وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.5K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
☘️ ضدتوصیه‌های پسانوروزی:

سعی کنیم حال و هوای نوروزی را تا یکی دو هفته دیگر کش بدهیم، من تضمین می‌کنم که میزان بهره‌وری کاهش نیابد.

درعین حال، از این‌که تعطیلات تمام شده غصه نخوریم، تنوع رمز خوش‌احوالی ما است.

تلاش کنیم برای عصرهای شنبه برنامه خوشایندی تدارک کنیم تا مقداری از عبوسی عصر جمعه و صبح شنبه کسر شود.

رژیم خبری را کماکان ادامه دهیم. علاقه زیاد به خبر دور از خودآزاری نیست. دنبال سرگرمی‌های بهتر باشیم.

از القای افکار آخرالزمانیِ "هرسال دریغ از پارسال" و "دیگر تمام شد" دست برداریم. اگر این‌طور بود لابد تا حالا واقعاً هم تمام شده بود.

از تحریک خودمان با وعدة تغییراتِ بزرگِ خوب خودداری کنیم. اگر تا حالا نشده است لابد بعدا هم نمی‌شود.

از تلف‌شدن وقتمان خیلی ناراحتی نکنیم. وقت اصولاً برای تلف‌کردن است. مشکل اصلی وقتی است که نتوانیم به‌خوبی وقتمان را تلف کنیم.

فراموش نکنیم هدف ما در زندگی شادی است، پس تناقض است که به‌خاطر کاستی اسباب شادی خیلی غصه بخوریم.

رسالت تاریخی روشنفکری اندکی شادکردن خود و اطرافیان است. قضیه را بیش از حد جدی نکنیم.

فکرکردن اغلب راهی برای حل مشکلات نیست، سرگشتگی میان مشکلات لاینحل است. گاهی دنبال راه‌های فکرنکردن باشیم.

🗞 از صفحۀ فیس‌بوک #مرتضی_مردیها

🌾 @sedanet | @mardihamorteza
☘️ نظریه انگیزش الهی و معضل شر
✍️ احسان ابراهیمی

لیندا زاگزبسکی به عنوان فیلسوفی مسیحی که در حوزه اخلاق و دین سالهاست اندیشیده و قلم زده در کتاب «نظریه انگیزش الهی» به موضوع شر هم اشاره کرده است. بی مناسبت نیست برداشت وی را از این موضوع ذیل نظریه انگیزش الهی با هم مروری نماییم. پیش از پرداختن به موضوع شر، به عنوان دیباچه، اشاره‌ای به کلیت نظریه انگیزش الهی خواهم داشت تا فضای کلام و استدلال زاگزبسکی روشنتر شود.
نظریهٴ انگیزش الهی در بنیاد خود نظریه‌ای است در ذیل اخلاق فضیلت با خوانشی نوارسطویی و عاطفه محور که در پی شالوده افکنی گونه‌ای پیوند نوین میان خدا و اخلاق است. زاگزبسکی تلاش می‌کند در نظریه خود، ضمن پایبندی به اخلاق دینی، نوع جدیدی از پیوند میان خدا و اخلاق به دست دهد که اخلاق در ذیل آن، از خشکی و صلبی رها شود و مبتنی بر جذابیت و کشش باشد. بنا به نظر وی، سرچشمه اخلاق، انگیزه خداوند است و نه امر و نهی آن. بر اساس این برداشت، بهترین راه برای فهم اخلاق، پیروی از انگیزه‌های الهی است.

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/MVMN8Q
🌾 @sedanet
از زمان کانت ، هردر و لسینگ و دیگران که بحث روشن‌فکری پیش آمد چه در سنت روشن‌فکری فرانسوی چه در روشن‌فکری آلمان و انگلستان، روشن‌فکر به کسی اطلاق می‌شد که پاسدار عقلانیت است و قوام روشن‌فکری پاسداری از عقلانیت است.
اما از سوی دیگر قوام تدین و دیانت پیشگی و دین‌ورزی تعبد است. تعبد یعنی‌ سخنی‌ را پذیرفتن‌ صرفاً به‌ این‌ دلیل‌ كه‌ فلان‌ شخص آن‌ را گفته‌ است‌. محال است که کسی ادعا کند که من مسیحی هستم و بعد بگوید من نسبت به هیچ‌یک از سخنان عیسی تعبد ندارم، بلکه هر سخنی که از زبان عیسی صادر شد من از او مطالبه‌ی دلیل می‌کنم و تا عیسی دلیل قانع‌کننده و دلیل قاطع اقامه نکند من سخن او را نمی‌پذیرم، اشکال ندارد که کسی این حرف را بزند؛ اما نباید دیگر اسم خودش را مسیحی بگذارد؛ چون مسیحی کسی است که لااقل به سخن عیسی تعبد بورزد و سخن عیسی مسیح را بدون چون ‌و چرا بپذیرد. معنا ندارد که کسی بگوید من مسلمانم ولی تا یک یک جملات قرآن را مطالبه‌ی دلیل نکنم و دلیل قانع‌کننده‌ای درباره‌اش القا نشود من نمی‌پذیرم پس اگر این‌طوری باشد که همه‌ی مردم جهان مسلمان هستند؛ چون اگر برای همه‌ی مردم جهان، برای یکایک جملات قرآن دلیل قانع‌کننده و قاطع بیاوریم آن‌ها هم می‌پذیرند. مسلمان کسی است که نسبت به جملات قرآن و پیامبر اسلام لااقل تعبد بورزد؛ یعنی این سخنان را بی‌چون‌وچرا بپذیرد. اگر قوام روشن‌فکری به عقلانیت است و اگر قوام تدین و دین‌ورزی به تعبد است، بنده عرض می‌کنم که عقلانیت با تعبد سازگار نیست، عقلانیت نافی تعبد است، تعبد نافی عقلانیت است چگونه دو چیزی که یکدیگر را ذاتاً نفی می‌کنند در پروژه‌ی روشن‌فکری دینی می‌خواهند با هم جمع شوند؟

📘 @sedanet

#مصطفی_ملکیان | با پارادوکس خود چه می‎کنید؟ | مصاحبه با سایت فرهنگ امروز | سه‎شنبه 29 بهمن 1392

🌅 s9.picofile.com/file/8290965500/jh8.jpg
🎙 سخنرانی #مصطفی_ملکیان با عنوان تأثیرات اجتماعی فهم نادرست از دین | 1380

به نظر مصطفی ملکیان، دین بر تحول درونی تاکید دارد و آن را منشا تحول بیرونی می داند . بدفهمی هایی که از دین صورت می گیرد عبارت اند از: ۱ . دین داری را به معنای مالکیت حقیقت بگیریم; ۲ . تعبد; ۳ . تلقی صرفا منطقی از بحث توحید; ۴ . حجره حجره کردن دین و خلاصه کردن آن در یک یا چند حجره; ۵ . مطلوبیت ذاتی قائل شدن برای عبادت و ۶ . بی صداقتی . این بدفهمی ها منشا رفتارهای نادرست اجتماعی است.

صوت و متن این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/Bqgjuf
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ #ذات‌گرایی و دین

🍃✍️سروش دباغ:
به کرات شنیده ایم که «اسلام به ذات خود ندارد عیبی، هرعیب که هست از مسلمانی ماست». کسانی از سر غیرت دینی می گویند که «ذات» اسلام خوب است و اشکالاتی که در جامعه مسلمانی نظیر جامعه ایران دیده می شود، به سبب بی اعتنایی و زیر پا نهادن دستورات اسلامی بوسیله مسلمانان است و لا غیر. از سوی دیگر برخی از دین ناباوران نیز معتقدند، اسلام واجد ذات است و نمی توان فارغ از آن ذات درباره قرائت های مختلف از اسلام و انواع دینداری سخن گفت و یکی را برکشید و سایر قرائت ها را فرو نهاد. چنانکه در می یابم، اسلام ذاتی ندارد و می توان از منظر دلالت شناختی، معرفت شناختی و با پیش چشم قرار دادن نحوه های زیست متنوع مسلمانان، از کثرت غیر قابل تحویل به وحدت در قلمرو دین اسلام سخن گفت؛ با نقد نگاه ذات گرایانه ، بستری برای به رسمیت شناختن کثرت قرائات از اسلام مهیا می شود.

🗞مقاله "تاکنون کردی چنین اکنون مکن!"، سروش دباغ👇
✨ → goo.gl/lzOC4F

‼️[توصیه می‌شود مقاله اخیر سروش دباغ با عنوان «ذات دین؟» را نیز نگاه کنید: http://goo.gl/MeXyy3 ]
,,,,,,,,,,,,,,,,,,

🍃✍️علی صبوحی:
یکی از ادّعاهای بنیادین روشن‌فکران دینی این است که برای دین نمی‌توان ذاتی در نظر گرفت. سروش دباغ تلاش می‌کند تا به یاری ملاحظاتی در معناشناسی و معرفت‌شناسی از این ادعا دفاع کند. در این نوشته تلاش می‌کنم تا نشان دهم استدلال های او ناموفق هستند و حتی اگر ادعای او، علی الاصول، موجه باشد، استدلال‌های وی به سود آن، از عهده‌ی موجه ساختن این ادعا بر نمی‌آیند.
دباغ برای اثبات ادعای خود دو استدلال ارائه می‌کند که آنها را به ترتیب “استدلال معناشناختی” و “استدلال معرفت‌شناختی” می‌نامم. ابتدا، هر کدام از این استدلال ها را معرفی کرده و سپس تلاش می‌کنم تا نشان دهم هیچ کدام از آنها برای توجیه آن ادعا موفق نخواهد بود.

🗞مقاله "دین و ذات‌گرایی"، علی صبوحی👇
✨ → goo.gl/Zhp0fW


🌾 @sedanet
Audio
#عبدالکریم_سروش : چیزی به نام اسلام ناب محمدی وجود ندارد.
اسلام چیزی نیست جز یک رشته تفسیرهایی که از اسلام شده است و لذا افسانه خلوص را باید به خاک سپرد هرجا که باشد.
🌾 @sedanet
☘️ مصاحبه با #سروش_دباغ با عنوان «ملکیان؛ #ذات‌گرایی و نگرش غیرتاریخی»

چند صباحی است در آثار آقای ملکیان، نگاه ذات‌گرایانه برجسته شده، هرچند که ایشان گفته‌اند با ذات‌گرایی ارسطویی همدل نیستند. تصور می‌کنم در داوری‌های ایشان دربارۀ مقولاتی چون دین و مدرنیته و نسبت میان آنها، نقصان‌هایی چند راه یافته است. نگرش ایشان غیرتاریخی است. آقای ملکیان معمولاْ به تشقیق شقوق و تفریع فروع مشتغلند و تقسیم‌بندی‌های خوبی هم می‌کنند، ولی این امر خیلی انتزاعی است و فاقد دید تاریخی؛ چه هنگامی‌که دربارۀ معرفت دینی و یا تاریخ فقه بحث می‌کنند، چه وقتی که راجع به مدرنیته صحبت می‌کنند. بحث‌های ایشان در این مصاحبه و توسعاً بحث‌هایی که درباره نسبت میان عقلانیت و مدرنیت کرده‌اند، تداعی‌کنندۀ روایتی از مدرنیته و روشنگری است که در قرن هجدهم در فرانسه ظهور و بروز بیشتری داشت، نوعی رهایی از متافیزیک سنگین، نوعی رهایی که با عقلانیت و استدلال‌گرایی به روایت ایشان هم‌عنان است. اما فروکاستن مدرنیته به استدلال‌گرایی، مصداقی از «مغالطه کُنه و وجه» است. مدرنیته و مدرنیزاسیون در طول تاریخ تجلیات متفاوت داشته است. چنانکه قبلاً هم آورده‌ام، مفاهیمی نظیر مدرنیته در زمرۀ مفاهیم «برساخته اجتماعی» هستند و به تعبیر ویتگنشتاین شباهت میان مصادیق این مفاهیم از سنخ «شباهت خانوادگی» است. ما مدرنیته‌ها داریم، روشنفکری‌ها داریم، دموکراسی‌ها داریم، لیبرالیسم‌ها داریم، سکولاریسم‌ها داریم…. و اینکه ایشان می‌گویند استدلال‌گرایی، گوهر و مقوم مدرنیته است، رأی تمام اندیشمندان و متفکران قرون اخیر نیست؛ نوعی «قرینه‌گرایی» است که در سنت فلسفی تحلیلی هم لزوماً تمام فیسلوفان با آن همدلی ندارند، مثلاً ویتگنشتاین متأخر، در کتاب «در باب یقین» از برخی «باورهای موجه» سخن به میان می‌آورد که دلیلی له آنها در دست نیست، اما این امر مانع از آن نمی‌شود که آنها را موجه و معرفت‌بخش بینگاریم. از اینرو اگر کسی کل مدرنیته را فروکاهد به روایت جناب ملکیان و متعاقباً از تباین میان دین و مدرنیته سخن بگوید و سراغ بگیرد، سخن موجهی نگفته است. از آنسو، دیانت را هم‌عنان با تعبد انگاشتن، به نظرم داوری ناموجهی است و مصداقی از مغالطه کُنه و وجه و متضمن برگرفتن نگاه ذات‌گرایانه. درست است که اسمessence را نمی‌آورند، ولی وقتی گفته می‌شود گوهر دیانت یا گوهر مدرنیته یا مقوم اصلی مدرنیته و دین، به نظرم می‌توان مباحث ایشان را اینگونه صورت‌بندی کرد. این نکات را حدوداً ۸٫۵ سال پیش در مقالۀ «تعبد و مدرن بودن» نوشتم که در نشریه «مدرسه» منتشر شد. تصور می‌کنم آن نکاتی که در نقد ایشان در آن مقاله آمده، همچنان وارد است و تا ایشان پاسخی ندهند، نمی‌توان پذیرفت که چرا رابطۀ میان مدرنیته و دیانت به نزد ایشان به‌سانِ در و پنجره‌هایی است که به هم راهی ندارند. یک نگاه ذات‌گرایانۀ غیرتاریخی پررنگ در مباحث ایشان درباره «دین» و «مدرنیته» دیده می‌شود. می‌توان به لحاظ تاریخی ادله‌ای اقامه کرد که تاریخ مدرنیته بسی رنگارنگ‌تر از صورت‌بندی‌ای است که ایشان کرده‌اند؛ تاریخ دینداری هم ذیل ادیان ابراهیمی، مشخصاً اسلام بسی رنگارنگ است. به گمانم پروژۀ موسوم به «معنویت و عقلانیت» ایشان هم چنین گیر وگرفتی دارد. وقتی از معنویت فرادینی سخن به میان می‌آید و بر سویه‌های روانشناختیِ «معنویت» تاکید می‌شود، می‌توان این توصیه‌های روانشناسانه را فهمید و بکار بست؛ اما به لحاظ معرفت‌شناختی و فلسفی تا این مشکلات رفع نشود، به نظرم نمی‌توان از آن دفاع معرفتی کرد.

متن کامل این مصاحبه👇
✨ → goo.gl/JTQVMf
🌾 @sedanet | @Soroushdabbagh_Official
☘️ #مصطفی_ملکیان : من اولین منتقد #ذات‌گرایی در ایران بودم

یکی از نقدهایی که به مصطفی ملکیان در سال‌های اخیر وارد شده این است که ایشان ذات‌گرا است. در این فایل صوتی که بُرشی از سخنرانی مصطفی ملکیان در مراسم نقد کتاب زیباشناسی هنر اسلامی در تاریخ سه شنبه ۶ خرداد ماه ۱۳۹۳ در شهر کتاب ابن‌سینا است ایشان در پاسخ به پرسشی که در مورد ذات نداشتن اسلام می شود ضمن روشن کردن موضع خود در باب ذات‌گرایی به طور ضمنی به نقدهایی که در زمینه ذات‌گرا بودن به ایشان وارد می‌شود پاسخ می‌گویند.

دریافت صوت 👇
✨ → goo.gl/084XGS
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🗞 مقاله تبیین دینی از ابوالقاسم فنائی

یک حادثه یا پدیده را به گونه های متفاوتی می توان تبیین کرد. از میان انواع و گونه های مختلف، تبیین علمی، تبیین فلسفی و تبیین دینی از مهم ترین انواع به شمار می روند. در این نوشتار، ابتدا تعریفی از تبیین به دست خواهیم داد و سپس این سه نوع تبیین را با یکدیگر مقایسه خواهیم کرد و نشان خواهیم داد که این تبیین ها قابل ارجاع و تحویل و جایگزینی نیستند. علاوه بر این، با ذکر شواهد متنوّع از متون دینی، نشان خواهیم داد که تبیین دینی، در حقیقت، مهم ترین آموزه و تعلیم دینی و به یک معنا گوهر دین است و پیامبران اساساً برای تصحیح باورهای آدمی در باب تبیین دینی و آموزش روش درست تبیین دینی آمده اند. تفکیک این سه نوع تبیین از یکدیگر، در کشف قلمرو دین و حلّ تعارض علم و دین به ما کمک خواهد کرد. افزون بر این، به اختصار، به ثمرات دیگری که بر تبیین دینی مترتّب می شود، اشاره خواهیم کرد.

📒 فصلنامه ی نقد و نظر | شماره ی ۲۳ و ۲۴ | تابستان و پاییز ۱۳۷۹


فایل pdf این مقاله👇
✨ → goo.gl/qn4Iyw
🌾 @abolghasemfanaei | @sedanet
جهانگردی به دهکده ای رفت تا زاهد معروفی را زیارت کند و دید که زاهد در اتاقی ساده زندگی می کند.
اتاق پر از کتاب بود و غیر از آن فقط میز و نیمکتی دیده می شد.
جهانگرد پرسید: لوازم منزلتان کجاست؟
زاهد گفت: مال تو کجاست؟
جهانگرد گفت: من اینجا مسافرم.
زاهد گفت: من هم ...

📘 @sedanet
🌅 s8.picofile.com/file/8291065026/y8j.jpg
☘️ ورود به طبیعت تا به کجا ؟
✍️ زهیر باقری نوع پرست

زندگی بر کره زمین برای ما همواره با چالش همراه بوده است. می‌خواهیم زندگی راحت و بدون خطر و رنج روی کره‌ زمین داشته باشیم، بدین منظور گاهی در محیط زیست خود تغییراتی ایجاد می‌کنیم. با توجه به افزایش جمعیت انسان‌ها و به تبع آن افزایش ساخت و ساز، یکی از مشکلات به وجود آمده، تخریب یا تغییر محیط زیست است. به عنوان مثال، ممکن است یک جنگل به منظور ایجاد یک مجتمع مسکونی تخریب شود. می‌توان به این مسأله هم از نظر «اخلاقی» و هم از نظر «زیبایی‌شناسی» پرداخت که در این نوشتار سعی می‌کنیم هر دو موضوع را تبیین کنیم.

یکی از سؤال‌های مهم در اخلاق محیط‌زیست این است که آیا ما اجازه داریم سیارات دیگر را به شکلی تغییر دهیم که برای زندگی انسان‌ها مناسب شود (به این پدیده اصطلاحاً terraforming گفته می‌شود). مثلاً کره‌ مریخ یا ماه را آنقدر تغییر دهیم که قابل سکونت شوند. در تغییراتی که در محیط زیست خود می‌دهیم آیا به لحاظ اخلاقی ملاحظه‌ای وجود دارد؟ آیا ما اجازه داریم پدیده‌های طبیعی مانند جنگل‌، دریا، رودخانه، کوه و… را طوری تغییر دهیم که بتوانیم آنجا زندگی مناسبی داشته باشیم. از نظر زیبایی‌شناسی چطور؟
برای پاسخ دادن به مسأله اخلاقی ایجاد تغییرات در محیط زیست، باید «ارزش طبیعت» را بررسی کنیم. آیا طبیعت صرفاً ارزشی «ابزاری» برای انسان‌ها دارد یا ارزشی «درونی» و مستقل دارد؟


متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/Q7502t
🌾 @sedanet | @philosopherin
☘️ گفتگوی #یاسر_میردامادی با #داریوش_آشوری
راه تجدد ایرانی از حافظ می‌گذرد

یاسر میردامادی: قریب پنج دهه است که داریوش آشوری (متولد ۱۳۱۷ خورشیدی، تهران) با مقاله‌ها، کتاب‌ها، ترجمه‌ها، واژه‌گزینی‌ها، درس‌گفتارها، ویراستاری‌ها، گفت‌وگوها و مصاحبه‌هایش نقشی صرف‌نظر نکردنی در برساختن تجدد ایرانی، به ویژه از رهگذر مدرن کردن زبان فارسی، ایفا کرده است. اما آیا اصلا جهان جدید از جهان قدیم بهتر است که هوای تجدد به سرمان بزند؟ چرا تجدد برای ایرانیان باید رنگ و بوی ایرانی داشته باشد؟ آیا تجدد، از نظر تاریخی، پدیده‌ای غربی است و یا اینکه پدیده‌ای با شروع فراغربی بوده است که مدل غربی آن موفق از کار در آمد؟ اصلا برساختن تجدد ایرانی چگونه ممکن است؟ مدرن کردن زبان فارسی چگونه چیزی است و چه پیوندی با تجدد ایرانی دارد؟ چرا حافظ در برساختن تجدد ایرانی چنین جایگاه ویژه‌ای در آثار آشوری دارد؟ سره‌گرایی در مدرن کردن زبان فارسی تا کجا قابل دفاع است؟ آیا اصلاح دینی ممکن و مطلوب است؟ نسبت آشوری با روشنفکران دینی چیست و آیا توصیه‌ای برای آنها دارد؟ در تعامل ایرانیان اکثرا مسلمان و نیز جهان اسلام به طور کل با تجدد غربی، زخم اشغال بخش‌هایی از فلسطین به دست اسراییل چه نقشی ایفا می‌کند و دیدگاه آشوری در این باب چیست؟ در باب این پرسشها و پرسشهایی دیگر از این دست، ظهر روزی نیمه‌ابری در تابستان ۲۰۱۶ میلادی در کافه‌ای در قلب پاریس با داریوش آشوری به گفت‌وگو نشستم. من در این گفت‌وگو کوشیدم به جنبه‌های کمتر پرداخته شده از آثار آشوری و برخی نقدها به رویکرد او بپردازم.

💫 منبع: ماهنامه‌ی قلمرو، شماره‌ی دوم

متن کامل این مصاحبه + pdf👇
✨ → goo.gl/HcqiZj
🌾 @sedanet
☘️ خودشناسی چیست؟‌
✍️ ساسان حبیب وند

خودشناسی چیست و چرا آن را در حکم خدا شناسی دانسته اند؟‌ چرا در نگاه فرزانگانی چون مولانا شناخت خویش «جان جمله علم ها» ست؟ آیا خودشناسی به معنای شناختن خصوصیات فردی و ژنتیکی یا قابلیت های ذاتی خود است؟‌ یا علم به جسم و مغز خویش و شگفتی های آن؟ شاید خودشناسی همه اینها را در بر بگیرد – به زعم من هم چنین است – اما اینها در حیطه علم طب و آناتومی و ژنتیک است و آنچه جان همه این علم هاست باید چیزی فراتر از این همه باشد، چیزی که سعادت و روشن نگری انسان را تضمین کند و بینش و خردمندی فردی و اجتماعی را به او هدیه دهد، بینشی که به باور مولانا، انسان هر قدر هم دانشمند و درس خوانده باشد، بدون آن کور و ابله است...

متن کامل این مقاله👇
✨ → goo.gl/iEwhAb
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
☘️ گفتگوی نشریه نسیم بیداری با سروش دباغ پیرامون غلامحسین ابراهیمی دینانی

"... تا وقتی‌که ایران بودم ، عموم آثار ایشان را می‌خواندم. تصور نمی کنم ایشان ایده‌هایی نویی دارند، ایده‌هایی که استعداد بحث‌برانگیز بودن را داشته باشند و افراد بتوانند در مقام شرح یا در مقام نقد به آن بپردازند... نقد دوم در رابطه با کلاس‌های ایشان است، من چند تا از رده‌های ایشان شرکت کردم و کاملاً مشخص بود که ایشان بدون برنامه قبلی سر کلاس می‌آید. من کلاس‌های دکتری ایشان را شرکت می‌کردم بخشی از کلاسشان در گفتگو شکل می‌گیرد و نکته مهم‌تر اینکه با آمادگی قبلی سر کلاس حاضر نمی‌شوند. این مطلب هم شامل تجربه خودم می‌شود و هم به‌وفور شنیده‌ام که از برنامه نداشتن برای کلاس‌ها و گفتگوهای طولانی..."

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/K4jusD

,,,,,,,,,,,,,,,,,,

☘️ نقدی بر مصاحبه اخیر سروش دباغ پیرامون غلامحسین ابراهیمی دینانی
✍️ امیر اسماعیلی

آنچه مرا به عنوان یکی از شاگردان استاد دکتر ابراهیمی دینانی بر آن داشت تا نظر خود را درباره نقد اخیر آقای دکتر سروش دباغ بنویسم، عدم شناخت لازم آقای دباغ از استاد دینانی و آشنا نبودن به روش تدریس فلسفه است. محور انتقادات آقای دباغ بر اسلوب فی البداهه بودن روش تدریس استاد دینانی، نداشتن ایده نو در فلسفه و آشنا نبودن با فلسفه غرب و نهایتا "فلسفه‌پژوه" خواندن دکتر دینانی است که نکاتی را در این باب ذکر می‌کنم...

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/Yd0QhJ
🌾 @sedanet
حساسیت عجیب و افراطی ما به پوشش زنان، بیش از آنکه دلایل دینی داشته باشد، منشأ روان‌شناختی و فرهنگی دارد. شمار آیات و روایات مربوط به پوشش زنان، در قیاس با مسائل دیگر، آن گونه نیست که این همه حساسیت و هزینه و دردمندی و درگیری و بحران‌‌سازی و تبلیغات را توجیه کند. بیشتر از این وارد جزئیات نمی‌شوم؛ اما اگر کسی این ادعای من را پذیرفت، می‌تواند بپرسد: چرا حساسیت دینداران به پوشش زنان بیش از حساسیتی است که در متون دینی می‌بینیم؟ پاسخ من این است که چون دینداری در این حوزه بسیار آسان‌تر و هویت‌سازتر است. اینکه من از دیگری بخواهم چه بپوشد و چه نپوشد، من را مجبور به تغییری در خود نمی‌کند که سخت باشد؛ بلکه من از دیگری خواسته‌ام که تغییر کند، و آن دیگری(زن) آسیب‌پذیرتر و در نتیجه فرمان‌پذیرتر از آن است که اجبار او به کاری، دشوار باشد. این کار آسان کجا و راست‌گویی و انصاف و عدالت‌ورزی و عهدشناسی و مراعات حقوق دیگران و نیکوکاری و ادب‌ورزی و مسئولیت‌شناسی و انفاق و کوشش برای فهم بهتر و عمیق‌تر جهان کجا؟ گرایش افراطی برخی دینداران به این دست امور، بسیار تدریجی و نامرئی است؛ یعنی ذره‌ذره به اینجا رسیده‌ایم که ورود زنان به حرم امامزادگان بدون چادر ممنوع شده است؛ حتی اگر روسری داشته باشند. قانون ورود به حرم امامزادگان را بسنجید با آنچه در خانۀ امامان(ع) و در محضر ایشان می‌گذشت تا بدانید که ظاهرگرایی در دینداری تا کجا پیش آمده است...

#رضا_بابایی | 96/1/15
🌾 @sedanet | @rezababaei43
🌅 s8.picofile.com/file/8291293492/y7i.jpg
☘️ برنامه پژوهشی پیشرو
✍️ علی‌رضا علوی‌تبار

مجموعه نوشته‌های دكتر ابوالقاسم فنایی به گمان من نشانه بسیار خوبی برای پیشرو بودن برنامه پژوهشی روشن‌فكری دینی است. به ویژه كتاب اخیر ایشان (اخلاق دین‌شناسی) از برجسته‌ترین كارهایی است كه در چارچوب برنامه پژوهشی روشن‌فكری دینی صورت گرفته است. برخی از ویژگی‌های متمایز كننده كارهای ایشان را كه كم و بیش پیشرو بودن را نیز نشان می‌دهد مورد اشاره قرار می‌دهم.

یكم. كمال روشن‌فكری دینی در نقد توأم «سنت» و «مدرنیته» است. روشن‌فكران دینی اگرچه به گفتمان مدرن تعلق دارند، اما از «تك‌گویی مدرنیته» استقبال نمی‌كنند. آنها به گفت‌وگو با مدرنیته می‌پردازند آن هم گفت‌وگویی انتقادی. یكی از آفت‌های اصلی روشن‌فكری دینی تسلیم به «تك‌گویی مدرنیته» است. آفتی كه در سال‌های اخیر برخی از آثار روشن‌فكران دینی را آفت زده كرده است. فنایی نشان داده است كه به پذیرش در بست هر آنچه نو است و انفعال در برابر محصولات مدرن تن نمی‌دهد و همه جا با آنها برخوردی انتقادی دارد.

دوم. ‌آشنایی با سنت و توان برخورد انتقادی عمیق با آن از برتری‌های روشن‌فكران دینی بوده است. اما در مورد فنایی تنها با آشنایی مواجه نیستیم بلكه تسلطی عمیق بر معارف حوزوی را در او مشاهده می‌كنیم. جای جای این كتاب نشان از آشنایی او با معارف سنتی و توان تحلیل انتقادی آنها دارد.

سوم. برخورد انتقادی فنایی حتی به دستاوردهای روشن‌فكری دینی نیز تسری پیدا می‌كند. او به تحلیل دستاوردهای پیشین روشن‌فكری دینی می‌پردازد، استدلال‌های جدید برای تأیید آنها فراهم می‌كند، صورت استدلال آنها را تنقیح كرده و بازسازی می‌كند، ابهام‌زدایی كرده و تشویش و ضعف‌ها را برطرف می‌سازد. در مجموعه او نقاط قوت را تقویت كرده و نقاط ضعف را برطرف می‌كند.

چهارم. فنایی تنها به پاسخگویی به پرسش‌های موجود نمی‌پردازد بلكه پرسش‌های نو طرح كرده و افق‌های تازه را در مقابل ما می‌گشاید. پرسش‌های طرح شده توسط او پرسش‌هایی كه صرفاً نوعی تمرین ذهنی باشد، نیست او پرسش‌هایی مهم و كارساز كه پاسخ به آنها گامی مهم به پیش قلمداد می‌شود طرح می‌كند.

پنجم. زبان او منقح و روش او تحلیلی است. خوب طبقه‌بندی می‌كند، روشن استدلال می‌كند، برای انتقال معانی، كلمات مناسب انتخاب كرده و تركیب‌های نو می‌سازد. نوشته‌های او در مجموع از ذهنی منظم، ورزیده و زبانی توانا در انتقال مفاهیم حكایت می‌كند. زمانی یكی از فیلسوفان ایرانی (جناب آقای دكتر شایگان) گفته بود كه فلسفه تحلیلی را برای ایرانیان بهداشتی‌تر می‌داند. نوشته‌های فنایی نشان می‌دهد كه اگر روشن‌گویی و دقت فیلسوفان تحلیلی را در خدمت مباحث اساسی جامعه خود قرار دهیم چه میوه‌ گوارایی به بار می‌آورد. در نوشته‌های او با مفهوم تعریف نشده و ادعای بی‌دلیل برنمی‌خوریم و این را باید دستاوردی بزرگ برای نسل جدید روشن‌فكران دینی تلقی كرد.

ششم. بهره‌گیری مناسب و درست از متون وحیانی از دیگر ویژگی‌های آثار فنایی است. او از مفاهیم موجود در متون وحیانی تعبیرها و تفسیرهای تازه‌ای ارائه می‌كند كه علاوه بر آنكه كاربردهای قبلی این مفاهیم را پوشش می‌دهد كاربردهای نوینی نیز برای آنان می‌یابد. به ویژه او به خوبی نشان دادن ناسازگاری برخی از تعابیر كهن با سایر اجزاء هندسه معرفت دینی، به خوبی و به‌رغم قوت ظاهری، ناتوانی تعابیر سنتی از مفاهیم دینی را گوشزد می‌كند.

هفتم. روشن‌فكران دینی تلاش بسیار كرده‌اند تا دین را به گونه‌ای تفسیر كنند كه پاسخگوی پرسش‌های نظری و راه‌حل مشكلات عملی «عصر ما» باشد.

به علاوه در فهم آنها از دین مغایرتی میان باورهای دینی و دانش‌های معتبر و ارزش‌های مقبول «عصر ما» دیده نمی‌شود. این تمركز بر نشان دادن «توانمندی‌ و پویایی» ‌اندیشه دینی گاه آنها را از تأكید بر ضرورت دینداری و دین‌باوری برای داشتن زندگی مطلوب غافل می‌كند. برجستگی آثار فنایی در این است كه به طور دائم می‌توان دریافت كه بر ضرورت دین‌داری در عصر مدرن و تلاش برای تثبیت این حقیقت كه «دین شرط لازم خوشبختی بشر امروز است» تأكید دارد. آثار فنایی علاوه بر تقویت نگرش مدرن در انسان نیاز او به تمسك به دین را نیز تقویت می‌كند.

نوشته‌ها و كتب دكتر فنایی را باید برای زیستن مؤمنانه در دنیای مدرن مورد استقبال قرار داد. برنامه پژوهشی او نوید میوه‌هایی شیرین و دلربا به ما می‌دهد.

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/PGFKXA
🌾 @sedanet | @abolghasemfanaei
Audio
🎙 تحلیل فلسفی عشق
دکتر عبدالرسول کشفی
دانشکده الهیات دانشگاه تهران
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditations
☘️سخنرانی #آرش_نراقی با عنوان «جبر، اختیار و مسئولیت اخلاقی»
پرینستون، 4 مارچ 2017 (۱۴ اسفند ۱۳۹۵)

دانلود صوت و فیلم این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/JwQ5pZ
🌾 @sedanet | @arash_naraghi
☘️ آیا خودآگاهی انسان صرفا یک توهم است؟

دنیل دنت، فیلسوف و متخصص علوم شناختی می‌گوید که مغز انسان ماشینی متشکل از میلیاردها “روبات” کوچک است که همان نورون‌ها یا سلول‌های مغزی هستند. اما آیا مغز انسان واقعا یک اندام ویژه است؟ این فیلسوف ذهن در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی درباره خودآگاهی انسان بحث کرده است.

هوبرت دریفوس، فیلسوف آمریکایی، در یادداشت معروفی که در میان فلاسفه بدنام است، در سال ۱۹۶۵ ادعا کرد که انسان همیشه کامپیوتر را در بازی شطرنج شکست می‌دهد به این دلیل که ماشین‌ها شهود ندارند.

چند سال بعد، دریفوس در موقعیتی خجالت‌آور قرار گرفت و یک کامپیوتر او را در شطرنج مات کرد.

بعد از آن در سال ۱۹۷۷ کامپیوتر معروف شرکت آی‌بی‌ام به نام “دیپ بلو”، گری کاسپاروف، قهرمان شطرنج جهان را شکست داد.

بسیاری از آنهایی که از این نتیجه راضی نبودند، ادعا کردند که شطرنج یک بازی حوصله‌سربر منطقی است. از نظر این عده، کامپیوتر برای بردن بازی شطرنج نیازی به شهود ندارد.

دنیل دنت که آثار مهمی در فلسفه ذهن دارد، همواره بر این باور بوده که ذهن انسان یک ماشین است. برای او سوال این نیست که آیا کامپیوترها می‌توانند انسان شوند یا نه، بلکه مسئله اصلی برای دنت آن است که آیا انسان واقعا آنقدر که تصور می‌شود باهوش است؟...

متن کامل👇
✨ → goo.gl/lBKyed
🌾 @sedanet
☘️ تبدیل خود به اثری هنری

☄️گزیده هایی از کتاب فلسفه زندگی (۱)
️

🔹ااین متن کوتاه از کتاب بسیار زیبای فلسفه زندگی نوشته کریستوفر همیلتون ترجمه میثم محمد امینی(فصل سوم) تقطیع شده است محور اصلی بحث در این جا لزوم و چگونگی تبدیل خود به اثری هنریست .

🔹می توان به نحو کلی مسائل اصلی مطرح شده در این نوشتار را بدین ترتیب بیان کرد :

۱_ احساس بیهودگی و روزمرگی و ملال در زندگی
۲_ نگاه مونتنی به مسئله بیهودگی و پاسخ او
۳_ اهمیت پردازش تجربه جهت تسلط یافتن بر تجربه خود
۴_ وحشت نیچه از آثار مخرب گذر زمان و حس بیهودگی
۵_ پاسخ نیچه برای حل این بحران تحقق خود به عنوان اثری هنریست زیرا هنر هم انسان را از بیهودگی می رهاند هم نشاط بخش است
۶_ معنویت (به معنای پذیرش مشتاقانه هر آن چیزی که زندگی ممکن است در مسیر شخص قرار دهد) به عنوان یکی از راهکارهای تبدیل خود به اثری هنری
۷_ اهمیت اعتقاد به تقدیر و سرنوشت برای دیدن خود به عنوان اثری هنری
۸_ انتقاد هاینریش به باور بر سرنوشت و راهکار وی مبنی بر برنامه ریختن برای زندگی
۹_ ایرادات برنامه ریختن برای زندگی خود
۱۰_ پاسخ کانت به تناقض لزوم نظم داشتن برای زندگی و حس نیاز به غنا و آشفتگی
۱۱_ انتقاد کافکا به راهکار کانت در داستان کوتاه جلو قانون

متن کامل👇
✨ → goo.gl/yv2lRh
🌾 @sedanet