وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.51K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
🍁 تمایل مردم برای این‌که پس از مرگ در یادها بمانند، و این آرزوی شهرتِ پس از مرگ به گمانِ من همه از این میلِ شدید به زندگی ناشی می‌شود. وقتی که مردم خود را بی‌بهره از هر گونه امکانِ بودنِ راستین می یابند، تقلا می‌کنند تا به زندگی‌ای که هنوز در دسترس است چنگ بزنند، حتی اگر فقط زندگی‌ای مجازی _ یک زندگی غیر واقعی _ باشد.

📙 @sedanet

#آرتور_شوپنهاور

🗻 http://s8.picofile.com/file/8283809100/schopenhauer.jpg
🍂دانش‌سالاری علیه دموکراسی🍂
برگردان و بازنویسی مقاله‌ا‌ی از کلب کرین

دموکراسی همیشه روی خوش‌اش را به ما نشان نمی‌دهد، سویه‌های تاریکی نیز دارد که فلاسفه و دانشمندان علوم سیاسی را نگران می کند؛ انتخاب اکثریت ناآگاه خرسند و ناخرسندی اقلیت آگاه وبا کفایت. در این مقاله روی دیگر سکه دموکراسی نمایان می‌شود و جایگزین‌های احتمالی آن، نظیر دانش‌سالاری، مورد بحث قرار می‌گیرند.

متن کامل👇
✨ → goo.gl/llezxy
@sedanet
اسرانیوز: مقایسه ی آراء #مصطفی_ملکیان و آیت الله جوادی آملی| دوگانه عقل و نقل ؛ جایگزین دوگانه دین و عقل
✨ → goo.gl/0HI6Iu
@sedanet | @mostafamalekian
🍁 تکیه‌گاهی برای زندگی

«آخرش که چی؟»؛ این سؤالی است که لرزه بر اندام زندگی می‌افکند. آنچه رنج‌های زندگی‌مان را تحمل‌پذیر می‌کند، معنادار بودن و یا داشتن «چرایی» است. زندگی معنایافته، از گَزشِ «آخرش که چی؟» آسوده است.

وقتی پی چیزی هستیم، از خودمان می‌پرسیم: «خب، بعدش؟» و این سؤال متوالی و پایان‌ناپذیر، آزاردهنده است. انگار هیچ هدف و مقصودی در زندگی نیست که ذاتاً ارزش دنبال کردن داشته باشد. وقتی زندگی از معنا می‌افتد که احساس کنیم هیچ‌یک از آن مقاصد و اهدافی که کوشش‌های ما را بر می‌انگیزند، ارزش ذاتی ندارند. اینجاست که احساس می‌کنیم پایمان بر زمین سفتی قرار ندارد، زندگی فاقد تکیه‌گاه محکمی است و هر چیزی آویخته به چیز دیگر و طفیلی است و از این‌رو، فاقد ارزش ذاتی و خودبنیاد.


«"گروهی کودن شادمان را تصور کن که مشغول کارند. در فضای باز آجر جا به جا می‌کنند. به محض آنکه همه‌ی آجرها را دریک گوشه‌ی زمین روی هم چیدند، شروع می‌کنند به بردن آن‌ها به گوشه‌ی دیگر زمین. این کار بی‌وقفه ادامه می‌یابد و هر روزِ سال آن‌ها مشغول همین کارند. یک روز یکی از آن‌ها می‌ایستد و از خود می‌پرسد چه کار دارد می‌کند. درشگفت می‌مانَد که هدف از جابه‌جایی آجرها چیست. و از آن لحظه به بعد دیگر مانند گذشته از کار خود راضی نیست. من همانم کودنم که از چرایی جابه‌جایی آجرها در شگفت مانده است."

این یادداشت پیش از خودکشی، این چند واژه که نوشته‌ی روح ناامیدی ست که خود را کُشت چون معنایی در زندگی نمی‌دید، مقدمه‌ی خشن و عریان پرسشی ست که حقیقتاً به موضوع زندگی و مرگ می‌پردازد.»(روان‌درمانی اگزیستانسیال، اروین یالوم، ترجمه سپیده حبیب)


به نظر می‌رسد چیزی از بیرون وجود ما نمی‌تواند چنان ارزش خودبسنده‌ای را به ما ببخشد. این ماییم که با افکندن عشق‌مان بر چیزی، کسی، هدف یا آرمانی، غایتی ذاتی به زندگی می‌بخشیم. عشقمان را به جانبی سرریز می‌کنیم و چنان همه‌جانبه خود را متعهد و درگیر چیزی می‌کنیم که دیگر سوال «آخرش که چی؟» بی‌معنا می‌شود.

ظاهراً، تنها با افکندن عشقمان بر هدف یا غایتی است که می‌توانیم آن را غایتی درخودماندگار و ذاتاً خواستنی و مطلوب کنیم. عشقی که تو را به آنچه دوست می‌داری، متعهد می‌کند و این تعهد چنان خودبنیاد است که تمام زندگی را بر شانه‌های خود حمل خواهد کرد.


فردی که شیفته‌ی آرمان‌هایی چون آزادی، عدالت و حقیقت است و تمام زندگی خود را معطوف به آنها کرده است از به بار نشستن عدالت و سبز شدن آزادی به دنبال هیچ چیز دیگری نیست. نفسِ این آرمان‌ها برای او ارزش ذاتی دارند و از این‌رو، به زندگی او معنا می‌بخشند.

مولانا می‌گفت: «یک دسته کلید است به زیر بغل عشق» و به نظر می‌رسد آنچه عشق در زیر بغل دارد شاه‌کلیدی برای گشودن قفل معنای زندگی است.

عشق وقتی است که چیزی یا کسی را نه به منظور دستیابی به چیزی دیگر، بلکه به دلیل خودش، دوست می‌داریم.

میوه‌ی دوست داشتن حقیقی، معناآفرینی است و خاصیت چنین دوست داشتنی این است که هیچ هدفی بیرون از خود ندارد. کسی یا چیزی را صِرفاً برای خودش و هستی منحصر به فرد او دوست داری و چنین دوست داشتنی تو را از گزند معناستیزِ «آخرش که چی؟» محافظت می‌کند.


هری فرانکفورت می‌نویسد:

«چرا عشق ورزیدن این قدر برای ما مهم است؟ چرا زندگی‌ای که در آن شخص به چیزی، فارغ از اینکه چه باشد، عشق می‌ورزد برای او از زندگی‌ای که در آن چیزی برای عشق ورزیدن ندارد بهتر است...؟ بخشی از این توضیح این امر به اهمیتِ برخورداری از غایات نهایی نزد ما مربوط است. ما نیازمند اهدافی هستیم که به نظرمان ارزش آن را داشته باشند که به خاطر خودشان، و نه فقط به خاطر چیزهای دیگر، به آنها دست یابیم... باید چیزهایی در میان باشد که به خاطر خودشان برای آنها ارزش قایل‌ایم و تعقیب‌شان می‌کنیم...

به اعتقاد من عشق است که این نیاز را برآورده می‌کند. با عشق ورزیدن به چیزهاست- به هر نحوی پدید آمده باشد- که با چیزی بیش از انگیزشی عارضی یا یک انتخاب عامدانه‌‌ی حساب‌شده به غایات نهایی ملزم می‌شویم. عشق مبدع ارزش نهایی است. اگر عاشق هیچ چیز نبودیم، هیچ چیز نزد ما هیچ ارزش قطعی و ذاتی نداشت. هیچ چیز در میان نبود که خود را به طریقی ملزم به پذیرش آن به‌مثابه‌ی غایتی نهایی بدانیم... پس عشق تا آنجا که هم موجد ارزش ذاتی یا نهایی است و هم موجد اهمیت، دلیل عقلانیت عملی است...

آنچه عاشق بدان عشق می‌ورزد این امکان را به او می‌دهد که منفعت حاصل از عشق ورزیدن را کسب کند و از تهی‌وارگی زندگی‌ای که در آن چیزی برای عشق ورزیدن وجود ندارد بپرهیزد.»(دلایل عشق، هری فرانکفورت، ترجمه ندامسلمی و مریم هاشمیان)

📘 @sedigh_63 | @sedanet

نویسنده: #صدیق_قطبی

🗻 http://s9.picofile.com/file/8283851534/7yh.jpg
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🍁 نگاه رواقیون به امید، رنج، اضطراب و خشم
📗 @sedanet
Audio
🍁آسیب شناسی نقش پزشکان در جامعه پلاسکویی ایران | سخنان #محسن_رنانی در جمع پزشکان اصفهان
۷ بهمن ۱۳۹۵
@sedanet | @MohsenRenani
Audio
#مصطفی_ملکیان: معنای داروینی اخلاق
خواستگاه اخلاق تاریخ عالم طبیعت است...
📗 @sedanet
پرونده #اخلاق_داروینی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🍁 #مصطفی_ملکیان : داروینیسم اجتماعی و اخلاق
درسگفتار: روان شناسی اخلاق
ترم: سایر پیش فرض های روانشناختی
موسسه پرسش | زمستان 1394
📗 @sedanet
پرونده #اخلاق_داروینی
🍁 نخست، مرگ پایان ما و پایان تجربه ماست. دوم، این پایان نوعی دستاورد یا هدف نیست؛ فقط متوقف شدن است و بس. سوم، مرگ هم امری است محتوم و هم نامعلوم. ما مطمئنیم که خواهیم مرد، ولی نمی دانیم کی؟ بنابراین مرگ نه تنها نقطه پایان ماست، بلکه بر سراسر آن سایه تردید انداخته است. و در نهایت این سه خصوصیت باعث می شود تا به تردید بیفتیم که آیا زندگی ما اصلاً معنایی دارد یا نه ...

📘 @sedanet

از کتاب مرگ ، اثر «تاد می» با ترجمه رضا علیزاده

🗻 http://s7.picofile.com/file/8284040918/marg.jpg
🍂دموکراسی بدیهی نیست: از شامگاه «پسا‌-‌حقیقت» تا سپیده‌دم «پسا‌-‌دموکراسی»🍂

#محمدمهدی_مجاهدی

فرمانى اجرائی كه ترامپ پنجشنبه عصر، ۲۷ ژانویه‌ی ۲۰۱۷ به نام و بهانه‌ی «حفاظت از ملت [آمریکا] دربرابر حمله‌‌های تروریستی اتباع خارجی» آن هم در ساختمان پنتاگون امضا كرده است، بسیار وحشتناک‌تر و وحشيانه‌تر از آنی است که پیش‌تر در اخبار درز کرده و نگرانی‌هایی را برانگیخته بود.

علاوه بر ۹۰ روز عدم صدور ویزا، در این ۹۰ روز از «ورود» اتباع ۷ کشور با اکثریت مسلمان از جمله ایران جلوگیری سراسری می‌شود، حتی احتمالاً اگر گرین‌کارد یا ویزاهای بلندمدت کاری یا دانشجویی داشته باشند.

علاوه بر این، محدوديت‌هایی که بر اتباع کشورهای این فهرست تحمیل شده، می‌تواند پس از ٩٠‌‌ روز با توجه به گزارش سازمان امنيت ملی و وزارت امور خارجه درباره‌ی میزان همكارى ديگر كشورها براى در اختيار قرار دادن اطلاعات اتباعشان، به كشورهاى بيش‌ترى هم سرايت کند.

این فرمانی قساوت‌آمیز و وحشیانه است؛ تعبیری که برخی حقوقدان‌های آمریکایی کرده‌اند. فقط تصور کنید کسی با خانواده‌اش با ویزای بلندمدت کاری یا دانشجویی یا با گرین‌کارد در آمریکا زندگی می‌کرده است. حالا این فرد اگر خود یا برخی اعضای خانواده‌اش الآن در سفری بیرون آمریکا باشند، فعلاً، و شاید هم معلوم شود برای همیشه، نمی‌توانند به آمریکا برگردند، و دست‌کم نزدیک به ۶۰۰ هزار نفر از ساکنان کنونی آمریکا بالقوه در چنین شرایطی هستند. این سرراست و به‌سادگی «وحشیانه» است. همان‌قدر ضدانسانی که جدا کردن شبانه و ناگهانی مردم برلین شرقی از مردم برلین غربی پس از جنگ جهان‌گیر دوم.

جهانِ امید به سیاست دموکراتیک اینک به‌سختی با دیوار واقعیتی بی‌پروا و بی‌رحم برخورد کرده است: دموکراسی بدیهی نیست. چنان که اوباما در نطق خداحافظی‌اش گفت، دموکراسی را هروقت مفروض بگیریم، به خطر می‌افتد، و اکنون می‌بینیم نه‌تنها به خطر می‌افتد، بلکه می‌تواند جهانی را همراه با سقوط خویش به کام خطر ‌کشد.

یک قلم از هزینه‌‌های شکست تجربه‌ی دموکراسی نمایندگی در قرن بیستم برآمدن هیتلر بود و جان‌ها و جهان‌‌هایی که سوخت و به خاکستر نشست و بر باد رفت. این بار که می‌تواند بگوید بهایی که جهان خواهد پرداخت ارزان‌تر خواهد بود؟

برآمدن ترامپ تاریخ دموکراسی‌های نو را به دو دوره‌ی پیش و پس از خود تقسیم خواهد کرد. ترامپیسم واکنش‌های سیاسی و فکری و مقاومت‌های مدنی خاص خود را بر خواهد انگیخت و به احتمال بسیار، جنبش‌های مدنی جدی و نیرو‌مندی در آمریکا و سراسر جهان دربرابر این موج خطر و خطا و حماقت و وقاحت و وحشی‌گری شکل خواهد گرفت.

نفس امکان یافتن ترامپیسم برای تصاحب اریکه‌ی امپراتوری نشانه‌ی افول خورشید دموکراسی نمایندگی و آغاز عصری است که ویراستاران اکونومیست آن را به‌درستی عصر «پساـ‌حقیقت» نامیدند. اما این دوران نه‌تنها عصر پسا‌ـ‌حقیقت، که شامگاه دموکراسی نمایندگی نیز هست.

جهان اینک باز در شیب تند خطا و خطر و حماقت و وقاحتی مهاجم افتاده است و به سوی آستانه‌ای نو روان است. این آستانه آیا رو به شامگاه سرد و سخت و بلند قطبی گشوده خواهد شد، چنان‌که با فوران نائره‌های جنگ جهان‌گیر دوم روی داد، و ماکس وبر پس از جنگ جهان‌گیر اول آن را با ملاحظه‌ی سیاست‌گریزی و فرهنگ‌‌گرایی فراگیر در اروپا پیش‌بینی کرده بود، یا این که این بار تیغ تخیل خلاق بشر پرده‌های شوم این شام تیره‌ را خواهد درید و خورشید سیاست «پسادموکراسی» را از ورای افق تیره‌ی عصر «پسا‌ـ‌حقیقت» بیرون خواهد کشید؟

آیا سیاست پسا‌ـ‌حقیقت سر از توتالیتاریسم جهانی درخواهد آورد، یا ارزش‌‌ها و آرمان‌های بنیادین دموکراسی در قالب سیاستی «پسا‌ـ‌دمکراتیک» به صورتی نو بازسازی خواهد شد؟ نتیجه‌ی این بازی مرگ و زندگی را، نه‌تنها حماقت و وقاحت ترامپیسم، بلکه عزم و زمان‌شناسی و جهد سیاسی و جهاد فکری تک‌تک آگاهان و مسؤولیت‌شناسان در سراسر جهان تعیین خواهد کرد.


✨ → goo.gl/DnRewu
@sedanet | @MMojahedi
🍂مصرف‌گرایی و بی‌حسی اخلاقی🍂
زیگمنت باومن فیلسوف لهستانی
ترجمه: عرفان ثابتی

🍁به نظر می‌رسد که در دنیای معاصر، افراد تا حد زیادی نسبت به ارزش‌های اخلاقی بی‌اعتنا و، به تعبیر باومن، بی‌حس شده‌اند. او علت اصلی این بی‌حسی را رواج مصرف‌گرایی در جوامع مدرن می‌داند، و در مورد خطرات جدی آن هشدار می‌دهد.
سیاست تنها بخشی از فعالیت چندوجهی بشر نیست که به «بی‌حسی اخلاقی» مبتلا شده است. حتی می‌توان آن را جزئی از تلفات جانبی، و نه منبع و منشأ، آفتی فراگیر و همه‌چیزخوار شمرد. سیاست هنرِ امرِ ممکن است، و بنابراین هر فضای اجتماعی – فرهنگی خاصی سیاستِ منحصربه‌فرد خود را می‌آفریند، و ایجاد دیگر انواع سیاست را دشوار و کاراییِ آن‌ها را از این هم دشوار‌تر می‌کند. فضای مدرن سیال ما هم از این قاعده مستثنا نیست.

متن کامل 👇
✨ → goo.gl/pdeoQ2
@sedanet
🍁گفت‌وگو با #مقصود_فراستخواه درباره توجه بی حد به فرزند در جامعه امروز ایران

✅مساله والدین با بچه ها صرفن غریزی نیست بلکه عناصر فرهنگ و معیشت و فرهنگ و نهادهای اجتماعی و امر اجتماعی و امر سیاسی نیز به نحوی در شکل گیری الگوهای عمل والدین با فرزندان تاثیر می گذارد.

✅در جامعه ای که کوتاه مدت است و پایداری در آن وجود ندارد، یکی از واکنش های افراد جامعه این است که می خواهند ادامه یابند.

✅سازوکارهای جبرانی هرچند ناخودآگاه افراد در جامعه ای کوتاه مدت ، این است که می خواهند در فرزندان خود وبا فرزندان خود ادامه پیدا کنند.

✅در جامعه ایران سرمایه های اجتماعی بحث انگیز شده و به احتمال زیاد والدین اعتماد به بیرون از خانواده و نهادهای اجتماعی ندارند، تمام توجهات شخصی و معطوف به درون خانواده می شود.

✅حکمت عملی سه چیز است : اخلاق، سیاست مدن و تدبیر منزل. در جایی که اخلاق اجتماعی بحث انگیز شده است و اعتماد هم وجود ندارد و از سوی دیگر سیاست مدن ناکارآمد شده؛ طبیعی است که تدبیر منزل مهم می شود و بخشی از بروز تدبیر منزل در توجه به بچه ها خود را نشان می دهد.

✅در وضعیت ذره وارگی هرکس در لاک خودش فرو می رود و تلاش می کند که گلیم خود را از آب بکشد و توجه به بچه ها از نشانه های بروز آن است.

✅مسوولیت گمشده به این صورت است که احساس می کنید کسی به کسی نیست . یعنی جامعه هوشمند نیست. افراد جامعه باهوش هستند اما جامعه کودن است. احساس تان این است که اگر شما کنترل نکنید و هوشمندی به خرج ندهید هیچ هوشمندی نهادینه ای در جامعه وجود ندارد که نهادهای اجتماعی بتوانند مخاطرات را احساس کنند. اما وقتی والدین احساس می کنند جامعه هوشمند نیست در چنین فضایی به طور غریزی می فهمند که باید وضعیت مسوولیت گمشده را خودشان به تنهایی جبران کنند.

✅مردسالاری در حال فروکش است و زنانه نگری و حقوق و اهمیت زنان روز به روز بیشتر می شود و در نتیجه اختیارات ودرجه آزادی آنها نسبت به فرزندان نیز بیشتر می شود. امروزه مادران درباره درس، تفریح و شغل فرزندان نیز اثرگذارند. این است که مادر نیز به عنوان یک عامل توجه به فرزند افزوده شده است.

✅جوان های امروز به شکلی دایم در معرض تغییرات گسسته اند. این تغییرات عدم اطمینان را دامن می زند. یکی از بازتاب های عدم اطمینان این است که غریزه توجه به بچه ها در مقیاس بزرگی خود را نشان می دهد. این روند یک کلان روند است.

✅نتیجه تغییرات تکنولوژیک آن است که کار و تحصیل در خانه و تحصیل از راه دور مهیا می شود. والدین و بچه ها همکاری می کنند.
نهمی واکنش خانه به بزرگ شدن جامعه بیرون خانه است. متأسفانه مدل توسعه اجتماع مدار و محله ای نیست. برنامه ریزان دولتی برای جامعه برنامه ریزی می کنند ونمی توانند. در چنین شرایطی والدین شروع می کنند به توجه بیشتر به فرزندان.

✅والدینی که پدرسالاری را مزه مزه کرده و تجربه زیست در ذیل آن داشته اند، درست یا غلط احساس می کنند پدر ومادرهای قدیم به آن ها توجهی زیاد نداشتند بنابراین سازوکار جبرانی می تواند این باشد که فردی که در دوره رشد نوجوانی اش احساس کمبود و عدم حمایت داشت اکنون به نوعی با توجه به فرزند آن را جبران کند.

✅توجه به فرزند به عنوان بشری که حقوقی دارد گفتمانی جدید است. اساسا کودک مفهوم جدیدی است. در گذشته طفل وجود داشته، صبیه وجود داشته اما کودک نه.

✅جهت گیری درازمدت افزایش می یابد نتیجه اش توجه بیشتر به بچه ها است. این که هزینه برای بچه ها بکنیم که درس بخوانند و آینده و اشتغال بهتری داشته باشند و مطلوبیت های بیشتری در آینده داشته باشیم.

✅تحول گفتمانی پنجم سیاست زندگی است. روز به روز در جامعه ما سیاست آزادی جای خود را به سیاست زندگی می دهد. وقتی در جامعه سبک زندگی و توجه به بدن و اوقات فراغت بیشتر می شود، به این معنی است که سیاست زندگی در پیش گرفته شده است. گفته می شود بگذار زندگی کنم و در شکل دیگر بگذار با بچه هایم زندگی کنم. این در خود توجه به فرزندان را در پی دارد.

✅نکته ششم تحولاتی است که در گفتمان دینی به وجود آمده است. گفتمان فقهی و شرعی جای خود را به گفتمان های بدیل داده است. امر دینی خصوصی و حتی شخصی شده است. اگر پیشتر در خانواده های مذهبی به نوعی کنترل در رفتار با فرزندان( در ذیل گفتمان فقهی کنترل بدن) وجود داشت، امروز این گفتمان ها به دین مدنی و فرهنگی و معنویت و عرفان گرایش یافته و به آن صورت شیوه های آمرانه و سخت گیرانه خیلی دیده نمی شود.


شرق شماره 2775 تاریخ 23/10/95، صفحه 9 : فرهنگ ایرانی


متن کامل👇
✨ → goo.gl/WWEYDE
@sedanet | @mfarasatkhah
باید همه با هم متحد شوند تا دنیا را عوض کنند ولی آخر اگر همه می توانستند با هم متحد شوند دیگر لازم نبود دنیا رو عوض کرد !

📒 @sedanet

خداحافظ گاری کوپر | رومن گاری

🗻 http://s6.picofile.com/file/8284224350/7yg0.jpg
🍂آزادی حیوانات: موانع و پیشرفتها🍂
نویسنده: #پیتر_سینگر
مترجم: بهنام خداپناه

🍁در سال 2008، ده ها میلیون آمریکایی با ترس و ناباوری در خبرهای شامگاهی ویدئویی مخفی از گاوهای بسیار بیماری را مشاهده کردند که برای اینکه حرکت کنند مورد ضرب و شتم قرار گرفته، با مهمیزهای برقی بدانها شوک وارد شده، با باتونی به چشمانشان ضربه وارد می شد و با یک لیفتراک به اطراف هُل داده می شدند تا به اندازه کافی به «جعبه مرگ» [kill box] نزدیک شده تا از آن طریق کشتار گردیده و به گوشت تبدیل شوند. ویدئو در کشتارگاهِ وِست لَند/ هالمارک [Westland/ Hallmark]، در چینو، ایالتِ کالیفرنیا ضبط شده بود - اداره ای بزرگ و ظاهرا مدرن و تامین کننده اصلیِ برنامه غذاییِ ملیِ مدارس [National School Lunch Program]، که نه در مردابِ روستاییِ دورافتاده ای بلکه تنها در سی مایلیِ مرکزِ شهر لُس آنجلس واقع شده بود.

🍁این افشاگری ها تاییدیه جالب توجهی را برای اندیشه اصلیِ کتاب آزادی حیوانات [Animal Liberation] فراهم کردند. دانیِل یوگِرت ناوارو [Daniel Ugarte Navarro]، مدیرِ آغل های به نمایش درآمده در فیلم که به صورتِ گاوهای بیمار شوک الکتریکی وارد کرده، آنها را مورد ضرب و شتم قرار داده و از لیفتراکی برای حمل و نقل آنها استفاده می کرد، گفت که او هیچ کار نادرستی نکرده و "تنها کارِ خود را انجام داده بود." این بهانه ای است که ما پیشتر هم شنیده ایم، بدون آنکه عاری از ذره ای حقیقتِ ناخوشایند باشد. سوای از منفور بودنِ افعال یوگرِت، امرِ نادرستِ به مراتب بنیادی تری در خصوص اخلاق، و قانونی وجود دارد که بر نحوه رفتارِ ما با حیوانات حکمفرماست. اگر انسانها خواهانِ خوردنِ موجوداتِ حساس [به معنای توانمند به احساس درد و رنج] هستند و بر سر تولید گوشت با پایین ترین قیمتِ ممکن رقابت وجود دارد، پس سیستم به آندسته از کسانی پاداش خواهد داد که این تقاضا را برآورده سازند. بر این اساس، یوگرِت تنها کار خود را انجام داده بود. اما از «بختِ بدش» - برای او و برای وِست لَند/هالمارک - بازپرسی از انجمنِ شفقتِ ایالات متحده به شکلی مخفیانه در حال فیلمبرداری از کارهای او بود که به شکلی موثر همچنان در حال به حداکثر رساندنِ سودِ کارفرمایانش بود.

🍁نفرتِ فراگیرِ ناشی از این ویدئو و دیگر ویدئوهای مخفی از سوءاستفاده از حیوانات در اشاره به این مطلب است که این جهل، و نه بی تفاوتی نسبت به حیوانات، است که بیدادِ سازمانیِ انبوه نسبت به آنها را در ایالات متحده پابرجا نگه می دارد. اکنون که رسانه ها مسائلِ مربوط به حیوانات را به شکل جدی تری در نظر می گیرند، این جهل در حال فرو ریختن است. اما برای رسیدن به این نقطه کشاکشِ طولانی مدتی صورت گرفته است. از زمانیکه این کتاب برای نخستین بار در سال 1975 منتشر گردید، کارِ سختِ فعالانِ بی شمارِ حقوقِ حیوانات نه تنها در زمینه آگاهی بخشیِ عمومیِ بیشتر نسبت به سوءاستفاده از حیوانات، بلکه همچنین به صورتِ مزایای ملموسی برای آنها، نتیجه بخش بوده است.

🍁اما اکثریتِ قاطعِ حیواناتِ مورد سوءاستفاده انسانها، حیواناتِ مزرعه [دامها] هستند. درحالیکه شمارِ حیوانات مورد استفاده در پژوهش در ایالات متحده، در حدود بیست و پنج میلیون، تقریبا معادلِ جمعیت ایالت تگزاس است، تعداد پرندگان و پستانداران کشته شده برای خوراک - و دوباره تنها در ایالات متحده- همه ساله حدود ده میلیارد، یا یک و نیم برابرِ جمعیت جهان است. (این آمار شامل ماهی ها یا دیگر حیواناتِ آبزی نیست.) از آنجاییکه بیشترِ این حیوانات در دامپروری های صنعتی پرورش می یابند، رنج شان به مدتِ کلِّ زندگی شان به طول می انجامد.

🍁در سال 1971، وقتی تظاهراتِ کوچکی را علیه دامداری صنعتی سازماندهی می کردم، اینطور به نظر می رسید که در حال گلاویز شدن با صنعتِ غول پیکری هستیم که همه مخالفانِ خود را از سر راه بر خواهد داشت. خوشبختانه، اندیشه ها و مهربانی نشان داده اند که از قدرتِ کافی برای تغییرِ سیستم هایی برخوردارند که در آنها هزاران میلیون حیوان زندگی کرده و جان می سپارند...

متن کامل 👇
✨ → goo.gl/HYjxD2
@Bekhodnotes | @sedanet
🍁 قسمتی از بیانیه‌ی اصغر فرهادی

تندروها علی‌رغم جنگ‌ها و دعواهای سیاسی‌شان در همه جای دنیا، بسیار شبیه به هم به جهان می‌نگرند. آن‌ها برای درک جهان چاره‌ای ندارند جز تقسیم آن به دو بخش ما و دیگران تا همواره با ساختن تصویری هولناک از دیگران، مردم کشورشان را دچار ترس از آن‌ها بکنند. این فقط محدود به آمریکا نیست. در کشور من نیز تندروها اینگونه‌اند. سال‌هاست در دو سوی اقیانوس عده‌ای تندرو تلاششان بر آن است تا از مردم کشور مقابل تصویری غیرواقعی و هولناک بسازند و از تفاوت‌های بین ملت‌ها و فرهنگ‌ها اختلافات، و از اختلافات دشمنی‌ها و از دشمنی‌ها ترس ایجاد کنند.

ترس مردم ابزار مهمی‌ست برای توجیه افراطی‌گری و تندروی صاحبان ذهن‌های بسته. حال آنکه من باور دارم شباهت‌های بین انسان‌ها در روی این کره‌ی خاکی در سرزمین‌ها، فرهنگ‌ها و ادیان مختلف بسیار گسترده‌تر از تفاوت‌هاست. من باور دارم ریشه بسیاری از خشونت‌های امروز جهان در میان ملت‌ها را باید در تحقیرهای دو سویه دیروزشان جستجو کرد و تحقیرهای امروز ملت‌های دیگر به یقین بذری‌ست برای خشونت‌های فردا.

📒 @sedanet

اصغر فرهادی | 10 بهمن 95
🗻 http://s7.picofile.com/file/8284401726/as7h.jpg
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🍂 مردان اندیشه: فلسفه‌ی علم
گفتگوی برایان مگی با هیلاری پاتنام

📗 @sedanet

🎬 حجم: 159 مگابایت/ مدت: 44 دقیقه
دوبله شده به فارسی
🍂آیا ژان ژاک روسو واقعاً ترامپ را تأیید می‌کند؟🍂
نویسنده: دیوید لِی ویلیامز
مترجم: #کاوه_بهبهانی
💫 همراه با متن انگلیسی
✨ → http://3danet.ir/trump-rousseau
@Sophia_Kaveh | @sedanet
ناسیونالیست‌ها معتقدند که ملت خودشان برتر از سایر ملت‌هاست. اگر این برتری، ارزشی است، نادرست است؛ چرا که ما به لحاظ اخلاقی حق نداریم ملتی را برتر از ملت دیگر بدانیم. یعنی همان‌طور که در اعلامیۀ جهانی حقوق بشر گفته شده انسان‌ها باید برابر انگاشته شوند و نباید فردی برتر از فردی دیگر تلقی شود.
...
مؤلفه‌ای دیگری که در ناسونالیسم و «ایسم» بودنِ آن وجود دارد این است که هر وقت ملت من با ملت دیگری نزاعی پیدا کرد، من باید از ملت خودم حمایت کنم.
...
اگر ملت من در نزاع با ملت دیگری برحق نیست، اخلاقاً نمی‌توانم بگویم چون ملت من است باید حمایت کنم. من اگر بخواهم اخلاقی عمل کنم، باید ببینم آیا در این نزاع حق با ملت من است یا نیست.
...
اگر من در حکومت آلمان نازی زندگی می کردم و هیتلر می خواست تمام دنیا را ببلعد – که در واقع همین قصد را هم داشت – و به تمام کشورها حمله می کرد، آیا من باید از او دفاع می کردم؟ قطعا پاسخ خیر است. باید می گفتم در این جا ما آلمانی ها مقصر هستیم. اگر اخلاق می گوید که در نزاع بین افراد باید جانب مظلوم را گرفت و نه جانب ظالم را، در این صورت در نزاع میان ملت ها هم همین حکم درست است و تفاوتی میان این دو حوزه نیست. بنابراین اگر مسئله «ایسم» دفاع ا زمنافع ملت خود در برابر منافع ملت های دیگر است، شکی نیست اول باید ببینم ظالم و مظلوم کیست. اگر ملت خود مظلوم باشند، طبیعتا باید دفاع کنم اما این مسئله نمی تواند برای من «ملیت» درست کند.
...
اگر کسی گفت که معنای ناسیونالیسم همین است، یعنی تقدم فقرزدایی و جهل زدایی ملت خودم نسبت به ملت های دیگر، بدون شک می پذیرم اگرچه همه فیلسوفان اخلاق در این خصوص با من هم نظر نیستند...

📒 @sedanet | @mostafamalekian

قسمتی از گفت‌وگو با #مصطفی_ملکیان ، اندیشه پویا ۴۰

🗻 http://s9.picofile.com/file/8284437518/m7bhh.jpg
🍂 پاپ فرانسیس و پذیرش نظریۀ تکامل و مه‌بانگ
✍ آدام ویتنال

‼️پاپ فرانسیس اظهار داشته است که نظریۀ تکامل و مه‌بانگ واقعیت دارند و خداوند به منزلۀ جادوگری نیست که با یک چوب‌دستی سحرآمیز جهان را خلق کرده باشد.

پاپ در سخنرانی خود در سال 2014 در «آکادمی علوم پاپی» حرف‌هایی زد که به گفتۀ متخصّصان، به نظریه‌های غلط «خلقت‌گرایی» و «طراحی هوشمند» که عدّه‌ای معتقدند پاپ بندیکت شانزدهم مسبّب شکل‌گیری آنها شد، خاتمه بخشید.


فرانسیس توضیح داد که دو نظریۀ تکامل و مه‌بانگ با اعتقاد به وجود خالق در تضاد نیستند، بلکه بالعکس پذیرش این نظریه‌ها مستلزم باور به وجود خالق است.

فرانسیس بیان داشت: "وقتی در «سفر پیدایش» دربارۀ خلقت می‌خوانیم، در معرض این خطر قرار داریم که خدا را به مثابۀ جادوگری تصوّر کنیم که چوب‌دستی سحرآمیزی به دست دارد و قادر به انجام هر کاری است. اما این‌گونه نیست. نظریۀ مه‌بانگ که امروز آن را منشأ شکل‌گیری جهان می‌دانیم با مداخلۀ خالق تناقضی ندارد، بلکه بالعکس مستلزم وجود خداوند است. تکامل در جهان طبیعت با مفهوم خلقت منافاتی ندارد، زیرا تکامل مستلزم خلقِ موجوداتی است که رو به تکامل حرکت می‌کنند."

کلیسای کاتولیک از دیرباز به علم‌ستیزی شهرت داشته است، معروف‌ترین مورد زمانی بود که گالیله مورد تفتیش عقاید قرار گرفت و او را مجبور کردند که نظریۀ بدعت‌آمیز خود را مبنی بر این که زمین دور خورشید می‌چرخد، پس بگیرد.

اما سخنان پاپ فرانسیس بیشتر با اقدامات ترقّی‌خواهانۀ پاپ پیوس دوازدهم هم‌راستا بود. پاپ پیوس دوازدهم کسی بود که باب اندیشۀ تکامل را گشود و با جدّیت از نظریۀ مه‌بانگ استقبال کرد.

در سال 1996 ژان پل دوم از این هم گام فراتر نهاد و اظهار داشت که تکامل "فراتر از یک فرضیه است و صحّتِ آن در عمل به اثبات رسیده است."

با این حال، به نظر می‌رسد که اخیراً بندیکت شانزدهم و مشاورین نزدیک او از این تفکّر که «طراحی هوشمند» مؤیدِ نظریۀ تکامل است پشتیبانی کرده‌اند و معتقدند که «گزینش طبیعی» به‌تنهایی قادر به توجیه پیچیدگی‌های موجود در جهان نیست. در سال 2005 کاردینال شونبورن همکار نزدیک بندیکت در مقاله‌ای نوشت که "شاید تکامل به معنای وجود یک تبار مشترک صحّت داشته باشد، اما تکامل به معنای نئو-داروینی که یک فرایند هدایت‌ناشده و فاقد برنامه‌ریزی است واقعیت ندارد".

جیووانی بیگنامی استاد دانشگاه و رئیس «مؤسسۀ ملّی فیزیک نجومی» ایتالیا در پاسخ به آژانس خبری ایتالیا «آدنکرونوس» عنوان داشت: "این سخن پاپ حائز اهمّیت است. ما نسلِ بلاواسطۀ مه‌بانگ هستیم که موجب آفرینش عالم شد. تکامل حاصل خلقت است."

جیلیو جیورلو استاد فلسفۀ علم در دانشگاه میلان در پاسخ به گزارشگران اظهار داشت که به اعتقاد وی، فرانسیس تلاش دارد حسّ جدال یا جدال‌های احتمالی را که میان علم و دین وجود دارد کاهش دهد.

فرانسیس با وجود شکاف عظیمی که بین مواضع کلامی وی و پاپ پیش از او وجود دارد، در موقع پرده‌برداری از تندیس نیم‌تنۀ بندیکت در ستاد آکادمی در «باغ‌های واتیکان» به تعریف و تمجید از وی پرداخت. طبق ترجمۀ «سرویس خبری کاتولیک»، فرانسیس گفته است: "هیچ‌کس نمی‌تواند دربارۀ بندیکت بگوید که علم و مطالعه باعث شده است عشق او به خداوند و همسایگانش کمرنگ شود. بلکه بالعکس دانش، خرد و عبادت موجب بزرگ شدن قلب و روح او شده است. خدا را به خاطر نعمتی که با وجود پاپ بندیکت به کلیسا و جهان ارزانی داشت شاکریم."

@sedanet | @dinonline