وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.5K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
☘️ تنها پنجره‌ی روشن امید: چرا به روحانی رأی می‌دهم؟
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی

«چرا به روحانی رأی می‌دهم؟» پاسخ این پرسش شاید دشوار می‌بود اگر رقبای روحانی کسانی دیگر بودند، یا شرایط کشور طوری دیگر بود. رأی به روحانی رأی به عادی‌سازی تنظیمی برای خاتمه دادن به روند «تقسیم بر دو منهای یک» میان نیروهای سیاسی کشور است. این روند یعنی تقسیم جامعه‌ی سیاسی کشور به دو قسمت و سپس حذف یکی از دو قسمت. روندی که روزی باید متوقف شود.

بگذارید این نکته را با ارجاع به جریان‌شناسی سیاسی کشور اندکی توضیح دهم.

جریانهای ریز و درشت سیاسی کشور را به نظر من میشود در دو جریان کلان خلاصه کرد: استثناطلبی و عادیسازی.

استثناطلبی که جریان سه‌ضلعی است و در سه حوزه‌ی (۱) ساخت دولت، (۲) سیاست و روابط بین‌الملل، و (۳) نیروهای سیاسی سه معنای متفاوت دارد به شرحی اجمالی که در پی می‌آید.

(۱) ساخت دولت استثناطلبی خود را متکفل حل بحران هژمونی در هسته‌ی سخت بلوک اصلی حاکمیت میداند، و به‌علاوه، مردم و مشارکت‌جویی مردم و نخبگان مدعی و منتقد را مزاحم برقراری هژمونی فراگیر خود میشمارد.

(۲) استثناطلبی در تراز سیاست و روابط بین‌الملل اجمالا به ترکیب سه باور درباره‌ی ویژگیهای منحصربه‌فرد یک واحد ملی گفته میشود: الف. تاریخ و روند شکل‌گیری این واحد ملی آن را از همه‌ی دیگر واحدهای ملی متفاوت و متمایز کرده است. ب. این واحد ملی مأموریتی تاریخی برای گسترش و جاانداختن ارزشهایی ویژه در سراسر جهان دارد. پ. ویژگیهای الف و ب در کنار هم جایگاه و شأن و منزلتی برتر به آن کشور بخشیده است که بر اساس آن یک دولت میتواند خود را مستثنای قوانین عام تاریخی و حاکم بر واحدهای ملی و سرشت و سرنوشت آنها و نیز مستثنای قواعد حقوق بین‌الملل بداند و روابط و مناسبات خود با دیگر واحدهای ملی را در سطحی همتراز با آنها تعریف نکند و خود را در افقی برتر از مناسبات معمول جهانی بنشاند.

(۳) در جامعه‌شناسی سیاسی، استثناطلبی وصف برخی نیروهای سیاسی درون ساحَت اجتماعی دولت و ساخْت سخت قدرت است. نیروهای استثناطلب اولاً، قوانین بازی سیاسی را نه به عنوان چارچوب فعالیت سیاسی خود، بلکه صرفاً تا آنجا محترم و معتبر و لازم‌المراعات میشمارند که پیروزی آنها را در رقابت با دیگر جریانهای سیاسی تضمین کند. هدف پیروزی است، چه با التزام به قانون و چه با استفاده از ابزارهای فراقانونی. ثانیاً، تعریف و تأمین منافع ملی را تابعی از دنبال کردن اهدافی و مأموریتهایی جهانی و تاریخی به شمار می‌آورند و در صورتی که منافع ملی و برنامه‌های کارشناسانه برای تأمین منافع ملی با دنبال کردن برنامه‌ها و مأموریتهای تاریخی و جهانی تعارضی پیدا کند، اولویت را به دومی میدهند نه به اولی. و ثالثاً، در یارگیری و عضوپذیری سیاسی معیارهایی حذفی و انحصارگرایانه را حاکم میکنند، چنان که مطابق آنها وفاداری و سرسپردگیِ فارغ از نقادی و بی‌چون‌وچرای اعضا تضمین شود...

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/MU1TYP
🌾 @sedanet | @MMojahedi
☘️ قمار تولیدمثل: تاملی در باب اخلاقِ زاد و ولد
✍️ #بهنام_خداپناه

یکی از مواردی که تقریبا اکثریت قاطع ما انسانها، خواه بر اساس پیروی از رسوم جامعه یا پیروی از غریزه یا بنا به هر دلیل دیگری، بی-چون و چرا بدان عمل کرده و هیچگاه به شکلی قاطع و اصولی آنرا به پرسش نمی کشیم «تولیدمثل» است. اگر وظیفه اساسی فلسفه، بنا به گفته پیتر سینگر، به پرسش کشیدن پیش فرضهای جامعه است، قطعا «ادامه نسل» و «زاد و ولد» یکی از پیش فرضهایی خواهد بود که باید درباره جواز اخلاقی آن به بحث نشست.
معمولا نخستین واکنش نسبت به مشی یی انتقادی نسبت به پیش داوری های مرسوم، اگر اصلا در حدی باشد که واکنشی را برانگیزد، نپذیرفتنِ و سرباز زدن است. این نشان از آن دارد که شناکردن خلاف جریانِ مرسوم کار دشواری است. جمع، افکار عمومی یا «آنهای مجهول» به تعبیر هایدگری کلمه، همواره درصدد همرنگ کردنِ فرد با خود بر می آید. و طبیعتا، انتقاد از این پیش فرضها توسط «جمع» معمولا تاب آورده نمی شود. می دانم مطالبی که در ادامه خواهد آمد شاید در نگاه اول چندان پذیرفتنی ننماید، زیرا یکی از مرسوم ترین و پذیرفته شده ترین پیش داوری های ما را به چالش می کشد. اما برای کسی که دغدغه عقلانیت و اخلاق داشته باشد بعید می دانم مطالب آن چندان عجیب و غریب و غیرقابل قبول باشد، مگر اینکه دلیل مستحکم تری برای آن در دست داشته باشد.
در این مقاله خواهم کوشید با محوریت «زمان»، به «اخلاقی و عقلانی بودن تولیدمثل» بپردازم. تمرکز اصلی من بر مفهومِ «عدم قطعیتِ» آینده و «فرایندْبودن» زندگی است. اینکه باتوجه به عدم قطعیتِ آینده و باتوجه به اینکه زندگی در مقام فرایند، با آینده همبستگی داشته و غیرقطعی و پیش بینی ناپذیر است، تولیدمثل در چنین شرایطی نه انتخابی عقلانی و اخلاقی، که بیشتر به «قمارکردن» و «تاس انداختن» می ماند. و نهایتا اینکه، قمار کردن روی زندگی کسی اخلاقا مجاز نیست...

متن کامل این مقاله👇
✨ → goo.gl/ZKNPX1
🌾 @sedanet | @BeKhodnotes
☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان با عنوان «بر کرانه حضور - از اخلاق شفقت تا دموکراسی» 19 اردیبهشت 96 | نکات مصطفی ملکیان پیرامون ضرورت شرکت در انتخابات و انتخاب حسن روحانی در انتخابات پیش رو


"...بر اساس این نکات است که من در عین اینکه همه دوستان هم میدانند و خودم هم تصریح کردم که ما در عالم سیاست بین خوب و بد مخیر نیستیم متاسفانه ما معمولا بین بد و بدتر و باز هم بدتر و بدترین مخیر هستیم ولی با این همه براساس این نکات است که گفته بودم من به آقای روحانی رای میدهم و واقعا گمان می کنم که کسی اگر انانیت و نفسانیت خودش را کنار بگذارد و واقعا به فکر بشریت باشد به فکر انسان های جامعه اش باشد هر چقدر هم مکدر باشد از فلان فعالیت دولت روحانی هر چقدر هم به نظرش بیاید فعالیت ها کند یا نارسا بوده ولی بالاخره می فهمد که فعالیت نارسا و یک کسی که قصد فعالیت دارد فرق می کند با فعالیت رسایی کسی که قصد خدمت ندارد فقط قصد خیانت دارد."


صوت و متن این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/mrjNNt
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ در تبلیغات انتخاباتی ریاست‌جمهوری سال ۱۳۷۶ یکی از دو کاندیدای اصلی، از جامعۀ مدنی و توسعۀ سیاسی سخن می‌گفت و کاندیدای دیگر از اصول‌گرایی فرهنگی و آرمانی. در سال ۱۳۸۸ یک نامزد اصلی از بازگشت به آرمان‌های انقلاب ۱۳۵۷ سخن می‌گفت و دیگری از برگرداندن پول نفت به سفرۀ مردم و فراهم کردن مقدمات ظهور امام زمان! اما امسال (۱۳۹۶) اولین مناظرۀ رسمی تلویزیونی نامزدهای ریاست‌جمهوری نشان داد که اوضاع بسیار فرق کرده است. در این مناظره یک نامزد اصلی از ادامۀ عقل‌گرایی و واقع‌گرایی در مدیریت جامعه و سیاست و اقتصاد سخن گفت و دو نامزد اصلی دیگر با مغفول گذاشتن هرگونه عقلانیت در این قلمروها آشکارا با ترفند وعدۀ پول و مسکن دادن به فقیران و بیکاران جامعه در جلسۀ مناظرۀ رسمی و در سیمای جمهوری اسلامی ایران به خریدن آرای آنان پرداختند! این مناظره نشان‌دهندۀ رواج انحطاط سیاسی و اخلاقی در بخشی از فعالیت‌های سیاسی این کشور بود. اگر کسی ذره‌ای خرد سیاسی و سودای رشد و تکامل اجتماعی داشته باشد تردید نمی‌کند که در این اوضاع و احوال پیچیده و نگران‌کننده، پشت کردن به سردمداران و مروجان انحطاط سیاسی و اخلاقی و روی آوردن به منادیان و رهروان راه عقلانیت در مدیریت سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی جامعه وظیفه اخلاقی ما می‌باشد و تنها راه پیش پای ما در شرایط حاضر رأی دادن به حسن روحانی است.


🌅 s9.picofile.com/file/8294846034/122_2.jpg

✍️ #محمد_مجتهد_شبستری
به نقل از : اندیشه‌پویا شماره ۴۲

🌾 @sedanet
🌾 @andishepouya
🌾 @mojtahedshabestari
☘️ چهار ساحت زبانی به روایت پیتر آنجلس:«فلسفه تحلیلی»، «فلسفه تحلیل زبانی»، «فلسفه زبان متعارف» و «فلسفه زبان»
✍️ مسعود #زنجانی

✨→ goo.gl/025zG3
🌾 @vivaphilosophy | @sedanet
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 پیام تصویری #مصطفی_ملکیان درخصوص انتخابات ریاست جمهوری ۹۶
🌾 @sedanet
☘️ اعلام حمایت استادان و پژوهشگران فلسفه از حسن روحانی
متن به همراه اسامی 👇(تا کنون 257 نفر)
✨→ goo.gl/jU3h6q
🌾 @sedanet
✍️ #حسن_انصاری (عضو هيئت علمی مؤسسه مطالعات عالی پرينستون)

☘️ برخی به من نوشته اند که تو چرا درباره انتخابات می نویسی ومیراث پژوهان را چه به سیاست و انتخابات. خوب. البته این دوستان لطف دارند اما اگر بنا باشد نتیجه بی تفاوتی اهل علم و آشنایان با تاریخ و فرهنگ این شود که دولتی همانند دولت معجزه هزاره سوم هشت سال سیاه بر این مملکت و بر سرنوشت آن مسلط شود خوب آنگاه طبیعی است که باید حساسیت داشت و با چشمان تیز و با دلی عمیقا نگران مردم را به رأی به تدبیر و عقلانیت دعوت کرد. دنیای امروز دنیای از دست دادن فرصت ها نیست. مرمسالاری، عقلانیت، تعامل سازنده با جهان، دوری از شعارهای تهی از معنی، تکثرگرایی، رفع تمامیت خواهی و نفی استبداد اندیشی و فضای اتهام زنی و عدم سوء استفاده از دین به عنوان ابزار قدرت سیاسی تنها یک انتخاب نیست، ضرورت زندگی و معیشت کرامت مند در دنیای معاصر است.

🌾 @sedanet | @barrasihayetarikhi
🌅 s8.picofile.com/file/8295114100/6_hyn.jpg
☘️ دربارۀ انتخاباتِ پیشِ رو
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی

مدتی پیش متنی را (t.me/sedanet/2283) در وبسایت و کانال شخصی‌ام راجع به انتخابات منتشر کردم تحت عنوان «انتخاباتِ بی‌امید». عصارۀ آن متن این بود که این انتخابات، برخلاف انتخابات‌های 20 سال گذشته که آمیزه‌ای از ترس و امید بودند، واجد هیچ امیدی نیست و فقط ترس است که نقشی تعیین‌کننده در آن ایفا می‌کند. ترس حامیان یک طرف از ادامۀ وضع موجود و ترس حامیان طرف دیگر از بازگشت به اوضاع قبلی. چند روز گذشته نیز نامه ای از سوی برخی از اساتید و دانشجویان فلسفه در دفاع از آقای روحانی منتشر شد که موضعی بسیار خنثی و غیرانتقادی نسبت به دولت داشت که به همین دلیل آن را امضا نکردم.
اکنون که دو روز به زمان انتخابات باقی مانده است، حقیقتِ حاکم بر یادداشت قبلی من، چه بسا بیشتر آشکار می‌شود. هیچ کدام از کاندیداهای حاضر در عرصۀ انتخابات نمایندۀ جریان فکری و رویکرد سیاسی من نیستند. اما تنها عاملی که باعث شد دوباره دست به قلم ببرم و این یادداشت کوتاه را بنویسم، به گسترش روزافزونِ همان «ترس» بازمی‌گردد. شجاعت، بنا به اخلاق ارسطویی، حد وسط میان ترس و کله‌خری است. به بیان دیگر، شجاعت نه بر ضد ترس، بلکه به معنای در آمیختن توام با درایتِ ترسیدن و نترسیدن است. انسان شجاع، برخلاف نظر بسیاری از دوستان تحریمی‌ام، نه فرد ترسویی است که از همه چیز بترسد و نه فرد نترسی است که از هیچ چیز نترسد، بلکه انسانی است که ترسیدن یا نترسیدنش را با درایت و حزم همراه سازد. و امروز دقیقاً همان روزی است که باید شجاعانه ترسید و امکان‌های تباهی و انسدادِ قریب‌الوقوع را مشاهده کرد و با تکیه بر تجربۀ تاریخی خود، از بسته‌شدنِ همین اندک فضای تنفس و روزنۀ جلوگیری کرد.
من انتقادات بسیاری به رویکرد اقتصادیِ آقای روحانی، فساد اداری و مالی حاکم بر تیم و اطرافیان ایشان، حمایت بی‌قید و شرطشان از اقتصاد لیبرال، عدم توجه به مطالبات طبقات و اقشار آسیب‌پذیر، عدم بیان مطالبات اقلیت‌ها و محرومان و برون‌افتادگان سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، قومی و مذهبی، عقب‌نشینی‌های محافظه‌کارانه و عافیت‌طلبانه، پیگیریِ شیوه‌های نادرست و ناکارآمد مدیریتی، عدم توجه به اولویت‌های فرهنگی و اجتماعی، تخطی از بسیاری شعارهای انتخاباتی سال 1392، استفاده از افراد بدنام و ضدمردمی در کابینه و مسئولیت‌های اجرایی، روحیۀ اشرافی‌گری و تعداد بسیاری نواقص و خطاهای ریز و درشت ایشان دارم.
اما با این همه خود «روحانی» و حتی کل تیم، کابینه و دولت ایشان، در حال حاضر مسئلۀ اصلی نیستند. باید دید این انتخابات لشگرکشی کدام نیروهاست؟ باید دید چه کسانی پشت نام «رئیسی» صف کشیده‌اند و چه برنامه‌ای برای آیندۀ کشور دارند. باید دید تبعات سیاسی، اجتماعی، امنیتی، اقتصادی و فرهنگیِ پیروزی جریان راست افراطی در انتخابات چیست؟ این امر ربطی به انتقادات ما به روحانی یا اصلاح‌طلبان ندارد، خطر بسیار هولناکتر و عظیم تر از آنچه فکر می‌کنیم به ما نزدیک است. نگاهی به جنگ‌های منطقه بیاندازید، این می‌تواند آیندۀ محتمل قریب‌الوقوع ما باشد. این آیا آینده‌ای ترسناک نیست؟ آیا اطرافیان آقای رئیسی همانها نیستند که 8 سال کشور را به قهقرا بردند و اکنون که تاریخ مصرف «احمدی نژاد» تمام شده، پشت رئیسی صف کشیده اند؟ آیا شجاعت در این مقطع، به نوعی «درایت ناشی از ترس» منتهی نمی‌شود؟
امروز، یعنی دورانِ غلبۀ ترس بر امید، شاید حداقل رسالت ما حراست از همین داشته‌های اندک باشد. رسالت امروز ما حراست از ته‌ماندۀ توان‌هایی است که هرچند شاید اکنون به چشممان اندک جلوه می‌کنند، اماچه بسا فردا غبطه‌شان را بخوریم. این امکان‌ها را دستکم نگیرید. ما خود نمی‌دانیم که تنفس آیندگان به همین منافذ هوایی بستگی دارد که رسالت گشوده نگه داشتنش بر عهدۀ ماست. در این معنا، رای به روحانی، امروز، نه تایید ایجابی روحانی، بلکه عملی مطلقاً سلبی و در عین حال، شجاعانه است برای نگه داشتن همین اندک امکانها ، همین کورسوی امید باقیمانده...

🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 پیام تصویری دکتر علی صاحبی ( استاد روان‌شناسی بالینی) درخصوص انتخابات ریاست جمهوری ۹۶
🌾 @sedanet
☘️ درس‌گفتار «باب هویت، ملیت، قومیت و ایرانیت»
#سیدجواد_میری - تاکنون 3 جلسه - شروع از بهمن 95

هویت چیست؟ من ما را چگونه میشود تعریف و تحدید کرد؟ آیا هویت ایرانی را میتوان دارای یک عنصر لایتغییر فرض کرد؟ برخی مانند دکتر ندوشن معتقد به یک جوهر ایرانیت هستند و برخی مانند دکتر سید جواد طباطبایی تلاش میکنند بر روی این عنصر ایرانیت جهانی ایرانی بنا کنند ولی اندیشمندان دیگری چون آقای مصطفی ملکیان اعتقادی به این جوهر گرایی در زمینه هویت ملی نیستند. در درس‌گفتار باب هویت، ملیت، قومیت و ایرانیت» من تلاش نمودم زمینه های بحث را پی ریزی کنم و در درسهای آتی به مسائل بنیادین در این خصوص بیشتر بپردازم. البته من ادعای اصلیم این است که دعوای بین هگل و کی ئه رکه گورد یعنی نظام های فلسفی و تفکر اگزیستانسیال در همه حال در جریان است و محدود نمودن مفهوم هویت در قالب نظم هگلی حذف امکانهای بیشمار زیست انسانی است.

دانلود صوت جلسات👇
✨→ goo.gl/5FALzh
🌾 @sedanet | @seyedjavadmiri
☘️ حمایت چند روشنفکر برجسته از حسن روحانی
ابعاد تصویر برای اینستاگرام مناسب است
👉 @sedanet
🌅 s8.picofile.com/file/8295128626/11_n.jpg
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 بررسی 171 مورد تحریم انتخابات در جهان
🌾 @sedanet
☘️ انتخابات و تفکر سیاه و سفید
✍️ #ساسان_حبیب_وند

خیلی از ما به تفکر سیاه و سفید عادت کرده ایم. اندیشه ما بجای نقد و تحلیل، بیشتر در پی «زنده باد» و «مرده باد» است. نقد و تحلیل، مستلزم سبک و سنگین کردن پدیده ها و روشن کردن نقاط ضعف و قوت هر یک است، در حالی که تفکر سیاه و سفید، تفکر «یا صفر، یا صد» است. سیاه و سفید اندیشی، نوعی کور رنگی فکری است. طرز فکری است که در آن، تن آسانیِ فکری، جای موشکافی و تحلیل را می گیرد و همه گزینه ها در بسته بندی های منفک ”خوب” و ”بد” جای داده می شوند تا داوری درباره آنها، سریع و بی دردسر باشد.
اما انتخابات در این بین، یک فرصت فکری جذاب است، فرصتی که می تواند یک نقص بزرگ را در شیوه تفکر ما آشکار کند و ما را به ضرورت زدودن آن آگاه سازد. انتخابات، بخصوص انتخابات ایران، جایی است که اندیشه سیاه و سفید جواب نمی دهد. علت سر درگمی بسیاری از ما هم همین است. ما با معیاری کهنه و همیشگی سعی در تصمیم گیری درباره پدیده ای داریم که گویی تن به قضاوت ما نمی دهد. هر چه تلاش می کنیم، باز هم گره مشکل گشوده نمی شود. هر قدر از خود می پرسیم:‌ «مشارکت خوب است یا بد؟» جواب های متناقضی به ذهن می رسد که از یکسو که می نگری هر دو قابل قبول است و از سوی دیگر، هیچکدام قابل قبول نیست!‌ این است که نمی توانیم مصمم و یکدله، تصمیم بگیریم...

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/fr4ZKN
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
☘️ ایام انتخابات؛ خوبی‌ها و بدی‌ها...
✍️ #صدیق_قطبی

🔹خوبی‌ها و فرصت‌ها:

- فضای پُر شور انتخابات خوب است، چرا که حساسیت ما را به سرنوشت مشترک‌مان افزایش می‌دهد. یادمان می‌دهد که چه سرنوشت مشترکی داریم. ناگهان با طیف‌ها و صنف‌های مختلف اجتماعی، از هنرمندان، بازیگران، کارگران و... احساس نزدیکی و هم‌سرنوشتی می‌کنیم و پیدایش این احساس، مبارک است. ما را از پیله‌‌ی وهم‌آلود خود بیرون می‌کشد و به دیگران پیوند می‌دهد.

- در کشاکش انتخابات، تمرین می‌کنیم که میان منافع نزدیک، کوتاه‌مدت و فریبا و، منافع بلندمدت و ماندگار، دست به انتخاب بزنیم. تمرین می‌کنیم که وعده‌های دلفریب، ما را از مصالح عُمده و دیرپا، باز ندارد. این آگاهی و تمرین، مبارک است و «مردِ آخِربین مبارک بنده‌ای است».

- شکل‌گیری خواست مشترک اجتماعی و همبستگی معطوف به آن، قَدری از تنهایی وجودی ما می‌کاهد. معطوف به یکدیگر می‌شویم و این آگاهی که واجد نگرانی نیرومندِ مشترکی هستیم، مرهم تنهایی‌های ما می‌شود؛ و هر آنچه تنهایی ما را قدری تسکین ببخشد، مبارک است.

- ایام انتخابات، شناخت ما را از جامعه‌ افزایش می‌دهد. صداهای خاموش شنیده می‌شوند و لایه‌های متکثر و رنگ‌رنگِ اجتماعی هویداتر می‌شوند. بیشتر متوجه تنوعِ جاری در متن جامعه می‌شویم و این آگاهی مبارک است.

🔸بدی‌ها و تهدیدها:

- ایام انتخابات بد است چرا که اغلب، اخلاق رقابت را به درستی رعایت نمی‌کنیم. از تحقیر و تمسخر رقیب‌مان لذت می‌بَریم و در داوری‌ها و ارزیابی‌هایمان جانب بی‌طرفی را چنان که باید نمی‌گیریم. حب‌وبغض‌ها، حق‌گویی و حق‌پویی ما را تحت تأثیر قرار می‌دهند و هدف‌های خوب، ما را در استفاده از ابزار، وسایل و راه‌کارهای غیرمنصفانه و نادرست، اغوا می‌کنند. آنچه بیش از همه در انتخابات از یاد ما می‌رود «اخلاق دشمنی» و یا «اخلاق رقابت است».

- پیروزی حقیقی آدمی وقتی است که سهم بیشتری از مهربانی و دوستی به دست آورد. اغلب در کارزار رقابت انتخاباتی، مهر و شفقت ما به آنان که هم‌جبهه‌ی ما نیستند، صدمه می‌بیند. اغلب، توسط «خشم»، «کینه» و «نفرت» مسمومیت معنوی پیدا می‌کنیم. در مبارزه با آنچه تاریکی می‌دانیم، دست‌هایمان را آلوده می‌کنیم و شکست حقیقی این جا اتفاق می‌افتد.

- اغلب در ایام تبلیغات، مواضع فکری انسان‌ها را به ابعادِ اخلاقی و عاطفی، ارجاع و تحویل می‌دهیم. یعنی به جای آنکه «حمل بر احسن» کنیم و بگوییم اگر فلانی از آن نامزد حمایت کرده، لابد برآورد و ارزیابیِ آگاهانه و خردمندانه‌ی او بوده است، می‌گوییم: از فلانی حمایت کرده، چرا که دنبال اغراض و منافع فردی است، چرا که ذات، سیرت و سریرت تیره‌ای دارد. به جای نقد دلایل هم، اغراض و نیات یکدیگر را متهم می‌کنیم. رأی و حمایت افراد را به جای آنکه اجتهاد سیاسی و اجتماعی قابل نقد و وارسی بدانیم، داوری اخلاقی و عاطفی می‌کنیم.

- اغلب در ایام انتخابات، رادیکال و مطلق‌نگر می‌شویم و دسته‌بندی‌های سیاه‌وسفید می‌کنیم: آنان که با ما هستند و خوبند، آنان که مثل ما نیستند و بدند. اما زبان حال آدمیان، چنان که حسین منزوی می‌گفت این است:
نه حق حقم، نه نا حق؛ نه بدم، نه خوب مطلق
سیه و سپیدم: ابلق! که به نیک و بد عجینم

🌾 @sedanet | @sedigh_63
☘️ سیاستمدار خوب چه کسی است؟
✍️ #مرتضی_مردیها

این سؤال جدی‌ است که به چه کسی رأی بدهیم. شمار کسانی که پیشتر با امیدهای فراوان به آنان رأی داده‌ایم، ولی حرمت وفاداری را شکسته‌اند و جذب قطب‌های قدرت و کژ راهه‌های ثروت شده‌اند، کم نیست. شعارهای زیبایی که زمانی دل برده‌اند، اما کوتاه زمانی پس از جمع شدن آراء معلوم شده است که دانه‌های خوشرنگ دام بوده است و برای فریب، کم نیست. هم اینک بعضی از تابلوهای تبلیغاتی نوعی احساس مضحکه شدن را به بینندگان نه چندان ساده دل خود القا می کند. درست مثل شعبده بازی که بینندگان او حتی اگر نتوانند بفهمند یا بفهمانند که چگونه تردستی می کند، همین که مدعی است غولی به نام مشکلات مردم را درون یک کلاه گشاد پنهان می کند، به صرافت عقلی درمی‌یابند که گزافه می بافد. شاید همین بن بست است که بسیاری از مردم را، که هویت حداقلی خود را به عنوان یک شهروند صاحب رأی انکار نمی‌کنند، نسبت به سیاستمداران حرفه‌ای بدبین می کند...

متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/9ADKkJ
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
☘️ پاسخ ایرانی به مسأله‌ای جهانی: انتخابات اردیبهشت ۱۳۹۶ ایران و مسأله‌ی «بومی‌سازی» دانش سیاسی
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی

رفتار انتخاباتی مردم ایران در دو انتخابات اردیبهشت ۱۳۹۶ را می‌توانیم به‌مثابه‌ی نمونه‌ای موفق از پیروزی پوپولیسم مردم‌گرا بر پوپولیسم مردم‌فریب مطالعه کنیم.

پس از برگسیت و هم پس از شکست پوپولیسم مردم‌گرای برنی سندرز از پوپولیسم مردم‌فریب دانلد ترامپ و نیز پس از پیروزی مردم‌فریبی مسلح اردوغان در ترکیه، و در کنار دیگر رویداد‌های وحشتناک مشابه در سراسر جهان، یکی از روز‌آمدترین و دشوارترین پرسش‌هایی که الآن مدتی است ذهن عالمان علوم سیاسی و کنش‌گران سیاسی را باز جداً در سراسر جهان به خود مشغول کرده است، همان پرسش دیرین افلاطون است که آیا دموکراسی انتخاباتی و نمایندگی و اکثریتی را می‌شود از آفت سهمگین پوپولیسم نجات داد. پاسخ افلاطون البته منفی بود، و همین هم دلیل مخالفت او با دموکراسی بود.

ولی کسانی که در مرزهای دانش‌وری و کنش‌گری سیاسی روزگار ما هنوز معتقد اند نجات دموکراسی انتخاباتی و نمایندگی و اکثریتی از چنگال پوپولیسم آدمی‌خوار مردم‌فریب هم‌چنان ممکن و مقدور است، به مواردی مانند شکست استثناطلبان در فرانسه و هلند و حالا ایران به چشم نمونه‌هایی درس‌آموز برای مطالعه‌ و کشف سازوکارهایی کار‌آمد برای شکست پوپولیسم مردم‌فریب می‌نگرند.

ما ایرانیان و خصوصاً مشتغلان به علوم سیاسی و علوم اجتماعی و جامعه‌شناسی و نظریه‌ سیاسی باید مطالعه‌ی این تجربه‌ی نزدیک و دست‌اول و ارجمند را جدی بگیریم و با بررسی وجوه گوناگون آن، به‌ویژه در مقایسه‌ با تجریه‌های مشابه، زمینه‌ای برای مشارکتی سودمند در جریان رشد دانش سیاسی بسازیم.

اگر دانش سیاس بومی یا بومی‌سازی دانش سیاسی معنایی محصل و مجال حصول داشته باشد، نمی‌تواند چیزی جز جدی گرفتن همین تجربه‌های ایرانی و اندیشیدن به آن‌ها در تراز جهانی برای حل مسأله‌هایی باشد که صرفاً مسأله‌ی ذهنی ما نیست، بلکه‌ مسأله‌ای عینی و جهانی است.


🌾 @sedanet | @mmojahedi
☘️ سخنان #محمدمهدی_اردبیلی در جلسۀ نقد و بررسی ترجمۀ کتاب «نقد عقل محض»

سخنان دکتر محمدمهدی اردبیلی در جلسۀ نقد و بررسی ترجمۀ فارسی کتاب «نقد عقل محض» با ترجمۀ بهروز نظری و ویراستاری محمدمهدی اردبیلی در خانۀ کتاب. این جلسه با حضور مترجم، ویراستار، دکتر حسین هوشنگی و دکتر مالک شجاعی در شهریورماه ۱۳۹۵ در سرای اهل قلم برگزار شد.

فیلم و صوت این سخنان👇
✨ → goo.gl/stwpd7
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt