وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ در خبرها آمده است كه قرآن مطلای صدكیلویی ساخته اند و در حضور اعاظم دین از آن رونمایی كرده اند. اینجا نمی خواهم به تشریح این مساله بپردازم كه مثلا چرا خرید هواپیمایی كه می تواند برای خلقی ایمنی و رفاه به ارمغان بیاورد غوغایی را برمی انگیزاند كه :" هیهات!…
☘️ پاسخ آیت الله مکارم شیرازی به سؤالی پیرامون هزینه های کتابت قرآن مطلّا
منبع: سایت آیت الله مکارم شیرازی
🍃 سوال :
به استحضار میرساند پس از رونمایی جنابعالی از بزرگترین قرآن مطلای جهان، برخی کاربران شبکههای اجتماعی این اشکال در ذهنشان ایجاد شده است که آیا بهتر نبود به جای صرف این هزینه هنگفت جهت ساخت قرآن مطلا، بودجه آن صرف موارد مهم تر از جمله رسیدگی به فقرا و نیازمندان می شد.
لذا تقاضا داریم نسبت به رفع این اشکال از اذهان ایشان، پاسخ خود را مرقوم فرمایید.
جمعی از مقلدین حضرتعالی
🍃 پاسخ :
بسمه تعالی
در عین احترام به نظرات این عزیزان لازم است توضیح دهیم که از یک نکته متأسفانه غفلت شده و آن این که پدیدآورنده این اثر قرآنی در همان جلسه ای که رونمایی توسط حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی (مدّظلّه) انجام شد، تصریح کرد که این اثر چند برابر هزینهای که برای آن مصرف شده به یکی از خیرین در کشور و یا یکی از کشورهای اسلامی دیگر فروخته خواهد شد و تمام درآمد آن بدون استثنا صرف ایتام و نیازمندان خواهد شد، بنابراین در اینجا دو کار مهم انجام شده که هر یک از دیگری جالب تر است. اولاً یک اثر قرآنی بسیار نفیس و بی سابقه تولید شده، ثانیاً یک منبع درآمدی برای ایتام و نیازمندان است.
امیدوارم با این توضیح هرگونه شبهه برطرف گردد.
دفتر آیت الله العظمی مکارم شیرازی(مدّظلّه العالی)
همیشه موفق باشید | 1396/01/23
🌾 @sedanet
منبع: سایت آیت الله مکارم شیرازی
🍃 سوال :
به استحضار میرساند پس از رونمایی جنابعالی از بزرگترین قرآن مطلای جهان، برخی کاربران شبکههای اجتماعی این اشکال در ذهنشان ایجاد شده است که آیا بهتر نبود به جای صرف این هزینه هنگفت جهت ساخت قرآن مطلا، بودجه آن صرف موارد مهم تر از جمله رسیدگی به فقرا و نیازمندان می شد.
لذا تقاضا داریم نسبت به رفع این اشکال از اذهان ایشان، پاسخ خود را مرقوم فرمایید.
جمعی از مقلدین حضرتعالی
🍃 پاسخ :
بسمه تعالی
در عین احترام به نظرات این عزیزان لازم است توضیح دهیم که از یک نکته متأسفانه غفلت شده و آن این که پدیدآورنده این اثر قرآنی در همان جلسه ای که رونمایی توسط حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی (مدّظلّه) انجام شد، تصریح کرد که این اثر چند برابر هزینهای که برای آن مصرف شده به یکی از خیرین در کشور و یا یکی از کشورهای اسلامی دیگر فروخته خواهد شد و تمام درآمد آن بدون استثنا صرف ایتام و نیازمندان خواهد شد، بنابراین در اینجا دو کار مهم انجام شده که هر یک از دیگری جالب تر است. اولاً یک اثر قرآنی بسیار نفیس و بی سابقه تولید شده، ثانیاً یک منبع درآمدی برای ایتام و نیازمندان است.
امیدوارم با این توضیح هرگونه شبهه برطرف گردد.
دفتر آیت الله العظمی مکارم شیرازی(مدّظلّه العالی)
همیشه موفق باشید | 1396/01/23
🌾 @sedanet
☘️ نقد #محمدمهدی_مجاهدی بر سخنان #مصطفی_ملکیان پیرامون راه تحمل پذیر کردن فقر با نظر به منش علی بن ابی طالب
سابقاً در فضای مجازی فایل صوتیای از مصطفی ملکیان منتشر شده بود که ایشان در آن پیرامون فقر و تبعیض و شیوهی حکمرانی علیبنابیطالب صحبت میکنند... (1)
(لازم به ذکر است که آن صوت قسمتی از یک سخنرانی در سال 72 است که به اعتقاد عدهای، ایشان از برخی مواضع خود در آن زمان گذر کردهاند.)
محمدمهدی مجاهدی (استاد مدعو دانشگاه برلین) در نوشتاری به نقد دیدگاه ملکیان در آن فایل صوتی پرداخته است.(2)
قسمتی از نقد محمدمهدی مجاهدی :
"پیام اصلی سخن ایشان ظاهرا یک نکتهی مؤکد و مکرر بیش نیست: تراز زندگی حاکمان و نزدیکان ایشان باید با تراز زندگی فقیرترین افراد جامعه همسان باشد، تا فقرا با نظر کردن به تراز زندگی ایشان تسلی روانی بگیرند و رنج تفاوت تراز زندگی خود با تراز زندگی دیگران را آسانتر تحمل کنند...خوب، این نسخه شاید در «اجتماعی» قبیلهای با مناسباتی بسیار بدوی میتوانسته است تا حدودی مؤثر افتد، خصوصا با فهمی که از عدالت به معنای مساوات داشتند، اما واقعیت این است که در ساختار «جامعه» و دولت-ملت مدرن، با تفکیک قوا و تقسیم وظایف و کارکردها و جاری شدن امور در جویبار نهادهای سیاسی و اجتماعی، شکل و سبک و شیوه و تراز زندگی خصوصی حکمرانان (از جمله سر و وضع و جامه و مرکب و منزلشان)، امری بهشدت حاشیهای و فرعی و بیاهمیت شده است...
متأسفانه این نگاه حاکممدارانه به سیاست و حکومت، نهتنها زمینهی سربرآوردن اندیشههای سیاسی فردمحورانه شده است، بلکه همچنین زمینهی سوء استفادههای مردمفریبانهی بسیاری نیز شده است، از حکومتهایی فاسد نظیر حکومت چاوز گرفته تا اقران او در اقطار عالم که نان و پنیر میخوردند و بر بوریا میخفتند و مردم را همزمان به خاکستر مینشانند..."
متن کامل نوشته انتقادی ایشان همراه با فایل صوتی سخنان ملکیان:
✨ (1) → goo.gl/PRN5Dn
✨ (2) → goo.gl/QPMIy4
🌾 @MMojahedi|@sedanet
سابقاً در فضای مجازی فایل صوتیای از مصطفی ملکیان منتشر شده بود که ایشان در آن پیرامون فقر و تبعیض و شیوهی حکمرانی علیبنابیطالب صحبت میکنند... (1)
(لازم به ذکر است که آن صوت قسمتی از یک سخنرانی در سال 72 است که به اعتقاد عدهای، ایشان از برخی مواضع خود در آن زمان گذر کردهاند.)
محمدمهدی مجاهدی (استاد مدعو دانشگاه برلین) در نوشتاری به نقد دیدگاه ملکیان در آن فایل صوتی پرداخته است.(2)
قسمتی از نقد محمدمهدی مجاهدی :
"پیام اصلی سخن ایشان ظاهرا یک نکتهی مؤکد و مکرر بیش نیست: تراز زندگی حاکمان و نزدیکان ایشان باید با تراز زندگی فقیرترین افراد جامعه همسان باشد، تا فقرا با نظر کردن به تراز زندگی ایشان تسلی روانی بگیرند و رنج تفاوت تراز زندگی خود با تراز زندگی دیگران را آسانتر تحمل کنند...خوب، این نسخه شاید در «اجتماعی» قبیلهای با مناسباتی بسیار بدوی میتوانسته است تا حدودی مؤثر افتد، خصوصا با فهمی که از عدالت به معنای مساوات داشتند، اما واقعیت این است که در ساختار «جامعه» و دولت-ملت مدرن، با تفکیک قوا و تقسیم وظایف و کارکردها و جاری شدن امور در جویبار نهادهای سیاسی و اجتماعی، شکل و سبک و شیوه و تراز زندگی خصوصی حکمرانان (از جمله سر و وضع و جامه و مرکب و منزلشان)، امری بهشدت حاشیهای و فرعی و بیاهمیت شده است...
متأسفانه این نگاه حاکممدارانه به سیاست و حکومت، نهتنها زمینهی سربرآوردن اندیشههای سیاسی فردمحورانه شده است، بلکه همچنین زمینهی سوء استفادههای مردمفریبانهی بسیاری نیز شده است، از حکومتهایی فاسد نظیر حکومت چاوز گرفته تا اقران او در اقطار عالم که نان و پنیر میخوردند و بر بوریا میخفتند و مردم را همزمان به خاکستر مینشانند..."
متن کامل نوشته انتقادی ایشان همراه با فایل صوتی سخنان ملکیان:
✨ (1) → goo.gl/PRN5Dn
✨ (2) → goo.gl/QPMIy4
🌾 @MMojahedi|@sedanet
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 رابرت والدینگر: چه چیزی ما را در طول زندگی شاد و سالم نگه میدارد؟ | نتیجه یک تحقیق کم نظیر ۷۵ ساله در دانشگاه هاروارد بر روی ۷۲۴ مرد
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
🍃 دینپرستی و بتپرستی
✍️ #ایرج_شهبازی
«دین» راهی است برای رسیدن به «خدا» و ابزاری است برای پاکسازی درون از رذایلِ نفسانی و دستیابی به یک زندگانیِ مسالمتآمیز با خود، مردم و طبیعت. خوبیِ دین در آن است که به آدمی راهکار میدهد، سلوکِ او را منظم میکند و نوعی انضباطِ شخصی به او ارزانی میدارد. بیگمان چنین چیزی میتواند بسیار سودمند باشد و همۀ زندگیِ شخصِ دیندار را در چارچوبی دقیق، منسجم و منظم قرار دهد.
مشکل از آنجا آغاز میشود که دین قداست یابد و از درجۀ «ابزار» به مرتبۀ «هدف» برکشیده شود. بیگمان به محض اینکه دین به هدف تبدیل شود، تمام سودمندیهای خود را از دست میدهد و بلکه به ضدِّ خودش بدل میگردد. گفتنی است که این امر اختصاصی به دین ندارد و هر برنامه و راهکاری که به هدف تبدیل شود، شخص را از دستیابی به هدف اصلیِ خود بازمیدارد؛ برای نمونه توقف کردن در نسخۀ پرشک مانع بهبودی یافتن میشود. به همین منوال، هر دین و مذهب و مکتب و مسلک و فرقه و مرامی اگر به هدفِ شخص تبدیل شود، او را به کلی از مقصد و مقصودِ خود دور میکند. همۀ کسانی که دین خود را به هدفِ خود تبدیل کرده و در آن متوقف شدهاند، ناخواسته به دامِ بتپرستی افتاده اند؛ چراکه هرچیزی که ما را از خداوند غافل کند، بُت است، خواه یک سنگ و چوب باشد، خواه یک پیامبر و امام و خواه یک مسلک و مذهب.
گذشته از این، متوقف شدن در دین و آن را به هدف تبدیل کردن، درهای وجودِ انسان به سوی آفاق هستی را مسدود میکند و بهداشتِ روانیِ او را از بین میبرد. به نظر میرسد که کلمۀ «عقیده» خیلی خوب این مسأله را نشان میدهد؛ کلمۀ عقیده و «عُقده» از یک ریشهاند و همانگونه که میدانیم عُقده در اصل به معنی «گِرِه» است و در روانشناسی هم به «گِرههای روحی» عُقده گفته میشود. از اینجا میتوان دریافت که شخصی که "عقیده" دارد، درواقع گرههای محکمی بر اندیشه و احساس خود زده و خود را از درک و دریافتِ واقعبینانه و همهجانبۀ زندگی محروم کرده است. اکنون ما در پیِ تحلیلِ روانشناختیِ عقدههای درونیِ اشخاصِ «معتقد» نیستیم و صرفاً در مقام بیان این حقیقتیم که تبدیل شدن دین به هدف مانعِ رسیدنِ آدمی به حضرت حق میشود. دین تا آنجا ارزشمند است که جنبۀ ابزار و راهکار و برنامه داشته باشد. کم نیستند کسانی که «اعتقادشان به خدا» آنها را از خدا دور کرده و وابستگیشان به دین مانعِ توجهشان به حضرت حق شده است.
خواجوی کرمانی از حکیمانی است که بسیار نیکو به این نکته اشاره کرده است. به نظرِ او «قبله شدنِ دین» عین کفر است؛ یعنی تبدیل شدنِ دین به هدف تفاوتی با کفر ندارد:
کفر بُوَد قبله ز دین ساختن
کعبه ز بتخانۀ چین ساختن
(خمسۀ خواجوی کرمانی، روضهالانوار، ص 89)
هدفِ سلوک دینی آن است که انسان گردنفرازی و ناز را رها کند و در فقر و نیازِ کامل با خدا روبهرو شود. طبق این تلقی، هر چیزی که رنگِ تعلق و تمّلک بپذیرد، میان انسان و خدا فاصله میاندازد. وابستگی به دین و با آن احساسِ همهویتی پیدا کردن نیز، چنین است و ممکن است همچون «حجابی بس ستبر» انسان را از خدا دور کند؛ لذا سالکِ حقیقی باید همۀ داشتههای خود را در پای خداوند قربانی کند و مذهب نیز از جمله چیزهایی است که باید قربانی شود، تا شخص به مقام تسلیم برسد:
رخ بگردان ز کیش و قربان شو!
بگذر از ملت و مسلمان شو!
(همان، کمالنامه، ص 149)
ازاینروست که خواجو به ما توصیه میکند که در دین متوقف نشویم و از طریقِ «کفر ورزیدن به دین»، خود را به خدا نزدیک کنیم. این کفر که پس از ایمان میآید، کفری ارجمند است و به معنی رها کردنِ «داشتههای ایمانیِ خود» و در نهایتِ نیاز و فقر و شکستهدلی، تسلیمِ خدا شدن است:
بندگی پیشِ بنده سلطانی است
کافری غایتِ مسلمانی است
(همان، ص 138)
نتیجۀ این سخنان آن است که ایمان راستین هیچگونه بتی را برنمیتابد، از جمله «بتِ دین» را. تبدیل کردنِ دین به هدف یعنی «پرستیدنِ دین» و آن را بر جایگاه خدایی نشاندن و این عین بتپرستی است؛ به همین مناسبت خواجوی کرمانی «ایمان» را «ترکِ دینپرستی» میداند:
مکن گر هوشیاری ترکِ مستی
که ایمان چیست؟ ترکِ دینپرستی
(خمسۀ خواجوی کرمانی، گل و نوروز، ص 617)
و سخن آخر آنکه خواجو به ما میگوید: دست از دینپرستی بردارید و خدا را بپرستید:
کفر بُوَد مذهبِ ایمانپرست
درگذر از مذهب و یزدان پرست!
(همان، روضهالانوار، ص 74).
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
✍️ #ایرج_شهبازی
«دین» راهی است برای رسیدن به «خدا» و ابزاری است برای پاکسازی درون از رذایلِ نفسانی و دستیابی به یک زندگانیِ مسالمتآمیز با خود، مردم و طبیعت. خوبیِ دین در آن است که به آدمی راهکار میدهد، سلوکِ او را منظم میکند و نوعی انضباطِ شخصی به او ارزانی میدارد. بیگمان چنین چیزی میتواند بسیار سودمند باشد و همۀ زندگیِ شخصِ دیندار را در چارچوبی دقیق، منسجم و منظم قرار دهد.
مشکل از آنجا آغاز میشود که دین قداست یابد و از درجۀ «ابزار» به مرتبۀ «هدف» برکشیده شود. بیگمان به محض اینکه دین به هدف تبدیل شود، تمام سودمندیهای خود را از دست میدهد و بلکه به ضدِّ خودش بدل میگردد. گفتنی است که این امر اختصاصی به دین ندارد و هر برنامه و راهکاری که به هدف تبدیل شود، شخص را از دستیابی به هدف اصلیِ خود بازمیدارد؛ برای نمونه توقف کردن در نسخۀ پرشک مانع بهبودی یافتن میشود. به همین منوال، هر دین و مذهب و مکتب و مسلک و فرقه و مرامی اگر به هدفِ شخص تبدیل شود، او را به کلی از مقصد و مقصودِ خود دور میکند. همۀ کسانی که دین خود را به هدفِ خود تبدیل کرده و در آن متوقف شدهاند، ناخواسته به دامِ بتپرستی افتاده اند؛ چراکه هرچیزی که ما را از خداوند غافل کند، بُت است، خواه یک سنگ و چوب باشد، خواه یک پیامبر و امام و خواه یک مسلک و مذهب.
گذشته از این، متوقف شدن در دین و آن را به هدف تبدیل کردن، درهای وجودِ انسان به سوی آفاق هستی را مسدود میکند و بهداشتِ روانیِ او را از بین میبرد. به نظر میرسد که کلمۀ «عقیده» خیلی خوب این مسأله را نشان میدهد؛ کلمۀ عقیده و «عُقده» از یک ریشهاند و همانگونه که میدانیم عُقده در اصل به معنی «گِرِه» است و در روانشناسی هم به «گِرههای روحی» عُقده گفته میشود. از اینجا میتوان دریافت که شخصی که "عقیده" دارد، درواقع گرههای محکمی بر اندیشه و احساس خود زده و خود را از درک و دریافتِ واقعبینانه و همهجانبۀ زندگی محروم کرده است. اکنون ما در پیِ تحلیلِ روانشناختیِ عقدههای درونیِ اشخاصِ «معتقد» نیستیم و صرفاً در مقام بیان این حقیقتیم که تبدیل شدن دین به هدف مانعِ رسیدنِ آدمی به حضرت حق میشود. دین تا آنجا ارزشمند است که جنبۀ ابزار و راهکار و برنامه داشته باشد. کم نیستند کسانی که «اعتقادشان به خدا» آنها را از خدا دور کرده و وابستگیشان به دین مانعِ توجهشان به حضرت حق شده است.
خواجوی کرمانی از حکیمانی است که بسیار نیکو به این نکته اشاره کرده است. به نظرِ او «قبله شدنِ دین» عین کفر است؛ یعنی تبدیل شدنِ دین به هدف تفاوتی با کفر ندارد:
کفر بُوَد قبله ز دین ساختن
کعبه ز بتخانۀ چین ساختن
(خمسۀ خواجوی کرمانی، روضهالانوار، ص 89)
هدفِ سلوک دینی آن است که انسان گردنفرازی و ناز را رها کند و در فقر و نیازِ کامل با خدا روبهرو شود. طبق این تلقی، هر چیزی که رنگِ تعلق و تمّلک بپذیرد، میان انسان و خدا فاصله میاندازد. وابستگی به دین و با آن احساسِ همهویتی پیدا کردن نیز، چنین است و ممکن است همچون «حجابی بس ستبر» انسان را از خدا دور کند؛ لذا سالکِ حقیقی باید همۀ داشتههای خود را در پای خداوند قربانی کند و مذهب نیز از جمله چیزهایی است که باید قربانی شود، تا شخص به مقام تسلیم برسد:
رخ بگردان ز کیش و قربان شو!
بگذر از ملت و مسلمان شو!
(همان، کمالنامه، ص 149)
ازاینروست که خواجو به ما توصیه میکند که در دین متوقف نشویم و از طریقِ «کفر ورزیدن به دین»، خود را به خدا نزدیک کنیم. این کفر که پس از ایمان میآید، کفری ارجمند است و به معنی رها کردنِ «داشتههای ایمانیِ خود» و در نهایتِ نیاز و فقر و شکستهدلی، تسلیمِ خدا شدن است:
بندگی پیشِ بنده سلطانی است
کافری غایتِ مسلمانی است
(همان، ص 138)
نتیجۀ این سخنان آن است که ایمان راستین هیچگونه بتی را برنمیتابد، از جمله «بتِ دین» را. تبدیل کردنِ دین به هدف یعنی «پرستیدنِ دین» و آن را بر جایگاه خدایی نشاندن و این عین بتپرستی است؛ به همین مناسبت خواجوی کرمانی «ایمان» را «ترکِ دینپرستی» میداند:
مکن گر هوشیاری ترکِ مستی
که ایمان چیست؟ ترکِ دینپرستی
(خمسۀ خواجوی کرمانی، گل و نوروز، ص 617)
و سخن آخر آنکه خواجو به ما میگوید: دست از دینپرستی بردارید و خدا را بپرستید:
کفر بُوَد مذهبِ ایمانپرست
درگذر از مذهب و یزدان پرست!
(همان، روضهالانوار، ص 74).
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
Audio
🎙 سخنرانی #مرتضی_مردیها با عنوان «چه باید کرد؟» در جمعی از دانشجویان دانشگاه پلی تکنیک | ۹ اسفند ۱۳۹۵
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
سخنرانی دکتر #مهدی_گلشنی در همایش شماره ۲۱ ژرفا با عنوان «سرگذشت کیهانشناسی ؛ از فیزیک تا متافیزیک» | ۱۷ اسفندماه ۱۳۹۵ | دانشگاه صنعتی شریف
صوت و فیلم این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/1SNfMd
🌾 @sedanet
صوت و فیلم این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/1SNfMd
🌾 @sedanet
☘️ از تنهایی مگریز!
«از تنهایی مگریز! به تنهایی مگریز!
گهگاه آنرا بجوی و تحمل کُن.
و به آرامش خاطر مجالی ده!»
(مارگوت بیکل، ترجمه احمد شاملو)
چیزهایی در این دنیا هستند که تنها زمانی که به جدال و پیکار با آنان نرویم، میتوانیم از گزندشان مصون بمانیم. پیروزی در برخی عرصهها، محصول پرهیز از تقلا و کشمکش است.
اگر دوست داریم پروانهی زیبایی که در گشت و گذار میان گلها است، بر آستین ما بنشیند، بهترین راه آن است که دست روی دست بگذاریم و هیچ کاری نکنیم.
اگر میخواهیم برکهی گِلآلودی را زلال ببینیم، بهترین کار این است که به تماشا کردن بسنده کنیم.
در رابطه با تنهایی و دلتنگی هم گویا، وضع به همین منوال است.
پادزهر تنهایی و دلتنگی، پذیرفتن و تقلا نکردن است. همین است زندگی. تنهایی و دلتنگی، همزاد ماست و از آنها گریزی نداریم. بهتر آن است که با همزادان خود صلح کنیم و از در آشتی درآییم.
هر چه در برابر تنهایی و دلتنگی، دچار خودباختگی و آسیمهسری شویم، ضربهپذیرتر شده و بیشتر زخم بر میداریم.
حتی برای گریز از تنهایی، پی همصحبت و رفیق نگردیم. تنهایی و دلتنگیمان را تماشا کنیم و اجازه دهیم مانند نسیمی سر به هوا، به هر کنج و زاویهای از روح ما، سَرک بکَشد.
تقلایی در بستن دریچهها نکنیم. اجازه دهیم این باد، در ما بوزد. از شاخهها بیاموزیم.
«جهان را با آغوش باز بپذیرید.
اگر جهان را این گونه بپذیرید...
شما چون کودکی کوچک خواهید بود.
آیا میتوانید بدنتان را همانند نوزادان دوباره نرم و انعطافپذیر کنید؟...
آیا میتوانید در برخورد با مسائل مهم و حیاتی زندگی هیچ دخالتی نکنید
و اجازه دهید آن چه باید، رخ بدهد؟
فرزانه تسلیم آن چیزی است که لحظهی حال برای او به ارمغان میآورد...
جاری همچون یخ در حال آب شدن.
شکلپذیر چون تکهای چوب.
پذیرا همچون درهها.
زلال همچون آب.
آیا برای انتظار کشیدن شکیبایید
تا زمانی که گلتان تهنشین شود و تنها آب زلال باقی بماند؟
آیا میتوانید بیحرکت باقی بمانید
تا زمانی که عمل مناسب خود به خود رخ دهد؟
فرزانه در جستجوی رضایت خاطر نیست.
نه در جستجوست، نه انتظار میکشد.
او حاضر است؛ آماده برای خوشآمدگویی به هر چیز....
با اجازه دادن به رخدادها، همانگونه که رخ میدهند
و دخالت نکردن در جریان روی دادنشان،
فرزانگی پدیدار میشود.
انسانهای عادی تنهایی را دوست ندارند
در حالی که فرزانه، تنهایی را به کار میگیرد.
او در تنهایی درک میکند
که با هستی یگانه است.»
(تائوت چینگ، لائوتزو، ترجمه فرشید قهرمانی)
«در گریز از تنهایی و جدا افتادگی به دوست داشتن پناه میبری و آن گاه که دوست داشتن را یافتی آن را با هراسِ از کف دادنش، از هراس تنهایی و جداافتادگی، رنجآورش میکنی و سرانجام نیز از دست میدهیاش. احمقانه است اما تو از ترس تنها ماندن، تنها میمانی و گاه ته دلت حتی میترسی که قطعه گم شدهات را پیدا کنی که مبادا دوباره گمش کنی. تو از تنها ماندن میترسی و از همین رو تنها میمانی.»
(در جستجوی قطعه گمشده، شل سیلور استاین، ترجمه رضی خدادادی)
«اگر نتوانیم تنهاییمان را در آغوش کشیم، از دیگری به عنوان سپری در برابر انزوا سود خواهیم جست. تنها زمانی که فرد بتواند همچون شاهین بینیاز از حضور دیگری- زندگی کند، توانایی عشق ورزیدن خواهد یافت.»
(وقتی نیچه گریست، اروین یالوم، ترجمه سپیده حبیب)
«تنهایی بیماریی است که تنها در صورتی از آن شفا مییابیم که بگذاریم هرآنچه میخواهد بکند و به خصوص در پی علاج آن برنیاییم، در هیچ کجا... همواره از آنهایی بیم دارم که تنها بودن را تاب نمیآورند و از زندگی مشترک و کار و دوستی و حتی ابلیس چیزی را میخواهند که حتی زندگی مشترک و کار و دوستی و نه ابلیس قادر به دادن آن نیستند و آن محافظت در برابر خودشان است.... و اطمینان از این حقیقت که هیچگاه با حقیقت تنهای زندگی خویش، سر و کاری نداشته باشند. این مردمان درخور همنشینی نیستند. ناتوانی آنها در تنها بودن، ایشان را به تنهاترین مردمان دنیا تبدیل میکند.»(فرسودگی، کریستین بوبن، ترجمه پیروز سیّار)
✍️ صدیق قطبی
🌾 @sedanet | @sedigh_63
«از تنهایی مگریز! به تنهایی مگریز!
گهگاه آنرا بجوی و تحمل کُن.
و به آرامش خاطر مجالی ده!»
(مارگوت بیکل، ترجمه احمد شاملو)
چیزهایی در این دنیا هستند که تنها زمانی که به جدال و پیکار با آنان نرویم، میتوانیم از گزندشان مصون بمانیم. پیروزی در برخی عرصهها، محصول پرهیز از تقلا و کشمکش است.
اگر دوست داریم پروانهی زیبایی که در گشت و گذار میان گلها است، بر آستین ما بنشیند، بهترین راه آن است که دست روی دست بگذاریم و هیچ کاری نکنیم.
اگر میخواهیم برکهی گِلآلودی را زلال ببینیم، بهترین کار این است که به تماشا کردن بسنده کنیم.
در رابطه با تنهایی و دلتنگی هم گویا، وضع به همین منوال است.
پادزهر تنهایی و دلتنگی، پذیرفتن و تقلا نکردن است. همین است زندگی. تنهایی و دلتنگی، همزاد ماست و از آنها گریزی نداریم. بهتر آن است که با همزادان خود صلح کنیم و از در آشتی درآییم.
هر چه در برابر تنهایی و دلتنگی، دچار خودباختگی و آسیمهسری شویم، ضربهپذیرتر شده و بیشتر زخم بر میداریم.
حتی برای گریز از تنهایی، پی همصحبت و رفیق نگردیم. تنهایی و دلتنگیمان را تماشا کنیم و اجازه دهیم مانند نسیمی سر به هوا، به هر کنج و زاویهای از روح ما، سَرک بکَشد.
تقلایی در بستن دریچهها نکنیم. اجازه دهیم این باد، در ما بوزد. از شاخهها بیاموزیم.
«جهان را با آغوش باز بپذیرید.
اگر جهان را این گونه بپذیرید...
شما چون کودکی کوچک خواهید بود.
آیا میتوانید بدنتان را همانند نوزادان دوباره نرم و انعطافپذیر کنید؟...
آیا میتوانید در برخورد با مسائل مهم و حیاتی زندگی هیچ دخالتی نکنید
و اجازه دهید آن چه باید، رخ بدهد؟
فرزانه تسلیم آن چیزی است که لحظهی حال برای او به ارمغان میآورد...
جاری همچون یخ در حال آب شدن.
شکلپذیر چون تکهای چوب.
پذیرا همچون درهها.
زلال همچون آب.
آیا برای انتظار کشیدن شکیبایید
تا زمانی که گلتان تهنشین شود و تنها آب زلال باقی بماند؟
آیا میتوانید بیحرکت باقی بمانید
تا زمانی که عمل مناسب خود به خود رخ دهد؟
فرزانه در جستجوی رضایت خاطر نیست.
نه در جستجوست، نه انتظار میکشد.
او حاضر است؛ آماده برای خوشآمدگویی به هر چیز....
با اجازه دادن به رخدادها، همانگونه که رخ میدهند
و دخالت نکردن در جریان روی دادنشان،
فرزانگی پدیدار میشود.
انسانهای عادی تنهایی را دوست ندارند
در حالی که فرزانه، تنهایی را به کار میگیرد.
او در تنهایی درک میکند
که با هستی یگانه است.»
(تائوت چینگ، لائوتزو، ترجمه فرشید قهرمانی)
«در گریز از تنهایی و جدا افتادگی به دوست داشتن پناه میبری و آن گاه که دوست داشتن را یافتی آن را با هراسِ از کف دادنش، از هراس تنهایی و جداافتادگی، رنجآورش میکنی و سرانجام نیز از دست میدهیاش. احمقانه است اما تو از ترس تنها ماندن، تنها میمانی و گاه ته دلت حتی میترسی که قطعه گم شدهات را پیدا کنی که مبادا دوباره گمش کنی. تو از تنها ماندن میترسی و از همین رو تنها میمانی.»
(در جستجوی قطعه گمشده، شل سیلور استاین، ترجمه رضی خدادادی)
«اگر نتوانیم تنهاییمان را در آغوش کشیم، از دیگری به عنوان سپری در برابر انزوا سود خواهیم جست. تنها زمانی که فرد بتواند همچون شاهین بینیاز از حضور دیگری- زندگی کند، توانایی عشق ورزیدن خواهد یافت.»
(وقتی نیچه گریست، اروین یالوم، ترجمه سپیده حبیب)
«تنهایی بیماریی است که تنها در صورتی از آن شفا مییابیم که بگذاریم هرآنچه میخواهد بکند و به خصوص در پی علاج آن برنیاییم، در هیچ کجا... همواره از آنهایی بیم دارم که تنها بودن را تاب نمیآورند و از زندگی مشترک و کار و دوستی و حتی ابلیس چیزی را میخواهند که حتی زندگی مشترک و کار و دوستی و نه ابلیس قادر به دادن آن نیستند و آن محافظت در برابر خودشان است.... و اطمینان از این حقیقت که هیچگاه با حقیقت تنهای زندگی خویش، سر و کاری نداشته باشند. این مردمان درخور همنشینی نیستند. ناتوانی آنها در تنها بودن، ایشان را به تنهاترین مردمان دنیا تبدیل میکند.»(فرسودگی، کریستین بوبن، ترجمه پیروز سیّار)
✍️ صدیق قطبی
🌾 @sedanet | @sedigh_63
🎥 معرفی فیلم
نام فیلم: Detachment 2011
کارگردان: Tony Kaye
محصول کشور: آمریکا
هِنری، معلم جوانی ست که به شکل موقت وارد مدرسه ای می شود. او در عین حال که با دانش آموزان کلاسش مشکل دارد، در زندگی شخصی هم اوضاعش چندان مناسب نیست. این فیلم با بازی خوب Adrien Brody، تلاش میکند مشکلات و دغدغه های یک انسان اخلاقی را به تصویر بکشد...
🌾 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8292055492/detachment.jpg
نام فیلم: Detachment 2011
کارگردان: Tony Kaye
محصول کشور: آمریکا
هِنری، معلم جوانی ست که به شکل موقت وارد مدرسه ای می شود. او در عین حال که با دانش آموزان کلاسش مشکل دارد، در زندگی شخصی هم اوضاعش چندان مناسب نیست. این فیلم با بازی خوب Adrien Brody، تلاش میکند مشکلات و دغدغه های یک انسان اخلاقی را به تصویر بکشد...
🌾 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8292055492/detachment.jpg
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 قسمتی از سخنان رحیم میدانی و محمد درویش پیرامون بحران آب
شرایط بحرانی آب کشور 140 برابر شرایط بحرانیای است که اتحادیه اروپا آن را تعریف کرده است.
🌾 @sedanet
شرایط بحرانی آب کشور 140 برابر شرایط بحرانیای است که اتحادیه اروپا آن را تعریف کرده است.
🌾 @sedanet
☘️ سخنرانی #تورج_دریایی با عنوان گذر از دو قرن سکوت
برخورد ایرانیان با سقوط ساسانیان و پیامدهای آن
دانشگاه تورنتو | ۱۶ اسفند ۹۳
صوت و فیلم این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/bDibRE
🌾 @sedanet
برخورد ایرانیان با سقوط ساسانیان و پیامدهای آن
دانشگاه تورنتو | ۱۶ اسفند ۹۳
صوت و فیلم این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/bDibRE
🌾 @sedanet
☘️ فقه اسلامی و کُمیت لنگ روشنفکران دینی
درج نخست در شماره ششم نشریه تقریرات
به مناسبت چهارمین سال درگذشت استاد احمد قابل، جمعی از دانشجویان و اصحاب فرهنگ در شیراز، #عمادالدین_باقی را به محفل خویش دعوت کردند. او در سخنرانی خود در این محفل، با عنوان«ظرفیتهای فقه اسلامی و چالش حقوق بشری» مواجههی فقه اسلامی را با قوانین حقوق بشری به بحث گذاشته است. وی از دانش اصول فقه دفاع میکند و آنرا برای قوانین بشری جدید نیز راهگشا میداند. او بر این باور است که علم اصول نمیباید منحصر در دانش فقه گردد؛ زیرا قابلیت تعمیم به پارهای از شاخههای دیگر علوم را دارد. عمادالدین باقی در این سخنرانی، انتقادهایی نیز بر منکران و تحقیر کنندگان فقه اسلامی وارد میکند. او انگشت انتقاد را به سمت بعضی از روشنفکران دینی نشانه میرود؛ بدون اینکه نامی از آنها ببرد.
به گمان من فقه اسلامی این امکان و ظرفیت را دارد که بتواند با حقوق بشر، حداقل به عدم تضاد برسد. در بحث دین و حقوق بشر چند رویکرد وجود دارد. یکم، رویکرد ادغامی است. برخی به گونهای سخن می گویند که گویی حقوق بشر، عبارهٌ اُخرای دین اسلام است اما اصلاً اینطور نیست. قائل به اینهمانی بودن دین و حقوق بشر، نظریه ای غلو آمیز است. دوم؛ رویکرد تضاد است. بخشی از آنها لائیک های بنیادگرا هستند برخی هم سنتیهای بنیاد گرا که قائل به تضادند. سوم؛ نظریه نظریه سازگاری است که تلاش می کند این دو را سازگار کند. رویکرد من گرچه شباهت به سومی دارد اما اگر بخواهم دقیق تر تقسیم بندی کنم می توانم بگویم رویکرد چهارمی است که در پی نشان دادن عدم تضاد است. معتقدم که اگر عدم تضاد را احراز کنیم میتوانیم راه را برای پیشرفت حقوق بشر باز کنیم. از اینجا به بعد دیگر نه به عنوان کسی که حوزه مطالعاتیاش فقه و معارف اسلامی و حقوق بشر بوده، بلکه به عنوان یک دانش آموز جامعه شناسی عرض می کنم که اگر کسی دغدغه پیشرفت حقوق بشر را داشته باشد اگر قائل به نگاه تضادی باشد، هیچ خدمتی به پیشرفت حقوق بشر نکرده است. نتیجه چنین آرائی این است که افکار عمومی و جامعه مذهبی و سنتی را علیه حقوق بشر بشوراند و تهییج کند و مردم با حقوق بشر احساس بیگانگی کنند. احساس کنند که حقوق بشر آمده که دین و اخلاق را از اینها بگیرد. این رویکردها سدی در برابر حقوق بشر ایجاد کرده و هم دین را زمین گیر میکند و هم حقوق بشر را. اما رویکرد عدم تضاد، برای پیشرفت حقوق بشر تسهیل کننده است. در قرآن و در فقه اسلامی این ظرفیت برای نشان دادن عدم تضاد وجود دارد و چه به عنوان یک مسلمان، چه به عنوان یک ایرانی و چه به عنوان یک باورمند به حقوق بشر باید از این ظرفیت ها بهره ببریم...
صوت و متن کامل👇
✨ → goo.gl/MfVnc3
🌾 @sedanet
درج نخست در شماره ششم نشریه تقریرات
به مناسبت چهارمین سال درگذشت استاد احمد قابل، جمعی از دانشجویان و اصحاب فرهنگ در شیراز، #عمادالدین_باقی را به محفل خویش دعوت کردند. او در سخنرانی خود در این محفل، با عنوان«ظرفیتهای فقه اسلامی و چالش حقوق بشری» مواجههی فقه اسلامی را با قوانین حقوق بشری به بحث گذاشته است. وی از دانش اصول فقه دفاع میکند و آنرا برای قوانین بشری جدید نیز راهگشا میداند. او بر این باور است که علم اصول نمیباید منحصر در دانش فقه گردد؛ زیرا قابلیت تعمیم به پارهای از شاخههای دیگر علوم را دارد. عمادالدین باقی در این سخنرانی، انتقادهایی نیز بر منکران و تحقیر کنندگان فقه اسلامی وارد میکند. او انگشت انتقاد را به سمت بعضی از روشنفکران دینی نشانه میرود؛ بدون اینکه نامی از آنها ببرد.
به گمان من فقه اسلامی این امکان و ظرفیت را دارد که بتواند با حقوق بشر، حداقل به عدم تضاد برسد. در بحث دین و حقوق بشر چند رویکرد وجود دارد. یکم، رویکرد ادغامی است. برخی به گونهای سخن می گویند که گویی حقوق بشر، عبارهٌ اُخرای دین اسلام است اما اصلاً اینطور نیست. قائل به اینهمانی بودن دین و حقوق بشر، نظریه ای غلو آمیز است. دوم؛ رویکرد تضاد است. بخشی از آنها لائیک های بنیادگرا هستند برخی هم سنتیهای بنیاد گرا که قائل به تضادند. سوم؛ نظریه نظریه سازگاری است که تلاش می کند این دو را سازگار کند. رویکرد من گرچه شباهت به سومی دارد اما اگر بخواهم دقیق تر تقسیم بندی کنم می توانم بگویم رویکرد چهارمی است که در پی نشان دادن عدم تضاد است. معتقدم که اگر عدم تضاد را احراز کنیم میتوانیم راه را برای پیشرفت حقوق بشر باز کنیم. از اینجا به بعد دیگر نه به عنوان کسی که حوزه مطالعاتیاش فقه و معارف اسلامی و حقوق بشر بوده، بلکه به عنوان یک دانش آموز جامعه شناسی عرض می کنم که اگر کسی دغدغه پیشرفت حقوق بشر را داشته باشد اگر قائل به نگاه تضادی باشد، هیچ خدمتی به پیشرفت حقوق بشر نکرده است. نتیجه چنین آرائی این است که افکار عمومی و جامعه مذهبی و سنتی را علیه حقوق بشر بشوراند و تهییج کند و مردم با حقوق بشر احساس بیگانگی کنند. احساس کنند که حقوق بشر آمده که دین و اخلاق را از اینها بگیرد. این رویکردها سدی در برابر حقوق بشر ایجاد کرده و هم دین را زمین گیر میکند و هم حقوق بشر را. اما رویکرد عدم تضاد، برای پیشرفت حقوق بشر تسهیل کننده است. در قرآن و در فقه اسلامی این ظرفیت برای نشان دادن عدم تضاد وجود دارد و چه به عنوان یک مسلمان، چه به عنوان یک ایرانی و چه به عنوان یک باورمند به حقوق بشر باید از این ظرفیت ها بهره ببریم...
صوت و متن کامل👇
✨ → goo.gl/MfVnc3
🌾 @sedanet
صدانت
فقه اسلامی و کُمیت لنگ روشنفکران دینی • صدانت
به گمان من فقه اسلامی این امکان و ظرفیت را دارد که بتواند با حقوق بشر، حداقل به عدم تضاد برسد. در بحث دین و حقوق بشر چند رویکرد وجود دارد. یکم، رویکرد...
☘️ روشنفکران از خودشیفتگی دست بردارند
✍️ #مصطفی_ملکیان
راهکارم این است که روشنفکران دست از خودشیفتگی بردارند که بگویند حق پیش من است و لاغیر. همچنین از پیشداوری نسبت به سایر روشنفکران، تعصب نسبت به جناح و اردوگاه فکری خودشان و جزم و جمود دست بردارند و به مدارا رو کنند. همه این راهکارها روانشناختی و اخلاقی است و تشکیل هیچ نهادی لازم نیست. اگر این خودشیفتگی از بین برود آنوقت ملکیان میداند که به آرای دکتر سروش نیازمند است، دکتر سروش میداند که به آرای بابک احمدی نیازمند است، بابک احمدی میداند که به آرای مراد فرهادپور نیازمند است و … مرادم این است که همه متوجه میشویم که به هم نیازمند هستیم.
من به نوبه خودم، افتخار میکنم که از آرای روشنفکران متکثر و متنوعی مانند محمدرضا نیکفر، مراد فرهادپور، بابک احمدی، عبدالکریم سروش، آرش نراقی، مجتهد شبستری، ابوالقاسم فنایی، مراد ثقفی، علی میرسپاسی، خشایار دیهیمی و بسا روشنفکران دیگر استفاده میکنم. خودشیفتگی هرجا که باشد لطمه زننده است، هم به خود شخص خودشیفته و هم به کسانی که تحت تأثیر اقوال و افعال شخص خودشیفته قرار میگیرند. اما اگر دست از خودشیفتگی برنداریم بالمآل معامله باخت ـ باخت داریم و به شرط اینکه اردوگاه نداشته باشیم و از تعابیر جبهههای جنگ استفاده نکنیم، میتوانیم این معامله باخت ـ باخت را به مهامله برد ـ برد تبدیل کنیم.
گفتو گو مصطفی ملکیان با روزنامه شرق به تاریخ ۱۳۸۹/۰۳/۱۷
متن کامل👇
✨ → goo.gl/A9nFzb
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
✍️ #مصطفی_ملکیان
راهکارم این است که روشنفکران دست از خودشیفتگی بردارند که بگویند حق پیش من است و لاغیر. همچنین از پیشداوری نسبت به سایر روشنفکران، تعصب نسبت به جناح و اردوگاه فکری خودشان و جزم و جمود دست بردارند و به مدارا رو کنند. همه این راهکارها روانشناختی و اخلاقی است و تشکیل هیچ نهادی لازم نیست. اگر این خودشیفتگی از بین برود آنوقت ملکیان میداند که به آرای دکتر سروش نیازمند است، دکتر سروش میداند که به آرای بابک احمدی نیازمند است، بابک احمدی میداند که به آرای مراد فرهادپور نیازمند است و … مرادم این است که همه متوجه میشویم که به هم نیازمند هستیم.
من به نوبه خودم، افتخار میکنم که از آرای روشنفکران متکثر و متنوعی مانند محمدرضا نیکفر، مراد فرهادپور، بابک احمدی، عبدالکریم سروش، آرش نراقی، مجتهد شبستری، ابوالقاسم فنایی، مراد ثقفی، علی میرسپاسی، خشایار دیهیمی و بسا روشنفکران دیگر استفاده میکنم. خودشیفتگی هرجا که باشد لطمه زننده است، هم به خود شخص خودشیفته و هم به کسانی که تحت تأثیر اقوال و افعال شخص خودشیفته قرار میگیرند. اما اگر دست از خودشیفتگی برنداریم بالمآل معامله باخت ـ باخت داریم و به شرط اینکه اردوگاه نداشته باشیم و از تعابیر جبهههای جنگ استفاده نکنیم، میتوانیم این معامله باخت ـ باخت را به مهامله برد ـ برد تبدیل کنیم.
گفتو گو مصطفی ملکیان با روزنامه شرق به تاریخ ۱۳۸۹/۰۳/۱۷
متن کامل👇
✨ → goo.gl/A9nFzb
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
صدانت
مصطفی ملکیان : روشنفکران از خودشیفتگی دست بردارند • صدانت
مصطفی ملکیان : روشنفکران از خودشیفتگی دست بردارند | راهکارم این است که روشنفکران دست از خودشیفتگی بردارند که بگویند حق پیش من است و لاغیر. همچنین از ...
☘️ درسگفتار های «موانع سلوک معنوی در منطق الطیر عطار» از #ایرج_شهبازی | فرهنگسرای ملل | صوت | 6 جلسه
✨ → goo.gl/LVc8Iz
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
✨ → goo.gl/LVc8Iz
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
☘️ «فلسفه» به مثابهٔ توانایی «تردید» و پیوند آن با «صلح» و «جوانی»
✍️ نویسنده: مسعود #زنجانی
⚡️ صدانت: «شادمانی و جوانی در فلسفهٔ باستانی» و «پیوند فلسفه و صلح» عنوان دو سخنرانی (مجموعاً ۶۰ دقیقه) از مسعود زنجانی است که به ترتیب در آبانماه سال گذشته به مناسبت روز جهانی فلسفه، و در بیستم فروردینماه امسال در کارگاه منظومهٔ فرهنگ صلح، در کمیسیون ملی یونسکو، ایراد شده است. این دو سخنرانی ـ چنانکه در آغاز سخنرانی دوم تأکید میشود ـ در پیوند با یکدیگر هستند. در واقع، گفتار دوم در ادامهٔ بحثِ پایانیِ گفتار اول و با ارجاع به مفهوم «نظربازی» در شعر و اندیشهٔ حافظ آغاز میگردد. یادداشت کوتاه زیر نگاشتهٔ ایشان به مناسبت انتشار فایل صوتی این دو سخنرانی در صدانت است.
«نظربازی» را به لحاظ فلسفی میتوان به «چشماندازگرایی» (perspectivism) تعبیر کرد که خود ریشه در «تردیدگرایی» (scepticism) دارد. بر این پایه، «تردیدگرایی»، را میتوان، در یک تحلیلِ فلسفی، عیار و معیارِ جوانی برشمرد (گفتار اول)؛ چنانکه در تحلیلی دیگر، میتوان آن را نگرشِ حامی و حاملِ صلح دانست. (گفتار دوم) در همین چارچوبِ تحلیلی و افقِ تفسیری، در کنار «هنرِ تردید» میتوان و میباید از «فضیلتِ ترس» نیز در پیوند با فرهنگ صلح، سخن به میان میآورد. (انتهای گفتار دوم)
اما با یادآوری اینکه «تردیدگرایی» جزءِ مؤلّفهٔ «تفکّر نقّادانه» یا «تفکّر فلسفی» است، آنگاه میتوان پیوندِ درونی میان «جوانی» و «صلح» و «فلسفه» را آشکار کرد. از این منظر، صلحْ تواناییِ جوانان، یعنی جوانفکران، (نظربازان / تردیدگرایان) است؛ توانایی کسانی چون سقراط است که حتی در واپسینْ ساعاتِ حیاتشان نیز پروای حقیقت داشتهاند و در کانونیترین اعتقاداتِ خود - مانند اعتقاد به حیات پس از مرگ - تردید کرده و در جستجوی حقیقت به گفتگو با دگراندیشان نشستهاند. میتوان گفت سقراط از دولتِ فلسفه (تواناییِ تردید) هماره جوان بود، و بدین معنا، در اوجِ جوانی نیز بدرود حیات گفت. (محاورهٔ فایدون افلاطون)
از سوی دیگر، جنگْ نیز، هماره، رهاوردِ پیران، یعنی خشکفکران، (مدّعیان / جزمیتگرایان) است؛ کسانی مثل کرئون که توان به رسمیتشناختنِ تفاوتها و تضادها را ندارند، و به تعبیر پسرش هایمون، نمیتوانند بپذیرند که ممکن است دو نفر (دو گروه / دو فرهنگ)، همزمان، بر حق باشند و بهرهای از حقیقت داشته باشند. اما تاریخ به ما میگوید که کرئونها که اسیر نادانی و خودبینی اند، دولتِ درونیشان مستعجل است و عاقبت باید بر بیابان و برهوت حُکم برانند. (تراژدی آنتیگونه سوفوکلس)
اگر نیک بنگریم، مهمترین مانعِ صلح و دوستی و رواداری در دنیای ما چیزی جز جزمیتگرایی (dogmatism) نیست. تاریخ به ما میگوید جزمیت و اَشکال مختلفِ تصلّب و تعصّب است که همیشه آتش جنگ و خشونت را در دنیا شعلهور کرده است. و همو میگوید که تردیدگرایی، تنها، پادزهرِ جزمیتگرایی است، زیرا آتش جمود و جزمیت جز با بارانِ تردید و پرسش فرو نمینشیند.
حقّانیت و ضرورتِ فلسفه نیز برای دنیای ما، در نقش مؤثّر آن در مَدَد رساندن به همزیستیِ صلحآمیز از طریقِ پرورش توان تردید و زیستن علیرغم تردید است. فلسفه «عشق به دانایی» است، اما تنها کسانی شایستهٔ این عشق خواهند بود که ابتدا توانِ تردید به «دانستهها»ی خویش را داشته باشند. باری، تردید ویژگی انسانهای خردمند و شرافتمند است. شجاعتهای ارجمند و جسارتهای ارزشمند انسانهای بزرگ ریشه در توان تردید و ترس آنها از حقیقت دارد. از این رو، باید گفت: «صلح جهانی٬ بیش و پیش از هر چیز، نیازمند به تدبیرگرانِ تردیدگرا است»
اجـرام که ساکنان این ایواننـد
اسـبــاب تـردّد خـردمــنـداننـد
هان تاسر رشتهٔ خِرد گم نکنی
کـانـان که مُدبّرند سـرگرداننـد
(خیـام)
صوت و گزارشی از سخنرانی ها در صدانت👇
✨ → goo.gl/YDHci8
صوت سخنرانی ها در تلگرام:
صوت سخنرانی اول 👇
✨ → https://t.me/vivaphilosophy/561
صوت سخنرانی دوم 👇
✨ → https://t.me/vivaphilosophy/715
🌾 @vivaphilosophy | @sedanet
✍️ نویسنده: مسعود #زنجانی
⚡️ صدانت: «شادمانی و جوانی در فلسفهٔ باستانی» و «پیوند فلسفه و صلح» عنوان دو سخنرانی (مجموعاً ۶۰ دقیقه) از مسعود زنجانی است که به ترتیب در آبانماه سال گذشته به مناسبت روز جهانی فلسفه، و در بیستم فروردینماه امسال در کارگاه منظومهٔ فرهنگ صلح، در کمیسیون ملی یونسکو، ایراد شده است. این دو سخنرانی ـ چنانکه در آغاز سخنرانی دوم تأکید میشود ـ در پیوند با یکدیگر هستند. در واقع، گفتار دوم در ادامهٔ بحثِ پایانیِ گفتار اول و با ارجاع به مفهوم «نظربازی» در شعر و اندیشهٔ حافظ آغاز میگردد. یادداشت کوتاه زیر نگاشتهٔ ایشان به مناسبت انتشار فایل صوتی این دو سخنرانی در صدانت است.
«نظربازی» را به لحاظ فلسفی میتوان به «چشماندازگرایی» (perspectivism) تعبیر کرد که خود ریشه در «تردیدگرایی» (scepticism) دارد. بر این پایه، «تردیدگرایی»، را میتوان، در یک تحلیلِ فلسفی، عیار و معیارِ جوانی برشمرد (گفتار اول)؛ چنانکه در تحلیلی دیگر، میتوان آن را نگرشِ حامی و حاملِ صلح دانست. (گفتار دوم) در همین چارچوبِ تحلیلی و افقِ تفسیری، در کنار «هنرِ تردید» میتوان و میباید از «فضیلتِ ترس» نیز در پیوند با فرهنگ صلح، سخن به میان میآورد. (انتهای گفتار دوم)
اما با یادآوری اینکه «تردیدگرایی» جزءِ مؤلّفهٔ «تفکّر نقّادانه» یا «تفکّر فلسفی» است، آنگاه میتوان پیوندِ درونی میان «جوانی» و «صلح» و «فلسفه» را آشکار کرد. از این منظر، صلحْ تواناییِ جوانان، یعنی جوانفکران، (نظربازان / تردیدگرایان) است؛ توانایی کسانی چون سقراط است که حتی در واپسینْ ساعاتِ حیاتشان نیز پروای حقیقت داشتهاند و در کانونیترین اعتقاداتِ خود - مانند اعتقاد به حیات پس از مرگ - تردید کرده و در جستجوی حقیقت به گفتگو با دگراندیشان نشستهاند. میتوان گفت سقراط از دولتِ فلسفه (تواناییِ تردید) هماره جوان بود، و بدین معنا، در اوجِ جوانی نیز بدرود حیات گفت. (محاورهٔ فایدون افلاطون)
از سوی دیگر، جنگْ نیز، هماره، رهاوردِ پیران، یعنی خشکفکران، (مدّعیان / جزمیتگرایان) است؛ کسانی مثل کرئون که توان به رسمیتشناختنِ تفاوتها و تضادها را ندارند، و به تعبیر پسرش هایمون، نمیتوانند بپذیرند که ممکن است دو نفر (دو گروه / دو فرهنگ)، همزمان، بر حق باشند و بهرهای از حقیقت داشته باشند. اما تاریخ به ما میگوید که کرئونها که اسیر نادانی و خودبینی اند، دولتِ درونیشان مستعجل است و عاقبت باید بر بیابان و برهوت حُکم برانند. (تراژدی آنتیگونه سوفوکلس)
اگر نیک بنگریم، مهمترین مانعِ صلح و دوستی و رواداری در دنیای ما چیزی جز جزمیتگرایی (dogmatism) نیست. تاریخ به ما میگوید جزمیت و اَشکال مختلفِ تصلّب و تعصّب است که همیشه آتش جنگ و خشونت را در دنیا شعلهور کرده است. و همو میگوید که تردیدگرایی، تنها، پادزهرِ جزمیتگرایی است، زیرا آتش جمود و جزمیت جز با بارانِ تردید و پرسش فرو نمینشیند.
حقّانیت و ضرورتِ فلسفه نیز برای دنیای ما، در نقش مؤثّر آن در مَدَد رساندن به همزیستیِ صلحآمیز از طریقِ پرورش توان تردید و زیستن علیرغم تردید است. فلسفه «عشق به دانایی» است، اما تنها کسانی شایستهٔ این عشق خواهند بود که ابتدا توانِ تردید به «دانستهها»ی خویش را داشته باشند. باری، تردید ویژگی انسانهای خردمند و شرافتمند است. شجاعتهای ارجمند و جسارتهای ارزشمند انسانهای بزرگ ریشه در توان تردید و ترس آنها از حقیقت دارد. از این رو، باید گفت: «صلح جهانی٬ بیش و پیش از هر چیز، نیازمند به تدبیرگرانِ تردیدگرا است»
اجـرام که ساکنان این ایواننـد
اسـبــاب تـردّد خـردمــنـداننـد
هان تاسر رشتهٔ خِرد گم نکنی
کـانـان که مُدبّرند سـرگرداننـد
(خیـام)
صوت و گزارشی از سخنرانی ها در صدانت👇
✨ → goo.gl/YDHci8
صوت سخنرانی ها در تلگرام:
صوت سخنرانی اول 👇
✨ → https://t.me/vivaphilosophy/561
صوت سخنرانی دوم 👇
✨ → https://t.me/vivaphilosophy/715
🌾 @vivaphilosophy | @sedanet
صدانت
«فلسفه» به مثابهٔ توانایی «تردید» و پیوند آن با «صلح» و «جوانی» • صدانت
«فلسفه» به مثابهٔ توانایی «تردید» و پیوند آن با «صلح» و «جوانی» | مسعود زنجانی: «تردیدگرایی» جزءِ مؤلّفهٔ «تفکّر نقّادانه» یا «تفکّر فلسفی» است...
☘️ آیا نان و امنیت بر آزادی مقدم است؟
✍️ #آرش_نراقی
پرسش اصلی من در این نوشتار این است: آیا نان و امنیت بر آزادی مقدم است؟ این پرسش را نهایتا می توان به پرسش دیگری فروکاست: آیا آزادی از جمله مصادیق “حقوق بشر اساسی” است؟
هیچ کس نمی تواند از حقوق انسانی خود به نحو شایسته بهره مند شود مگر آنکه حداقلی از ضروریات لازم برای یک زندگی سالم و فعال را در اختیار داشته باشد. بنابراین، اگر انسان صاحب حقی باشد، لاجرم صاحب حق امنیت و معیشت هم هست. و این بدان معناست که این دو حق از جمله “حقوق اساسی” انسانها هستند. و چون این استدلال درباره هر انسانی صادق است، بنابراین می توانیم این حقوق را از جمله حقوق جهانشمول بدانیم.
رابطه میان “حق امنیت” و “حق معیشت” از یکسو، و “حق آزادی” از سوی دیگر را چگونه باید فهمید؟ فهم و تحلیل این رابطه از حیث سیاستگذاریهای کلان اجتماعی بسیار مهم است. اگر معلوم شود که “حق آزادی” برخلاف “حق امنیت” و “حق معیشت” از حقوق اساسی نیست، در آن صورت در مقام برنامه ریزی و سیاستگزاریهای کلان در کشورهای فقیر یا درحال توسعه باید تأمین امنیت و معیشت مردم را بر تأمین آزادیهای آنها مقدم داشت. دلیل آن روشن است: همانطور که پیشتر بیان شد، حقوق اساسی پیش شرط تحقق سایر حقوق انسانی است، و از این حیث تحقق آنها ولو به قیمت سایر حقوق انسانی الزامی است. یک حق اساسی را نمی توان به قیمت حق اساسی دیگر تعطیل کرد. اما در شرایطی که تحقق یک حق اساسی با تحقق یک حق غیر اساسی تزاحم می یابد، تحقق حق اساسی تقدم می یابد.
پاره ای از دانشمندان علوم سیاسی و کارشناسان امور توسعه، و نیز بسیاری از حاکمان خودکامه در گوشه و کنار جهان نسخه “تقدم امنیت و معیشت بر آزادی” را برای جوامع در حال توسعه توصیه می کنند. جهانگیر آموزگار، نماینده وقت ایران در بانک جهانی و مؤسسه بین المللی پول، به نمایندگی از پادشاه سابق ایران از آموزه تقدم حق معیشت بر آزادی در کشورهای جهان سوم دفاع می کرد. وی در همان دوران می نویسد:” در کشورهای جهان سوم که از فقر، بیسوادی گسترده و فاصله ای عظیم در توزیع ثروت و درآمدهای ملّی رنج می برند، تضمین آزادی مخالفان و ناراضیان [سیاسی] در قانون اساسی احیانا به اندازه رهایی از یاس، بیماری، و محرومیت مهم نباشد. توده های مردم بواقع بیشتر ترجیح می دهند که به جای واژه های توخالی، لقمه های بیشتری در دهان خود بگذارند، به جای هایدپارک ترجیح می دهند که مرکز بهداشت و درمان داشته باشند؛ به جای حق راهپیمایی دربرابر ادارات دولتی ترجیح می دهند که شغلی پردرآمد و ثابت داشته باشند. این تاخت زدنها ممکن است در چشم یک فرد تنزه طلب غربی مایوس کننده و درخور انتقاد جلوه کند، اما برای اکثریت دولت-ملتها ضروری و اجتناب ناپذیر است.
این ادعا خالی از قوتی نیست. انسانی که غم نان دارد، یا زندگی روزمره او در معرض تهدید مستمر جنگ، خشونت یا انواع ناامنی هاست، به آخرین چیزی که می اندیشد آزادی است. آزادی وقتی معنا می یابد که مردم از مخاطرات خوف و جوع تا حدی رسته باشند. در غیاب نان و امنیت نمی توان از حقوق مربوط به آزادیها بهره مند شد. و این بدان معناست که حق امنیت و حق معیشت بنیادی تر از حق آزادی است. به بیان دیگر، “حق امنیت” و “حق معیشت” از حقوق اساسی انسانهاست، اما “حق آزادی” از چنان منزلت بنیادینی بهره مند نیست.
به گمانم این سخن کاملا درستی است که پیش شرط بهره مندی از تمام انواع آزادیها بهره مندی از حق امنیت و معیشت است. اما از سوی دیگر، تحقق و تأمین حق امنیت و معیشت نیز تا حدی متوقف بر تحقق و تامین دست کم پاره ای از انواع آزادیهاست. قائلین به تقدم نان و امنیت بر آزادی، غالبا این نکته اخیر را نادیده می گیرند. به بیان دیگر، میان حق امنیت و معیشت از یکسو و حق آزادی از سوی دیگر نوعی رابطه متقابل اما نامتقارن وجود دارد...
از میان تمام انواع آزادیها، دست کم “آزادی یا حق مشارکت” را می توان از جمله مهمترین مصادیق “حقوق اساسی” انسانها بشمار آورد. مفهوم “حق مشارکت” در این سیاق دست کم سه وجه مهم دارد:
اول- من به عنوان یک شهروند یا عضو ی از جامعه باید حق انتخاب میان آن دسته از نهادها و سیاستهای اجتماعی را که با مقوله معیشت و امنیت سروکار دارد، داشته باشم- خصوصاً وقتی که عملکرد آن نهادها یا اجرای آن سیاستها مستقیماً زندگی مرا تحت تأثیر قرار می دهد.
دوم- حق مشارکت فقط وقتی معنا دارد که مشارکت من تأثیری واقعی بر جریان امور داشته باشد.اگر وجه اول و دوم را در کنار هم قرار دهیم مفهوم “مشارکت مؤثر” متولد می شود.
سوم- مفهوم “مشارکت” در اینجا اعم از مشارکت سیاسی است.
ادامه و متن کامل👇
✨ → goo.gl/rDaQsi
🌾 @sedanet | @arash_naraghi
✍️ #آرش_نراقی
پرسش اصلی من در این نوشتار این است: آیا نان و امنیت بر آزادی مقدم است؟ این پرسش را نهایتا می توان به پرسش دیگری فروکاست: آیا آزادی از جمله مصادیق “حقوق بشر اساسی” است؟
هیچ کس نمی تواند از حقوق انسانی خود به نحو شایسته بهره مند شود مگر آنکه حداقلی از ضروریات لازم برای یک زندگی سالم و فعال را در اختیار داشته باشد. بنابراین، اگر انسان صاحب حقی باشد، لاجرم صاحب حق امنیت و معیشت هم هست. و این بدان معناست که این دو حق از جمله “حقوق اساسی” انسانها هستند. و چون این استدلال درباره هر انسانی صادق است، بنابراین می توانیم این حقوق را از جمله حقوق جهانشمول بدانیم.
رابطه میان “حق امنیت” و “حق معیشت” از یکسو، و “حق آزادی” از سوی دیگر را چگونه باید فهمید؟ فهم و تحلیل این رابطه از حیث سیاستگذاریهای کلان اجتماعی بسیار مهم است. اگر معلوم شود که “حق آزادی” برخلاف “حق امنیت” و “حق معیشت” از حقوق اساسی نیست، در آن صورت در مقام برنامه ریزی و سیاستگزاریهای کلان در کشورهای فقیر یا درحال توسعه باید تأمین امنیت و معیشت مردم را بر تأمین آزادیهای آنها مقدم داشت. دلیل آن روشن است: همانطور که پیشتر بیان شد، حقوق اساسی پیش شرط تحقق سایر حقوق انسانی است، و از این حیث تحقق آنها ولو به قیمت سایر حقوق انسانی الزامی است. یک حق اساسی را نمی توان به قیمت حق اساسی دیگر تعطیل کرد. اما در شرایطی که تحقق یک حق اساسی با تحقق یک حق غیر اساسی تزاحم می یابد، تحقق حق اساسی تقدم می یابد.
پاره ای از دانشمندان علوم سیاسی و کارشناسان امور توسعه، و نیز بسیاری از حاکمان خودکامه در گوشه و کنار جهان نسخه “تقدم امنیت و معیشت بر آزادی” را برای جوامع در حال توسعه توصیه می کنند. جهانگیر آموزگار، نماینده وقت ایران در بانک جهانی و مؤسسه بین المللی پول، به نمایندگی از پادشاه سابق ایران از آموزه تقدم حق معیشت بر آزادی در کشورهای جهان سوم دفاع می کرد. وی در همان دوران می نویسد:” در کشورهای جهان سوم که از فقر، بیسوادی گسترده و فاصله ای عظیم در توزیع ثروت و درآمدهای ملّی رنج می برند، تضمین آزادی مخالفان و ناراضیان [سیاسی] در قانون اساسی احیانا به اندازه رهایی از یاس، بیماری، و محرومیت مهم نباشد. توده های مردم بواقع بیشتر ترجیح می دهند که به جای واژه های توخالی، لقمه های بیشتری در دهان خود بگذارند، به جای هایدپارک ترجیح می دهند که مرکز بهداشت و درمان داشته باشند؛ به جای حق راهپیمایی دربرابر ادارات دولتی ترجیح می دهند که شغلی پردرآمد و ثابت داشته باشند. این تاخت زدنها ممکن است در چشم یک فرد تنزه طلب غربی مایوس کننده و درخور انتقاد جلوه کند، اما برای اکثریت دولت-ملتها ضروری و اجتناب ناپذیر است.
این ادعا خالی از قوتی نیست. انسانی که غم نان دارد، یا زندگی روزمره او در معرض تهدید مستمر جنگ، خشونت یا انواع ناامنی هاست، به آخرین چیزی که می اندیشد آزادی است. آزادی وقتی معنا می یابد که مردم از مخاطرات خوف و جوع تا حدی رسته باشند. در غیاب نان و امنیت نمی توان از حقوق مربوط به آزادیها بهره مند شد. و این بدان معناست که حق امنیت و حق معیشت بنیادی تر از حق آزادی است. به بیان دیگر، “حق امنیت” و “حق معیشت” از حقوق اساسی انسانهاست، اما “حق آزادی” از چنان منزلت بنیادینی بهره مند نیست.
به گمانم این سخن کاملا درستی است که پیش شرط بهره مندی از تمام انواع آزادیها بهره مندی از حق امنیت و معیشت است. اما از سوی دیگر، تحقق و تأمین حق امنیت و معیشت نیز تا حدی متوقف بر تحقق و تامین دست کم پاره ای از انواع آزادیهاست. قائلین به تقدم نان و امنیت بر آزادی، غالبا این نکته اخیر را نادیده می گیرند. به بیان دیگر، میان حق امنیت و معیشت از یکسو و حق آزادی از سوی دیگر نوعی رابطه متقابل اما نامتقارن وجود دارد...
از میان تمام انواع آزادیها، دست کم “آزادی یا حق مشارکت” را می توان از جمله مهمترین مصادیق “حقوق اساسی” انسانها بشمار آورد. مفهوم “حق مشارکت” در این سیاق دست کم سه وجه مهم دارد:
اول- من به عنوان یک شهروند یا عضو ی از جامعه باید حق انتخاب میان آن دسته از نهادها و سیاستهای اجتماعی را که با مقوله معیشت و امنیت سروکار دارد، داشته باشم- خصوصاً وقتی که عملکرد آن نهادها یا اجرای آن سیاستها مستقیماً زندگی مرا تحت تأثیر قرار می دهد.
دوم- حق مشارکت فقط وقتی معنا دارد که مشارکت من تأثیری واقعی بر جریان امور داشته باشد.اگر وجه اول و دوم را در کنار هم قرار دهیم مفهوم “مشارکت مؤثر” متولد می شود.
سوم- مفهوم “مشارکت” در اینجا اعم از مشارکت سیاسی است.
ادامه و متن کامل👇
✨ → goo.gl/rDaQsi
🌾 @sedanet | @arash_naraghi
صدانت
آیا نان و امنیت بر آزادی مقدم است؟ • صدانت
آرش نراقی: پرسش اصلی من در این نوشتار این است: آیا نان و امنیت بر آزادی مقدم است؟ آنچنان که خواهیم دید، این پرسش را نهایتاً می توان به پرسش دیگری فروکاست...
☘️ درسگفتار تاریخ ایران باستان از #تورج_دریایی
تاریخ فلات ایران قبل مهاجرت آریاییها تا پایان ساسانیان
صوت و فیلم این درسگفتار👇
✨ → goo.gl/0B4nue
🌾 @sedanet
تاریخ فلات ایران قبل مهاجرت آریاییها تا پایان ساسانیان
صوت و فیلم این درسگفتار👇
✨ → goo.gl/0B4nue
🌾 @sedanet
☘️ آغاز ثبتنام بُن نمایشگاه کتاب
🔹برای ثبتنام بنکارتهای نمایشگاه کتاب تهران از ۳۱ فروردین تا ۷ اردیبهشت از طریق سامانه bon.tibf.ir اقدام کنید.
🌾 @sedanet
🔹برای ثبتنام بنکارتهای نمایشگاه کتاب تهران از ۳۱ فروردین تا ۷ اردیبهشت از طریق سامانه bon.tibf.ir اقدام کنید.
🌾 @sedanet
وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ «فلسفه» به مثابهٔ توانایی «تردید» و پیوند آن با «صلح» و «جوانی» ✍️ نویسنده: مسعود #زنجانی ⚡️ صدانت: «شادمانی و جوانی در فلسفهٔ باستانی» و «پیوند فلسفه و صلح» عنوان دو سخنرانی (مجموعاً ۶۰ دقیقه) از مسعود زنجانی است که به ترتیب در آبانماه سال گذشته به…
☄️ در باب فضیلتِ ترس☄️
#برشی_از_یک_کتاب 🔻
بخشی از نامهٔ گونتر گراس نویسنده و نوبلیست آلمانی پس از ۵۰ سال از جنگ جهانی دوم به اوئه ادیب ژاپنی و از دیگر برندگان نوبل ادبیات. 🔻
💢 بله، بیش از بیستهزار سرباز در دادگاههای جنگی به مرگ محكوم شدند. منظورم سربازان آلمانی فراری از جنگ است که هنوز از آنها به عنوان انسانهای ترسو و بزدل یاد میکنند. آیا آنها قهرمانان واقعی جنگ نبودند؟ آنها شهامت آن را داشتند که نگذارند به انسانهای پلید تبدیل شوند. آنها سربلندی خود را در قالب «ترس» نشان دادند. آنها به اطاعت کورکورانه گردن ننهادند. سرکشی و سرپیچی، نشان از صداقت و درستکاری آنها بود. و به همین خاطر از آنهایی که آن روزها «نه» گفتند، میتوان و باید حتی بعد از پنجاه سال تأخیر، اعادهٔ حیثیت شود. از مراسم تشریفاتی (مراسم پنجاهمین سالگرد پایان جنگ) که اکنون در کشورهای ما و شما در جریان است، اگر بگذریم، در واقع شرایط چندان هم بهتر نشده است.
به عنوان یک جوان زنده دررفته از جنگ، خاطرات هفتههای آخر جنگ هیچ وقت از ذهنم بیرون نمیرود. وقتی ارتش شوروی جبههٔ oder را شکافت و نبرد برای فتح برلین را آغاز کرده بود، با چشم خودم قربانیان دادگاههای زمان جنگ آلمانی را دیدم: جسدهای حلقهآویز شده بر ردیف بیانتهای شاخههای درختان در خیابان اصلیِ هر آبادی که طبق معمول خیابان «آدولف هیتلر» نامیده میشد. در میان آنها هم سربازان قدیمی جبهه بودند و هم پسرانی همسن و سال من که در دادگاههای فوری به مرگ محکوم شده بودند. بر سینهٔ تکتک آنها یک برچسب کاغذی با این عنوان نصب شده بود: «من یک آدم ترسو هستم!»
... میخواهم این را بگویم که: اکنون پنجاه سال از آن روزها گذشته ولی انگار همین دیروز بود. آدم اگر نخواهد خودش را به کوچهٔ علیچپ بزند، خاطرات مثل سنگ در ذهنش نقش میبندد. شغل ما ایجاب میکند که خودمان را به کوچه علیچپ نزنیم و بار مسئولیت را به دوش بکشیم. این منشور ماست. خوب میدانم و بعید هم به نظر میرسد که دولتهای ما و شما بار دیگر از این انسانهای سرکش، انسانهایی که شجاعانه «نه» گفتند، اعادهٔ حیثیت کنند. ولی باید گفت: آنها، سربازان فراری که در دادگاههای فوری زمان جنگ محاکمه و بلافاصله تیرباران و یا حلقهآویز شدند، در دل تمام پاسداران صلح جای دارند.
با درود های صممیمانه
گونتر گراس 💢
📕 هشتنامه (گونتر گراس - کنزابورو اوئه)، ترجمهٔ علی شفیعی، نشر چشمه، ۱۳۷۸، صفحات ۲۴ و ۲۵.
🌾 @vivaphilosophy | @sedanet
yon.ir/q6Udb
#برشی_از_یک_کتاب 🔻
بخشی از نامهٔ گونتر گراس نویسنده و نوبلیست آلمانی پس از ۵۰ سال از جنگ جهانی دوم به اوئه ادیب ژاپنی و از دیگر برندگان نوبل ادبیات. 🔻
💢 بله، بیش از بیستهزار سرباز در دادگاههای جنگی به مرگ محكوم شدند. منظورم سربازان آلمانی فراری از جنگ است که هنوز از آنها به عنوان انسانهای ترسو و بزدل یاد میکنند. آیا آنها قهرمانان واقعی جنگ نبودند؟ آنها شهامت آن را داشتند که نگذارند به انسانهای پلید تبدیل شوند. آنها سربلندی خود را در قالب «ترس» نشان دادند. آنها به اطاعت کورکورانه گردن ننهادند. سرکشی و سرپیچی، نشان از صداقت و درستکاری آنها بود. و به همین خاطر از آنهایی که آن روزها «نه» گفتند، میتوان و باید حتی بعد از پنجاه سال تأخیر، اعادهٔ حیثیت شود. از مراسم تشریفاتی (مراسم پنجاهمین سالگرد پایان جنگ) که اکنون در کشورهای ما و شما در جریان است، اگر بگذریم، در واقع شرایط چندان هم بهتر نشده است.
به عنوان یک جوان زنده دررفته از جنگ، خاطرات هفتههای آخر جنگ هیچ وقت از ذهنم بیرون نمیرود. وقتی ارتش شوروی جبههٔ oder را شکافت و نبرد برای فتح برلین را آغاز کرده بود، با چشم خودم قربانیان دادگاههای زمان جنگ آلمانی را دیدم: جسدهای حلقهآویز شده بر ردیف بیانتهای شاخههای درختان در خیابان اصلیِ هر آبادی که طبق معمول خیابان «آدولف هیتلر» نامیده میشد. در میان آنها هم سربازان قدیمی جبهه بودند و هم پسرانی همسن و سال من که در دادگاههای فوری به مرگ محکوم شده بودند. بر سینهٔ تکتک آنها یک برچسب کاغذی با این عنوان نصب شده بود: «من یک آدم ترسو هستم!»
... میخواهم این را بگویم که: اکنون پنجاه سال از آن روزها گذشته ولی انگار همین دیروز بود. آدم اگر نخواهد خودش را به کوچهٔ علیچپ بزند، خاطرات مثل سنگ در ذهنش نقش میبندد. شغل ما ایجاب میکند که خودمان را به کوچه علیچپ نزنیم و بار مسئولیت را به دوش بکشیم. این منشور ماست. خوب میدانم و بعید هم به نظر میرسد که دولتهای ما و شما بار دیگر از این انسانهای سرکش، انسانهایی که شجاعانه «نه» گفتند، اعادهٔ حیثیت کنند. ولی باید گفت: آنها، سربازان فراری که در دادگاههای فوری زمان جنگ محاکمه و بلافاصله تیرباران و یا حلقهآویز شدند، در دل تمام پاسداران صلح جای دارند.
با درود های صممیمانه
گونتر گراس 💢
📕 هشتنامه (گونتر گراس - کنزابورو اوئه)، ترجمهٔ علی شفیعی، نشر چشمه، ۱۳۷۸، صفحات ۲۴ و ۲۵.
🌾 @vivaphilosophy | @sedanet
yon.ir/q6Udb
☘️ کام کارکشتۀ آلیس
✍️ کوین دابلیو. سوینی
مترجم: #کاوه_بهبهانی
کاوه بهبهانی: پیش از خواندن این مقاله بد نیست توضیحی بدهم. این مقالۀ بخشی بود از کتابی که به تازگی ترجمه کردهام و به ناشر سپردهام به نام زیباییشناسی خورد و خوراک که ناشر محترم به دلایلی که “افتد و دانی” صلاح ندانستند در مجموعه مقالات کتاب بماند. نویسنده در این مقاله میکوشد الگوهایی ساختاری برای ذائقه در شرابنوشی به دست دهد. باید توجه داشت که این بحث هیچ ربطی به حرمت شرابنوشی در شریعت اسلام ندارد. چرا که شراب در این مقاله صرفاً از حیث طعمش بررسی میشود و نه از حیث سکرآور بودنش. به راحتی میتوان شبیه این بحث را بر چاینوشی، قهوهنوشی یا نوشیدن عرقیات گیاهی اطلاق کرد و چهبسا روزی محققی چنین کند و در نقد نگاه سوبژکتیو به طعم چای و قهوه و عرقیجاتِ گیاهی قلم بزند و یک ترمینولوژی برای توصیف طعم و مزۀ چنین مواردی به دست دهد. با سپاس از دوست نازنین دکتر بابک عباسی عزیز که متن را ویرایش کرد.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/E2EPJT
🌾 @sedanet | @Sophia_Kaveh
✍️ کوین دابلیو. سوینی
مترجم: #کاوه_بهبهانی
کاوه بهبهانی: پیش از خواندن این مقاله بد نیست توضیحی بدهم. این مقالۀ بخشی بود از کتابی که به تازگی ترجمه کردهام و به ناشر سپردهام به نام زیباییشناسی خورد و خوراک که ناشر محترم به دلایلی که “افتد و دانی” صلاح ندانستند در مجموعه مقالات کتاب بماند. نویسنده در این مقاله میکوشد الگوهایی ساختاری برای ذائقه در شرابنوشی به دست دهد. باید توجه داشت که این بحث هیچ ربطی به حرمت شرابنوشی در شریعت اسلام ندارد. چرا که شراب در این مقاله صرفاً از حیث طعمش بررسی میشود و نه از حیث سکرآور بودنش. به راحتی میتوان شبیه این بحث را بر چاینوشی، قهوهنوشی یا نوشیدن عرقیات گیاهی اطلاق کرد و چهبسا روزی محققی چنین کند و در نقد نگاه سوبژکتیو به طعم چای و قهوه و عرقیجاتِ گیاهی قلم بزند و یک ترمینولوژی برای توصیف طعم و مزۀ چنین مواردی به دست دهد. با سپاس از دوست نازنین دکتر بابک عباسی عزیز که متن را ویرایش کرد.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/E2EPJT
🌾 @sedanet | @Sophia_Kaveh
صدانت
کام کارکشتۀ آلیس • صدانت
پیش از خواندن این مقاله بد نیست توضیحی بدهم. این مقالۀ بخشی بود از کتابی که به تازگی ترجمه کردهام و به ناشر سپردهام به نام زیباییشناسی خورد و خوراک که