وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.51K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
☘️ با اصلاح مناظره، جلوی سنت نامیمون «دروغ‌گویی» را بگیرید
✍️آرمان امیری @ArmanParian

به پی‌وست فیلمی از مناظره باراک اوباما با سناتور میت رامنی ارسال می‌شود. در دقیقه ۱:۲۴ از فیلم، سناتور رامنی خطاب به اوباما می‌گوید شما فلان‌ جا چنین حرفی زدید. اوباما واکنشی نشان نمی‌دهد. رامنی سری به نشانه تایید پرسش تکان می‌دهد. اوباما به جای پاسخ، خطاب به مجری می‌گوید که ادعا را چک کند. مجری که تا این لحظه هیچ دخالتی نکرده، بنابر درخواست اوباما دخالت می‌کند و خطاب به رامنی می‌گوید که ایشان این حرف را نزده و توضیح می‌دهد که اوباما دقیقا چه گفته. مشخصا مجری با یک تیم کامل در پشت صحنه در ارتباط است و توانایی چک کردن هر ادعایی از جانب طرفین را دارد. نامزدها امکان طرح ادعای خلاف واقع ندارند. مخاطبان هم قرار نیست بین دو ادعای کاملا متضاد که طرفین مدام تکذیب می‌کنند گیج شوند. همه چیز صریح و واضح است. نامزدها باید بر روی حقایق گام بردارند و فقط در مورد برنامه‌هایشان در مورد این حقایق رقابت کنند.

* * *

در هیچ کجای دنیا مجری مناظره نقش چوب خشک یا نهایتا تایمر را بازی نمی‌کند. او و البته تیم پشتیبان برگزاری، نماینده افکار عمومی و مخاطبان بی‌طرف برنامه هستند. پس باید بر روی «اطلاعات خام» ارائه شده نظارت کامل داشته باشند و اگر خبر نادرستی اعلام شد دخالت کرده و حرف صحیح را به مردم اعلام می‌کنند. برای مثال، آمار تورم رسمی کشور یک عدد ثابت است که باید از جانب مراجع ذی‌صلاح اعلام شود. معنی ندارد که هر نامزدی بنابر مصحلت خودش یک عددی برای تورم اعلام کند. بعد هم هر یک از طرفین بروند در روزنامه‌های جناح خود مدعی شوند که طرف دیگر دروغ گفت!

سنت نامیمون دروغ‌گویی نامزدها در کشور ما دقیقا محصول نقص در شیوه برگزاری مناظره است. متاسفانه مسوولین برگزاری مناظره در صدا و سیما، تعریفی ابتدایی و کودکانه از بی‌طرفی دارند. از نظر تلویزیون ملی ایران، بی‌طرفی مجری در آن است که اگر یک نامزدی به دیگری تهمت دروغ زد سکوت کند! این مساله نه تنها از لحاظ اخلاقی کاملا مردود است، بلکه اساسا مخل قضاوت صحیح شهروندان است.

با این روال نادرست از برگزاری مناظره‌ها، به جای اینکه مردم در جریان اصل حقایق قرار بگیرند و نامزدها هم موظف شوند راهکارهای خود برای مسائل عینی را مطرح کنند، شاهد وضعیتی هستیم که مدام ادعاهای متناقض ارائه می‌شود و مردم صرفا باید به این فکر باشند که کدام طرف در حال دروغ‌گویی است! آیا برای کشور و ملت ما شرم‌آور نیست که جدال نامزدهای بالاترین ارکان اجرایی‌اش به رقابت برای دروغ‌گویی بدل شود؟

اگر مسوولین نظام می‌خواهند یک بار برای همیشه این جرثومه دروغ‌گویی را ریشه‌کن کنند تا نه در این دوره و نه در هیچ دوره دیگری نامزدی با هدف «هرچه بیشتر دروغ گفتن» وارد انتخابات نشود، شیوه برگزاری انتخابات باید اصلاح شود. به صورت مصداقی، وقتی دو گزینه مطرح انتخابات (روحانی و قالیباف) دارند در مورد یک صفحه کاغذ یا یک ادعایی که تصویرش موجود است حرف‌های متناقض می‌زنند، تیم برگزاری باید بخشی از وقت مردم (نه از وقت یک نامزد خاص) را به بررسی صحت و سقم ادعای طرح شده اختصاص می‌دادند و مثلا آن برگه را با صدای بلند برای همه می‌خواندند و البته در مورد صحت و سقم‌اش هم اعتبارسنجی می‌کردند. این ساده‌ترین و بدیهی‌ترین وظیفه برگزار کنندگان است و سنت میمونی است که از این پس نه اینقدر بی‌اخلاقی در مناظره ببینیم و نه اینقدر مردم گیج شوند.

https://t.me/sedanet/2280
🌾 @sedanet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
قسمتی از فیلم مناظره باراک اوباما با سناتور میت رامنی
🌾 @sedanet
☘️ مؤلفه های مثبت و منفی کارگری
مصاحبه هفته نامه آتیه نو با #مصطفی_ملکیان
۱۰ اردیبهشت ۹۶

به نظر من کارگری نه به معنای مطلق کار کردن و آن نوع کار کردنی که از آن به کارگری تعبیر می‌کنیم و مشتغلان به آن یک قشر اجتماعی خاص را می‌سازند، و نه به آن معنا که همه انسان‌ها کار می‌کنند و به معنای لغوی همه کارگر یعنی کارکننده‌اند، بلکه مرادم کارگری به معنای آن قسم کاری است که در طبقه‌بندی مشاغل اجتماعی از آن به کارگری تعبیر می‌شود؛ کارگری به این معنا دارای سه جنبه بسیار مثبت و سه جنبه آزارنده و منفی است. تا وقتی سه جنبه آزارنده و منفی مرتفع نشود- که مرتفع شدنش در ایران نیز مانند دیگر کشورهای جهان به‌سادگی امکان‌پذیر نیست، کارگران باید روزبه‌روز و دم‌به‌دم به آن سه جنبه مثبت التفات بیشتری کنند تا زندگی‌شان با درد و رنج کمتری بگذرد، زندگی‌شان تحمل‌پذیرتر و حتی شیرین‌تر و خوش‌تر باشد...

متن کامل این مصاحبه👇
✨ → goo.gl/irVmMp
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ انتخاباتِ بی‌امید
✍️محمدمهدی اردبیلی

در انتخابا‌تهای مختلف ریاست جمهوری، دستکم در بیست سال گذشته، همواره دو عامل اصلی وجود داشته‌اند که در نتیجۀ انتخابات و الگوی حضور مردم در آن موثر بود. یکی «امید» و دیگری «ترس». امید همواره نسبت به «امر نو» و امکان تغییر وضعیت است، در مقابل امید اما ترس دو جنبه دارد: یکی ترس از استمرار وضعیت نامطلوب و دیگری ترس از بدتر شدن وضعیت. می‌توان بدون حاشیه‌روی، از این منظر (آمیزش ترس و امید)، مروری کوتاه بر انتخابات‌های 20 سال اخیر در جمهوری اسلامی داشت: انتخاب خاتمی در دوم خرداد 1376، برآمده از هر دو عامل ترس و امید بود. ترس از استمرار وضعیت در قالب کاندیدایی که نماد محافظه‌کاری بود (ناطق نوری) و دیگری، امید نسبت به تجربۀ فضایی تازه. از یک سو، این امید آنچنان در دل‌ها باقی ماند که 4 سال بعد نیز به نوعی «استمرار امید» بدل شد و از سوی دیگر، برخوردهای امنیتی و قضایی نیز ترسی را در دلها بیدار کرد که عملاً به افزایش آرای خاتمی در دور دوم انتخابات منجر شد. در سال 1384 به واسطۀ ناکارآمدی دولت اصلاحات و سیاست زدایی از جامعه، امید به اصلاحات جای خود را به ناامیدی و انفعال جامعۀ مدنی داد. در این میان، مجددا ترس و امید، اما این بار از منظری دیگر و با تمرکز بر قشری دیگر، سربرآوردند. احمدی نژاد برای فرودستان نویدی از تغییر بنیادین در قدرت و توزیع عادلانۀ منابع بود. احمدی نژاد اما در کنار این امیدبخشی از کارکرد ترس نیز بهره برد و با استراتژی «لولوسازی» توانست هاشمی رفسنجانی را به منزلۀ نماد استمرار وضعیت و مقصر اصلی تمام سرخوردگی ها و شکستهای 16 سال (و چه بسا 27 سال) قبل به مردمی معرفی کند. سال 88 اما سالی متفاوت بود، «استمرار امیدِ» احمدی‌نژاد در برابر همان «لولوی هاشمی» تاحدی رنگ باخته بود و این بار از یک سو، امید تازۀ «بازگشت به آرمانهای راستین انقلاب» در دلها مطرح شده بود و از سوی دیگر، خود احمدی‌نژاد در مقامِ «امیدِ 84» بدل به «لولوی 88» شد. از یک سو، «استمرار امیدِ به احمدی‌نژاد و ترس از بازگشتِ اصلاحات»، و از سوی دیگر «امید ِمیرحسین و ترس از استمرار وضعیت احمدی‌نژاد» منجر به نوعی تقابل معکوس میان دوگانه‌های امید-ترس شد و انتخابات 88 را به دوقطبی‌ترین انتخابات در تاریخ جمهوری اسلامی بدل کرد که رویدادها و ابعاد مختلف آن همچنان در پاره‌ای از ابهام است. در سال 1392 اما روحانی با شعار «تدبیر و امید» آمد. احمدی‌نژاد در مقام «امید 84»، و «نیمه‌امید-نیمه‌لولوی 88» به «لولوی تمام‌وکمال 92» بدل شد، به نحوی که شورای نگهبانی که 4 سال پیش در دفاع از او تتمۀ مقبولیت خود را قربانی کرده بود، اکنون صلاحیت کاندیدای مورد حمایتش (مشایی) را رد کرد و حتی بزرگترین حامیان دیروزش برای فرار از مواجهه با مسئولیت‌هایشان، در حمله به او بر یکدیگر سبقت گرفتند. جلیلی در مقام جانشین واقعی گفتمان احمدی نژاد در این انتخابات بدل به «لولوی 92» شد و نه تنها خود رایی بسیار اندک آورد، بلکه حتی منجر به پیروزی کاندیدای امید شد. امیدِ اصلی مردم در سال 92 گشایش در فضای سیاست خارجی، سیاست داخلی، فضای اقتصادی و نیز فضای فرهنگی بود.
انتخابات سال 96 اما انتخاباتی منحصر به فرد است. در حالی که انتخابات 88 از حیث فورانِ امید، بی‌سابقه بود، انتخابات 96 از این حیث منحصر به فرد است که هیچ امیدی در آن وجود ندارد و یگانه عنصر تاثیرگذار در وضعیت «ترس» است. ترس یک طرف از ماندن لولوی روحانی (استمرار وضعیت) و ترس طرف مقابل از رفتن روحانی و مواجهه با لولوهای تازه (بدتر شدن وضعیت) است. در واقع نبرد اصلی میان دو گروه است: حامیان وضع موجود است که از تکرار فجایع گذشته می ترسند و حامیان وضع گذشته که از استمرار وضع موجود می ترسند. لذا انتخابات 96، نبرد ترس‌هاست و مهم این است که هر کاندیدا تا چه حد بتواند مردم را از دیگری بترساند.
امروز مردم به هیچ کدام از کاندیداها «امید» ندارند. وضعیتِ ستادهای کاندیداها و سوت و کور بودن خیابانها کمتر از 3 هفته پیش از برگزاری انتخابات شاهدی است بر این مدعا. کاندیداهایی که می‌توانستند امیدبخش باشند یا رد صلاحیت شده‌اند یا خانه‌نشین‌اند. در یک کلام، گفتمان حاکم بر این انتخابات، نه «امید»، بلکه «ترس»، یا حتی «نفرت» است.
فارغ از نتیجۀ انتخابات، وضعیت اخیر نشانه نوعی پسرفت در عرصه مطالبات مدنی و زوال تدریجی «سیاست» در بیست سال اخیر است. هرچند شاید فردا هر کدام از ما بر اساس «درایت ناشی از ترس» در انتخابات شرکت کنیم، اما مهم این است که امروز هیچ امید واقعی ای در روح جامعه باقی نمانده است که البته حاصل امیدوار شدنها و ناامیدشدنهای متوالی است. رسالت امروز ما اما، فراتر از انتخابات، احیای امیدهای مردمی است که نه تنها از بیان امیدهایشان بلکه حتی از خودشان هم ناامید شده اند.

🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
☘️ تأمّلی دربارهٔ «آموزگار واقعی» و پیوند آن با مقولهٔ «تعلیم» و «تربیت»
(به مناسبت روز معلّم)

✍️ مسعود #زنجانی

🔸 آموزگار واقعی کیست؟ شاید نخستین و مهمترین خصیصیه‌ٔ یک آموزگار واقعی این باشد که او روحیه‌ای حق به جانب ندارد و خود را کلیددار خزانهٔ حقیقت نمی‌داند. آموزگار واقعی نه تنها معطوف به خویش و مشعوف از خویش نیست، بلکه توانِ خودانتقادی و به زیر سؤال‌بردن نگرش‌ها و روش‌های خود را دارد. آموزگار واقعی می‌تواند به دیگران نیز جرأت دهد که خود را و آنچه را که به نام تربیت به خوردشان داده‌اند، نقّادی کنند و زیر سؤال ببرند. تربیت چیزی جز طغیان علیه مدّعیانِ تربیت و تربیت‌های دروغین نیست.

🔸 آموزگار واقعی در این توهّم نیست که باید حق یا حقیقت مطلقی نزد خود را به دیگران بیاموزد، و به اصطلاح آنها را هدایت و تربیت کند. آموزگار واقعی تنها کمک می‌کند که آنها خودِ مدفون شده‌شان را از آوار آن چیزهای مخرّبی که غالباً به نام تربیت و فرهنگ، «نیست» و «ازخودبیگانه»‌شان کرده، بیرون کِشند تا دوباره «هست» شوند و با خویش در صلح و آشتی به‌ سَربَرند. در واقع، آموزگار واقعی نمی‌خواهد که چیزی بر دیگران بیافزاید و آنها را سنگین نماید، بلکه، برعکس، چیزی از آنها می‌کاهد و «سبُکبار»شان می‌کند. تربیت چیزی جز هرس کردن شاخ‌وبرگ‌های زاید نیست.

🔸 یک آموزگار تنها زمانی می‌تواند، به دور از خصلت‌های نیست‌کننده (=نهیلیستی)، برای شاگردانش هستی‌بخش و زندگی‌آفرین باشد که بتواند به جای آنکه هستی و افکار خود را سایۀ سنگینی بر شاگردانش کند، خودش را به سایه ببَرد تا زمینه‌ای برای پدیدارشدن آنها فراهم‌ آید. آموزگار واقعی تنها ما را فرامی‌خوانَد که از آن «خود» که حجاب خود گشته است دست‌برداریم؛ از خودی که نیستیم به درآییم و به خودی که باید باشیم درآییم. به عبارت دیگر، آموزگار واقعی ما را از خود نمی‌سِتاند تا به سوی خویش بکشاند، بلکه ما را از «خودی کاذب» می‌رهانَد تا به «خود راستین» برسانَد.

🔸 آموزگار واقعی به‌سانِ مامایی در تولّد معنوی ما سهیم می‌شود و به ما مدد می‌رساند تا بتوانیم با فراروی از «خودِ کهتر»مان «خودِ برتر» خویش را متولّد کنیم. تربیت‌کردن چیزی جز مامایی، و تربیت‌شدن چیزی جز نوزایی نیست. به بیانِ بُرّای نیچه: «مربیانِ واقعی شما آزادکنندگانِ شما، به سوی خودتان، هستند» و به زبانِ زیبای مولانا:
«تو را هر کس به سوی خویش خوانَد / تو را من جز به سوی تو نخوانم»

🔸 آموزگار واقعی کسی نیست که بیشتر از شاگردانش می‌داند، بلکه کسی است که بیشتر از شاگردانش می‌تواند یاد بگیرد و بیاموزد. به عبارت دیگر، تفاوت استاد (آموزگار) و شاگرد، نه یک «تفاوت ماهوی»، که یک «تفاوت درجه‌ای» است: استاد شاگردترین شاگرد است.

🔸 هایدگر به ما می‌آموزد که استاد تنها یک شاگرد بهتر و جدّی‌تر است؛ شاگردی که برای یاد گرفتن مشتاق‌تر و کوشاتر است. به زبانِ سپهری، می‌توان او را تنها دونده‌ای بهتر در پیِ آوازِ حقیقت دانست، و البته می‌توانیم از ویتگنشتاین هم بیاموزیم که در این عرصه دوندهٔ بهتر کسی است که دیرتر یا هرگز به مقصد (حقیقت / پاسخ نهایی) نمی‌رسد!

🔸 استاد بودن یعنی «همیشه آغازگر» بودن، «همیشه در راه» بودن، «همیشه شاگرد» بودن. از همین رو است که مونتنی، فیلسوف و ادیب فرانسوی قرن شانزدهم، می‌گوید "ترجیح می‌دهم در شصت‌سالگی شاگرد باشم تا اینکه در ده‌سالگی استاد باشم".

🔸 آموزگار واقعی کسی است که مدّعی دانایی نیست و مانند سقراط تنها «می‌داند که نمی‌داند». به یک معنا، آموزگار واقعی کسی است که بیشتر «نمی‌داند»؛ یا دقیق‌تر بگوییم، کسی است که نادانی‌هایش را بیشتر می‌داند. آموزگار واقعی، به تعبیر نیکولاس کوزانوس، فیلسوف و ریاضیدان آلمانی قرن پانزدهم، «جهالتِ عالمانه» دارد.

🔸 آموزگاران راستین هدیه‌ای جز افکندنِ تردید و پرسش، آفریدنِ راز و معمّا برای ما ندارند. البته آن دسته آموزگارانی هم که به مرتبه‌های بالاتری از فرهنگ بشری تعلّق دارند، به مرحله‌ای فراتر قدم می‌گذارند. آنها به نوعی همۀ پاسخ‌ها را از ما می‌ستانند و مبدّل به پرسش می‌کنند، چنانکه راه‌حل‌های‌مان را منهدم می‌کنند و از آنها معمّاهای جدید خلق می‌کنند و اینچنین ما را از طاعون جزمیت می‌رهانند.

🔸 آموزگاران واقعی هیچگاه دیگران را به اندیشه‌های خود دعوت نمی‌کنند، بلکه هماره اندیشه‌های‌شان را با وضوح و روشنی لازم، و البته نه زائد، ابراز می‌کنند، شواهد و دلایلی را به سودشان پیشنهاد می‌دهند، و البته همزمان می‌کوشند مخاطبان‌شان را به تفکّر و استدلال، و داشتنِ ایده‌هایی از آنِ خود، وادارند. آموزگاران بزرگ هنرمندانه می‌کوشند که امکانِ تعابیر متفاوت و متنوّع، و نه یک تعبیر یگانه و نهایی، از اندیشه‌های خود را فراهم آورند تا از این طریق، فردیت، آزادی و استقلال آدمی را بیشتر پاس بدارند.
✨ → goo.gl/T2vw8f
🌾 @vivaphilosophy | @sedanet
☘️ جلسات توضیح دفتر اول مثنوی از ذبیح الله کوشا
صوت | مجموعا در ۴۴ جلسه | ابیات ۱۵۲۶ تا ۳۲۰۴
✨ → goo.gl/LrKnTf
🌾 @sedanet
☘️ کتاب های معرفی شده توسط #مصطفی_ملکیان

✔️ کتابهای معرفی شده در جلسات روانشناسی اخلاق مصطفی ملکیان
✔️ سلسله کتاب‌های معرفی‌شده در جزوات مصطفی ملکیان
✔️ پاسخ مصطفی ملکیان به چالش معرفی ده کتاب اثرگذار
✔️ لیست رمان‌های پیشنهادی مصطفی ملکیان
✔️ کتاب‌های پیشنهادی مصطفی ملکیان

تمام لیست های فوق👇
✨ → goo.gl/yfCftB
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
#نمایشگاه_کتاب
☘️ ده رمان برتر جهان به انتخاب سامرست موام:

۱- جنگ و صلح ⭐️
۲- باباگوریو
۳- دیوید کاپرفیلد
۴- برادران کارامازوف ⭐️
۵- مادام بواری ⭐️
6- سرخ و سیاه
۷- بلندی های بادگیر
۸- تام جونز
۹- موبی دیک یا وال سفید
۱۰- غرور و تعصب
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
☘️ ده رمان برتر جهان به انتخاب مصطفی ملکیان:

۱- برادران کارامازوف ⭐️
۲- ژان کریستف
۳- جان شیفته
۴ – سفر درونی
۵- تراژدی های ایمان
۶- بتهوون
۷- مهاتما گاندی
۸- زوربای یونانی
۹- مسیح باز مصلوب
۱۰- گزارش به خاک یونان
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
☘️ ده رمان برتر جهان به انتخاب گاردین:

۱- دن‌کیشوت
2- بینوایان
3- دیوید کاپرفیلد
4- جنگ و صلح ⭐️
5- جنایت و مکافات
6- مادام بوواری ⭐️
7- خانم دلوی
8- گتسبی بزرگ
9- وداع با اسلحه
10- ناتور دشت
,,,,,,,,,,,,,,,,,,
☘️ پرفروش‌ترین رمان های جهان:

۱- داستان دو شهر
2- ارباب حلقه‌ها
3- هابیت
4- رؤیای تالار سرخ
5- و سپس هیچ کس نبود
6- شیر، جادوگر و گنجه
7- او: تاریخ یک ماجراجویی
8- شازده کوچولو
9- رمز داوینچی
10- ده بچه‌زنگی
,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⭐️ مواردی که در چند لیست قرار داشتند

🌾 @sedanet
#نمایشگاه_کتاب
☘️ متن مقدس و عصر جدید
سخنران: #مصطفی_ملکیان
یازدهم مهرماه ۱۳۸۳

برای اینکه اثبات کنیم که متن مقدس سودآور و در نتیجه قابل استفاده است (گذر از امکان سودآوری به سودآوری بالفعل) مشکلاتی وجود دارد که این مشکلات به تبع دو تلقی از کتاب مقدس به دو دسته تقسیم می‌شوند:

اولین دسته مشکلات مربوط به این ادعا است که «متن از جانب حق (= خدا) است». که اگر ثابت شود از جانب حق است حتماً حق هم هست. برای اثبات این ادعا سه گام باید برداشت: اول. اثبات حجیت معرفت‌شناسی (epistemology) وحی (revelation) با روش‌شناسی علوم عقلی و فلسفی. دوم. اثبات اینکه متن موجود خود وحی است به عبارت دیگر اثبات وثاقت تاریخی متن و عدم تحریف (زیادت و نقصان) آن با روش‌شناسی علوم تاریخی. سوم. نشان دهیم که فهم و تفسیری که ما از این متن داریم فهم درستی است.

دومین دسته مشکلات مربوط به این ادعا است که: «آنچه در متن مقدس آمده حق است». پیش از ورود به راه‌حل این مشکل باید گفت همه‌ی گزاره‌ها، از جمله گزاره‌های موجود در متون مقدس، به حصر عقلی بر سه نوع‌اند: ۱. گزاره‌های ناظر به فکت‌ها و واقعیت‌ها (x هست یا x نیست، x ویژگی p را دارد یا x ویژگی p را ندارد، x و y ارتباط r را با هم دارند یا x و y ارتباط r را با هم ندارند). ۲. گزاره‌های ناظر به ارزش‌ها (= مطلوب‌های ذاتی). ۳. گزاره‌های ناظر به تکالیف (obligations). برای اثبات «حق بودن» متون مقدس باید اثبات کنیم آنچه که در متن هست معقول است یعنی در زمنیه گزاره‌های نوع اول باید اثبات کنید که گزاره‌ی خردستیز در آن نیست و اگر گزاره‌های خردگریز در آن است خردگریز راجح است (دلایل دال بر پذیرشش بر دلایل دال بر نفی آن می‌چربد هر چند به طور قطعی آن را اثبات نمی‌کند). و در زمینه گزاره‌های نوع دوم و سوم (ارزش‌ها و تکالیف) باید اثبات کنیم افاده عملی (کارآیی) در زندگی ما دارند. اینکه این کارآیی و افاده عملی در چه حوزه‌ای از زندگی ما باید باشد بستگی به انتظار ما از دین دارد.

صوت و چکیده متن👇
✨ → goo.gl/MnNp18
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ کارگاه «ایده‌ی فلسفه‌ی معاصر: علیه مدرنیسم، از نیچه تا دریدا»

فایل زیر بخش نخست از کارگاه یک روزۀ «ایده‌ی فلسفه‌ی معاصر: علیه مدرنیسم، از #نیچه تا دریدا» است که به فلسفۀ نیچه اختصاص دارد. دکتر #محمدمهدی_اردبیلی در این جلسه کوشیده است تا به میانجی سه مفهوم «حقیقت»، «اخلاق» و «خدا»، طرحی اجمالی از برخی رئوس اندیشۀ نیچه به دست دهد. این کارگاه در روز ۳۱ فروردین 1396 برای آشنایی اولیۀ دانشجویان مقطع کارشناسی با آرای فیلسوفان پساهگلی در «استودیو دیگر» برگزار شد.

صوت قسمت نیچه👇
✨ → goo.gl/QDwXAV
🌾 @PhilosophicalHalt | @sedanet
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سخنرانی دکتر #علی_صاحبی در تدکس کیش

چه کسی ماشین رفتار ما را می راند؟
چطور روی زندگی خودمون کنترل بیشتری داشته باشیم؟

🌾 @sedanet
☘️ ."دولتی بهترین است كه تا حد ممكن كمتر حكومت كند".
این شعاری است كه من از صمیم قلب می‌پذیرم و تحقق هر چه سریع‌تر و نظام مندترش را آرزو دارم. این شعار اگر عملی شود سرانجام به این جمله، كه من به آن نیز معتقدم، منتهی می‌گردد كه"بهترین دولت آن است كه اصلا حكومت نكند". . .

📚 والدن اثر هنری دیوید ثورو

🌅 s9.picofile.com/file/8293273434/8hi8i.jpg


معرفی کتاب والدن👇
✨ → goo.gl/y2TgbS
🌾 @sedanet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 حیوانات چگونه درد را تجربه می‌کنند؟
🌾 @sedanet | @vidoal
☘️ مدارا و “حقِ ناحق بودن”
✍️ آرمین خامه

در این جستار قصد آن دارم تا راه حل پیشنهادی آرش نراقی در رابطه با “پارادُکس مدارا” را به محک نقد بسنجم. آرش نراقی کوشیده است تا با دفاع “ازحقِ نا حق بودن” صورتبندی‌ای از این حق به دست دهد که قادر به گره گشایی از کار پارادکس مدارا باشد. در ابتدا به اختصار شرحی از پارادُکس مدارا، و از پی آن، راه حل پیشنهادی نراقی ارایه خواهم داد. در ادامه استدلال خواهم کرد که فهم نراقی از مدارا به مثابه احترام به حق ناحق بودن راهی به مطلوب موردنظر نخواهد برد.

متن این نقد👇
✨ → goo.gl/u2w0A6

اصل مقاله پارادُکس مدارا از آرش نراقی👇
✨ → goo.gl/ycks4s

🌾 @sedanet | @arash_naraghi
🗞 مقاله عقلانیت مدرن و بحران فقه
✍️ #حسین_واله

امروزه و با تحولات دنیای جدید، پاره‌ای احکام فقهی در دوران معاصر (یا در برخی نقاط جغرافیایی) – نه به این دلیل ‌که موضوع آنها منتفی شده، بلکه به سبب پیامدهای نامطلوبی که اجرای آنها به دنبال دارد – قابل اجرا نیستند. از این مسئله گاه به «بحران فقه» یاد می‌شود. از جمله راه‌کارهای پیشنهادی برای حل این – به ظاهر -بحران،بازسازی عقلانیت فقهی بر اساس عقلانیت مدرن است. این راه حل به سبب تعهدات شناخت‌ شناسانه سنگین، تجدید نظر در مسلمات اصولی و استفادۀ ناروا از برخی قواعد کلامی، چندان جذابیتی برای سنت‌گرایان ندارد. ضمن این‌که به جای حل مشکل، آن‌ را تنها یک گام به پس می‌راند. این راه حل با اصل مشکل در یک نقطه اشتراک دارد: رویکرد اتمیستی در استنباط احکام شرعی.

برای بحران فقه راه حل‌های گوناگون ارائه شده است. بحث در این باره ادامه دارد. منظور ما از بحران فقه این است که پاره‌ای احکام فقهی در دوران معاصر (یا در برخی نقاط جغرافیایی) – نه به این دلیل که موضوع آنها منتفی شده، بلکه به سبب پیامدهای نامطلوبی که اجرای آنها به دنبال دارد – قابل اجرا نیستند. برای مثال، حرمت ربا از مسلمات فقهی و شاید جزو ضروریات فقه اسلامی است، اما کمتر کسی تردید دارد که نظام اقتصاد مدرن با حذف ربا از معاملات بانکی یک سره در هم می‌ریزد، رقابت اقتصادی و بهره‌وری ناشی از رقابت مختل می‌شود. سامانه های مدیریت و کنترل پولی و افتصادی از دست می‌روند و رشد تولید ملی و جهانی آسیب می‌بیند. احکام فراوان دیگری در ابواب مختلف فقه نیز وجود دارد که محل مناقشاتی از این دست است. ارث زن و مرد و کافر ذمی، حق طلاق، بعضی احکام مرتد و قصاص و حدود از این جمله‌اند.

تلاش‌های بسیاری برای حل این مشکل صورت گرفته است که در دو دستهٔ اصلی طبقه‌بندی می‌شوند. یک دسته در دفاع از این احکام به ضرورت تغییر شرایط عینی و مساعدسازی آن برای اجرای احکام فقه توجه می‌کنند. دستهٔ دیگر تغییراتی در احکام فقهی پیشنهاد می‌کنند. دستهٔ دوم راه‌های متفاوتی را پیموده‌اند.
در این مقاله به معرفی و نقد راه حلی می‌پردازیم که روشنفکری دینی معاصر در ایران ارائه و آقای #ابوالقاسم_فنایی در کتاب عالمانهٔ اخلاق دین شناسی تکامل بخشیده اند. این رویکرد جای گزینی عقلانیت سنتی با عقلانیت مدرن را پیشنهاد می‌کند.

متن کامل این مقاله 👇
✨ → goo.gl/IaswfV
🌾 @sedanet | @abolghasemfanaei
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 همراه با #نمایشگاه_کتاب
گزارشی از غرفه نشر نگاه معاصر - گفت‌وگو با اکبر قنبری، مدیر نشر نگاه معاصر
🌾 @sedanet | @shabavizclub