🍁 عشق و تنهایی
✍️ #صدیق_قطبی
به نظر میرسد کسی که در تنهایی و مراقبه، بیشتر غواصی کرده باشد، در آبهای عشق نیز، چابکی و ورزیدگی بیشتری خواهد داشت و این امکان را مییابد که زوایای عمیقتری را تجربه کند. بازگشت متناوب به خلوتِ تنهایی و درخودنشستن و در به روی دیگری بستن، نفس لازم و طراوت درخور را برای گشایشی ژرفتر و توجهی عمیقتر به دیگری خواهد بخشید.
اریک فروم میگوید: «توانایی تنها بودن، شرط توانایی عشق ورزیدن است.» اروین یالوم مینویسد: «اگر نتوانیم تنهاییمان را در آغوش کشیم، از دیگری به عنوان سپری در برابر انزوا سود خواهیم جست. تنها زمانی که فرد بتواند همچون شاهین – بینیاز از حضور دیگری- زندگی کند، توانایی عشق ورزیدن خواهد یافت.»
اما این ارتباط دوسویه است. عشق نیز ما را قادر به کشف تنهاییمان میکند، کشف ابعادی از مساحت تنهاییمان که پیشتر، پیدا نبوده است.
تنها مرگ است که چارهساز تنهایی است و نه عشق. عشق، تنهایی را جلا میدهد و عریانتر میکند. تجربهی عاشقانه، درک ما را از معنای تنهایی، عمق و وسعت میبخشد.
«بیکسی واقعی را نخواهی شناخت
بیچشیدن طعم عشق.
راه منتهی به تنهایی بزرگ
از معبر عشق بزرگ میگذرد.»
(خانم بلاگا دیمیتروا)
عشق، تنهایی را نمیزُداید، هویدا میکند.
برای فرار از تنهایی به دامان عشق پناه میبریم و همین عشق، ابعاد پنهان و کمتردیدهشدهی تنهاییمان را رو میکند.
ایران دَرّودی، هنرمند سرشناس ایرانی، مینویسد: «نخستین بار كه عشق به سراغم آمد ادعای مالكیت جهان را كردم و همه چیز و همه كس را متعلق به خود دانستم، امروز كه تهی از خودخواهیها و تصاحبها، نگاهی عاشقانه به زندگی دارم، از هرچه هست، تنها مالک تنهایی خویشم و فروتنانه غیاب حضورم را اعلام میكنم. این است نظام عشق: هیچكس نبودن.»
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/HAu1TH
🌾 @sedanet | @sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
به نظر میرسد کسی که در تنهایی و مراقبه، بیشتر غواصی کرده باشد، در آبهای عشق نیز، چابکی و ورزیدگی بیشتری خواهد داشت و این امکان را مییابد که زوایای عمیقتری را تجربه کند. بازگشت متناوب به خلوتِ تنهایی و درخودنشستن و در به روی دیگری بستن، نفس لازم و طراوت درخور را برای گشایشی ژرفتر و توجهی عمیقتر به دیگری خواهد بخشید.
اریک فروم میگوید: «توانایی تنها بودن، شرط توانایی عشق ورزیدن است.» اروین یالوم مینویسد: «اگر نتوانیم تنهاییمان را در آغوش کشیم، از دیگری به عنوان سپری در برابر انزوا سود خواهیم جست. تنها زمانی که فرد بتواند همچون شاهین – بینیاز از حضور دیگری- زندگی کند، توانایی عشق ورزیدن خواهد یافت.»
اما این ارتباط دوسویه است. عشق نیز ما را قادر به کشف تنهاییمان میکند، کشف ابعادی از مساحت تنهاییمان که پیشتر، پیدا نبوده است.
تنها مرگ است که چارهساز تنهایی است و نه عشق. عشق، تنهایی را جلا میدهد و عریانتر میکند. تجربهی عاشقانه، درک ما را از معنای تنهایی، عمق و وسعت میبخشد.
«بیکسی واقعی را نخواهی شناخت
بیچشیدن طعم عشق.
راه منتهی به تنهایی بزرگ
از معبر عشق بزرگ میگذرد.»
(خانم بلاگا دیمیتروا)
عشق، تنهایی را نمیزُداید، هویدا میکند.
برای فرار از تنهایی به دامان عشق پناه میبریم و همین عشق، ابعاد پنهان و کمتردیدهشدهی تنهاییمان را رو میکند.
ایران دَرّودی، هنرمند سرشناس ایرانی، مینویسد: «نخستین بار كه عشق به سراغم آمد ادعای مالكیت جهان را كردم و همه چیز و همه كس را متعلق به خود دانستم، امروز كه تهی از خودخواهیها و تصاحبها، نگاهی عاشقانه به زندگی دارم، از هرچه هست، تنها مالک تنهایی خویشم و فروتنانه غیاب حضورم را اعلام میكنم. این است نظام عشق: هیچكس نبودن.»
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/HAu1TH
🌾 @sedanet | @sedigh_63
صدانت
عشق و تنهایی • صدانت
عشق و تنهایی به یکدیگر نیازمندند. عشق، هم ابعاد کشفنشدهی تنهاییمان را بر ما هویدا میکند و هم ملال ما را از با خود بودن تشفی میدهد و هم نیاز و اشتیاق ...
🍁اصلاحِ اصلاح دینی
✍️ #حسین_دباغ
بیست و نهم جولای ۱۱۹۱ بود که علمای حلب خون شهاب الدین سهرودیِ سی و هشت ساله را را مباح اعلام کردند. سوم ژانویه ۱۵۲۱ بود که مارتین لوترِ سی و هشت ساله توسط پاپ لئوی دهم طرد و تکفیر شد. بیست و هفتم جولای ۱۶۵۶ بود که علمای یهودی اسپینوزای بیست و سه ساله را تفکیر کردند. سال ۱۹۹۵ بود که دادگاه شریعت مصر نصر حامد ابوزیدِ پنجاه و دو ساله را کافر اعلام کرد و… تاریخ ادیان، مملو از این قلع و قمع هاست. اما چه شده است که این مصلحان، فیلسوفان و عارفان از نگاه «صاحبان رسمی دین» از دایره دیانت خارج افتاده اند؟ چه امر مگویی در گفته های این بزرگواران آشکار شده است که جماعتی را پریشان می کند؟ و تا کجا می توان هنوز در دایره دیانت باقی ماند؟
من در این نوشته نسبتا کوتاه می کوشم صرف نظر از نزاع های مهم تاریخی که بر سر «اصلاح دینی» رفته است و اهمیت بسیار دارد، یک تلقی فلسفی از اصلاح دینی بدست دهم و به قدر بضاعت مرزهای اصلاح دینی را روشن، خصلت های تئوری های اصلاح دینی را شفاف و ویژگی هایی یک مصلح دینی را عیان کنم. همچنین نشان می دهم اصلاح دینی، ملک طلق روشنفکران نیست و فقیهان، متکلمان، متالهان همه و همه می توانند بر سر خوان اصلاح بنشینند و بر نعمات آن بیفزایند و از نعمات آن بهره ببرند.
متن کامل این مقاله👇
✨ → goo.gl/vP3c0r
🌾 @sedanet | @hossein_dabbagh
✍️ #حسین_دباغ
بیست و نهم جولای ۱۱۹۱ بود که علمای حلب خون شهاب الدین سهرودیِ سی و هشت ساله را را مباح اعلام کردند. سوم ژانویه ۱۵۲۱ بود که مارتین لوترِ سی و هشت ساله توسط پاپ لئوی دهم طرد و تکفیر شد. بیست و هفتم جولای ۱۶۵۶ بود که علمای یهودی اسپینوزای بیست و سه ساله را تفکیر کردند. سال ۱۹۹۵ بود که دادگاه شریعت مصر نصر حامد ابوزیدِ پنجاه و دو ساله را کافر اعلام کرد و… تاریخ ادیان، مملو از این قلع و قمع هاست. اما چه شده است که این مصلحان، فیلسوفان و عارفان از نگاه «صاحبان رسمی دین» از دایره دیانت خارج افتاده اند؟ چه امر مگویی در گفته های این بزرگواران آشکار شده است که جماعتی را پریشان می کند؟ و تا کجا می توان هنوز در دایره دیانت باقی ماند؟
من در این نوشته نسبتا کوتاه می کوشم صرف نظر از نزاع های مهم تاریخی که بر سر «اصلاح دینی» رفته است و اهمیت بسیار دارد، یک تلقی فلسفی از اصلاح دینی بدست دهم و به قدر بضاعت مرزهای اصلاح دینی را روشن، خصلت های تئوری های اصلاح دینی را شفاف و ویژگی هایی یک مصلح دینی را عیان کنم. همچنین نشان می دهم اصلاح دینی، ملک طلق روشنفکران نیست و فقیهان، متکلمان، متالهان همه و همه می توانند بر سر خوان اصلاح بنشینند و بر نعمات آن بیفزایند و از نعمات آن بهره ببرند.
متن کامل این مقاله👇
✨ → goo.gl/vP3c0r
🌾 @sedanet | @hossein_dabbagh
صدانت
اصلاحِ اصلاح دینی • صدانت
اصلاحِ اصلاح دینی ، حسین دباغ | بیست و نهم جولای 1191 بود که علمای حلب خون شهاب الدین سهرودیِ سی و هشت ساله را را مباح اعلام کردند...
🍂اندر اهمیّت امتحان انشا🍂
✍️ #حسن_محدثی گیلوایی
در درس نقد متون و نظریههای جامعهشناسی همیشه به دانشجویان میگویم که دو اصل ساده امّا مهم را در کار نقد متون فراموش نکنند: الف) فارغ از نام و نشان و آوازهی خالق اثر بدان بپردازیم زیرا آوازهی افراد تضمینکنندهی اعتبار و ارزشمندیِ اثرشان نیست؛ ب) به محتوای اثر مستقل از ارزیابیهای خود مؤلف توجّه نماییم زیرا نوشته الزاماً تابع نظر و خواست نویسنده نیست بلکه واجد منطقی درونی است و ناقد بیش و پیش از آنکه به ارزیابیهای نویسنده از اثراَش توجّه نشان دهد، میبایست بکوشد ویژهگیهای خود اثر را دریابد و منطق درونی آن را کشف کند و برملا سازد. حالا در این مقاله کوشیدهام این کار را در مورد کتاب ابن خلدون و علوم اجتماعی (۱۳۹۰) دکتر سیّدجواد طباطبایی انجام دهم تا بهمنزلهی نمونهای از کار نقّادانه، در اختیار دانشجویان گرامی قرار گیرد. اتّفاقاً اظهار نظر خاصِّ یک استاد دانشگاه و متخصّص ادبیّات فارسی بعد از اینکه فقراتی از نوشتهی طباطبایی را برای وی ارسال کردم، مبتنی بر همین اصول است. این متخصّص ارجمند ادبیات فارسی نخست نمیدانست که در باب نوشتهی چه کسی داوری میکند امّا پس از مطّلع شدن نیز نظراش تغییر نیافت و اجازه داد داوریاش منتشر گردد: “کاملاً حق با شماست. نمیدانم نویسنده این مطالب مغشوش و بىمعنى کیست، اما اگر دانشجویى چنین انشایى براى من مینوشت بىتردید به او صفر میدادم (البته اگر از سلامت عقلش مطمئن میبودم).” بنابراین، هر قدر که مطابق اصول نقد کنیم نقدمان معتبرتر خواهد بود. لازم است یادآوری کنم که مطالعهی آثار سیدجواد طباطبایی را تازه آغازیدهام و ممکن است در آینده نیز برخی دیگر از آثار وی را به همین ترتیب مورد نقد قرار دهم. همچنانکه پیشتر گفتم، بهتر است در وقت حیات ایشان از افکار و اندیشههای وی بهرهمند شویم و ببینیم که متفکر معاصر ما چه چیزی برای عرضه کردن دارد. بهعلاوه، اگر نقدی هم مینویسیم بهتر است در زمان حیات نویسندهی اثر باشد. از سایت زیتون بابت نشر این مطلب تشکّر میکنم. مقالهی اصلی و تفصیلی (متن کامل این نقد) قرار است در یک مجلهی علمی-پژوهشی منتشر شود.
متن کامل این مقاله👇
✨ → goo.gl/9J5q6R
🌾 @sedanet | @HasanMohaddesi
✍️ #حسن_محدثی گیلوایی
در درس نقد متون و نظریههای جامعهشناسی همیشه به دانشجویان میگویم که دو اصل ساده امّا مهم را در کار نقد متون فراموش نکنند: الف) فارغ از نام و نشان و آوازهی خالق اثر بدان بپردازیم زیرا آوازهی افراد تضمینکنندهی اعتبار و ارزشمندیِ اثرشان نیست؛ ب) به محتوای اثر مستقل از ارزیابیهای خود مؤلف توجّه نماییم زیرا نوشته الزاماً تابع نظر و خواست نویسنده نیست بلکه واجد منطقی درونی است و ناقد بیش و پیش از آنکه به ارزیابیهای نویسنده از اثراَش توجّه نشان دهد، میبایست بکوشد ویژهگیهای خود اثر را دریابد و منطق درونی آن را کشف کند و برملا سازد. حالا در این مقاله کوشیدهام این کار را در مورد کتاب ابن خلدون و علوم اجتماعی (۱۳۹۰) دکتر سیّدجواد طباطبایی انجام دهم تا بهمنزلهی نمونهای از کار نقّادانه، در اختیار دانشجویان گرامی قرار گیرد. اتّفاقاً اظهار نظر خاصِّ یک استاد دانشگاه و متخصّص ادبیّات فارسی بعد از اینکه فقراتی از نوشتهی طباطبایی را برای وی ارسال کردم، مبتنی بر همین اصول است. این متخصّص ارجمند ادبیات فارسی نخست نمیدانست که در باب نوشتهی چه کسی داوری میکند امّا پس از مطّلع شدن نیز نظراش تغییر نیافت و اجازه داد داوریاش منتشر گردد: “کاملاً حق با شماست. نمیدانم نویسنده این مطالب مغشوش و بىمعنى کیست، اما اگر دانشجویى چنین انشایى براى من مینوشت بىتردید به او صفر میدادم (البته اگر از سلامت عقلش مطمئن میبودم).” بنابراین، هر قدر که مطابق اصول نقد کنیم نقدمان معتبرتر خواهد بود. لازم است یادآوری کنم که مطالعهی آثار سیدجواد طباطبایی را تازه آغازیدهام و ممکن است در آینده نیز برخی دیگر از آثار وی را به همین ترتیب مورد نقد قرار دهم. همچنانکه پیشتر گفتم، بهتر است در وقت حیات ایشان از افکار و اندیشههای وی بهرهمند شویم و ببینیم که متفکر معاصر ما چه چیزی برای عرضه کردن دارد. بهعلاوه، اگر نقدی هم مینویسیم بهتر است در زمان حیات نویسندهی اثر باشد. از سایت زیتون بابت نشر این مطلب تشکّر میکنم. مقالهی اصلی و تفصیلی (متن کامل این نقد) قرار است در یک مجلهی علمی-پژوهشی منتشر شود.
متن کامل این مقاله👇
✨ → goo.gl/9J5q6R
🌾 @sedanet | @HasanMohaddesi
صدانت
اندر اهمیّت امتحان انشا • صدانت
فایل pdf مقاله اندر اهمیّت امتحان انشا - بخشی از یک نقد مفصّل به کتاب ابن خلدون و علوم اجتماعیِ طباطبایی | نميدانم نويسنده اين مطالب مغشوش و بىمعنى كيست..
وبسایت فرهنگی صدانت
🍁اصلاحِ اصلاح دینی ✍️ #حسین_دباغ بیست و نهم جولای ۱۱۹۱ بود که علمای حلب خون شهاب الدین سهرودیِ سی و هشت ساله را را مباح اعلام کردند. سوم ژانویه ۱۵۲۱ بود که مارتین لوترِ سی و هشت ساله توسط پاپ لئوی دهم طرد و تکفیر شد. بیست و هفتم جولای ۱۶۵۶ بود که علمای یهودی…
🍂نقدی بر نوشتار دکتر حسین دباغ در باب اصلاح اصلاح دینی🍂
✍️ دکتر سیدجواد میری
صدانت در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۹۵ نوشتاری از دکتر حسین دباغ به اشتراک گذاشت که دیدم جای نقد دارد و تلاش میکنم گفتار خویش را در ۴ بند و یک نتیجه گیری با شما به اشتراک بگذارم...
متن کامل این نقد👇
✨ → goo.gl/p6uV25
🌾 @sedanet | @seyedjavadmiri
✍️ دکتر سیدجواد میری
صدانت در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۹۵ نوشتاری از دکتر حسین دباغ به اشتراک گذاشت که دیدم جای نقد دارد و تلاش میکنم گفتار خویش را در ۴ بند و یک نتیجه گیری با شما به اشتراک بگذارم...
متن کامل این نقد👇
✨ → goo.gl/p6uV25
🌾 @sedanet | @seyedjavadmiri
صدانت
نقدی بر نوشتار دکتر حسین دباغ در باب اصلاح اصلاح دینی • صدانت
صدانت در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۹۵ نوشتاری از دکتر حسین دباغ با عنوان «اصلاحِ اصلاح دینی» به اشتراک گذاشت که دیدم جای نقد دارد و تلاش میکنم گفتار خویش...
🍁 ملحدان در معرض خطر انقراض
براساس نتایج تحقیقات صورت گرفته، ملحدان به خاطر بیاشکال دانستن استفاده از روشهای پیشگیری از بارداری در معرض خطر انقراض قرار دارند. افراد مذهبی در مقایسه با ملحدان فرزندان بیشتری به دنیا میآورند و لذا ممکن است روزی شاهد تمام شدنِ ملحدان جهان باشیم!
یافتههای محققان درباره انقراض ملحدان، خلاف گفتمان رایج و پیشبینیهای دانشمندان است که میگوید امروزه تعداد افراد مذهبی و متدیّن رو به کاهش است. اما پژوهشهای جدید حاکی از آن است که دین به هیچ عنوان در معرض خطر انقراض نیست، بلکه واقعیت عکس این است.
دانشمندان امریکا و مالزی بر روی بیش از چهار هزار دانشآموز تحقیقاتی انجام دادند و دربارۀ اعتقادات دینی آنها و تعداد خواهران و برادرانشان سؤالاتی را از آنها پرسیدند. نتیجه آن بود که در مالزی ملحدان 1/5 خواهر و برادر کمتر از حد میانگین داشتند.
این شکاف در امریکا کمتر بود؛ در امریکا تعداد خواهر و برادران دانشآموزانی که پیرو هیچ دینی نبودند 0/16 کمتر از حدّ میانگین بود. زوجین غیرمذهبی 3/04 فرزند داشتند، در حالی که میانگین تعداد فرزندان در کلّ جمعیت 3/2 فرزند بود.
پژوهشگران عنوان داشتند که گویا سکولاریستها با ابداع روشهای کنترل موالید، تیشه به ریشۀ خودشان زدند و ناخودآگاه کاری کردند که در نسلهای آتی از تعدادشان کاسته شود.
البته ممکن است بگوییم پدر و مادر مذهبی داشتن لزوماً به این معنی نیست که خود فرد نیز با همان اعتقادات بار بیاید، اما حقیقت آن است که پژوهشها ثابت کرده که داشتن اعتقادات دینی امری موروثی است! یعنی ژنتیک و روش تربیت هر دو در شکلگیری اعتقادات انسان نقش دارند. البته تأثیر روشهای تربیتی و پرورشی آشکارتر است، اما نباید تأثیر جنبۀ ژنتیکی را نیز نادیده انگاشت. در واقع افرادی که استعداد و آمادگی بیشتری برای باور به وجود خداوند دارند، دارای ژنهای بهخصوصی هستند.
به گزارش دین آنلاین به نقل از ایندیپندنت
🌾 @sedanet | @DinOnline
براساس نتایج تحقیقات صورت گرفته، ملحدان به خاطر بیاشکال دانستن استفاده از روشهای پیشگیری از بارداری در معرض خطر انقراض قرار دارند. افراد مذهبی در مقایسه با ملحدان فرزندان بیشتری به دنیا میآورند و لذا ممکن است روزی شاهد تمام شدنِ ملحدان جهان باشیم!
یافتههای محققان درباره انقراض ملحدان، خلاف گفتمان رایج و پیشبینیهای دانشمندان است که میگوید امروزه تعداد افراد مذهبی و متدیّن رو به کاهش است. اما پژوهشهای جدید حاکی از آن است که دین به هیچ عنوان در معرض خطر انقراض نیست، بلکه واقعیت عکس این است.
دانشمندان امریکا و مالزی بر روی بیش از چهار هزار دانشآموز تحقیقاتی انجام دادند و دربارۀ اعتقادات دینی آنها و تعداد خواهران و برادرانشان سؤالاتی را از آنها پرسیدند. نتیجه آن بود که در مالزی ملحدان 1/5 خواهر و برادر کمتر از حد میانگین داشتند.
این شکاف در امریکا کمتر بود؛ در امریکا تعداد خواهر و برادران دانشآموزانی که پیرو هیچ دینی نبودند 0/16 کمتر از حدّ میانگین بود. زوجین غیرمذهبی 3/04 فرزند داشتند، در حالی که میانگین تعداد فرزندان در کلّ جمعیت 3/2 فرزند بود.
پژوهشگران عنوان داشتند که گویا سکولاریستها با ابداع روشهای کنترل موالید، تیشه به ریشۀ خودشان زدند و ناخودآگاه کاری کردند که در نسلهای آتی از تعدادشان کاسته شود.
البته ممکن است بگوییم پدر و مادر مذهبی داشتن لزوماً به این معنی نیست که خود فرد نیز با همان اعتقادات بار بیاید، اما حقیقت آن است که پژوهشها ثابت کرده که داشتن اعتقادات دینی امری موروثی است! یعنی ژنتیک و روش تربیت هر دو در شکلگیری اعتقادات انسان نقش دارند. البته تأثیر روشهای تربیتی و پرورشی آشکارتر است، اما نباید تأثیر جنبۀ ژنتیکی را نیز نادیده انگاشت. در واقع افرادی که استعداد و آمادگی بیشتری برای باور به وجود خداوند دارند، دارای ژنهای بهخصوصی هستند.
به گزارش دین آنلاین به نقل از ایندیپندنت
🌾 @sedanet | @DinOnline
🍂عقلانیت رقیب دین نیست ؛ در نقد پروژهی عقلانیت و معنویت مصطفی ملکیان🍂
✍️ حسین پورفرج
اخیراً به سخنرانی مصطفی ملکیان در باب پروژهی فکری عقلانیت و معنویت گوش سپردم. مثل همیشه کلام استاد شنیدنی و تأملبرانگیز بود. هر چند تا اندازهای نیز تکرار مکررات به نظر میرسید. ایشان مثل دفعات پیشین دیگربار از عدم همخوانی و ناسازگاری میان عقلانیت و دیانت سخن گفتند و تأکید کردند که اساس عقلانیت استدلال است، و اساس دیانت تعبد. از نظر این فیلسوف عالیقدر دیانت __از آن روی که میگوید: الف، ب است؛ چون فلان شخص میگوید،__ با عقلانیت جفت و جور از آب درنمیآید. عقلانیت استدلالورزی محض است و با این تعبدتات همسوشدنی نیست: ” مسلمان سخن خدا در قران یا سخن پیامبر در قران یا حدیث را بدون چون و چرا می پذیرد. فرم و صورت و شکل سخن یک انسان متعبد به زبان حال و قال این است که الف ب است چون فلان شخص گفته است که الف ب است. اگر تعبد را نداشته باشید به هیچ دینی متعبد نیستید”.
همچنین گفتن ندارد که این دیدگاه استاد او را در برابر روشنفکری دینی مینشاند. چه، از نظر او روشنفکری دینی میخواهد دیانت را با عقلانیت آشتی دهد و این کار کار پارادوکسیکالیست: ” پروژه روشنفکری دینی دستخوش تناقض درونی است. به خاطر روشنفکری باید استدلال داشته باشد و به خاطر دینی بودن باید تعبد در آن باشد و جمع بین استدلال گرایی و تعبد گرایی جمع متناقضان یا لااقل جمع متضادان است. به جای این پروژه بعد از تطوراتی، بحث عقلانیت و معنویت را طرح کردم. یعنی روشنفکری معنوی، به خاطر روشنفکری، عقلانیت در آن است و همراه با معنویت است”.
بنابراین، راه حل این اندیشمند تراز اول جهت آشتیسازی-ای بهینه جایگزینی معنویت با دیانت است. او بر آن است که میباید در کنار عقلانیت از معنویت سخن گفت، نه دیانت. او معنویت را غیرتعبدی میداند و لذا آن را با استدلالورزی جمعشونده میانگارد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/YctAly
🌾 @sedanet
🌾 @hosseinpourfaraj
🌾 @mostafamalekian
✍️ حسین پورفرج
اخیراً به سخنرانی مصطفی ملکیان در باب پروژهی فکری عقلانیت و معنویت گوش سپردم. مثل همیشه کلام استاد شنیدنی و تأملبرانگیز بود. هر چند تا اندازهای نیز تکرار مکررات به نظر میرسید. ایشان مثل دفعات پیشین دیگربار از عدم همخوانی و ناسازگاری میان عقلانیت و دیانت سخن گفتند و تأکید کردند که اساس عقلانیت استدلال است، و اساس دیانت تعبد. از نظر این فیلسوف عالیقدر دیانت __از آن روی که میگوید: الف، ب است؛ چون فلان شخص میگوید،__ با عقلانیت جفت و جور از آب درنمیآید. عقلانیت استدلالورزی محض است و با این تعبدتات همسوشدنی نیست: ” مسلمان سخن خدا در قران یا سخن پیامبر در قران یا حدیث را بدون چون و چرا می پذیرد. فرم و صورت و شکل سخن یک انسان متعبد به زبان حال و قال این است که الف ب است چون فلان شخص گفته است که الف ب است. اگر تعبد را نداشته باشید به هیچ دینی متعبد نیستید”.
همچنین گفتن ندارد که این دیدگاه استاد او را در برابر روشنفکری دینی مینشاند. چه، از نظر او روشنفکری دینی میخواهد دیانت را با عقلانیت آشتی دهد و این کار کار پارادوکسیکالیست: ” پروژه روشنفکری دینی دستخوش تناقض درونی است. به خاطر روشنفکری باید استدلال داشته باشد و به خاطر دینی بودن باید تعبد در آن باشد و جمع بین استدلال گرایی و تعبد گرایی جمع متناقضان یا لااقل جمع متضادان است. به جای این پروژه بعد از تطوراتی، بحث عقلانیت و معنویت را طرح کردم. یعنی روشنفکری معنوی، به خاطر روشنفکری، عقلانیت در آن است و همراه با معنویت است”.
بنابراین، راه حل این اندیشمند تراز اول جهت آشتیسازی-ای بهینه جایگزینی معنویت با دیانت است. او بر آن است که میباید در کنار عقلانیت از معنویت سخن گفت، نه دیانت. او معنویت را غیرتعبدی میداند و لذا آن را با استدلالورزی جمعشونده میانگارد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/YctAly
🌾 @sedanet
🌾 @hosseinpourfaraj
🌾 @mostafamalekian
صدانت
عقلانیت رقیب دین نیست ؛ در نقد پروژهی عقلانیت و معنویت مصطفی ملکیان • صدانت
عقلانیت رقیب دین نیست ؛ در نقد پروژهی عقلانیت و معنویت مصطفی ملکیان - به قلم حسین پورفرج | اخیراً به سخنرانی مصطفی ملکیان در باب پروژهی فکری...
☘️ اعتراف، برهنگیست. برهنگی كسل كننده است. چشم زننده است. آدمی كه زياد حرف میزند آدمی ست كه برهنه میشود. آدمها كه زياد حرف میزنند زود از ياد میروند. خودشان اگر نروند حرفهايشان از ياد میرود. برهنگی محض يعنی زوال...
📔 @sedanet
كوچه ابرهای گمشده ، كورش اسدی، نشر نیماژ
🌅 s9.picofile.com/file/8289885292/hy54.jpg
📔 @sedanet
كوچه ابرهای گمشده ، كورش اسدی، نشر نیماژ
🌅 s9.picofile.com/file/8289885292/hy54.jpg
📘 معرفی کتاب «از رنج تا رهایی» اثر #ساسان_حبیب_وند
من کیستم؟ چرا اینگونه فکر می کنم؟ عقاید من تا چه حد نتیجۀ فرهنگ و محیط رشد من است؟ اگر در جای دیگری متولد می شدم آیا باز هم به آنچه امروز اصرار دارم، اصرار می ورزیدم؟ یا به چیزهای متفاوتی معتقد بودم؟ من در چه فرهنگی بزرگ شده ام و این فرهنگ، طرز فکر مرا چگونه شکل داده است؟ آیا نمی شد طور دیگری فکر کرد یا خوب و بدهای دیگری داشت؟ احساسات و تمایلات من چیست و چگونه این تمایلات، نگاه من را به دنیا شکل داده است؟ آیا در افکار و باورهای من تعارض و تناقض وجود ندارد؟ آیا طرز فکر من برایم بیشتر عامل شادی و راحتی است یا مایۀ رنج و گرفتاری؟ چگونه می توانم خودم را از رنج افکار و احساسات مزاحم رها کنم؟ آیا مسیر زندگیم را خودم انتخاب کرده ام یا با تلقینات محیط به این راه کشانده شده ام..؟ اینها سوالاتی است که در خودشناسی به آن می پردازیم. پاسخ دادن به این پرسش ها می تواند نگاه ما را به دنیا شفاف کند و به زندگی مان معنا و جهت روشنی بدهد. در خودشناسی، از رنج تردید و تناقض رها می شویم و در زندگی، مطمئن و آسوده گام بر می داریم. خودشناسی، جمع آوری دانش و اطلاعات نیست، خودشناسی رسیدن به بینش و خردمندی است. «از رنج تا رهایی» به زبانی ساده و صمیمی، خواننده را با خود همراه می کند تا نکات جذاب و قابل تأملی را درباره خود، فریب های ذهن، معنای زندگی و ریشه های رنج و ناکامی پیش روی او بگذارد...
متن کامل معرفی این کتاب👇
✨ → goo.gl/WNfPrH
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
من کیستم؟ چرا اینگونه فکر می کنم؟ عقاید من تا چه حد نتیجۀ فرهنگ و محیط رشد من است؟ اگر در جای دیگری متولد می شدم آیا باز هم به آنچه امروز اصرار دارم، اصرار می ورزیدم؟ یا به چیزهای متفاوتی معتقد بودم؟ من در چه فرهنگی بزرگ شده ام و این فرهنگ، طرز فکر مرا چگونه شکل داده است؟ آیا نمی شد طور دیگری فکر کرد یا خوب و بدهای دیگری داشت؟ احساسات و تمایلات من چیست و چگونه این تمایلات، نگاه من را به دنیا شکل داده است؟ آیا در افکار و باورهای من تعارض و تناقض وجود ندارد؟ آیا طرز فکر من برایم بیشتر عامل شادی و راحتی است یا مایۀ رنج و گرفتاری؟ چگونه می توانم خودم را از رنج افکار و احساسات مزاحم رها کنم؟ آیا مسیر زندگیم را خودم انتخاب کرده ام یا با تلقینات محیط به این راه کشانده شده ام..؟ اینها سوالاتی است که در خودشناسی به آن می پردازیم. پاسخ دادن به این پرسش ها می تواند نگاه ما را به دنیا شفاف کند و به زندگی مان معنا و جهت روشنی بدهد. در خودشناسی، از رنج تردید و تناقض رها می شویم و در زندگی، مطمئن و آسوده گام بر می داریم. خودشناسی، جمع آوری دانش و اطلاعات نیست، خودشناسی رسیدن به بینش و خردمندی است. «از رنج تا رهایی» به زبانی ساده و صمیمی، خواننده را با خود همراه می کند تا نکات جذاب و قابل تأملی را درباره خود، فریب های ذهن، معنای زندگی و ریشه های رنج و ناکامی پیش روی او بگذارد...
متن کامل معرفی این کتاب👇
✨ → goo.gl/WNfPrH
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
صدانت
معرفی کتاب «از رنج تا رهایی» اثر ساسان حبیب وند • صدانت
معرفی کتاب «از رنج تا رهایی» اثر ساسان حبیب وند | من کیستم؟ چرا اینگونه فکر می کنم؟ عقاید من تا چه حد نتیجۀ فرهنگ و محیط رشد من است؟ اگر در جای دیگری ...
☘️ پردانلودترین مطالب صدانت در سالی که گذشت
🍃به ترتیب
درسگفتار فلسفه هنر از بابک احمدی👇
goo.gl/4kM0Vo
درسگفتار مسئله شر از آرش نراقی👇
goo.gl/NAQtsa
درسگفتار نیچه از کاوه بهبهانی👇
goo.gl/xI8bdk
درسگفتار عدالت از مایکل سندل👇
goo.gl/T97x0F
درسگفتار روانشناسی اگزیستانس از حسین دباغ👇
goo.gl/jlFxDb
دانلود تمام مقالات ابوالقاسم فنایی👇
goo.gl/vKKDY3
گریز معنوی، مصطفی ملکیان👇
goo.gl/2GgIdi
مردان اندیشه: گفتگوی برایان مگی با فلاسفه👇
goo.gl/CYSGua
درسگفتار فلسفه هنر از امیر مازیار👇
goo.gl/DIJ34k
بازنشر مقالات هفتگانه، محمدمجتهد شبستری👇
goo.gl/Yrt1S4
معرفی و دانلود کتاب جباریت توسط محسن رنانی 👇
goo.gl/nxjx53
درسگفتار حافظ شناسی از بهاءالدین خرمشاهی👇
goo.gl/s5e8EH
درسگفتار محمود مروارید با عنوان مباحثی در فلسفه دین👇
goo.gl/8W0NVf
درسگفتار تاریخ ایران باستان از تورج دریایی👇
goo.gl/vhJokX
مناظره ابوالقاسم فنائی و محمدرضا نیکفر، رابطه دین و اخلاق👇
goo.gl/d12sjG
کتاب حجاب شرعی در عصر پیامبر از امیرحسین ترکاشوند👇
goo.gl/SZvtBT
درسگفتار سروش شناسی از سروش دباغ👇
goo.gl/LWzM6H
🍃به ترتیب
درسگفتار فلسفه هنر از بابک احمدی👇
goo.gl/4kM0Vo
درسگفتار مسئله شر از آرش نراقی👇
goo.gl/NAQtsa
درسگفتار نیچه از کاوه بهبهانی👇
goo.gl/xI8bdk
درسگفتار عدالت از مایکل سندل👇
goo.gl/T97x0F
درسگفتار روانشناسی اگزیستانس از حسین دباغ👇
goo.gl/jlFxDb
دانلود تمام مقالات ابوالقاسم فنایی👇
goo.gl/vKKDY3
گریز معنوی، مصطفی ملکیان👇
goo.gl/2GgIdi
مردان اندیشه: گفتگوی برایان مگی با فلاسفه👇
goo.gl/CYSGua
درسگفتار فلسفه هنر از امیر مازیار👇
goo.gl/DIJ34k
بازنشر مقالات هفتگانه، محمدمجتهد شبستری👇
goo.gl/Yrt1S4
معرفی و دانلود کتاب جباریت توسط محسن رنانی 👇
goo.gl/nxjx53
درسگفتار حافظ شناسی از بهاءالدین خرمشاهی👇
goo.gl/s5e8EH
درسگفتار محمود مروارید با عنوان مباحثی در فلسفه دین👇
goo.gl/8W0NVf
درسگفتار تاریخ ایران باستان از تورج دریایی👇
goo.gl/vhJokX
مناظره ابوالقاسم فنائی و محمدرضا نیکفر، رابطه دین و اخلاق👇
goo.gl/d12sjG
کتاب حجاب شرعی در عصر پیامبر از امیرحسین ترکاشوند👇
goo.gl/SZvtBT
درسگفتار سروش شناسی از سروش دباغ👇
goo.gl/LWzM6H
❤1
☘️ پربازدیدترین خواندنیهای صدانت در سالی که گذشت
🍃به ترتیب
پیتر سینگر و اخلاق فقر👇
goo.gl/I94Yi
ارتداد از نگاه اندیشمندان👇
goo.gl/dupHuN
گفتگو با کارل پوپر ، فیلسوفی ندانمانگار👇
goo.gl/jux4xZ
نقد امیر صائمی بر کتاب در رهگذار باد و نگهبان لاله👇
goo.gl/oa4s0s
مصاحبه رامین جهانبگلو با دالایی لاما👇
goo.gl/P3WSkU
ناگفتههای آرش نراقی از حلقه کیان👇
goo.gl/ZoK16
قاعده ی اقلیتِ متعصب در سیستم های اجتماعی👇
goo.gl/mIjWVT
خطابهای تند قرآن ، محمدمهدی مجاهدی👇
goo.gl/z40T8S
حقیقت نزدیک به زندگی، صدیق قطبی👇
goo.gl/ApTNBi
سنخ شناسی انسان از منظر فروید، مصطفی ملکیان👇
goo.gl/A44Epb
تورج دریایی: اعراب ، پابرهنه نبودند!👇
goo.gl/ZlB3IF
نکات و توصیههایی پیرامون مطالعه از مصطفی ملکیان👇
goo.gl/XLbz4k
مقاله مرتضی مردیها با عنوان مرگ مجنون: در نقد عشق👇
goo.gl/g6Pt7s
ابوالقاسم فنایی: ماکس وبر، اخلاق و سیاست👇
goo.gl/KhVUj9
پورن و اخلاق ؛ لذت جنسی یا صنعتی تجاری؟👇
goo.gl/9oQLXz
🍃به ترتیب
پیتر سینگر و اخلاق فقر👇
goo.gl/I94Yi
ارتداد از نگاه اندیشمندان👇
goo.gl/dupHuN
گفتگو با کارل پوپر ، فیلسوفی ندانمانگار👇
goo.gl/jux4xZ
نقد امیر صائمی بر کتاب در رهگذار باد و نگهبان لاله👇
goo.gl/oa4s0s
مصاحبه رامین جهانبگلو با دالایی لاما👇
goo.gl/P3WSkU
ناگفتههای آرش نراقی از حلقه کیان👇
goo.gl/ZoK16
قاعده ی اقلیتِ متعصب در سیستم های اجتماعی👇
goo.gl/mIjWVT
خطابهای تند قرآن ، محمدمهدی مجاهدی👇
goo.gl/z40T8S
حقیقت نزدیک به زندگی، صدیق قطبی👇
goo.gl/ApTNBi
سنخ شناسی انسان از منظر فروید، مصطفی ملکیان👇
goo.gl/A44Epb
تورج دریایی: اعراب ، پابرهنه نبودند!👇
goo.gl/ZlB3IF
نکات و توصیههایی پیرامون مطالعه از مصطفی ملکیان👇
goo.gl/XLbz4k
مقاله مرتضی مردیها با عنوان مرگ مجنون: در نقد عشق👇
goo.gl/g6Pt7s
ابوالقاسم فنایی: ماکس وبر، اخلاق و سیاست👇
goo.gl/KhVUj9
پورن و اخلاق ؛ لذت جنسی یا صنعتی تجاری؟👇
goo.gl/9oQLXz
☘️ چرا تصمیمات سال نو معمولا عملی نمیشن؟!
✍️سوزان وینسچنک (استاد دانشگاه ویسکانسین)
کمتر از 10 درصد از تصمیماتی که افراد برای سال جدید میگیرن، عملی میشن. راهکارهای علمی رفع این مشکل رو در دو مقوله بررسی میکنیم؛ یکی بحث عادات و دیگه بحث "داستان شخصی"
مردم فکر میکنن که تغییر عادات کار خیلی سختیه ولی اگر از طریق علمی پیش بریم، واقعا اینطور نیست. ما در زندگی روزمره صدها عادت داریم که حتی خیلیاشون رو یادمون نمیاد کِی ایجاد شدن. عادات، پاسخهای رفتاری شرطیشدهی ما هستن که برای ایجاد یا تغییرشون، در هر صورت باید عادات جدیدی ایجاد کنیم. و این کار سه اصل داره:
1. باید از گامهای کوچیک شروع کنیم.
اینکه "از این به بعد بیشتر ورزش میکنم" یا "سالمتر غذا میخورم" زیادی بزرگه. به جاش میتونیم بگیم از این به بعد به جای آسانسور از پله استفاده میکنم یا توی آبمیوهم کلم هم اضافه میکنم.
2. عادات جدید رو به عادات موجود اضافه کنیم.
مثلا الان هم هفتهای چند بار ورزش میرفتی، از این به بعد تصمیم میگیری 10 دقیقه "بیشتر" ورزش کنی یا هر روز صبح اولین کار به آشپزخونه میرفتی، حالا تصمیم میگیری آماده کردن آب سبزیجات رو هم بهش "اضافه" کنی.
3. برای شروع و حداقل هفتهی اول، تا جایی که ممکنه گامهای اولیه رو ساده در نظر بگیریم.
برای اینکه یک پاسخ شرطی (عادت) ایجاد بشه، نیاز به حداقل 3 تا 7 روز تکرار داره. در آغاز فقط مهم اینه که این مرحله حتما انجام بشه. برای یادآوری میتونیم از کاغذهای چسبون و یادداشت نویسی برای خودمون استفاده کنیم.
اما بخش "داستان شخصی" برای ایجاد تغییرات بزرگ و بلندمدت شاید مهمتر باشه.
داستان شخصی تعریفی هست که از اینکه من چه آدمی هستم و چه چیزهایی برام مهمه، در ذهن داریم. ما بیشتر تصمیماتمون رو به طور ناخودآگاه، طوری میگیریم که با اون داستان شخصی که در پس ِ ذهنمون هست منطبق باشه. برای ویرایش این داستان، دو گام رو باید انجام بدیم:
1. داستان موجود رو به طور واقعبینانه بنویسیم و به طور خاص توجه کنیم که کدوم قسمتاش با اهدافی که برای سال جدید میخوایم مشخص کنیم تضاد دارن. مثلا صادقانه بنویسیم که در شرایط پرتنش در خونه و محل کار، زیادی مضطرب میشم.
2. داستان مطلوبمون رو بنویسیم. داستان وقتی رو بنویسیم که برای زندگی و سلامتی و زمانمون ارزش قائلیم.
این مراحل اونقدر ساده هستن که بعید به نظرمون میاد که واقعا چنان تاثیر عمیق و موثری داشته باشن، ولی تحقیقات نشون دادن که حتی فقط یک بار انجام این مراحل "ویرایش داستان شخصی" میتونه تمام تغییرات مورد نظرمون رو به همراه داشته باشه.
✨ → goo.gl/qwQ9Kl
🌾 @sedanet | @PsychToday
✍️سوزان وینسچنک (استاد دانشگاه ویسکانسین)
کمتر از 10 درصد از تصمیماتی که افراد برای سال جدید میگیرن، عملی میشن. راهکارهای علمی رفع این مشکل رو در دو مقوله بررسی میکنیم؛ یکی بحث عادات و دیگه بحث "داستان شخصی"
مردم فکر میکنن که تغییر عادات کار خیلی سختیه ولی اگر از طریق علمی پیش بریم، واقعا اینطور نیست. ما در زندگی روزمره صدها عادت داریم که حتی خیلیاشون رو یادمون نمیاد کِی ایجاد شدن. عادات، پاسخهای رفتاری شرطیشدهی ما هستن که برای ایجاد یا تغییرشون، در هر صورت باید عادات جدیدی ایجاد کنیم. و این کار سه اصل داره:
1. باید از گامهای کوچیک شروع کنیم.
اینکه "از این به بعد بیشتر ورزش میکنم" یا "سالمتر غذا میخورم" زیادی بزرگه. به جاش میتونیم بگیم از این به بعد به جای آسانسور از پله استفاده میکنم یا توی آبمیوهم کلم هم اضافه میکنم.
2. عادات جدید رو به عادات موجود اضافه کنیم.
مثلا الان هم هفتهای چند بار ورزش میرفتی، از این به بعد تصمیم میگیری 10 دقیقه "بیشتر" ورزش کنی یا هر روز صبح اولین کار به آشپزخونه میرفتی، حالا تصمیم میگیری آماده کردن آب سبزیجات رو هم بهش "اضافه" کنی.
3. برای شروع و حداقل هفتهی اول، تا جایی که ممکنه گامهای اولیه رو ساده در نظر بگیریم.
برای اینکه یک پاسخ شرطی (عادت) ایجاد بشه، نیاز به حداقل 3 تا 7 روز تکرار داره. در آغاز فقط مهم اینه که این مرحله حتما انجام بشه. برای یادآوری میتونیم از کاغذهای چسبون و یادداشت نویسی برای خودمون استفاده کنیم.
اما بخش "داستان شخصی" برای ایجاد تغییرات بزرگ و بلندمدت شاید مهمتر باشه.
داستان شخصی تعریفی هست که از اینکه من چه آدمی هستم و چه چیزهایی برام مهمه، در ذهن داریم. ما بیشتر تصمیماتمون رو به طور ناخودآگاه، طوری میگیریم که با اون داستان شخصی که در پس ِ ذهنمون هست منطبق باشه. برای ویرایش این داستان، دو گام رو باید انجام بدیم:
1. داستان موجود رو به طور واقعبینانه بنویسیم و به طور خاص توجه کنیم که کدوم قسمتاش با اهدافی که برای سال جدید میخوایم مشخص کنیم تضاد دارن. مثلا صادقانه بنویسیم که در شرایط پرتنش در خونه و محل کار، زیادی مضطرب میشم.
2. داستان مطلوبمون رو بنویسیم. داستان وقتی رو بنویسیم که برای زندگی و سلامتی و زمانمون ارزش قائلیم.
این مراحل اونقدر ساده هستن که بعید به نظرمون میاد که واقعا چنان تاثیر عمیق و موثری داشته باشن، ولی تحقیقات نشون دادن که حتی فقط یک بار انجام این مراحل "ویرایش داستان شخصی" میتونه تمام تغییرات مورد نظرمون رو به همراه داشته باشه.
✨ → goo.gl/qwQ9Kl
🌾 @sedanet | @PsychToday
☘️وقتی حقیقت به کالا تبدیل میشود
✍️ دنیل تی. راجرز (استاد تاریخ دانشگاه پرینستونِ آمریکا)
🌱 با ظهور فنآوریهای جدید ارتباطی و تکثیر رسانهها و منابع اطلاعرسانی، در حال حاضر با حجم عظیمی از اطلاعات مواجه ایم، انبوه اطلاعات متناقضی که همه خود را به عنوان «حقیقت» مطرح میکنند. این وضعیت چه عواقبی دارد؟ و با چه تمهیداتی میتوان با آن مقابله کرد؟
🌱 ما در عصری عاری از حقیقت زندگی نمیکنیم. بر عکس، در برههی سیاسی – فرهنگیای هستیم که ادعا در باب حقیقت فراوان است و هرکدام از مدعیان هم بر درستی گفتارشان اصرار دارند. ما یک بازار آزادِ حقایق درست کردهایم، و این وضع مطلوبی نیست.
🌱 کورت وونِگات در آغاز آن عصر گفته بود: «با من از حقیقت حرفی نزن، من هم با تو از حقیقت حرف نخواهم زد.» البته، وهلهای که توماس کوون، ریچارد رورتی، استنلی فیش، و نویسندهی پرخریدارترین اعلان، یعنی «من “خوب” هستم، شما هم “خوب” هستید»، از آن سخن میگویند میتواند به عنوان مصداق «نسبیتگرایی محض» خیلی هم مضحک باشد، اما خودنقادی (انتقاد از خود) ثمرات فراوانی هم به بار آورده است. معرفتشناسان آنارشیستِ آن عصر هرگز تعداد زیادی نشدند. برای بسیاری از کسانی که میکوشیدند از طریق سیاست و معرفتشناسی به دنیایی ورای امورِ یقینی اندیشه کنند، حقیقت نمرده بود. لازم بود که در مورد حقیقت بحث و جدل شود. حقیقت در مباحثه، مناظره، و گفتوگو شکل میگیرد. حقیقت موقتی، متکثر، و در معرض تغییر و تکمیل، و مستعد مواجهه با دیدگاهها و نقدهای جدید و بازآزمایی است. حقیقتجویی به شک نیاز دارد، مستلزم استقبال از فرضیات گوناگون است، و صبر میخواهد. حقایق پسا-پوزیتیویستی و پسا-ایدئولوژیک طی یک فرایند تحقیقی با چاشنی خود-انتقادی شکل میگیرند. در آزمایشگاهها، در کارهای عملیِ اجتماعی، یا همایشهای مربوط به علوم انسانی، استادان به دانشجویان میآموختند که در جستوجوی چنین حقیقتهایی باشند.
🌱 دروغگویی یکی از چیزهایی است که دنیای اطراف ما را انباشته است؛ نامحسوستر و مهلکتر از آن که هر گونه دموکراسی بتواند نهایتاً در برابرش ایستادگی کند. اما دروغگویی امری قدیمی در عرصهی سیاستورزی دموکراتیک است. شخصیتهای برجسته برای حفظ منافع ملی دروغ میگویند (خلیج خوکها را در نظر بگیرید)، دروغ میگویند تا بتوانند از پایگاه رأی خود حفاظت کنند، دروغ میگویند برای این که در دنیایی زندگی میکنند که ژستها و بزرگنماییها در آن ارزشی تعیینکننده دارند. روزنامههای شایعهپرداز از دیرباز با تخطی از دایرهی حقیقتگویی کسب معاش میکنند. حقیقتهای نصفهنیمه انبوه هواداران سیاسی را بسیج میکنند، چه در قالب تصویری از صرافانی باشند که دسته دسته به معابد میروند و چه به شکل کمونیستهایی که در هر سوراخی کمین کردهاند.
🌱 «توهم توطئه» نیز سابقهی بسیار طولانی در سیاستهای دموکراتیک دارد. قاموس جنگ سرد پر است از فرضیات حاکی از توطئه. هم کاتولیکستیزی و هم یهودیستیزی در بستر کابوسهای روابط زیرزمینی پیچیده و براندازانه رونق پیدا کردهاند. عامل موفقیت «انقلاب آمریکا» هم این احساس فزایندهی میهنپرستان بود که آنچه آنها را تهدید میکند نه این مالیات یا آن قانون بلکه یک توطئهی تمام و کمال بوده است، توطئهای برای «فروکاستن مرتبهی آنها از مقام افراد آزاد به پستترین مدارج بردگی».
🌱 بخشی از تفاوتی که دورهی ما با دوران گذشته دارد در این است که اکنون میتوان با سرعت و بُردِ زیاد نسخهی مختلف دلخواه از حقیقت را منتشر کرد. نفوذ و تأثیر حامیان محلی انجمن جان برچ در دههی ۱۹۶۰ محدود به توان این محفل برای جذب افرادی بود که حرفهای اعضای را بشنوند و باور کنند. اینترنت و گوشیهای هوشمند حالا کاملاً آن وضع را دگرگون کردهاند. واقعیتهایی که در گوشه و کنار این جهان تولید میشوند از طریق دنیای مجازی در هر کجا میتوانند مورد استفاده قرار گیرند و همچنان بدون هیچ حد و مرزی دست به دست شوند.
🌱 حجم انبوه اطلاعات در فضای معاصر ما باعث شده است که از آن طرف بام بیافتیم. علتاش هم این است که الان تعداد منابع برای دریافت حقایق آن قدر زیاد شده است که فرد نمیتواند خودش در مورد آنها بررسی و تحقیق کند؛ در عوض، به وبسایتهای خبررسانی که میشناسد میرود و به همانها هم اعتماد میکند، همانها که یکراست «حقیقت ماجرا» را میگویند. مخاطبان این حقیقتها را میپذیرند و با هیچ چیز دیگر کاری ندارند. این تناقضِ موجود در جهانی است که اجزای آن پیوندهای هرچه تنگاتنگتری پیدا کردهاند، جهانی که به ایجاد تودههایی از مصرفکنندگان اطلاعات تمایل دارد، و این تودهها اجتماعاتی متشکل از یقینهای بههمپیوسته اند که از لحاظ جغرافیایی پراکندگی بسیار بیشتر و به لحاظ فکری ارتباط بسیار نزدیکتری دارند.
متن کامل این مقاله 👇
✨ → goo.gl/AiPF0C
🌾 @sedanet
✍️ دنیل تی. راجرز (استاد تاریخ دانشگاه پرینستونِ آمریکا)
🌱 با ظهور فنآوریهای جدید ارتباطی و تکثیر رسانهها و منابع اطلاعرسانی، در حال حاضر با حجم عظیمی از اطلاعات مواجه ایم، انبوه اطلاعات متناقضی که همه خود را به عنوان «حقیقت» مطرح میکنند. این وضعیت چه عواقبی دارد؟ و با چه تمهیداتی میتوان با آن مقابله کرد؟
🌱 ما در عصری عاری از حقیقت زندگی نمیکنیم. بر عکس، در برههی سیاسی – فرهنگیای هستیم که ادعا در باب حقیقت فراوان است و هرکدام از مدعیان هم بر درستی گفتارشان اصرار دارند. ما یک بازار آزادِ حقایق درست کردهایم، و این وضع مطلوبی نیست.
🌱 کورت وونِگات در آغاز آن عصر گفته بود: «با من از حقیقت حرفی نزن، من هم با تو از حقیقت حرف نخواهم زد.» البته، وهلهای که توماس کوون، ریچارد رورتی، استنلی فیش، و نویسندهی پرخریدارترین اعلان، یعنی «من “خوب” هستم، شما هم “خوب” هستید»، از آن سخن میگویند میتواند به عنوان مصداق «نسبیتگرایی محض» خیلی هم مضحک باشد، اما خودنقادی (انتقاد از خود) ثمرات فراوانی هم به بار آورده است. معرفتشناسان آنارشیستِ آن عصر هرگز تعداد زیادی نشدند. برای بسیاری از کسانی که میکوشیدند از طریق سیاست و معرفتشناسی به دنیایی ورای امورِ یقینی اندیشه کنند، حقیقت نمرده بود. لازم بود که در مورد حقیقت بحث و جدل شود. حقیقت در مباحثه، مناظره، و گفتوگو شکل میگیرد. حقیقت موقتی، متکثر، و در معرض تغییر و تکمیل، و مستعد مواجهه با دیدگاهها و نقدهای جدید و بازآزمایی است. حقیقتجویی به شک نیاز دارد، مستلزم استقبال از فرضیات گوناگون است، و صبر میخواهد. حقایق پسا-پوزیتیویستی و پسا-ایدئولوژیک طی یک فرایند تحقیقی با چاشنی خود-انتقادی شکل میگیرند. در آزمایشگاهها، در کارهای عملیِ اجتماعی، یا همایشهای مربوط به علوم انسانی، استادان به دانشجویان میآموختند که در جستوجوی چنین حقیقتهایی باشند.
🌱 دروغگویی یکی از چیزهایی است که دنیای اطراف ما را انباشته است؛ نامحسوستر و مهلکتر از آن که هر گونه دموکراسی بتواند نهایتاً در برابرش ایستادگی کند. اما دروغگویی امری قدیمی در عرصهی سیاستورزی دموکراتیک است. شخصیتهای برجسته برای حفظ منافع ملی دروغ میگویند (خلیج خوکها را در نظر بگیرید)، دروغ میگویند تا بتوانند از پایگاه رأی خود حفاظت کنند، دروغ میگویند برای این که در دنیایی زندگی میکنند که ژستها و بزرگنماییها در آن ارزشی تعیینکننده دارند. روزنامههای شایعهپرداز از دیرباز با تخطی از دایرهی حقیقتگویی کسب معاش میکنند. حقیقتهای نصفهنیمه انبوه هواداران سیاسی را بسیج میکنند، چه در قالب تصویری از صرافانی باشند که دسته دسته به معابد میروند و چه به شکل کمونیستهایی که در هر سوراخی کمین کردهاند.
🌱 «توهم توطئه» نیز سابقهی بسیار طولانی در سیاستهای دموکراتیک دارد. قاموس جنگ سرد پر است از فرضیات حاکی از توطئه. هم کاتولیکستیزی و هم یهودیستیزی در بستر کابوسهای روابط زیرزمینی پیچیده و براندازانه رونق پیدا کردهاند. عامل موفقیت «انقلاب آمریکا» هم این احساس فزایندهی میهنپرستان بود که آنچه آنها را تهدید میکند نه این مالیات یا آن قانون بلکه یک توطئهی تمام و کمال بوده است، توطئهای برای «فروکاستن مرتبهی آنها از مقام افراد آزاد به پستترین مدارج بردگی».
🌱 بخشی از تفاوتی که دورهی ما با دوران گذشته دارد در این است که اکنون میتوان با سرعت و بُردِ زیاد نسخهی مختلف دلخواه از حقیقت را منتشر کرد. نفوذ و تأثیر حامیان محلی انجمن جان برچ در دههی ۱۹۶۰ محدود به توان این محفل برای جذب افرادی بود که حرفهای اعضای را بشنوند و باور کنند. اینترنت و گوشیهای هوشمند حالا کاملاً آن وضع را دگرگون کردهاند. واقعیتهایی که در گوشه و کنار این جهان تولید میشوند از طریق دنیای مجازی در هر کجا میتوانند مورد استفاده قرار گیرند و همچنان بدون هیچ حد و مرزی دست به دست شوند.
🌱 حجم انبوه اطلاعات در فضای معاصر ما باعث شده است که از آن طرف بام بیافتیم. علتاش هم این است که الان تعداد منابع برای دریافت حقایق آن قدر زیاد شده است که فرد نمیتواند خودش در مورد آنها بررسی و تحقیق کند؛ در عوض، به وبسایتهای خبررسانی که میشناسد میرود و به همانها هم اعتماد میکند، همانها که یکراست «حقیقت ماجرا» را میگویند. مخاطبان این حقیقتها را میپذیرند و با هیچ چیز دیگر کاری ندارند. این تناقضِ موجود در جهانی است که اجزای آن پیوندهای هرچه تنگاتنگتری پیدا کردهاند، جهانی که به ایجاد تودههایی از مصرفکنندگان اطلاعات تمایل دارد، و این تودهها اجتماعاتی متشکل از یقینهای بههمپیوسته اند که از لحاظ جغرافیایی پراکندگی بسیار بیشتر و به لحاظ فکری ارتباط بسیار نزدیکتری دارند.
متن کامل این مقاله 👇
✨ → goo.gl/AiPF0C
🌾 @sedanet
صدانت
وقتی حقیقت به کالا تبدیل میشود • صدانت
وقتی حقیقت به کالا تبدیل میشود | «پسا - حقیقت» (post-truth) طنین تبلیغاتیِ جذابی دارد. شاید این دقیقاً تنها ایرادی است که هم این عبارت و هم روزگار ...
منبع: مصطفی ملکیان - تاریخ فلسفه غرب
جلد ۴ - قسمت هایی از صفحات 40 تا 45
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
دانلود کتاب تاریخ فلسفه غرب #مصطفی_ملکیان 👇
✨ → goo.gl/EjUYKS
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
🌾 @sedanet
جلد ۴ - قسمت هایی از صفحات 40 تا 45
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
دانلود کتاب تاریخ فلسفه غرب #مصطفی_ملکیان 👇
✨ → goo.gl/EjUYKS
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
🌾 @sedanet
☘️ مقالهی عرفان از پنجرهی اقتصاد
#محسن_رنانی عید را مانند یک کالا درنظر میگیرد و بررسی میکند که میتوان «عید» را به صورت انبوه تولید و مصرف کرد؟
✨ → goo.gl/khn4vL
🌾 @sedanet | @Renani_Mohsen
#محسن_رنانی عید را مانند یک کالا درنظر میگیرد و بررسی میکند که میتوان «عید» را به صورت انبوه تولید و مصرف کرد؟
✨ → goo.gl/khn4vL
🌾 @sedanet | @Renani_Mohsen
☘️ نقدهای #مصطفی_ملکیان به سید #جواد_طباطبایی
🎋نقد اول :
🌱مروری بر نظریه انحطاط ایران
گفتوگوی مهدی نیاکی با مصطفی ملکیان
روزنامه یاس نو، شماره ۱۷۲ – سال اول – ۱۲ مهر ۱۳۸۲
متن کامل این مطلب👇
✨ → goo.gl/IIpTWN
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
🎋نقد دوم :
🌱تجدد ایرانی
پرسش و پاسخ اعضای کانون توتم اندیشه با مصطفی ملکیان
کانون توتم اندیشه – ۵ مهرماه ۱۳۸۵
متن کامل این مطلب👇
✨ → goo.gl/3zQxoI
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🎋نقد اول :
🌱مروری بر نظریه انحطاط ایران
گفتوگوی مهدی نیاکی با مصطفی ملکیان
روزنامه یاس نو، شماره ۱۷۲ – سال اول – ۱۲ مهر ۱۳۸۲
متن کامل این مطلب👇
✨ → goo.gl/IIpTWN
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
🎋نقد دوم :
🌱تجدد ایرانی
پرسش و پاسخ اعضای کانون توتم اندیشه با مصطفی ملکیان
کانون توتم اندیشه – ۵ مهرماه ۱۳۸۵
متن کامل این مطلب👇
✨ → goo.gl/3zQxoI
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️به جای تبریک عید
✍️ محمد مهدی #اردبیلی
برای من عید نوروز عمدتاً معنای خاصی جز عیدی و تعطیلات و استراحت و رسیدن به کارهای معوقه ندارد. معضلی که هر سال با آن مواجه بودم اما تبریکات عید بود. میدانیم که هر ساله در آغاز سال نو، ایرانیان پیامهای تبریک بسیاری برای یکدیگر ارسال می کنند. عمدۀ این پیامها حاوی آرزوی خوشبختی و سعادت در سال آینده است. هر ساله با پاسخی مختصر میکوشیدم لطف دوستان، آشنایان و خویشاوندان را بیپاسخ نگذارم، در عین حال که به نظرم صرف نظر از ابراز لطف و دوستی، خود این پیامها حاوی معنای خاصی نیستند. چرا ما باید نوروز را به همدیگر تبریک بگوییم؟ مگر چه اتفاق مبارکی افتاده است؟...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/CT75sL
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
✍️ محمد مهدی #اردبیلی
برای من عید نوروز عمدتاً معنای خاصی جز عیدی و تعطیلات و استراحت و رسیدن به کارهای معوقه ندارد. معضلی که هر سال با آن مواجه بودم اما تبریکات عید بود. میدانیم که هر ساله در آغاز سال نو، ایرانیان پیامهای تبریک بسیاری برای یکدیگر ارسال می کنند. عمدۀ این پیامها حاوی آرزوی خوشبختی و سعادت در سال آینده است. هر ساله با پاسخی مختصر میکوشیدم لطف دوستان، آشنایان و خویشاوندان را بیپاسخ نگذارم، در عین حال که به نظرم صرف نظر از ابراز لطف و دوستی، خود این پیامها حاوی معنای خاصی نیستند. چرا ما باید نوروز را به همدیگر تبریک بگوییم؟ مگر چه اتفاق مبارکی افتاده است؟...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/CT75sL
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
صدانت
به جای تبریک عید • صدانت
برای من عید نوروز عمدتاً معنای خاصی جز عیدی و تعطیلات و استراحت و رسیدن به کارهای معوقه ندارد. معضلی که هر سال با آن مواجه بودم اما تبریکات عید بود.
☘️ نابرابری و سلامتی
✍️ زیگمُنت باومن (استاد دانشگاه لیدز در بریتانیا)
🌱 پام بیچ، جزیرهی باریکی در فلوریدا به طول حدودا ۱۳ مایل است که تعداد ساکنانش اندکی بیش از ۱۰۰۰۰ نفر است. سه پُل آن را به آمریکا مرتبط میسازد اما احساس و رفتار ساکنانش به گونهای است که انگار در “جامعهی بسته”ی بزرگی زندگی میکنند. بی تردید این جامعهی بستهای است که نیازی به دیوار و سیم خاردار ندارد. خوشبختانه، قیمت خانهها همان کار دیوار و سیمِ خاردار را انجام میدهد. معدود خانههایی که اکنون به فروش گذاشته شدهاند، قیمتی بین ۷۰۰ هزار تا ۷۲٫۵ میلیون دلار دارند. همه بر این باورند که پام بیچ بیشترین تراکمِ ثروت در کل آمریکا را دارد؛ هر مایل مکعبش میلیونها دلار بیش از هر جای دیگری میارزد. در بوتیکهای وُرث اَوِنیو، قیمت یک پیراهن پشمی، هزار دلار است و یک جفت شلوار، دو هزار دلار خرج روی دستتان میگذارد. حق عضویت در باشگاه صحرایی محلی ۳۰۰٫۰۰۰ دلار است. دیوید سیگال در نیویورک تایمز تخمین زده که ضرر و زیان ساکنان پام بیچ در جریان سقوط اخیر بازار سهام، با هیچ جای دیگری در آمریکا قابل مقایسه نبوده است، که این امر با جایگاه منحصر به فرد این جزیره همخوانی دارد.
🌱 در پام بیچ حتی یک قبرستان، مؤسسهی کفن و دفن یا بیمارستان وجود ندارد. هر چند بسیاری از ساکنانِ این جزیره در نهمین دههی عمرِ خود به سر میبرند اما مرگ و بیماری را تقریباً از فکر و ذهنشان بیرون کردهاند.
🌱 در بریتانیا، گروهی از پژوهشگران به سرپرستی دمنیکو پاگانو از بیرمینگام هاسپیتال تراست، سرنوشت حدود ۴۵۰۰۰ بیمار با میانگین سنی ۶۵ سال را که جراحی قلب انجام داده بودند، دنبال کردند. آنها دریافتند که شمار مرگ و میرهای متعاقب جراحی به شدت به ثروت بیماران بستگی دارد و با کاهش درآمد، به سرعت افزایش مییابد، به این معنا که در میان فقرا، تعداد بسیار بیشتری از بیماران میمیرند. ابتدا به سراغ “مظنونین همیشگی”، سیگار کشیدن، چاقی و دیابت، رفتند که در میان فقرا بیش از ثروتمندان شیوع دارد، اما بیفایده بود. حتی با درنظر گرفتن تأثیر احتمالی آنها بر آمار مرگ و میر، باز هم تفاوتی آشکار در میزان بقای پس از جراحی وجود داشت. فقط میشد نتیجه گرفت که اگر بیماران فقیر شانس کمتری برای زنده ماندن دارند، تنها علتش فقر است .
🌱 ریچارد ویلکینسُن و کیت پیکت با ارائهی اسناد و مدارک فراوان به وضوح نشان دادهاند، چکیده یا میانگین ثروت یک کشور که با تولید ناخالص ملی سنجیده میشود، تأثیر چندانی بر فهرست بلند بالای آفتهای اجتماعی ندارد اما نحوهی توزیع این ثروت، به عبارت دیگر، میزان نابرابری اجتماعی، تأثیر عمیقی بر گسترش و شدت این آفتها دارد. برای نمونه، سوئد و ژاپن به شیوههای بسیار متفاوتی اداره میشوند؛ سوئد دولت رفاه بزرگی دارد ولی در ژاپن میزان تأمین اجتماعی دولتی بسیار ناچیز است؛ اما وجه مشترک هر دو کشور، توزیع نسبتاً برابر درآمدها و بنابراین اختلاف نسبتا اندک میان سطح زندگی بیست درصد بالایی و بیست درصدِ پایینی جمعیت است؛ و جالب اینکه میزان “مشکلات اجتماعی” آنها از دیگر کشورهای صنعتی مرفّه که توزیع ثروت و درآمد نابرابرتری دارند، کمتر است. مثال دیگر عبارت است از دو کشور همسایهی شبیه به هم، اسپانیا و پرتقال، که شاخصهای نابرابری اجتماعی در دومی تقریبا دو برابر اولی است؛ هم از نظر تعداد و هم از لحاظ شدت “مشکلات اجتماعی”، پرتقال اسپانیا را به زانو در میآورد!
🌱 در نابرابرترین جوامع کرهی زمین، نظیر آمریکا یا بریتانیا، شیوع بیماریهای روانی سه برابر جوامعی است که در پایین جدول نابرابری قرار دارند؛ علاوه بر این، تعداد زندانیان آنها، شمار مبتلایان به چاقی، میزان بارداری نوجوانان، و (به رغم بالا بودن تولید ناخالص ملی) نرخ مرگ و میر همهی طبقات اجتماعی، از جمله ثروتمندترین طبقه، بسیار بیشتر است. یکی از یافتههای واقعا جالب و تفکربرانگیز این است که افزایش صرف هزینه برای سلامتی به طور خاص تقریبا هیچ تأثیری بر میانگین امید به زندگی ندارد، اما افزایش سطح نابرابری تأثیری بسیار منفی بر میانگین امید به زندگی دارد.
🌱 این آمارها، وجدان و غریزهی بقای ما را تحریک میکند. بیاعتنایی اخلاقی ما را به چالش میکشد و (امیدوارم که) ما را از خواب اخلاقی فراگیر بیدار کند؛ اما این آمارها همچنین به روشنی نشان میدهد که پیگرفتن زندگی خوب و خوشبختی به طور فردی، به شدت نادرست و گمراه کننده است؛ امید به این که یک نفر بتواند این کار را “به تنهایی انجام دهد”، و همچون بارن مونشهاوزِن به طرزی معجزهآسا با کشیدن موی خویش، خود را از باتلاق بیرون کشد، اشتباه مرگباری است که با هدف صیانت نفس مغایرت دارد.
متن کامل این مقاله 👇
✨ → goo.gl/Hl0a9C
🌾 @sedanet
✍️ زیگمُنت باومن (استاد دانشگاه لیدز در بریتانیا)
🌱 پام بیچ، جزیرهی باریکی در فلوریدا به طول حدودا ۱۳ مایل است که تعداد ساکنانش اندکی بیش از ۱۰۰۰۰ نفر است. سه پُل آن را به آمریکا مرتبط میسازد اما احساس و رفتار ساکنانش به گونهای است که انگار در “جامعهی بسته”ی بزرگی زندگی میکنند. بی تردید این جامعهی بستهای است که نیازی به دیوار و سیم خاردار ندارد. خوشبختانه، قیمت خانهها همان کار دیوار و سیمِ خاردار را انجام میدهد. معدود خانههایی که اکنون به فروش گذاشته شدهاند، قیمتی بین ۷۰۰ هزار تا ۷۲٫۵ میلیون دلار دارند. همه بر این باورند که پام بیچ بیشترین تراکمِ ثروت در کل آمریکا را دارد؛ هر مایل مکعبش میلیونها دلار بیش از هر جای دیگری میارزد. در بوتیکهای وُرث اَوِنیو، قیمت یک پیراهن پشمی، هزار دلار است و یک جفت شلوار، دو هزار دلار خرج روی دستتان میگذارد. حق عضویت در باشگاه صحرایی محلی ۳۰۰٫۰۰۰ دلار است. دیوید سیگال در نیویورک تایمز تخمین زده که ضرر و زیان ساکنان پام بیچ در جریان سقوط اخیر بازار سهام، با هیچ جای دیگری در آمریکا قابل مقایسه نبوده است، که این امر با جایگاه منحصر به فرد این جزیره همخوانی دارد.
🌱 در پام بیچ حتی یک قبرستان، مؤسسهی کفن و دفن یا بیمارستان وجود ندارد. هر چند بسیاری از ساکنانِ این جزیره در نهمین دههی عمرِ خود به سر میبرند اما مرگ و بیماری را تقریباً از فکر و ذهنشان بیرون کردهاند.
🌱 در بریتانیا، گروهی از پژوهشگران به سرپرستی دمنیکو پاگانو از بیرمینگام هاسپیتال تراست، سرنوشت حدود ۴۵۰۰۰ بیمار با میانگین سنی ۶۵ سال را که جراحی قلب انجام داده بودند، دنبال کردند. آنها دریافتند که شمار مرگ و میرهای متعاقب جراحی به شدت به ثروت بیماران بستگی دارد و با کاهش درآمد، به سرعت افزایش مییابد، به این معنا که در میان فقرا، تعداد بسیار بیشتری از بیماران میمیرند. ابتدا به سراغ “مظنونین همیشگی”، سیگار کشیدن، چاقی و دیابت، رفتند که در میان فقرا بیش از ثروتمندان شیوع دارد، اما بیفایده بود. حتی با درنظر گرفتن تأثیر احتمالی آنها بر آمار مرگ و میر، باز هم تفاوتی آشکار در میزان بقای پس از جراحی وجود داشت. فقط میشد نتیجه گرفت که اگر بیماران فقیر شانس کمتری برای زنده ماندن دارند، تنها علتش فقر است .
🌱 ریچارد ویلکینسُن و کیت پیکت با ارائهی اسناد و مدارک فراوان به وضوح نشان دادهاند، چکیده یا میانگین ثروت یک کشور که با تولید ناخالص ملی سنجیده میشود، تأثیر چندانی بر فهرست بلند بالای آفتهای اجتماعی ندارد اما نحوهی توزیع این ثروت، به عبارت دیگر، میزان نابرابری اجتماعی، تأثیر عمیقی بر گسترش و شدت این آفتها دارد. برای نمونه، سوئد و ژاپن به شیوههای بسیار متفاوتی اداره میشوند؛ سوئد دولت رفاه بزرگی دارد ولی در ژاپن میزان تأمین اجتماعی دولتی بسیار ناچیز است؛ اما وجه مشترک هر دو کشور، توزیع نسبتاً برابر درآمدها و بنابراین اختلاف نسبتا اندک میان سطح زندگی بیست درصد بالایی و بیست درصدِ پایینی جمعیت است؛ و جالب اینکه میزان “مشکلات اجتماعی” آنها از دیگر کشورهای صنعتی مرفّه که توزیع ثروت و درآمد نابرابرتری دارند، کمتر است. مثال دیگر عبارت است از دو کشور همسایهی شبیه به هم، اسپانیا و پرتقال، که شاخصهای نابرابری اجتماعی در دومی تقریبا دو برابر اولی است؛ هم از نظر تعداد و هم از لحاظ شدت “مشکلات اجتماعی”، پرتقال اسپانیا را به زانو در میآورد!
🌱 در نابرابرترین جوامع کرهی زمین، نظیر آمریکا یا بریتانیا، شیوع بیماریهای روانی سه برابر جوامعی است که در پایین جدول نابرابری قرار دارند؛ علاوه بر این، تعداد زندانیان آنها، شمار مبتلایان به چاقی، میزان بارداری نوجوانان، و (به رغم بالا بودن تولید ناخالص ملی) نرخ مرگ و میر همهی طبقات اجتماعی، از جمله ثروتمندترین طبقه، بسیار بیشتر است. یکی از یافتههای واقعا جالب و تفکربرانگیز این است که افزایش صرف هزینه برای سلامتی به طور خاص تقریبا هیچ تأثیری بر میانگین امید به زندگی ندارد، اما افزایش سطح نابرابری تأثیری بسیار منفی بر میانگین امید به زندگی دارد.
🌱 این آمارها، وجدان و غریزهی بقای ما را تحریک میکند. بیاعتنایی اخلاقی ما را به چالش میکشد و (امیدوارم که) ما را از خواب اخلاقی فراگیر بیدار کند؛ اما این آمارها همچنین به روشنی نشان میدهد که پیگرفتن زندگی خوب و خوشبختی به طور فردی، به شدت نادرست و گمراه کننده است؛ امید به این که یک نفر بتواند این کار را “به تنهایی انجام دهد”، و همچون بارن مونشهاوزِن به طرزی معجزهآسا با کشیدن موی خویش، خود را از باتلاق بیرون کشد، اشتباه مرگباری است که با هدف صیانت نفس مغایرت دارد.
متن کامل این مقاله 👇
✨ → goo.gl/Hl0a9C
🌾 @sedanet
صدانت
سلامتی و نابرابری • صدانت
سلامتی و نابرابری | درآمد: نویسنده میکوشد با بررسی تأثیر نابرابری اجتماعی بر سلامتی جامعه نشان دهد که نه تنها ثروت و طول عمر رابطهی نزدیکی دارند...