توضیحات جلسات👇
✨ → 3danet.ir/wf13S
🌾 @Sedanet | @Souzanchi
⚫️ شامگاه دوشنبه، ۱۸ شهریورماه، در پنجمین شب از سلسله نشست‌های «عاشورا و امروز ما» که از سوی خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد، محمد سروش محلاتی، پژوهشگر دینی با عنوان «سهم سرداران خودسر در فاجعه کربلا» و رسول رسولی‌پور، عضو هیئت علمی گروه فلسفه دانشگاه خوارزمی با عنوان «عاشورا الگوی چگونه زیستن» به سخنرانی پرداختند...
صوت و توضیحات👇
✨ → 3danet.ir/GZYt2
🌾 @Sedanet
🌾 @iranianhht
🌾 @Mohammadsorooshmahallati
صوت و توضیحات👇
✨ → 3danet.ir/GZYt2
🌾 @Sedanet
🌾 @iranianhht
🌾 @Mohammadsorooshmahallati
☘️ حاکمیت، دختر آبی و زنان سیاه‌سرنوشت
✍️ #محمد_فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی
🔹 این یادداشت با اندکی تغییر در روزنامه ایران، 21 شهریور 98 با عنوان «جامعه، حاکمیت و مسأله زن» منتشر شده است.
🔅 توجیهات درباره تلخی حادثه خودسوزی یک دختر جوان، ازضرورت تحلیل و ریشه‌یابی و الزام به گفت‌وگو درباره آن تا روشن شدن مسأله و تلاش برای راهکار نمی‌کاهند. «مسأله زن» در پس این حادثه نهفته است و آنچه اکنون مطرح است، نوک کوه یخ «مسأله زن» در ایران امروز است که من سعی می‌کنم به اختصار دو وجه آن را تشریح کنم.
🔅اول، زنان به‌مثابه نیروی اجتماعی قدرتمندی پا در راه تغییر اجتماعی گذاشته‌اند – از کلاس درس گرفته تا سبک زندگی، ارزش‌های اخلاقی، فرصت‌های شغلی، ظرفیت‌های سیاسی و کردار جنسی – و این‌را «تغییر اجتماعی زن‌محور» می‌خوانم. مجموعه سیاسی کشور اما نشانه‌ای از درک عظمت این تغییر بروز نداده و دستگاه نظری لازم برای تحلیل و راهکاریابی برای آن را ندارد و از ظرفیت پذیرش این تغییر نیز نشانه جدی بروز نمی‌دهد.
🔅 شاهد اینکه تقریباً هر پویایی مهمی از سوی جامعه زنان به مسأله بدل می‌شود. مطالبه وزیر زن، قاضی زن، دوچرخه‌سواری زنان، رفتن زنان به ورزشگاه، حضور زنان در مسابقات خارجی، اشتغال زنان، به‌کارگیری مدیران زن، حضانت فرزند، پخش تصاویر تماشاچیان زن، حق طلاق، فعالیت‌های سیاسی طرفداری از حقوق زنان، حضور اجتماعی سلبریتی‌های زن و همین‌طور مسائلی از این دست هر یک به نوعی مسأله می‌شوند.
🔅 دوم، جامعه و حاکمیت در موضوع «تغییر اجتماعی زن‌محور» تحت فشار دو لبه یک قیچی قرار دارد. یک لبه این قیچی، زنانی از جنس دختری هستند که خودسوزی کرده است (#دختر_آبی). جنس این گونه مطالبات با خواسته‌های طبقه متوسط، تحصیلکرده و جوان بیشتر سازگاری دارد.
🔅 گروه دوم اما دختران و زنانی را دربر می‌گیرد که در حاشیه فقیر شهرها؛ در خانواده‌های بدسرپرست یا بی‌سرپرست کم‌بضاعت؛ بدون تحصیل و اشتغال کافی؛ دارای پدران، شوهران و برادران معتاد یا مستعد آسیب‌های اجتماعی؛ مطلّقه و کم‌بضاعتِ بدون حمایت اجتماعی، مشغول به کارهای پاره‌وقت، بدون بیمه و بازنشستگی با حقوق اندک؛ ناتوان از تأمین زندگی و در معرض آسیب اجتماعی زندگی می‌کنند و موتور محرکه «زنانه‌شدن جرائم و آسیب‌های اجتماعی» نیز هستند. این گروه را با تلخی تمام «#زنان_سیاه‌سرنوشت» می‌نامم.
🔅 اگر در گذشته مردان اکثریت قاطع سارقان، معتادان و سایر عاملان جرایم و آسیب‌های اجتماعی بودند، امروز «زنانه‌شدن جرایم و آسیب‌های اجتماعی» رخ داده است. بحران اقتصادی خانوارها، رشد اعتیاد و فروپاشی خانواده‌ها بر اثر طلاق و انواع خشونت، مخاطرات و آسیب‌های جنسی علیه زنان، بر شمار این دسته از زنان می‌افزاید.
🔅 رفتن به ورزشگاه یا دوچرخه‌سواری زنان و انتخاب وزیر زن، اولویت این دسته از زنان نیست و بدتر اینکه این گروه از گروه اول نیز بی پشت و پناه‌ترند و صدایی درخور در طبقه متوسط تحصیلکرده و فعال در فضای مجازی ندارند.
🔅 حاکمیت نه ظرفیت نظری و سیاسی درک و برآوردن مطالبه گروه اول را بروز داده و نه از پس فرآیندهای اقتصادی، فضایی و اجتماعی مولد سیاه‌سرنوشتی برای این گروه برمی‌آید.
🔅 دستگاه فهم اجتماعی سنتی در شناخت و تحلیل «مسأله زن» در ایران امروز، ناکارآمد و وامانده شده و با تأکید بر الگوی زن سنتی راه به جای مهمی نبرده است و بحران در فاصله میان مطالبه زنان امروز و آن الگوی سنتی و چالش‌برانگیز شدن متوالی مسائل زنان، همین ناکارآمدی و واماندگی را نشان می‌دهد. نکته مهم اینکه الگوی سنتی الزاماً دینی – یا سازگار با همه قرائت‌های دینی و فقهی - هم نیست.
🔅 اصلاح‌طلبان و اقشار متوسط و مدرن‌تر جامعه هم سخنگوی گروه اول و مطالبات‌شان شده‌اند اما نتوانسته‌اند همین مطالبات را نیز برآورده سازند. زنان گروه دوم هم صدای حاشیه‌ای شده‌اند و غالباً بی‌سخنگو مانده‌اند. این وضعیت، دو قشر مهم زنان را از جامعه و بالاخص حکومت سرخورده، بیگانه و ناامید می‌سازد.
🔅 اگرچه برخی می‌کوشند مسائل گروه اول را در مقابل مطالبات گروه دوم کوچک جلوه داده و به قولی آنها را مطالبات لوکس تلقی کنند، اما هیچ یک از دو گروه را نمی‌توان نادیده گرفت.
🔅 سؤال بزرگ در برابر حاکمیت و جامعه ایران در «مسأله زن» این است که برای این دو قشر و برآوردن مطالبات‌شان چه راهکاری دارد؟ حاکمیت نمی‌تواند جمع کثیر نیمی از جمعیت ایران را نادیده بگیرد یا با همان روش‌های سنتی با آنها مواجه شود.
🌾 @Sedanet
🌾 @fazeli_mohammad
✍️ #محمد_فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی
🔹 این یادداشت با اندکی تغییر در روزنامه ایران، 21 شهریور 98 با عنوان «جامعه، حاکمیت و مسأله زن» منتشر شده است.
🔅 توجیهات درباره تلخی حادثه خودسوزی یک دختر جوان، ازضرورت تحلیل و ریشه‌یابی و الزام به گفت‌وگو درباره آن تا روشن شدن مسأله و تلاش برای راهکار نمی‌کاهند. «مسأله زن» در پس این حادثه نهفته است و آنچه اکنون مطرح است، نوک کوه یخ «مسأله زن» در ایران امروز است که من سعی می‌کنم به اختصار دو وجه آن را تشریح کنم.
🔅اول، زنان به‌مثابه نیروی اجتماعی قدرتمندی پا در راه تغییر اجتماعی گذاشته‌اند – از کلاس درس گرفته تا سبک زندگی، ارزش‌های اخلاقی، فرصت‌های شغلی، ظرفیت‌های سیاسی و کردار جنسی – و این‌را «تغییر اجتماعی زن‌محور» می‌خوانم. مجموعه سیاسی کشور اما نشانه‌ای از درک عظمت این تغییر بروز نداده و دستگاه نظری لازم برای تحلیل و راهکاریابی برای آن را ندارد و از ظرفیت پذیرش این تغییر نیز نشانه جدی بروز نمی‌دهد.
🔅 شاهد اینکه تقریباً هر پویایی مهمی از سوی جامعه زنان به مسأله بدل می‌شود. مطالبه وزیر زن، قاضی زن، دوچرخه‌سواری زنان، رفتن زنان به ورزشگاه، حضور زنان در مسابقات خارجی، اشتغال زنان، به‌کارگیری مدیران زن، حضانت فرزند، پخش تصاویر تماشاچیان زن، حق طلاق، فعالیت‌های سیاسی طرفداری از حقوق زنان، حضور اجتماعی سلبریتی‌های زن و همین‌طور مسائلی از این دست هر یک به نوعی مسأله می‌شوند.
🔅 دوم، جامعه و حاکمیت در موضوع «تغییر اجتماعی زن‌محور» تحت فشار دو لبه یک قیچی قرار دارد. یک لبه این قیچی، زنانی از جنس دختری هستند که خودسوزی کرده است (#دختر_آبی). جنس این گونه مطالبات با خواسته‌های طبقه متوسط، تحصیلکرده و جوان بیشتر سازگاری دارد.
🔅 گروه دوم اما دختران و زنانی را دربر می‌گیرد که در حاشیه فقیر شهرها؛ در خانواده‌های بدسرپرست یا بی‌سرپرست کم‌بضاعت؛ بدون تحصیل و اشتغال کافی؛ دارای پدران، شوهران و برادران معتاد یا مستعد آسیب‌های اجتماعی؛ مطلّقه و کم‌بضاعتِ بدون حمایت اجتماعی، مشغول به کارهای پاره‌وقت، بدون بیمه و بازنشستگی با حقوق اندک؛ ناتوان از تأمین زندگی و در معرض آسیب اجتماعی زندگی می‌کنند و موتور محرکه «زنانه‌شدن جرائم و آسیب‌های اجتماعی» نیز هستند. این گروه را با تلخی تمام «#زنان_سیاه‌سرنوشت» می‌نامم.
🔅 اگر در گذشته مردان اکثریت قاطع سارقان، معتادان و سایر عاملان جرایم و آسیب‌های اجتماعی بودند، امروز «زنانه‌شدن جرایم و آسیب‌های اجتماعی» رخ داده است. بحران اقتصادی خانوارها، رشد اعتیاد و فروپاشی خانواده‌ها بر اثر طلاق و انواع خشونت، مخاطرات و آسیب‌های جنسی علیه زنان، بر شمار این دسته از زنان می‌افزاید.
🔅 رفتن به ورزشگاه یا دوچرخه‌سواری زنان و انتخاب وزیر زن، اولویت این دسته از زنان نیست و بدتر اینکه این گروه از گروه اول نیز بی پشت و پناه‌ترند و صدایی درخور در طبقه متوسط تحصیلکرده و فعال در فضای مجازی ندارند.
🔅 حاکمیت نه ظرفیت نظری و سیاسی درک و برآوردن مطالبه گروه اول را بروز داده و نه از پس فرآیندهای اقتصادی، فضایی و اجتماعی مولد سیاه‌سرنوشتی برای این گروه برمی‌آید.
🔅 دستگاه فهم اجتماعی سنتی در شناخت و تحلیل «مسأله زن» در ایران امروز، ناکارآمد و وامانده شده و با تأکید بر الگوی زن سنتی راه به جای مهمی نبرده است و بحران در فاصله میان مطالبه زنان امروز و آن الگوی سنتی و چالش‌برانگیز شدن متوالی مسائل زنان، همین ناکارآمدی و واماندگی را نشان می‌دهد. نکته مهم اینکه الگوی سنتی الزاماً دینی – یا سازگار با همه قرائت‌های دینی و فقهی - هم نیست.
🔅 اصلاح‌طلبان و اقشار متوسط و مدرن‌تر جامعه هم سخنگوی گروه اول و مطالبات‌شان شده‌اند اما نتوانسته‌اند همین مطالبات را نیز برآورده سازند. زنان گروه دوم هم صدای حاشیه‌ای شده‌اند و غالباً بی‌سخنگو مانده‌اند. این وضعیت، دو قشر مهم زنان را از جامعه و بالاخص حکومت سرخورده، بیگانه و ناامید می‌سازد.
🔅 اگرچه برخی می‌کوشند مسائل گروه اول را در مقابل مطالبات گروه دوم کوچک جلوه داده و به قولی آنها را مطالبات لوکس تلقی کنند، اما هیچ یک از دو گروه را نمی‌توان نادیده گرفت.
🔅 سؤال بزرگ در برابر حاکمیت و جامعه ایران در «مسأله زن» این است که برای این دو قشر و برآوردن مطالبات‌شان چه راهکاری دارد؟ حاکمیت نمی‌تواند جمع کثیر نیمی از جمعیت ایران را نادیده بگیرد یا با همان روش‌های سنتی با آنها مواجه شود.
🌾 @Sedanet
🌾 @fazeli_mohammad
Telegram
انبار صدانت
☘️ سن خودکشی در حال کاهش است
👤 رسول خضری (عضو کمیسیون اجتماعی مجلس)
🔹بیش از ۴۰ درصد جامعه درگیر مشکلات روحی روانی هستند.
🔹دوسوم افرادی که خودکشی می‌کنند سابقه افسردگی دارند.
🔹علت ۹۹ درصد خودکشی‌ها مشکلات مزمن روانی است.
🔹از سن ازدواج ۱۲ میلیون ایرانی گذشته است.
🔹سن خودکشی در حال کاهش است.
🌾 @Sedanet
👤 رسول خضری (عضو کمیسیون اجتماعی مجلس)
🔹بیش از ۴۰ درصد جامعه درگیر مشکلات روحی روانی هستند.
🔹دوسوم افرادی که خودکشی می‌کنند سابقه افسردگی دارند.
🔹علت ۹۹ درصد خودکشی‌ها مشکلات مزمن روانی است.
🔹از سن ازدواج ۱۲ میلیون ایرانی گذشته است.
🔹سن خودکشی در حال کاهش است.
🌾 @Sedanet
☘️ درآمدی بر الهیات دوبُنی
✍️ #محمد_قطبی
🔅از سوی وفاداران به آرمان‌های نواندیشان دینی پیش از انقلاب (طالقانی، شریعتی، بازرگان، نخشب، سحابی و حنیف نژاد) به نواندیشان دینی پس از انقلاب (سروش، کدیور، مجتهد شبستری، ملکیان، نراقی، دباغ و فنایی) دو اتهام جدی وارد شده است؛ یکی خصوصی‌سازی دین و دیگری فراموشی اجتماع.
🔅نواندیشان دینی روحانیت را متهم می‌ساختند که در امر دینی در برابر فشار مذهبیون ارتجاعی عقب نشینی می‌کنند، اما امروزه خود به این متهم‌اند که در برابر هجمه‌های سکولارها در امر دینی عقب‌نشینی می‌کنند. مورد دیگری که نواندیشان دینی روحانیت را متهم می‌ساختند، بی‌توجهی به وضعیت معیشتی؛ معضلات و بزهکاری‌های اجتماعی به نسبت اهمیت دادن ایشان به رعایت ظواهر دینی مردم بوده است.
🔅اما در دوران تحریم‌های سنگین خارجی و بحران اقتصادی دهه ۹۰ و نحیف شدن روزافزون طبقه متوسط که عمده‌ترین مخاطبان نواندیشی دینی‌اند؛ نواندیشان دینی پس از انقلاب در حال فراموشی اجتماع و متن جامعه و برساختن دینی فردی و مسکنگون و عقب‌نشینی در برابر سکولارها بوده‌اند.
🔅در مساله خصوصی‌سازی دین، نواندیشی دینی ایدئولوژی رهایی‌بخش را همزمان با ایدئولوژی اسارت‌بخش فروکوفت و از یاد برد که این انرژی اتوپیایی و آگاهی مهاجم نواندیشان دینی پیش از انقلاب بود که برانگیزاننده و حرکت بخش مخاطبانشان برای تغییر می‌شد. در مساله فراموشی اجتماع نیز نواندیشی دینی این نقد یکی از بزرگان خود بر متولیان رسمی مذهب در پیش از انقلاب را یاد برد که "با انسانی که گرسنه است از معنویت سخن گفتن و از کمال ارزش های اخلاقی دم زدن فریب و فاجعه است...".
🔅از همین جدایی از متن مردم و دغدغه ها و معضلاتشان در اجتماع است که نواندیشی دینی در دهه ۹۰ به افول رفته است و در جذب مخاطبان نسل جدید ناکام بوده است. هر آنچه امروز از فلسفه؛ عرفان؛ ادبیات و کلام در پس بحران اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دهه ۹۰ به کار می‌آید، آنست که رهایی‌بخش و نه مسکنگون باشد.
🔅این ۱۲ نوشتار که پیشتر تحت عنوان "الهیات دوبنی" در سه فصل توحید اجتماعی-سیاسی، عرفان اجتماعی و الاهیات رهایی بخش تعاونی، در وبسایت فرهنگی صدانت منتشر شده، تلاشی بوده است برای بازگشت دوباره نواندیشی دینی به عرصه اجتماع؛ بازگشت دوباره دین به عرصه عمومی و ارائه پیشنهادی برای پروژه اجتماعی نواندیشی دینی.
___________________________
🔶 فصل نخست : توحید اجتماعی-سیاسی
🔅ضرورت تجدید حیات مبحث “توحید اجتماعی-سیاسی” در گفتمان نواندیشی دینی
✨ → 3danet.ir/oI5hS
🔅توحید اجتماعی-سیاسی در دیدگاه مهندس بازرگان: نقش استبداد و نفی سلطه‌پذیری
✨ →3danet.ir/yNgU4
🔅شریعتی و کارکردهای دوگانه توحید اجتماعی-سیاسی
✨ → 3danet.ir/s9GBu
🔅طالقانی و رهایی‌بخشی توحید اجتماعی-سیاسی
✨ → 3danet.ir/VKSTb
___________________________
🔶 فصل دوم: عرفان اجتماعی
🔅عرفان اجتماعی بر بستر توحید اجتماعی-سیاسی
✨ → 3danet.ir/NBMvO
🔅خدا، خلق، خود : عرفان اجتماعی در اندیشه شریعتی و اقبال
✨ → 3danet.ir/Adfr8
️🔅عشق پیش‌رونده و عشق بالارونده چریک عارف: عرفان اجتماعی در بینش و روش و منش مصطفی چمران
✨ → 3danet.ir/tX5dP
🔅عنصر فعال هستی و رفیق رهگشا: عرفان اجتماعی در بینش، روش و منش هدی صابر
✨ → 3danet.ir/fF2Fp
___________________________
🔶 فصل سوم: الهیات رهایی بخش تعاونی
🔅الهیات رهایی‌بخش ِتعاونی؛ طرح یک الاهیات دوبُنیِ انسان‌گرا
✨ → 3danet.ir/iWe7j
🔅 دین خادم، نهادگرایی و همکاری اجتماعی در اندیشه و عمل امام موسی صدر و مهندس بازرگان
✨ → 3danet.ir/WMRmZ
🔅آگاهی رهایی‌بخش و انرژی اوتوپیایی در اندیشه شریعتی و اقبال
✨ → 3danet.ir/x4D3Q
🔅 الهیات دوبُنی برای اسلام مدنی: پیشنهادی برای پروژه اجتماعی نواندیشی دینی
✨ → 3danet.ir/u6Nm4
✍️ #محمد_قطبی
🔅از سوی وفاداران به آرمان‌های نواندیشان دینی پیش از انقلاب (طالقانی، شریعتی، بازرگان، نخشب، سحابی و حنیف نژاد) به نواندیشان دینی پس از انقلاب (سروش، کدیور، مجتهد شبستری، ملکیان، نراقی، دباغ و فنایی) دو اتهام جدی وارد شده است؛ یکی خصوصی‌سازی دین و دیگری فراموشی اجتماع.
🔅نواندیشان دینی روحانیت را متهم می‌ساختند که در امر دینی در برابر فشار مذهبیون ارتجاعی عقب نشینی می‌کنند، اما امروزه خود به این متهم‌اند که در برابر هجمه‌های سکولارها در امر دینی عقب‌نشینی می‌کنند. مورد دیگری که نواندیشان دینی روحانیت را متهم می‌ساختند، بی‌توجهی به وضعیت معیشتی؛ معضلات و بزهکاری‌های اجتماعی به نسبت اهمیت دادن ایشان به رعایت ظواهر دینی مردم بوده است.
🔅اما در دوران تحریم‌های سنگین خارجی و بحران اقتصادی دهه ۹۰ و نحیف شدن روزافزون طبقه متوسط که عمده‌ترین مخاطبان نواندیشی دینی‌اند؛ نواندیشان دینی پس از انقلاب در حال فراموشی اجتماع و متن جامعه و برساختن دینی فردی و مسکنگون و عقب‌نشینی در برابر سکولارها بوده‌اند.
🔅در مساله خصوصی‌سازی دین، نواندیشی دینی ایدئولوژی رهایی‌بخش را همزمان با ایدئولوژی اسارت‌بخش فروکوفت و از یاد برد که این انرژی اتوپیایی و آگاهی مهاجم نواندیشان دینی پیش از انقلاب بود که برانگیزاننده و حرکت بخش مخاطبانشان برای تغییر می‌شد. در مساله فراموشی اجتماع نیز نواندیشی دینی این نقد یکی از بزرگان خود بر متولیان رسمی مذهب در پیش از انقلاب را یاد برد که "با انسانی که گرسنه است از معنویت سخن گفتن و از کمال ارزش های اخلاقی دم زدن فریب و فاجعه است...".
🔅از همین جدایی از متن مردم و دغدغه ها و معضلاتشان در اجتماع است که نواندیشی دینی در دهه ۹۰ به افول رفته است و در جذب مخاطبان نسل جدید ناکام بوده است. هر آنچه امروز از فلسفه؛ عرفان؛ ادبیات و کلام در پس بحران اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دهه ۹۰ به کار می‌آید، آنست که رهایی‌بخش و نه مسکنگون باشد.
🔅این ۱۲ نوشتار که پیشتر تحت عنوان "الهیات دوبنی" در سه فصل توحید اجتماعی-سیاسی، عرفان اجتماعی و الاهیات رهایی بخش تعاونی، در وبسایت فرهنگی صدانت منتشر شده، تلاشی بوده است برای بازگشت دوباره نواندیشی دینی به عرصه اجتماع؛ بازگشت دوباره دین به عرصه عمومی و ارائه پیشنهادی برای پروژه اجتماعی نواندیشی دینی.
___________________________
🔶 فصل نخست : توحید اجتماعی-سیاسی
🔅ضرورت تجدید حیات مبحث “توحید اجتماعی-سیاسی” در گفتمان نواندیشی دینی
✨ → 3danet.ir/oI5hS
🔅توحید اجتماعی-سیاسی در دیدگاه مهندس بازرگان: نقش استبداد و نفی سلطه‌پذیری
✨ →3danet.ir/yNgU4
🔅شریعتی و کارکردهای دوگانه توحید اجتماعی-سیاسی
✨ → 3danet.ir/s9GBu
🔅طالقانی و رهایی‌بخشی توحید اجتماعی-سیاسی
✨ → 3danet.ir/VKSTb
___________________________
🔶 فصل دوم: عرفان اجتماعی
🔅عرفان اجتماعی بر بستر توحید اجتماعی-سیاسی
✨ → 3danet.ir/NBMvO
🔅خدا، خلق، خود : عرفان اجتماعی در اندیشه شریعتی و اقبال
✨ → 3danet.ir/Adfr8
️🔅عشق پیش‌رونده و عشق بالارونده چریک عارف: عرفان اجتماعی در بینش و روش و منش مصطفی چمران
✨ → 3danet.ir/tX5dP
🔅عنصر فعال هستی و رفیق رهگشا: عرفان اجتماعی در بینش، روش و منش هدی صابر
✨ → 3danet.ir/fF2Fp
___________________________
🔶 فصل سوم: الهیات رهایی بخش تعاونی
🔅الهیات رهایی‌بخش ِتعاونی؛ طرح یک الاهیات دوبُنیِ انسان‌گرا
✨ → 3danet.ir/iWe7j
🔅 دین خادم، نهادگرایی و همکاری اجتماعی در اندیشه و عمل امام موسی صدر و مهندس بازرگان
✨ → 3danet.ir/WMRmZ
🔅آگاهی رهایی‌بخش و انرژی اوتوپیایی در اندیشه شریعتی و اقبال
✨ → 3danet.ir/x4D3Q
🔅 الهیات دوبُنی برای اسلام مدنی: پیشنهادی برای پروژه اجتماعی نواندیشی دینی
✨ → 3danet.ir/u6Nm4
instagram.com/p/B2ZLzrpnjEX
➖ اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم انسانی در تلگرام:
@News_sedanet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
t.me/sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
➖ اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم انسانی در تلگرام:
@News_sedanet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
t.me/sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
Instagram
وبسایت فرهنگی صدانت
. سه راهکار برای غلبه بر #اضطراب : بدترین وضعیت ممکن را تصور کن کاری کن ارزش داوری های دیگران نزدت بی اعتبار باشد به وظایف اخلاقی خود تمام و کمال عمل کن #مصطفی_ملکیان
☘️ امام حسین از منظری دیگر؛ قاعده یا استثنا؟
✍️ #محسن_کدیور
🔅امام حسین حقیقتا سرور آزادگان جهان است؛ اقدامات او از عدم بیعت با سلطان جائر، اقدام به مصادره کاروان حکومتی و کوشش برای تاسیس حکومتی مستقل از خلافت به دعوت مرم کوفه و بصره و در نهایت پذیرش گزینه جنگ، شهادت و اسارت اهل بیتش در مواجهه با سپاه خلیفه جائر در تاریخ ائمه «قاعده» نیست، یک «استثنا» است.
🔅در دوران امام صادق که عمویشان زید بن علی قیام کرده به سرنوشت امام حسین دچار شد، شیعه جعفری بر خلاف شیعه زیدی قیام مسلحانه علیه جائر را شرط امامت ندانست.
🔅الگوی حسینی با این تبیین که با جائر باید مبارزه کرد و سکوت در مقابل ظالم حرام است، در میان اکثریت علمای شیعه – فقهای ساکت - هرگز دنبال نشده است.
🔅در فتاوای اکثریت به قریب به اتفاق علمای شیعه وجوب امر به معروف و نهی از منکر منوط به عدم ضرر جانی و مالی است. یعنی یک شیعه متشرع واجب نیست کاری حسینی کند و برای اعتلای کلمه حق تن به شهادت دهد.
🔅امام حسین همواره با محاسبه ای انسانی عقلایی تصمیم گرفته، و خیانت دعوت کنندگان سست عنصر کوفه و بصره را پیش بینی نکرده بود. ایشان ذلت بیعت با خلیفه جائر را نپذیرفت و با عزت شربت شهادت نوشید.
🔅دیگر ائمه با درس آموزی از تجربه او کوشیدند از مواجهه علنی با خلفای جائر پرهیز کنند تا به سرنوشت ایشان دچار نشوند. به تصریح شیخ مفید تنها چهار امام شهید شده اند امامان اول و سوم با شمشیر، و امامان دوم و هفتم از طریق مسمومیت. هفت امام دیگر به مرگ طبیعی از دنیا رفته اند.
🔅درباره اهمیت فاجعه قتل دلخراش سیدالشهداء و اهل بیت و اصحابش در کربلا در تشیع سنتی و تشیع انقلابی مبالغه شده است. مجالس ماتم حسینی در رویکرد سنتی مجلس کسب ثواب و تکوین هویت شیعی، و در رویکرد مبارزاتی مجلس تجهیز دینداران برای انقلاب علیه طاغوت بوده و در هر دو رویکرد هم توفیق نسبی داشته است.
🔅اما بنا بر ارزیابی رویکرد تاریخی انتقادی، این مجالس و مراسم در ازدیاد معارف اسلامی و رسوخ فضایل مذهبی در میان شیعیان موفق نبوده است، چرا که: اولا متمرکز در جزئیات مقتل بوده و اطلاع از معارف ضروری قرآنی، نبوی و موازین تعالیم ائمه وجهه نظر این مجالس نبوده، ثانیا شیعیان در تحقق فضایلی که امام حسین به خاطر احیای آنها جانش را فدا کرد متاسفانه از دیگر مسلمانان یا غیرمسلمانان جلوتر نیستند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/lozwG
🌾 @Sedanet
🌾 @Mohsen_Kadivar_Official
✍️ #محسن_کدیور
🔅امام حسین حقیقتا سرور آزادگان جهان است؛ اقدامات او از عدم بیعت با سلطان جائر، اقدام به مصادره کاروان حکومتی و کوشش برای تاسیس حکومتی مستقل از خلافت به دعوت مرم کوفه و بصره و در نهایت پذیرش گزینه جنگ، شهادت و اسارت اهل بیتش در مواجهه با سپاه خلیفه جائر در تاریخ ائمه «قاعده» نیست، یک «استثنا» است.
🔅در دوران امام صادق که عمویشان زید بن علی قیام کرده به سرنوشت امام حسین دچار شد، شیعه جعفری بر خلاف شیعه زیدی قیام مسلحانه علیه جائر را شرط امامت ندانست.
🔅الگوی حسینی با این تبیین که با جائر باید مبارزه کرد و سکوت در مقابل ظالم حرام است، در میان اکثریت علمای شیعه – فقهای ساکت - هرگز دنبال نشده است.
🔅در فتاوای اکثریت به قریب به اتفاق علمای شیعه وجوب امر به معروف و نهی از منکر منوط به عدم ضرر جانی و مالی است. یعنی یک شیعه متشرع واجب نیست کاری حسینی کند و برای اعتلای کلمه حق تن به شهادت دهد.
🔅امام حسین همواره با محاسبه ای انسانی عقلایی تصمیم گرفته، و خیانت دعوت کنندگان سست عنصر کوفه و بصره را پیش بینی نکرده بود. ایشان ذلت بیعت با خلیفه جائر را نپذیرفت و با عزت شربت شهادت نوشید.
🔅دیگر ائمه با درس آموزی از تجربه او کوشیدند از مواجهه علنی با خلفای جائر پرهیز کنند تا به سرنوشت ایشان دچار نشوند. به تصریح شیخ مفید تنها چهار امام شهید شده اند امامان اول و سوم با شمشیر، و امامان دوم و هفتم از طریق مسمومیت. هفت امام دیگر به مرگ طبیعی از دنیا رفته اند.
🔅درباره اهمیت فاجعه قتل دلخراش سیدالشهداء و اهل بیت و اصحابش در کربلا در تشیع سنتی و تشیع انقلابی مبالغه شده است. مجالس ماتم حسینی در رویکرد سنتی مجلس کسب ثواب و تکوین هویت شیعی، و در رویکرد مبارزاتی مجلس تجهیز دینداران برای انقلاب علیه طاغوت بوده و در هر دو رویکرد هم توفیق نسبی داشته است.
🔅اما بنا بر ارزیابی رویکرد تاریخی انتقادی، این مجالس و مراسم در ازدیاد معارف اسلامی و رسوخ فضایل مذهبی در میان شیعیان موفق نبوده است، چرا که: اولا متمرکز در جزئیات مقتل بوده و اطلاع از معارف ضروری قرآنی، نبوی و موازین تعالیم ائمه وجهه نظر این مجالس نبوده، ثانیا شیعیان در تحقق فضایلی که امام حسین به خاطر احیای آنها جانش را فدا کرد متاسفانه از دیگر مسلمانان یا غیرمسلمانان جلوتر نیستند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/lozwG
🌾 @Sedanet
🌾 @Mohsen_Kadivar_Official