☄ تٲمّلی دربارهٔ «خلّاقیت» و تفاوت خلّاقیت الاهی و خلّاقیت بشری ☄
(بخشی از مجموعهٔ «کلماتِ باطل»)
نویسنده: مسعود #زنجانی
🔸 انسان حیوانِ «خلّاق» (خدایگونه) است.
🔸 خدا خالقِ «هستی» است، اما انسان خالقِ «نیستی» است.
🔸 خداوند هستکننده است، حتی آنگاه که نیست میکند (میمیراند).
🔸 انسان، در وهلهٔ نخست، نه حیوانِ میرا (نیستشونده)، بلکه حیوانِ میراننده (نیستکننده) است.
🔸 خداوند از «نیستی»، «هستی» را میآفریند، اما انسان از «هستی»، «نیستی» را میآفریند.
🔸 «نیستی» «ناـهستی / هیچی» نیست، بلکه همان «هستیِ دگرگونشده» توسطِ انسان است که گاه فروتر و کِهتر از هستی و گاه فراتر و برتر از هستی است.
🔸 «زشتی» هستیِ کِهتر و فروکاسته است. «زیبایی» هستیِ برتر و فرارفته است.
🔸 هستی، خود، نه زشت است و نه زیبا. نیستی همین زشتی و زیباییِ هستی است.
🔸 خداوند خالقِ هستی، یعنی جهان، است. انسان خالقِ زشتی و زیبایی در جهان است.
🔸 خداوند شرطِ تحقّقِ جهان است، اما انسان شرطِ تقلیلِ جهان (زشتی) و شرطِ تعالیِ آن (زیبایی) است.
🔸 بیخردان خالقِ زشتیها هستند، اما دانایان خالقِ زیباییها هستند.
🔸 «مرگ» زشتترین مخلوقِ انسان و کِهترین زشتی است. «عشق» زیباترین مخلوقِ انسان و برترین زیبایی است.
🔸 خداوند خالقِ هستی، یعنی زندگی، است. انسان خالقِ مرگ و عشق در زندگی است.
🔸 خداوند همیشه هست، بیآنکه بمیرد و یا آنکه عاشق بشود.٭ تنها انسان است که «میتواند» بمیرد و یا که عاشق شود.
٭ خداوند همیشه زنده و همیشه عاشق است.
🔸 عشق بیمرگی و جاودانگیِ راستینِ انسان است. مرگِ عشق مرگِ حقیقی انسان است.
🔸 نادانان که در اسارتِ «تصلّب» و «توهّم» گرفتارند، هر یک به شیوۀ خود، زشتی و مرگ را در جهان میآفرینند. خردمندان که از آزادیِ «تٲمّل» و «تخیّل» برخوردارند، هر یک به شیوۀ خود، زیبایی و عشق را در جهان میآفریند.
🔸 توهّمِ متصلّبانه «خلّاقیتِ نابخردانۀ انسان» است که در نهایتِ خود به مرگِ عشق و زیبایی، به «پوچی / نهیلیسم»، منتهی میگردد. تخیّلِ متٲمّلانه «خلّاقیتِ خردورزانۀ انسان» است که در نهایتِ خود به خلقِ عشق و زیبایی، به «هنر» میانجامد.
🔸 پوچی، «نیستیِ نیستکننده»، «مرگِ فرهنگی»، و «فلاکت و تباهیِ حقیقیِ» انسان است. هنر، «نیستیِ هستکننده»، «رنسانسِ معنوی» و «سعادت و رستگاریِ حقیقیِ» انسان است.
ویراستِ جدید ـ آذرماه ۱۳۹۵
✨ → goo.gl/RdkMDb
@vivaphilosophy | @sedanet
(بخشی از مجموعهٔ «کلماتِ باطل»)
نویسنده: مسعود #زنجانی
🔸 انسان حیوانِ «خلّاق» (خدایگونه) است.
🔸 خدا خالقِ «هستی» است، اما انسان خالقِ «نیستی» است.
🔸 خداوند هستکننده است، حتی آنگاه که نیست میکند (میمیراند).
🔸 انسان، در وهلهٔ نخست، نه حیوانِ میرا (نیستشونده)، بلکه حیوانِ میراننده (نیستکننده) است.
🔸 خداوند از «نیستی»، «هستی» را میآفریند، اما انسان از «هستی»، «نیستی» را میآفریند.
🔸 «نیستی» «ناـهستی / هیچی» نیست، بلکه همان «هستیِ دگرگونشده» توسطِ انسان است که گاه فروتر و کِهتر از هستی و گاه فراتر و برتر از هستی است.
🔸 «زشتی» هستیِ کِهتر و فروکاسته است. «زیبایی» هستیِ برتر و فرارفته است.
🔸 هستی، خود، نه زشت است و نه زیبا. نیستی همین زشتی و زیباییِ هستی است.
🔸 خداوند خالقِ هستی، یعنی جهان، است. انسان خالقِ زشتی و زیبایی در جهان است.
🔸 خداوند شرطِ تحقّقِ جهان است، اما انسان شرطِ تقلیلِ جهان (زشتی) و شرطِ تعالیِ آن (زیبایی) است.
🔸 بیخردان خالقِ زشتیها هستند، اما دانایان خالقِ زیباییها هستند.
🔸 «مرگ» زشتترین مخلوقِ انسان و کِهترین زشتی است. «عشق» زیباترین مخلوقِ انسان و برترین زیبایی است.
🔸 خداوند خالقِ هستی، یعنی زندگی، است. انسان خالقِ مرگ و عشق در زندگی است.
🔸 خداوند همیشه هست، بیآنکه بمیرد و یا آنکه عاشق بشود.٭ تنها انسان است که «میتواند» بمیرد و یا که عاشق شود.
٭ خداوند همیشه زنده و همیشه عاشق است.
🔸 عشق بیمرگی و جاودانگیِ راستینِ انسان است. مرگِ عشق مرگِ حقیقی انسان است.
🔸 نادانان که در اسارتِ «تصلّب» و «توهّم» گرفتارند، هر یک به شیوۀ خود، زشتی و مرگ را در جهان میآفرینند. خردمندان که از آزادیِ «تٲمّل» و «تخیّل» برخوردارند، هر یک به شیوۀ خود، زیبایی و عشق را در جهان میآفریند.
🔸 توهّمِ متصلّبانه «خلّاقیتِ نابخردانۀ انسان» است که در نهایتِ خود به مرگِ عشق و زیبایی، به «پوچی / نهیلیسم»، منتهی میگردد. تخیّلِ متٲمّلانه «خلّاقیتِ خردورزانۀ انسان» است که در نهایتِ خود به خلقِ عشق و زیبایی، به «هنر» میانجامد.
🔸 پوچی، «نیستیِ نیستکننده»، «مرگِ فرهنگی»، و «فلاکت و تباهیِ حقیقیِ» انسان است. هنر، «نیستیِ هستکننده»، «رنسانسِ معنوی» و «سعادت و رستگاریِ حقیقیِ» انسان است.
ویراستِ جدید ـ آذرماه ۱۳۹۵
✨ → goo.gl/RdkMDb
@vivaphilosophy | @sedanet
صدانت
تٲمّلی دربارهٔ «خلّاقیت» و تفاوت خلّاقیت الاهی و خلّاقیت بشری • صدانت
تٲمّلی دربارهٔ «خلّاقیت» و تفاوت خلّاقیت الاهی و خلّاقیت بشری | انسان حیوانِ «خلّاق» (خدایگونه) است - خدا خالقِ «هستی» است، اما انسان خالقِ «نیستی» است...
🍂ترجمه کامل مدخل «خودکشی» دائره المعارف فلسفی استنفورد🍂
نویسنده: مایکل چابی
ترجمه: #بهنام_خداپناه
✅ خودکشی پدیده ای مبهم و آشفته کننده است. به دلیل ناتوانیِ دیگران در درگیریِ مستقیم با جهانِ ذهنی شخص اقدام کننده به خودکشی، اینطور به نظر میرسد که خودکشی از تبیینی آسان طفره میرود. این خصوصیّت تبیین ناپذیریِ خودکشی به شکل شگفت آوری توسط جِفری یوجِنایدس در رمان اش با عنوان خودکشی دوشیزگان بدست داده شده است. در رمان مذکور، راوی واکنش پنج پسر نوجوان را نسبت به خودکشی خواهرانشان شرح میدهد. پسرانِ داستان مجموعه ای از متعلَّقات دختران مرده را نزد خود نگاهداری میکنند، که در تلاشهایی مکررا بی فایده می کوشند تا از طریق وارسی آنها به ماهیّتِ مرگ دختران پی ببرند.
✅ حتی زمانی که میکوشیم پدیده ای همچون خودکشی را به شکلی دقیق توصیف کنیم، به طرز شگفت آوری، دشواریهای فلسفی مربوط به آن ظاهر میشود، و این مسئله در مورد تلاشهایی که به منظور معرفی مسائل پیچیده ای درباره ی چگونگی توصیف و تبیین کنش انسانی صورت میگیرد نیز صادق است. و در مورد خودکشی به نحو خاصّ، تشخیص مجموعه ای از شرایط ضروری و کافی که به خوبی با کاربرد معمول ما از این واژه جور درآید به شکل خاصّی چالش برانگیز است.
✅ گفتمان فلسفی درباره ی خودکشی حداقل به زمان افلاطون باز میگردد. گرچه، حداقل تا قبل از رواقیون، خودکشی نه به شکلی نظام مند بل به نحوی جسته و گریخته توجه فیلسوفان جهان سنّتی مدیترانه ای را معطوف خود ساخته بود. همانگونه که جان کوپر خاطر نشان کرده است (Cooper 1989, 10)، نه یونان باستان و نه جهان لاتینی واجد واژه ی مجزایی که به شکل شایسته ای ترجمان واژه ی امروزی ‘suicide’ باشد نبودند، ولو اینکه بیشتر دولت-شهرهای باستان خود-کشی را به عنوان عملی غیر قانونی منع کرده بودند.
✅ شاید مهمترین رویداد در تاریخِ فلسفی خودکشی ظهورِ مسیحیتِ رسمی باشد، زیرا تعالیم مسیحیت روی هم رفته بر این باور بوده است که خودکشی به لحاظ اخلاقی امری نادرست است، آنهم به رغم این واقعیت که هیچ متنی در کتاب مقدس به شکل صریحی خودکشی را محکوم نمیکند. در حالیکه یزدانشناسی مسیحی خودکشی را به عنوان «رابطه ای میان شیطان و فردِ گناهکار» در نظر میگرفت (Minois 1999, 300)، فیلسوفان روشنگری بر آن بودند که خودکشی را بر حسب اصطلاحاتِ سکولار، و به عنوان واقعیتهایی درباره ی افراد، روانشناسیهای طبیعیشان، و محیط خاصّ اجتماعی آنها به درک آورند.
*این مقاله پیشتر به صورت کوتاهشده در ماهنامه علمی-تخصصی اطلاعات حکمت و معرفت، آذر ماه ۱۳۹۲، دفتر مرگ اندیشی ۲، به چاپ رسیده بود. متن کامل آن هم اکنون در سایت صدانت قابل مشاهده است👇
✨ → goo.gl/vN6Hgk
@Bekhodnotes | @sedanet
نویسنده: مایکل چابی
ترجمه: #بهنام_خداپناه
✅ خودکشی پدیده ای مبهم و آشفته کننده است. به دلیل ناتوانیِ دیگران در درگیریِ مستقیم با جهانِ ذهنی شخص اقدام کننده به خودکشی، اینطور به نظر میرسد که خودکشی از تبیینی آسان طفره میرود. این خصوصیّت تبیین ناپذیریِ خودکشی به شکل شگفت آوری توسط جِفری یوجِنایدس در رمان اش با عنوان خودکشی دوشیزگان بدست داده شده است. در رمان مذکور، راوی واکنش پنج پسر نوجوان را نسبت به خودکشی خواهرانشان شرح میدهد. پسرانِ داستان مجموعه ای از متعلَّقات دختران مرده را نزد خود نگاهداری میکنند، که در تلاشهایی مکررا بی فایده می کوشند تا از طریق وارسی آنها به ماهیّتِ مرگ دختران پی ببرند.
✅ حتی زمانی که میکوشیم پدیده ای همچون خودکشی را به شکلی دقیق توصیف کنیم، به طرز شگفت آوری، دشواریهای فلسفی مربوط به آن ظاهر میشود، و این مسئله در مورد تلاشهایی که به منظور معرفی مسائل پیچیده ای درباره ی چگونگی توصیف و تبیین کنش انسانی صورت میگیرد نیز صادق است. و در مورد خودکشی به نحو خاصّ، تشخیص مجموعه ای از شرایط ضروری و کافی که به خوبی با کاربرد معمول ما از این واژه جور درآید به شکل خاصّی چالش برانگیز است.
✅ گفتمان فلسفی درباره ی خودکشی حداقل به زمان افلاطون باز میگردد. گرچه، حداقل تا قبل از رواقیون، خودکشی نه به شکلی نظام مند بل به نحوی جسته و گریخته توجه فیلسوفان جهان سنّتی مدیترانه ای را معطوف خود ساخته بود. همانگونه که جان کوپر خاطر نشان کرده است (Cooper 1989, 10)، نه یونان باستان و نه جهان لاتینی واجد واژه ی مجزایی که به شکل شایسته ای ترجمان واژه ی امروزی ‘suicide’ باشد نبودند، ولو اینکه بیشتر دولت-شهرهای باستان خود-کشی را به عنوان عملی غیر قانونی منع کرده بودند.
✅ شاید مهمترین رویداد در تاریخِ فلسفی خودکشی ظهورِ مسیحیتِ رسمی باشد، زیرا تعالیم مسیحیت روی هم رفته بر این باور بوده است که خودکشی به لحاظ اخلاقی امری نادرست است، آنهم به رغم این واقعیت که هیچ متنی در کتاب مقدس به شکل صریحی خودکشی را محکوم نمیکند. در حالیکه یزدانشناسی مسیحی خودکشی را به عنوان «رابطه ای میان شیطان و فردِ گناهکار» در نظر میگرفت (Minois 1999, 300)، فیلسوفان روشنگری بر آن بودند که خودکشی را بر حسب اصطلاحاتِ سکولار، و به عنوان واقعیتهایی درباره ی افراد، روانشناسیهای طبیعیشان، و محیط خاصّ اجتماعی آنها به درک آورند.
*این مقاله پیشتر به صورت کوتاهشده در ماهنامه علمی-تخصصی اطلاعات حکمت و معرفت، آذر ماه ۱۳۹۲، دفتر مرگ اندیشی ۲، به چاپ رسیده بود. متن کامل آن هم اکنون در سایت صدانت قابل مشاهده است👇
✨ → goo.gl/vN6Hgk
@Bekhodnotes | @sedanet
صدانت
مدخل «خودکشی» دائره المعارف فلسفی استنفورد • صدانت
مقالهای از مایکل چابی با عنوان خودکشی | خودکشی پدیدهای مبهم و آشفتهکننده است. به دلیل ناتوانیِ دیگران در درگیریِ مستقیم با جهانِ ذهنی شخص اقدام کننده...
🎞 فیلم دیدن با سروش دباغ
نویسنده: سید هادی طباطبایی
فیلم “نوبت عاشقی” از معدود فیلمهایی بود که عبدالکریم سروش آنرا پسندیده بود و در عرصهی عمومی هم بدان اذعان میکرد. نسل جدید متفکران ایرانی اما از این مهم غافل نبودهاند و بر “هنر” به دیدهی عنایت نگریستهاند. #سروش_دباغ از جمله اندیشه ورزانی است که بر این نکته التفات دارد و گاه به گاه از تأملات خود در خصوص هنر پرده بر میدارد. وی بر این باور است که “هنرمندان، خلاف آمد عادت را بر انسان میآموزند و بر بد و نیک جهان شاعرانه و هنرمندانه میخندند. و امان از روزگاری که ذوق هنرمند کور گردد و توان و رغبت تسخیر زدن بر جهان از وجودش رخت بر بندد و ملالت و ماندگی را تجربه کند”. دباغ با این نگاه نسبت به هنر است که افزون بر موسیقی، بر رمان و سینما دل بسته است و آن را مورد مداقههای خود قرار میدهد. او از زمان نوجوانی دلبستهی فیلم بود. هنگامی که دانش آموزی دبیرستانی بود، با دیدن فیلم “خانه دوست کجاست؟”؛عباس کیارستمی را شناخته بود. در همان زمانها، فیلم “هامون” ساختهی داریوش مهرجویی او را به وجد آورده و با نامهایی چون داریوش شایگان و سورن کی یرکگور آشنا شده بود.
وی دغدغههای فلسفی خود را در داستانهای فیلم جستجو میکند. رویکردهای اخلاقی، انگارههای اگزیستانس، نگاه انسان شناسانه، ریشه یابی آراء سهراب سپهری، همگی از جمله مواردی است که دباغ هر کجا در سینما ردپایی از آن میبیند بر آن توقف کرده و تأمل میکند و به تحلیل میپردازد. دباغ که دلبستهی سهراب سپهری است، رگههایی از اندیشهی او را در ساختههای کیارستمی یافته است و بدان دل داده است. با رضا میرکریمی به تفصیل سخن گفته و از سویههای موازی اندیشه وی و سهراب خرسند گردیده است. مشاورههای مکرر به اصغر فرهادی داده و آراء مختلف فیلسوفان اخلاق را به او یادآور شده است. رویکرد دباغ اما بر سینما و رمان، برآمده از دو دغدغهی اصلی اوست. یکی درگیریهای وجودی – اگزیستانس و دیگری نگرش اخلاقی.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/6Uaq4E
@sedanet | @soroushdabbagh
نویسنده: سید هادی طباطبایی
فیلم “نوبت عاشقی” از معدود فیلمهایی بود که عبدالکریم سروش آنرا پسندیده بود و در عرصهی عمومی هم بدان اذعان میکرد. نسل جدید متفکران ایرانی اما از این مهم غافل نبودهاند و بر “هنر” به دیدهی عنایت نگریستهاند. #سروش_دباغ از جمله اندیشه ورزانی است که بر این نکته التفات دارد و گاه به گاه از تأملات خود در خصوص هنر پرده بر میدارد. وی بر این باور است که “هنرمندان، خلاف آمد عادت را بر انسان میآموزند و بر بد و نیک جهان شاعرانه و هنرمندانه میخندند. و امان از روزگاری که ذوق هنرمند کور گردد و توان و رغبت تسخیر زدن بر جهان از وجودش رخت بر بندد و ملالت و ماندگی را تجربه کند”. دباغ با این نگاه نسبت به هنر است که افزون بر موسیقی، بر رمان و سینما دل بسته است و آن را مورد مداقههای خود قرار میدهد. او از زمان نوجوانی دلبستهی فیلم بود. هنگامی که دانش آموزی دبیرستانی بود، با دیدن فیلم “خانه دوست کجاست؟”؛عباس کیارستمی را شناخته بود. در همان زمانها، فیلم “هامون” ساختهی داریوش مهرجویی او را به وجد آورده و با نامهایی چون داریوش شایگان و سورن کی یرکگور آشنا شده بود.
وی دغدغههای فلسفی خود را در داستانهای فیلم جستجو میکند. رویکردهای اخلاقی، انگارههای اگزیستانس، نگاه انسان شناسانه، ریشه یابی آراء سهراب سپهری، همگی از جمله مواردی است که دباغ هر کجا در سینما ردپایی از آن میبیند بر آن توقف کرده و تأمل میکند و به تحلیل میپردازد. دباغ که دلبستهی سهراب سپهری است، رگههایی از اندیشهی او را در ساختههای کیارستمی یافته است و بدان دل داده است. با رضا میرکریمی به تفصیل سخن گفته و از سویههای موازی اندیشه وی و سهراب خرسند گردیده است. مشاورههای مکرر به اصغر فرهادی داده و آراء مختلف فیلسوفان اخلاق را به او یادآور شده است. رویکرد دباغ اما بر سینما و رمان، برآمده از دو دغدغهی اصلی اوست. یکی درگیریهای وجودی – اگزیستانس و دیگری نگرش اخلاقی.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/6Uaq4E
@sedanet | @soroushdabbagh
3danet.net
فیلم دیدن با سروش دباغ
فیلم "نوبت عاشقی" از معدود فیلمهایی بود که عبدالکریم سروش آنرا پسندیده بود. سروش دباغ از جمله اندیشه ورزانی است که بر این نکته التفات دارد و گاه به گاه از..
🍂تاملاتی فلسفی-اخلاقی بر پورنوگرافی🍂
🍁بررسی دلایلی که علیه تماشای فیلمهای پورن ارائه میشود
نویسنده: #بهنام_خداپناه
پورنوگرافی (pornography) یک عنوان مملو از ارزش (value-laden) است. با رجوع به فرهنگ لغتِ آکسفورد و ریشه این کلمه می خوانیم، این واژه که قدمت آن به اواسط قرن نوزدهم بر میگردد، مرکب از دو واژه یونانیِ porne به معنای «فاحشه ها یا روسپیان» و graphein به معنای «نوشتن» است که روی هم رفته به معنای «نوشتن درباره روسپیان» بوده است. در اینجا قصد بدست دادن تعریفی جامع و مانع از این واژه را ندارم که خود محل منازعه و بحث بسیار است. پرسش اصلی این گفتار این است که دلایلِ ارائه شده بر غیراخلاقی بودنِ تماشای پرونوگرافی تا چه اندازه به لحاظ عقلی و به تبع آن اخلاقی موجه هستند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/uhzC32
@Bekhodnotes | @sedanet
🍁بررسی دلایلی که علیه تماشای فیلمهای پورن ارائه میشود
نویسنده: #بهنام_خداپناه
پورنوگرافی (pornography) یک عنوان مملو از ارزش (value-laden) است. با رجوع به فرهنگ لغتِ آکسفورد و ریشه این کلمه می خوانیم، این واژه که قدمت آن به اواسط قرن نوزدهم بر میگردد، مرکب از دو واژه یونانیِ porne به معنای «فاحشه ها یا روسپیان» و graphein به معنای «نوشتن» است که روی هم رفته به معنای «نوشتن درباره روسپیان» بوده است. در اینجا قصد بدست دادن تعریفی جامع و مانع از این واژه را ندارم که خود محل منازعه و بحث بسیار است. پرسش اصلی این گفتار این است که دلایلِ ارائه شده بر غیراخلاقی بودنِ تماشای پرونوگرافی تا چه اندازه به لحاظ عقلی و به تبع آن اخلاقی موجه هستند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/uhzC32
@Bekhodnotes | @sedanet
صدانت
تاملاتی فلسفی-اخلاقی بر پورنوگرافی • صدانت
پورنوگرافی (pornography) یک عنوان مملو از ارزش (value-laden) است. با رجوع به فرهنگ لغتِ آکسفورد و ریشه این کلمه می خوانیم، این واژه که قدمت آن...
🗻 http://s9.picofile.com/file/8276084092/photo_2t.jpg
🍁قسمتی از مقاله "نرمافزارهای لذت" از #مرتضی_مردیها که بعد ها به صورت کاملتر در کتاب خواندنی "فلسفه های روانگردان" منتشر شد:
همیشه توسعۀ امکانات لذت به لذت بیشتر منجر نمیشود! کم نیستند صاحبان مقادیر معتنابه ثروت و قدرت و منزلت که زندگی برایشان دلپذیر نیست، و دچار رنج و افسردگی و دلتنگی هستند و گاه حتی به انتحار سریع یا تدریجی دست میزنند. متقابلاً، کم هم نیستند کسانی که به لایههای پایینی اجتماع متعلقاند و علیرغم درگیری با دشواریهای گاه طاقتسوز، در مجموع و به نسبت، از خوشباشی بهرۀ بلندی دارند. برخی مطالعات پیمایشی هم حکایت از این دارد که ثروتمندان چندان شادتر از فقرا نیستند. نبودِ رابطۀ علّیِ ضروری میانِ گسترۀ حاملهای لذت و عمق دلخوشی بهحدی است که گاه بهنظر میرسد، در اصل، امکانات نقش چندانی در میزان رضایت خاطر ندارند. بیان قاطع مدعای مذکور این است که بگوییم، در هیچ کجای تاریخ و جغرافیا، زندگی سهلتر یا سختتر از جای دیگر نیست؛ مشروط بر این که تحولات ناگهانی را، لااقل تا زمانی که از تازگی بهدر روند و به عادت و نظم جدید بدل شوند، از شمول بحث بیرون گذاریم.
حتی اگر بدترین حالتها و حادثهها را در نظر بگیریم، همچون زندان، جنگ، زلزله یا بهترینها همچون شهرت و ثروت برقآسا، حجم انبوهی از غم یا شادی زندگی را بهکلی دگرگون مینماید، اما این دیگرگونی معمولاً خیلی پایدار نیست، و پس از گذشت زمانی نه چندان طولانی، به عادتی جدید و نظمی که گویی عادی و ازلی است بدل میشود؛ انگار همیشه بوده است؛ و وقتی چنین شد، غم و شادی در دستگاه مختصات جدیدی برآورد میشود؛ چنانکه شاید قرص نانی برای قحطیزدهای لذتی داشته باشد، معادل معاملهای سرشار از سود برای خود او هنگامی که تاجری بوده است. بهنظر میرسد عموم ما، از حیث امکانات و عدم امکانات، شادی و غم، هر وضعیتی که داشته باشیم، در زمان کوتاهی آن را به وضعیت صفر تبدیل میکنیم و سپس با بالا و پایین رفتنهای جدیدِ عقربۀ امکاناتنما، واکنشِ خرسندی یا ناخرسندی نشان میدهیم. نه تنها در شرایط عادی (یعنی فارغ از تحول وضعیت)، زندگی برای همه، برای هر طبقه، ترکیبی از کام و ناکامی، خنده و گریه است، بلکه در شرایط غیرعادی (یعنی در پس تحولات مهم، اعم از زشت و زیبا) هم پس از یکچند، برندگان هم دوباره با اخم و رنج، و بازندگان هم دوباره با خنده و شادی آشنا میشوند. ثم عاد المحذور. انسان، بهگونهای متعارضنما، همواره از امکانات خود شاکی است و همواره با امکانات خود کنار میآید.
@sedanet | @mardihamorteza
🍁قسمتی از مقاله "نرمافزارهای لذت" از #مرتضی_مردیها که بعد ها به صورت کاملتر در کتاب خواندنی "فلسفه های روانگردان" منتشر شد:
همیشه توسعۀ امکانات لذت به لذت بیشتر منجر نمیشود! کم نیستند صاحبان مقادیر معتنابه ثروت و قدرت و منزلت که زندگی برایشان دلپذیر نیست، و دچار رنج و افسردگی و دلتنگی هستند و گاه حتی به انتحار سریع یا تدریجی دست میزنند. متقابلاً، کم هم نیستند کسانی که به لایههای پایینی اجتماع متعلقاند و علیرغم درگیری با دشواریهای گاه طاقتسوز، در مجموع و به نسبت، از خوشباشی بهرۀ بلندی دارند. برخی مطالعات پیمایشی هم حکایت از این دارد که ثروتمندان چندان شادتر از فقرا نیستند. نبودِ رابطۀ علّیِ ضروری میانِ گسترۀ حاملهای لذت و عمق دلخوشی بهحدی است که گاه بهنظر میرسد، در اصل، امکانات نقش چندانی در میزان رضایت خاطر ندارند. بیان قاطع مدعای مذکور این است که بگوییم، در هیچ کجای تاریخ و جغرافیا، زندگی سهلتر یا سختتر از جای دیگر نیست؛ مشروط بر این که تحولات ناگهانی را، لااقل تا زمانی که از تازگی بهدر روند و به عادت و نظم جدید بدل شوند، از شمول بحث بیرون گذاریم.
حتی اگر بدترین حالتها و حادثهها را در نظر بگیریم، همچون زندان، جنگ، زلزله یا بهترینها همچون شهرت و ثروت برقآسا، حجم انبوهی از غم یا شادی زندگی را بهکلی دگرگون مینماید، اما این دیگرگونی معمولاً خیلی پایدار نیست، و پس از گذشت زمانی نه چندان طولانی، به عادتی جدید و نظمی که گویی عادی و ازلی است بدل میشود؛ انگار همیشه بوده است؛ و وقتی چنین شد، غم و شادی در دستگاه مختصات جدیدی برآورد میشود؛ چنانکه شاید قرص نانی برای قحطیزدهای لذتی داشته باشد، معادل معاملهای سرشار از سود برای خود او هنگامی که تاجری بوده است. بهنظر میرسد عموم ما، از حیث امکانات و عدم امکانات، شادی و غم، هر وضعیتی که داشته باشیم، در زمان کوتاهی آن را به وضعیت صفر تبدیل میکنیم و سپس با بالا و پایین رفتنهای جدیدِ عقربۀ امکاناتنما، واکنشِ خرسندی یا ناخرسندی نشان میدهیم. نه تنها در شرایط عادی (یعنی فارغ از تحول وضعیت)، زندگی برای همه، برای هر طبقه، ترکیبی از کام و ناکامی، خنده و گریه است، بلکه در شرایط غیرعادی (یعنی در پس تحولات مهم، اعم از زشت و زیبا) هم پس از یکچند، برندگان هم دوباره با اخم و رنج، و بازندگان هم دوباره با خنده و شادی آشنا میشوند. ثم عاد المحذور. انسان، بهگونهای متعارضنما، همواره از امکانات خود شاکی است و همواره با امکانات خود کنار میآید.
@sedanet | @mardihamorteza
🍂سخنرانی مصطفی ملکیان در کنگره والاپیامبر رحمت🍂
فیم، صوت و متن | خمینی شهر | دیماه 93
در این سخنرانی #مصطفی_ملکیان هشت ویژگی که هر مسلمان بلکه هر دینداری در دنیای مدرن به مصلحت است داشته باشد تا در این دهکده جهانی که بسیار تُرد و شکننده است به دیگران آسیب نزند را بدین قرار برمیشمارند:
۱. دچار خودشیفتگی فردی و گروهی نباشیم. ۲. مسلمان و دیندار بودن طالب حقیقت بودن است نه مالک حقیقت بودن. ۳. اذعان به ناآشکارگی حقیقت. ۴. بدانیم که دین از ما خواهان یک فرایند خاص است نه یک فرآورده خاص. ۵. اصلاح جامعه در گرو اصلاح فرد است. ۶. اول اثبات مسلمانی کنیم بعد ادعای بهترین دین بودن اسلام. ۷. افراد دارای رذایل را بیمار بدانیم نه شرور. ۸. اسلام باید همراه با استدلالگرایی باشد.
اگر تعهد نظری و عملی به این هشت نکته داشته باشیم دنیای اسلام هم خودش میتواند دنیای بهتری داشته باشد و هم در ساختن دنیایی بهتر سهمی داشته باشد. و البته این هشت ویژگی بیش از همه در میان عرفای مسلمان وجود دارد و نه متکلمان و فقهیان.
▶️ دانلود صوت، متن و ویدئو این سخنرانی در لینک زیر👇
✨ → goo.gl/SlMvwa
..📎..
🎦مشاهده این سخنرانی در یوتوب🎦
مشاهده ی قسمت اول در یوتوب👇
http://youtu.be/wt0kcMtp0z4
مشاهده ی قسمت دوم در یوتوب👇
http://youtu.be/tOgKyqEfULw
مشاهده ی قسمت سوم در یوتوب👇
http://youtu.be/WnsQbahPSmg
مشاهده ی قسمت چهارم در یوتوب👇
http://youtu.be/mxtf5hp_D_Q
مشاهده ی قسمت پنجم در یوتوب👇
http://youtu.be/I5vjESi7mHk
@mostafamalekian | @sedanet
فیم، صوت و متن | خمینی شهر | دیماه 93
در این سخنرانی #مصطفی_ملکیان هشت ویژگی که هر مسلمان بلکه هر دینداری در دنیای مدرن به مصلحت است داشته باشد تا در این دهکده جهانی که بسیار تُرد و شکننده است به دیگران آسیب نزند را بدین قرار برمیشمارند:
۱. دچار خودشیفتگی فردی و گروهی نباشیم. ۲. مسلمان و دیندار بودن طالب حقیقت بودن است نه مالک حقیقت بودن. ۳. اذعان به ناآشکارگی حقیقت. ۴. بدانیم که دین از ما خواهان یک فرایند خاص است نه یک فرآورده خاص. ۵. اصلاح جامعه در گرو اصلاح فرد است. ۶. اول اثبات مسلمانی کنیم بعد ادعای بهترین دین بودن اسلام. ۷. افراد دارای رذایل را بیمار بدانیم نه شرور. ۸. اسلام باید همراه با استدلالگرایی باشد.
اگر تعهد نظری و عملی به این هشت نکته داشته باشیم دنیای اسلام هم خودش میتواند دنیای بهتری داشته باشد و هم در ساختن دنیایی بهتر سهمی داشته باشد. و البته این هشت ویژگی بیش از همه در میان عرفای مسلمان وجود دارد و نه متکلمان و فقهیان.
▶️ دانلود صوت، متن و ویدئو این سخنرانی در لینک زیر👇
✨ → goo.gl/SlMvwa
..📎..
🎦مشاهده این سخنرانی در یوتوب🎦
مشاهده ی قسمت اول در یوتوب👇
http://youtu.be/wt0kcMtp0z4
مشاهده ی قسمت دوم در یوتوب👇
http://youtu.be/tOgKyqEfULw
مشاهده ی قسمت سوم در یوتوب👇
http://youtu.be/WnsQbahPSmg
مشاهده ی قسمت چهارم در یوتوب👇
http://youtu.be/mxtf5hp_D_Q
مشاهده ی قسمت پنجم در یوتوب👇
http://youtu.be/I5vjESi7mHk
@mostafamalekian | @sedanet
صدانت
سخنرانی مصطفی ملکیان در کنگره والاپیامبر رحمت خمینی شهر • صدانت
در سخنرانی مصطفی ملکیان در کنگره والاپیامبر رحمت هشت ویژگی که هر مسلمان بلکه هر دینداری در دنیای مدرن به مصلحت است داشته باشد تا در این دهکده جهانی ...
گفتگو حسین دهباشی با #سید_محمد_بهشتی
دانلود فیلم و صوت | برنامه #خشت_خام | نوبت ششم
✨ → goo.gl/lbfm16
@sedanet
دانلود فیلم و صوت | برنامه #خشت_خام | نوبت ششم
✨ → goo.gl/lbfm16
@sedanet
🍁 نظام سرمایهداری؟!
یکی از مفاهیمی که من در فهم آن همیشه مشکل داشتهام چیزی است بهنام "نظام سرمایهداری". تعبیری که اغلب هر وقت میآید اوصافی مثل بهرهکشی، ستمگری، مادیگری و غیره مثل سرجهاز با آن همراه است.
اگر حوصله کنید و از این تعبیر نهراسید چیزی هست بهنام مغالطه اشتراک لفظ. که مثالهای معروف آن شیر و شیر یا تار و تار است. اگر کسی بگوید هوا تار است؛ تار آلت موسیقی است؛ پس هوا آلت موسیقی است؛ ما میگوئیم گوینده مرتکب مغالطه اشتراک لفظ شده است. البته شما ممکن است بگویید کدام نادانی ممکن است چنین حرفی بزند و کدام عاقلی ممکن است این فریب را بخورد. حق با شما است؛ ولی معمولاً برای مثال موارد ساده و بیّن انتخاب میشود. نمونههای باریک و مبهم هم البته وجود دارد. ببینیم همین اشتراک لفظ در موضوع سرمایهداری چگونه عین همین تار و تار عمل کرده و بسیاری از ما ملتفت آن نشدهایم.
وقتی میگوئیم نظام سرمایهداری، ممکن است منظورمان نظامی باشد که اقتصاد آن مبتنی است بر تولید صنعتی انبوه و متکی به یک دستگاه دیوانسالاری گسترده با عناصری مثل بانک و بورس و پول و بهره و بیمه و غیره. آیا چنین نظامی خوب است؟ بد است؟ بهرهکش است؟ پاسخ به همه این پرسشها منفی است. شبیه اینکه بپرسیم آیا کارد چیز خوبی است یا بدی. و پاسخ به سادگی این است که نه خوب است و نه بد، خوبی یا بدیاش بسته است به نوع استفاده کاربر. این تعریف از نظام سرمایهداری در برابر نظام زمینداری یا بردهداری یا وضع طبیعی (جنگلی-بیابانی) قرار میگیرد و صرفاً یک تعبیر تکنیکال است.
گاهی هم میگوئیم نظام سرمایهداری و منظورمان شرایطی است که در آن ستم و بهرهکشی و نابرابری و مصرفگرائی و مادیگری و پولپرستی و تقسیم طبقاتی سکه رایج است. اما نسبت میان این دو معنا چیست؟ مغالطه. چرا؟ برای اینکه تمامی این اوصاف منفی در نظامهای پیشاسرمایه داری بیشتر و بدتر بوده است. آیا ممکن است کسی آنقدر کمدقت باشد که گمان کند گسترش پول و بانک و نظایر اینها "علت" یا حتی زمینهساز بهرهکشی است؟ علت بهرهکشی و ظلم انسان است؛ انسانی که به حسب برتری و/یاخودخواهی درپی این است که سهم بیشتر (یا تمام) ارزش تولیدی را به خود اختصاص دهد. این انسان در دوران بردهداری و زمینبندهداری این رفتار خودخواهانه و ستمگرانه را بسیار بیشتر و بدتر داشت. در این صورت گفتن اینکه نظام سرمایهداری چنین و چنان میکند یعنی چه؟ آنچه نظام سرمایهداری، در معنای نخست، است به خودی خود هیچ اقتضائی ندارد، و آنچه نظام سرمایهداری به معنای بهرهکشی و پولپرستی است از بدو تولد انسان اجتماعی با او بوده است. تفکیک نکردن اینها و طوری حرف زدن که گوئی در دوران ماقبل سرمایهداری انسانها کمتر مالدوست و خودخواه و زورگو بودهاند برای من یک جوک بیمزه است. همه نظامها از ازل تاکنون (در معنای دوم) سرمایهدارانه بوده اند.
بله در نظام سرمایهداری، در معنای نخست، هم درجات زیادی از ستم و ظلم و بهرهکشی و اختلاف طبقاتی و تعارض و اختلاف کامیاری وجود دارد؛ ولی نظام سرمایهداری کمترین نقشی در آن ندارد. نظام سرمایهداری "هم" اینگونه است چون هنوز انسان وجود دارد. هرچند این انسان در این نظام شکل خفیفتری از این رفتارها را اعمال میکند، بنابراین یک فرض میتواند این باشد که نظام سرمایهداری گویا عاملی بوده برای ستم کمتر. میگویم کمتر و نه کم. بهتر از گذشته زمینداری و بردگی ولی نه به قدر کافی خوب. هرچند واقعاً نمیدانم اساساً جبلت بنیبشر میگذارد که او کاملاً راضی باشد؟
—---
نمیخواستم بیش از این اطاله کنم، ولی اگر کسانی منظورشان از بدگوئی نظام سرمایه داری در قیاس با کمونیسم یا نام قشنگتر آن سوسیالیسم است، من هیچ حرفی برای گفتن ندارم. ولی البته اغلب چنین نیست. بسیاری از مرتبطان با نظامهای کشورهای عقب مانده هم از سرمایه داری مینالند. بسیاری گمانشان این است که چون کشوری عقب مانده است پس سرمایه داری نیست. این همان مغالطه است.
🗞صفحهی فیسبوک #مرتضی_مردیها - 8 آذر 95
@sedanet
یکی از مفاهیمی که من در فهم آن همیشه مشکل داشتهام چیزی است بهنام "نظام سرمایهداری". تعبیری که اغلب هر وقت میآید اوصافی مثل بهرهکشی، ستمگری، مادیگری و غیره مثل سرجهاز با آن همراه است.
اگر حوصله کنید و از این تعبیر نهراسید چیزی هست بهنام مغالطه اشتراک لفظ. که مثالهای معروف آن شیر و شیر یا تار و تار است. اگر کسی بگوید هوا تار است؛ تار آلت موسیقی است؛ پس هوا آلت موسیقی است؛ ما میگوئیم گوینده مرتکب مغالطه اشتراک لفظ شده است. البته شما ممکن است بگویید کدام نادانی ممکن است چنین حرفی بزند و کدام عاقلی ممکن است این فریب را بخورد. حق با شما است؛ ولی معمولاً برای مثال موارد ساده و بیّن انتخاب میشود. نمونههای باریک و مبهم هم البته وجود دارد. ببینیم همین اشتراک لفظ در موضوع سرمایهداری چگونه عین همین تار و تار عمل کرده و بسیاری از ما ملتفت آن نشدهایم.
وقتی میگوئیم نظام سرمایهداری، ممکن است منظورمان نظامی باشد که اقتصاد آن مبتنی است بر تولید صنعتی انبوه و متکی به یک دستگاه دیوانسالاری گسترده با عناصری مثل بانک و بورس و پول و بهره و بیمه و غیره. آیا چنین نظامی خوب است؟ بد است؟ بهرهکش است؟ پاسخ به همه این پرسشها منفی است. شبیه اینکه بپرسیم آیا کارد چیز خوبی است یا بدی. و پاسخ به سادگی این است که نه خوب است و نه بد، خوبی یا بدیاش بسته است به نوع استفاده کاربر. این تعریف از نظام سرمایهداری در برابر نظام زمینداری یا بردهداری یا وضع طبیعی (جنگلی-بیابانی) قرار میگیرد و صرفاً یک تعبیر تکنیکال است.
گاهی هم میگوئیم نظام سرمایهداری و منظورمان شرایطی است که در آن ستم و بهرهکشی و نابرابری و مصرفگرائی و مادیگری و پولپرستی و تقسیم طبقاتی سکه رایج است. اما نسبت میان این دو معنا چیست؟ مغالطه. چرا؟ برای اینکه تمامی این اوصاف منفی در نظامهای پیشاسرمایه داری بیشتر و بدتر بوده است. آیا ممکن است کسی آنقدر کمدقت باشد که گمان کند گسترش پول و بانک و نظایر اینها "علت" یا حتی زمینهساز بهرهکشی است؟ علت بهرهکشی و ظلم انسان است؛ انسانی که به حسب برتری و/یاخودخواهی درپی این است که سهم بیشتر (یا تمام) ارزش تولیدی را به خود اختصاص دهد. این انسان در دوران بردهداری و زمینبندهداری این رفتار خودخواهانه و ستمگرانه را بسیار بیشتر و بدتر داشت. در این صورت گفتن اینکه نظام سرمایهداری چنین و چنان میکند یعنی چه؟ آنچه نظام سرمایهداری، در معنای نخست، است به خودی خود هیچ اقتضائی ندارد، و آنچه نظام سرمایهداری به معنای بهرهکشی و پولپرستی است از بدو تولد انسان اجتماعی با او بوده است. تفکیک نکردن اینها و طوری حرف زدن که گوئی در دوران ماقبل سرمایهداری انسانها کمتر مالدوست و خودخواه و زورگو بودهاند برای من یک جوک بیمزه است. همه نظامها از ازل تاکنون (در معنای دوم) سرمایهدارانه بوده اند.
بله در نظام سرمایهداری، در معنای نخست، هم درجات زیادی از ستم و ظلم و بهرهکشی و اختلاف طبقاتی و تعارض و اختلاف کامیاری وجود دارد؛ ولی نظام سرمایهداری کمترین نقشی در آن ندارد. نظام سرمایهداری "هم" اینگونه است چون هنوز انسان وجود دارد. هرچند این انسان در این نظام شکل خفیفتری از این رفتارها را اعمال میکند، بنابراین یک فرض میتواند این باشد که نظام سرمایهداری گویا عاملی بوده برای ستم کمتر. میگویم کمتر و نه کم. بهتر از گذشته زمینداری و بردگی ولی نه به قدر کافی خوب. هرچند واقعاً نمیدانم اساساً جبلت بنیبشر میگذارد که او کاملاً راضی باشد؟
—---
نمیخواستم بیش از این اطاله کنم، ولی اگر کسانی منظورشان از بدگوئی نظام سرمایه داری در قیاس با کمونیسم یا نام قشنگتر آن سوسیالیسم است، من هیچ حرفی برای گفتن ندارم. ولی البته اغلب چنین نیست. بسیاری از مرتبطان با نظامهای کشورهای عقب مانده هم از سرمایه داری مینالند. بسیاری گمانشان این است که چون کشوری عقب مانده است پس سرمایه داری نیست. این همان مغالطه است.
🗞صفحهی فیسبوک #مرتضی_مردیها - 8 آذر 95
@sedanet
سخنرانی حسین #سراجزاده با عنوان «تعهدِ جامعه شناسی در بهبودِ زندگی اجتماعی»
صوت سخنرانی و پرسش و پاسخ
✨ → goo.gl/jR8g2q
@sedanet | @Social_Science
صوت سخنرانی و پرسش و پاسخ
✨ → goo.gl/jR8g2q
@sedanet | @Social_Science
🍂درسگفتار فلسفه فارابی 🍂
صوت | 31 جلسه | #محسن_کدیور
✨ → goo.gl/cMphnS
@sedanet | @Mohsen_Kadivar_Official
صوت | 31 جلسه | #محسن_کدیور
✨ → goo.gl/cMphnS
@sedanet | @Mohsen_Kadivar_Official
«و عشق که خواهر مرگ است: گفت و گویی درباره عشق با #آرش_نراقی »- متن مصاحبه با هفته نامه کرگدن، شماره ۲۴، ۲۷ مهرماه سال ۱۳۹۵
✨ → goo.gl/gvik7s
@sedanet | @arashnaraghi
✨ → goo.gl/gvik7s
@sedanet | @arashnaraghi
وبسایت فرهنگی صدانت
«و عشق که خواهر مرگ است: گفت و گویی درباره عشق با #آرش_نراقی »- متن مصاحبه با هفته نامه کرگدن، شماره ۲۴، ۲۷ مهرماه سال ۱۳۹۵ ✨ → goo.gl/gvik7s @sedanet | @arashnaraghi
عشق_خواهر_مرگ_است_گفتوگو_با_آرش.pdf
165.7 KB
🍁 «و عشق که خواهر مرگ است: گفت و گویی درباره عشق با #آرش_نراقی » @sedanet
🗻 http://s8.picofile.com/file/8276621050/p8u3.jpg
این بیماری (افسردگی) به این دلیل به روان آسیب می رساند که روان از دست دادن آن را خوش ندارد ...
افسرده کسی است که اطمینان دارد همه چیز را از دست داده است جز افسردگی خویش که به شدت به آن وابسته است. این بیماری کسی است که رنجیده از آنکه نمی تواند همه چیز باشد، با لجبازی کودکانهی غرور انتخاب میکند که هیچ چیز نباشد و از دنیا فقط آنچه را که به وی شبیه است می خواهد... دلتنگی و باران را ...
#کریستین_بوبن | کتاب جشنی بر بلندی ها
@sedanet
این بیماری (افسردگی) به این دلیل به روان آسیب می رساند که روان از دست دادن آن را خوش ندارد ...
افسرده کسی است که اطمینان دارد همه چیز را از دست داده است جز افسردگی خویش که به شدت به آن وابسته است. این بیماری کسی است که رنجیده از آنکه نمی تواند همه چیز باشد، با لجبازی کودکانهی غرور انتخاب میکند که هیچ چیز نباشد و از دنیا فقط آنچه را که به وی شبیه است می خواهد... دلتنگی و باران را ...
#کریستین_بوبن | کتاب جشنی بر بلندی ها
@sedanet