وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.5K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
Audio
🎙 سخنرانی #مرتضی_مردیها با عنوان «فایده‌گرایی»
۹ خرداد ۱۳۹۶ | همراه با پرسش و پاسخ
💫 بخش دوم و پایانی
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
☘️ نه مدرک تحصیلی از فلان دانشگاه سلطنتی به دردت میخوره ؛ نه نسبت با فلان خاندان اشرافی
با زندگیت چیکار کردی . . .
فقط اینه که به حساب میاد !

🌾 @sedanet
👤لرد آویبوری

🌅 s9.picofile.com/file/8296845234/y54_9.jpg
☘️ تهمت در خدمت دیانت
✍️ #محمد_سروش_محلاتی

در نزد بسیاری از متدیّنان، «تهمت و افترا زدن» به مخالفان، جایز شمرده می شود و چنین استدلال می کنند که با تهمت باید آبرو و حیثیت آنها را از بین برد تا کسی به آنها اعتماد نکند و تحت تأثیر ضلالت و گمراهی شان قرار نگیرد.
شرایط اجتماعی امروز ما که باید به تعبیر حضرت امام خمینی آن را «روز تهمت» نامید، ما را با این سؤال مواجه می سازد که قضیه از چه قرار است؟ این توهّم که «به مخالفان هر دروغی را میتوان نسبت داد» چه ریشه ای دارد؟ عواقب و پیامدهای آن چیست ؟ این سخن از «کجا» آمده و ما را به «کجا» می برد؟

✨ → goo.gl/M5iccr
🌾 @sedanet | @mohammadsorooshmahallati
☘️ نقدی بر نوشتار آقای دکتر اردبیلی درباب شک رادیکال
✍️ #عبدالرسول_کشفی

مؤلف گرانمایه نوشتار [ t.me/sedanet/2371 ] ، آقای دکتر اردبیلی، بعد از طرح یک سناریوی شکاکانه (آزمایش فکری هوای توهم زا) نخستین هدف ایدآلیسم آلمانی را نشان دادن کذب دوگانه رئالیسم / شکاکیت بر شمرده اند و آن را بدیلی واقعی در برابر این دوگانه محسوب می کنند.
ایشان می فرمایند:
"آنچه مردنی است خواه ناخواه خواهد مُرد. حقیقت کهن (رئالیسم) با تمام اسطوره‌هایش (که بزرگترین آنها خود مفهوم "حقیقت مبتنی بر مطابقت با واقع" است) فروخواهد پاشید، اما برخلاف تبلیغات مبلغانش، مواجهه با این فروپاشی صرفا به شکاکیت منجر نخواهد شد. اتفاقا نخستین هدف ایدئالیسم نشان دادن کاذب بودن دوگانه رئالیسم/شکاکیت و به دست دادنِ بدیلی واقعی در برابر آن است."
سپاسگزار می شوم که دکتر اردبیلی به پرسش های زیر پاسخ دهند:

1. دلیل فروپاشی رئالیسم چیست؟ ایشان مستحضرند که کار فیلسوف، نه پیشگویی، که استدلال دقیق به سود یا علیه دعاوی فلسفی است. آیا دلیلشان همان آزمایش فکری هوای توهم زاست؟ ایشان که خود در نوشتارشان تلویحا این آزمایش را خودشکن می دانند. آیا دلیل / دلایل دیگری، جز دلایل شکاکان، در نفی و رد رئالیسم دارند؟ آن دلیل / دلایل چیست؟

2. منظور ایشان از تعبیر "گذر از شکاکیت" چیست؟ آیا به معنای ناتوانی در پاسخگویی به آن است؟ پس چرا آن را نفی و انکار نموده اند؟ و یا معنای دیگری مد نظرشان است؟ آن معنا چیست؟

3. تعبیر "گذر از یک مساله"، گاه، زمانی مطرح می شود که متفکر بتواند نشان بدهد آن مساله پاسخ ندارد (چنانکه برخی معرفت شناسان چنین واکنشی به اشکال های گتیه در تعریف سه جزیی دارند). ممنون می شوم دکتر اردبیلی نشان دهند:
اولا، اشکالشان به پاسخ هایی که تا کنون به شکاکیت داده شده است (مثلا استدلال زبان خصوصی ویتگنشتاین) چیست؟ ثانیا، نشان دهند که اصولا شکاکیت را نمی توان پاسخ داد و به این ترتیب بتوانند همه تلاش های آتی را نیز پیشاپیش محکوم به شکست بدانند. برای نشان دادن (به تعبیر ایشان) "فروپاشی حقیقت کهن (رئالیسم) با تمام اسطوره‌هایش" راهی جز این مسیر پیش پای ایشان نیست.

4. آیا نوشتار کنونی دکتر اردبیلی مصداقی از حقیقت محسوب می شود یا نه؟ اگر نه، چرا باید آن را پذیرفت؟ و اگر آری، با کدام معنای حقیقت آن را بپذیریم؟ مطابقت با واقع؟ (قطعا ایشان این معنا، یا به تعبیر ایشان "اسطوره"، را نمی پذیرند چون قایل به فروپاشی آن هستند)، یا معنای دیگری؟ آن معنای دیگر حقیقت کدام است و چه دلیلی به سود آن دارند؟

5. دلیل ایجابی ایشان به سود ایدآلیسم چیست؟

🌾 @sedanet | @philosophicalmeditations
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن
فردا که نیامده ست فریاد مکن
برنامده و گذشته بنیاد مکن
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن

رباعیات خیام
🌾 @sedanet
☘️ راه های غلبه بر تنبلی
گفتگوی شفاهی با #مصطفی_ملکیان در دهه ۹۰

من در باب خودم قائلم که بیشتر از کاری که می کنم، میتوانم انجام دهم.
اما در مورد خودم چند نکته است که هر وقت به آن ها توجه بیش تر داشته ام به همان اندازه تنبلیم را کم کرده است:
۱_ مرگ اندیشی
۲_ کاستن از اشتغالات
۳_ رقابت
۴_ برنامه ریزی
۵_ کنار گذاشتن عادت شب بیداری

متن کامل 👇
✨ → goo.gl/t4L1tz
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 خوشی های کوچک یا خوشبختی بزرگ
این فیلم را ببینید و راجع به آن خوب فکر کنید
🌾 @sedanet
☘️ در پی عقلانیت و معنویت
به انگیزه زادروز 61 سالگی مصطفی ملکیان
✍️ #وحید_حلاج

یکم: اوایل دهه هفتاد، هنگامی که مباحث روشنفکری دینی با مجله کیان در تهران، نضج می‌گرفت و رشد می‌کرد، در قم آهسته آهسته نام معلمی بر سر زبان‌ها می‌افتاد که حدود ۲۰ سال بعدش تبدیل به وزنه‌ای تأثیر‌گذار در فضای فکری ایران شد. مصطفی ملکیان‌ زاده ۱۲ خرداد ۱۳۳۵، نزدیک به بیست سال از عمرش را در قم گذراند و نزد کسانی چون آیت‌الله جوادی آملی و آیت‌الله بهاءالدینی تلمذ کرد. با این حال بر خلاف مشهور که او را شاگرد آیت‌الله مصباح می‌دانند، شاگرد ایشان نبوده ولی سال‌ها در مؤسسه امام خمینی(ره)، تدریس کرده نخستین گروه فلسفه دین در ایران را در آنجا ایجاد کرده است.

دوم: فلسفه دین، فلسفه اخلاق، معرفت شناسی و از این قبیل که اصطلاحاً معرفت درجه دوم خوانده می‌شوند، اکنون شناخته شده‌اند، بعضاً رشته دانشگاهی‌اند و کتاب‌ها و مقالات بسیاری درباره‌شان چاپ شده است اما اگر دو دهه به عقب بازگردید، مهجوریت این رشته‌ها کاملاً به چشم می‌آید. ملکیان یکی از معدود کسانی است که زحمت بسیار کشید تا اذهان دانش پژوهان ایرانی را با دستاوردهای جدید فلسفه تحلیلی آشنا کند. با این همه تا همین چند سال پیش اگر می‌خواستید دسترسی به جزوات ملکیان داشته باشید باید در قم سراغ کتابفروشی فجر ولایت را در خیابان صفائیه می‌گرفتید تا بتوانید زیراکس جزوات را بگیرید‌. از چند سال پیش اما وبلاگ‌ها و سایت‌هایی همچون بیدگلی و نیلوفر تأسیس شدند که به طور گسترده به نشر آثار ایشان پرداختند و به شناخته شدن هرچه بیشتر ملکیان کمک کردند.

سوم: ملکیان گرچه از شهرت گریزان است اما امروز، بسیار شناخته شده است. سالن‌های سخنرانی‌اش مملو از جمعیت می‌شود، هر هفته مراجعین بسیاری با او ملاقات می‌کنند و مصاحبه‌هایش در نشریات مختلف به چاپ می‌رسد. ملکیان حدود هفده سال است که از قامت یک روشنفکر دینی خارج شده و طرح عقلانیت و معنویت را پی می‌گیرد. شاید بتوان دهه هفتاد تا نیمه هشتاد را دهه روشنفکری دینی نامید و 10 سال اخیر را دهه نشو و نمای عقلانیت و معنویت، که نماینده بارز آن مصطفی ملکیان، فیلسوف ۶۱ ساله اهل شهررضا است.

🗞 روزنامه ایران - ۱۳۹۶ سه شنبه ۱۶ خرداد

🌾 @sedanet
☘️ وقتی در کشوری عملیات تروریستی رخ می‌دهد، پس از برخورد نظامی، نوبت به برخورد سیاسی می‌رسد که بسیار مهم‌تر است. برخورد سیاسی باید توأم با آرامش و تدبیر و یارگیری در منطقه باشد؛ زیرا تروریسم بیش از اهداف نظامی، مقاصد سیاسی دارد. زیان تروریسم، تخریب چند ساختمان و کشتن چند انسان نیست؛ تأثیرگذاری بر فضای سیاسی – امنیتی کشور است. زیان اصلی و جبران‌ناپذير ترورهای دهۀ شصت نیز شکل‌گیری فضایی در کشور بود که کسی پیش‌بینی نمی‌کرد. همدلی و هم‌صدایی دولت و ملت در مواجهه با این پدیدۀ شوم و ناجوانمردانه، همۀ اهداف تروریسم را خنثا می‌کند.

✍️ #رضا_بابایی - 17 خرداد 96

🌾 @sedanet | @RezaBabaei43
☘️ هفت پرسش برای خودآزمایی سلامت عقل سیاسی
✍️ #شروین_وکیلی

۱) آیا از کشته شدن هم‌وطنان خود خوشحال هستید؟ آیا ناامنی جامعه‌ی ایران، هراس عمومی، بی‌اعتمادی رهگذران به یکدیگر به نظرتان امر خوبی می‌رسد؟ آیا خیر عمومی‌ای در خیال‌تان می‌گنجد که مسیر رسیدن به آن از مرگ بیگناهان بگذرد؟
۲) آیا می‌توانید بین مفاهیم مجردی مانند داعش، آمریکا، عربستان، جمهوری اسلامی و مفاهیم عینی و ملموسی مثل یک شهروند تهرانی یا کابلی که گلوله خورده و کشته شده تفکیک ایجاد کنید؟ این امکان هست که موضع‌گیری‌ سیاسی‌تان در هواداری یا دشمنی با مفاهیم رده‌ی اول، باعث شود مفاهیم رده‌ی دوم را نادیده بگیرید؟
۳) آیا نظمی معنادار، الگوهایی از سازمان‌یافتگی، زنجیره‌ای از رخدادهای پیوسته به هم را تشخیص نمی‌دهید که امنیت و آسایش و منافع ملی مردم ایران زمین را نشانه گرفته باشد و خواهانِ ویرانی و آشوب در منطقه باشد؟ اجلاس ریاض و بمب‌گذاری‌های کابل و هرات و حمله‌ی آمریکا به مواضع ارتش سوریه و کشمکش قطر و عربستان و انفجارهای تهران برایتان رخدادهایی بی‌ربط است؟ جبهه‌بندی‌ای در این میان نمی‌بینید؟ خود را در یکی از طرفهای این جبهه نمی‌یابید؟
۴) احیانا همچنان هوادار تحریم، قهر و عدم مشارکت در سرنوشت سیاسی کشورتان هستید؟ یعنی برایتان فرقی نمی‌کرد که الان آقای رئیسی رئیس جمهور باشد، یا آقای روحانی؟ رفتارهای جمعی یکپارچه و خودجوش مردم طی سالهای گذشته – به ویژه در جریان رای‌گیری‌ها- در ذهنتان حرکتی توده‌ای و کور و ابلهانه است، یا سازمان یافتگی‌ای عقلانی و سنجیده و هوشمندانه؟
۵) آیا رویکردی هوادارانه، روادارانه، و نرمخویانه درباره‌ی گفتمانهای ضدملی دارید؟ آیا به نظرتان پیوند میان تجزیه‌طلب‌های پان‌ترک و پان‌عرب و پان‌های دیگر با کوشش برای تجزیه‌ی کشور کنونی ایران وجود دارد؟ کنجکاو نیستید که طی صد سال گذشته ارتباط این گفتمانها با تجزیه‌ی ایران زمین به بیست سی کشور آشفته‌ی کنونی را ردیابی کنید؟ به نظرتان در برخورد با یک سلفی که کشتن ایرانیان شیعه را راه رستگاری می‌داند یا قوم‌گرایی که تخریب میراث تاریخی را وظیفه‌ی حزبی‌اش قلمداد می‌کند چه نوع رفتاری درست و سزاوار است؟
۶) آیا حاضرید به خاطر حفظ امنیت و «شرایط بحرانی کنونی» چشمتان را بر فساد اداری پردامنه، بلاهت جاری در برخی از تصمیم‌گیری‌های کلان و پخمه‌سالاری حاکم در دیوانسالاری کشور ببندید؟ معتقدید باید در مواقع بحرانی به نظمهای موجود تن در داد و خاموش ماند، یا این که فکر می‌کنید بحران به جای آن که توجیهی برای تداوم نقصها باشد، فرصتی برای اصلاح‌ ریشه‌ای‌شان است؟
۷) آیا به مفهومی تاریخی و دیرپا به نام هویت ایرانی و ملیت ایرانی قایل هستید، که دسیسه‌های سنجیده‌ی بیرونی و دستکاری‌های ابلهانه‌ی درونی مایه‌ی فرسایش و بحران‌اش شده باشد؟ دلبستگی‌ای، پیوندی، و تعلق خاطری به آن دارید؟

پ.ن: آنچه امروز دیدیم، بخشی بسیار جزئی، تحمل‌پذیر و به نسبت خوش‌خیم از ویرانی‌ای بود که همه‌مان را تهدید می‌کند. گام نخست برای رویارویی با این بحران و ستونِ فقراتِ آن همبستگی‌ رهایی‌بخشی که همه در جستجویش هستند، فهمِ موقعیت کنونی‌مان و آشکارسازی موضع و جایگاهی است که برگزیده‌ایم. پاسخهای من به هفت پرسشی که طرح کردم روشن و آشکار است. پیشنهاد می‌کنم شما هم پاسخی روشن برایشان داشته باشید.

🌾 @sedanet | @sherwin_vakili
☘️ آقای عبدالکریم سروش
من و نسل من، وامدار و حق‌گزار شماست.

✍️ #صدیق_قطبی

شما با خطابه‌ها و نوشته‌های گیرای‌تان، ما را به ضیافت مولانا بُردید. شاید اگر ذوق سرشار شما نبود، مولانا و آن حجم از شورمندیِ شیرینِ عارفانه، کمتر در متن جامعه بسط و نشر می‌یافت و عمدتاً در محافل علمی و دانشگاهی و در کتاب‌هایی که زبانی کمتر گیرا و همه‌گیر دارند، محدود می‌شد. راستی اگر شما نبودید داستان موسی و شبان را که در گوش‌های ما چنین خوش زمزمه می‌کرد: موسیا آداب‌دانان دیگرند...؟

شما برای کسانی که شیوه‌ی عبوس دینداری فقه‌محور را تاب نمی‌آوردند، عرصه‌‌ای گشودید تا دینی تجربت‌گرا، عارفانه، عشق‌آمیز و مولانایی انتخاب کنند.

شما با طرح نظریه قبض و بسط تئوریک شریعت، خواب کسانی را بر هم زدید که معرفت دینی‌شان را همان دینِ ثابت می‌دانستند و فهم‌شان را از شریعت به مصاف معارف جدید نمی‌بُردند. التفات دادید که معرفت دینی ما در تعامل و داد و ستد با دیگر معارف تحول‌پذیر و نوشونده‌ی بشری، می‌تواند و باید تحول یابد و نو شود. معرفت دینی ما، مقدس نیست و باید پیوسته نقد و واکاوی گردد و آنچه متدیّنان دارند، معرفت‌هایی بشری و نقدپذیر است.

شما به رغم اینکه از دین دست نشستید، اما به استقبال فلسفه و علوم انسانی رفتید و جوانان بسیاری در اثر ترغیب‌های شما به مطالعه و تحقیق در علوم انسانی و فلسفه‌ی مغرب‌زمین روی ‌آوردند. شما مدرنیته را عصر ظلمت و میوه‌های آن را از جنس تاریکی ندانستید و از ما خواستید میان سه هویت دینی، ملی و مدرن، آشتی و نسبتی معقول برقرار کنیم. این در زمانی بود که کسانی، عصر مدرن را دوران تجلّی اسم «مُضلّ» خداوند می‌دانستند و ما را به انسداد و ناگشودگی، فرا می‌خواندند.

شما هوایی تازه به ریه‌های دین‌داری ما وارد کردید تا دیندارانه به استقبال حقوق بشر، دموکراسی و آزادی‌خواهی برویم. آزادی را پاس داشتید و بزرگترین حقی دانستید که هر انسان عدالت‌خواهی باید مراعات کند. حقی که نگزاردن آن، عدالت را از پا می‌اندازد.

شما با برجسته کردن مفهوم «حق» که در نگرش تکلیف‌مدار سنّتی، به شدت نحیف شده بود، به انسان، فردیّت و حقوق او، ادای دین کردید.

شما با تأکید بر حقیقت‌اندیشی در برابر هویت‌اندیشی، ما را از محدود شدن به خصلت هویت‌بخشِ دین که اغلب غیریت‌ساز و دشمن‌‌آفرین است بازداشتید.

شما با قرائت رسمی و تولیت‌پذیر از دین در افتادید و نشان دادید که تنها دینداران معیشت‌اندیش‌اند که سخت وابسته‌ی نهاد روحانیت هستند و در سطوح دیگر دینداری- معرفت‌ و تجربت‌گروانه- نیازی به روحانیت نیست. روحانیون هم باید نقد شوند و باید مراقب باشند که حرّیت خود را نبازند؛ چرا که ارتزاق‌شان اغلب از دین است و همین امر می‌تواند به عوام‌‌زدگی بینجامد.

شما با برجسته ‌کردن اخلاق و توجه به احیاگری امام محمد غزالی، چشم ما را به گوهر و اصل دین که اغلب تحت‌الشعاع نگاه فقیهانه واقع می‌شود، گشودید.

شما با عشق سرشاری که به پیامبر اسلام(ص) داشتید و نیز با نگاه‌تان به نقش مبنایی و محوری تجربه‌ی نبوی، به پررنگ‌ شدن حضور و وجود پیامبر(ص) در سلوک دینی ما منجر شدید.

شما با طرح ایده‌ی صراط‌های مستقیم، ما را با پیروان دیگر ادیان و مذاهب، نزدیک‌تر کردید و رعشه‌ای بر تن خودمداری و انحصارگرایی ‌ما انداختید. آموختید که: از نظرگاه است ای مغز وجود / اختلاف مؤمن و گبر و یهود. شهرت شعر بی‌همتایِ منسوبِ به ابن‌عربی که «لقد صار قلبی قابلاً کل‌ّ صورة...» مرهون شماست.

شما نوعی خودباوری به طیفی از دینداران بخشیدید که دریابند می‌شود ضمن بهره‌مندی از ژرفناهای درخشان دین، با تفکر، فلسفه و معارف جدید هم مأنوس بود و هم‌زمان با آموزه‌های دیده‌ورانه‌ی عارفان، شوریدگی کرد.

شما در آشتی دادن دین با دنیای جدید، از همه کامیاب‌تر بودید.
سهم شما در آشناکردن جامعه‌ی ایرانی با مولانا، با عرفان ذوق‌ورانه، با دینِ گشوده به آزادی، دموکراسی و حقوق بشر، با علوم انسانی، انکار ناشدنی است.

به‌‌‌رغم آنکه من، هم‌اکنون، نوعِ نثر شما را نمی‌پسندم، به رغم آنکه طالب دقت بیشتر در ایده‌پردازی‌ها و سخنرانی‌های‌تان هستم، به رغم آنکه ستیهندگی و تیزی نقد‌هایتان را با مخالفان، زیبا نمی‌بینم، به رغم آنکه با برخی آراء شما همدلی ندارم، اما قدردان و وام‌دار نگاهِ عارفانه، خردنواز، آزادی‌خواه و مجذوبانه‌ی شما به دین و مسلمانی هستم.

🌾 @sedanet | @sedigh_63
☘️ درس‌گفتار «وحی‌شناسی دکتر سروش» از عبدالحسین خسروپناه
صوت - هشت جلسه👇
✨ → goo.gl/BuH6tk
🌾 @sedanet | @khosropanahdezfuli
☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان با عنوان نقد ماتریالیسم اخلاقی
پاوا-جمعیت پیشگامان اعتدال و اخلاق
شهرضا – ۱۵ خرداد ۱۳۹۶

صوت این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/YwC1pZ
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ بهترین شیوۀ برخورد با یک احمق
✍️ #ایرج_شهبازی

به نظر می‌رسد که هیچ قانونِ مطلقی در عرصۀ روابطِ انسانی وجود ندارد و نمی‌توان همۀ روابط را با یک چوب راند. همین پیچیدگیِ روابط انسانی باعثِ دشواریِ تشخیص می‌شود و آن را از حالتِ مکانیکی بودن خارج می‌کند. یک ارتباط‌گرِ ماهر کسی است که در هر موردِ خاص تصمیمی ویژه بگیرد و در هر موقعیتی، با توجه به ویژگی‌های شخصیتی طرفِ مقابل، درست‌ترین واکنشِ ممکن را برگزیند.

اکنون نکته‌ این است که بهترین واکنش در برابر یک «احمق» چیست؟ همین‌جا باید بگویم که کلمۀ «ابله» در این موردِ خاص شامل هیچ‌گونه ارزش‌داوریی نیست و صرفاً جنبۀ توصیفی دارد. منظور از «ابله» کسی است که دارای چنین ویژگی‌هایی باشد:

1) در گفتگو به هیچ مبنای عقلانیی پای‌بند نیست و برای دفاع از نظرِ خود، از دروغ گفتن، اطلاعات غلط دادن و مغالعه کردن ابایی ندارد و درست به همین جهت قانع کردنِ او در بحث غیرممکن است.

2) از جر و بحث لذت می‌برد؛ زیراکه که جر و بحث فرصتی برای فضل‌فروشی و خودنمایی در اختیار او قرار می‌دهد. برای او «حقیقت‌جویی» و «حقیقت‌گویی» که دو رُکنِ رکینِ هر گفتگویِ سازنده‌ای هستند، اصلاً مطرح نیستند؛ به همین سبب به راحتی موضعِ خود را عوض می‌کند و بسته به موضعِ طرفِ مقابلِ خود، از درِ مخالفت درمی‌آید. به نظر می‌رسد که صرفِ مخالف‌خوانی حسِ خوشایندی در او ایجاد می‌کند.

3) باورها و نظراتِ طرفِ مقابل برای او مهم نیست و در عمل به چیزی به نامِ احترام گذاشتن به عقاید دیگران التزام ندارد. این ویژگی تا حد زیادی ناشی از نوعی خودشیفتگی است و باعث می‌شود نیروی همدلیِ شخص از بین برود و به هیچ روی نتواند وضعیت و موقعیتِ دیگران را آنگونه که هست، درک کند.

4) به هیچ روی به اشتباهِ خود اعتراف نمی‌کند و اصولاً خود را کامل، معصوم و خطاناپذیر می‌پندارد. روشن است که چنین کسی به شدت اهلِ فرافکنی است و همواره آماده است مسئولیتِ خطا و شکست را متوجهِ دیگران سازد و خود را تبرئه کند. به هیچ وجه نمی‌توان به چنین کسی اثبات کرد که اشتباه می‌کند؛ درست به همین دلیل است که چنین کسی هیچگاه حاضر نمی‌شود از یک مشاور، یا استادِ آگاهِ مشفق یاری بگیرد.

این فهرست باز است و می‌توان مواردِ دیگری را بر آن افزود، ولی برای منظور ما همین‌ مقدار کفایت می‌کند. کسی که دارای چنین ویژگی‌هایی باشد، او را «ابله» می‌نامیم، خواه بی‌سواد و کم‌هوش باشد، خواه درس‌خوانده و باهوش. ممکن است کسی به عالی‌ترین درجاتِ علمی رسیده باشد، ولی با این معیارها، یک ابلهِ تمام‌عیار باشد؛ بنابراین بلاهت ربطی به هوش و تحصیلات ندارد. اکنون پرسش این است: با چنین کسی باید چگونه برخورد کرد؟ در پاسخ به این پرسش می‌توان چند راهِ حل را پیشنهاد کرد:

1) جدال و مبارزه: به نظر می‌رسد که این راه سودی ندارد؛ زیراکه آدمی را تا پایین‌ترین سطوح اخلاقی تنزل می‌دهد، او را به سفسطه، دروغگویی، لجبازی و ستیزه‌جویی می‌کشاند و مقدار زیادی از وقت و انرژیِ او را تلف می‌کند. جدال کردن با کسی که به هیچ مبنایی پای‌بند نیست، نتیجه‌ای جز تا سطحِ او سقوط کردن در پی ندارد و هیچ انسانِ فرهیخته‌ای اجازۀ چنین رفتاری را به خود نمی‌دهد.

2) نرمی و مدارا: اگر میزان حماقتِ طرفِ مقابل کم باشد، می‌توان با نرمی و مدارا او را تحمل کرد و رابطه را با تلاش و کوشش فراوان ادامه داد و آسیب‌های آن را تحمل کرد. این راه حل به ویژه در جایی مناسب است که آن شخصِ ابله، از بدِ حادثه، یکی از نزدیکانِ درجه اولِ انسان باشد.

3) خاموشی: خاموشی راهِ حلی است که خِرَدِ جمعیِ گذشتگان آن را به عنوان بهترین راهِ حل ممکن در برابرِ یک انسان ابله یافته و در قالب ضرب‌المثلِ مشهورِ «جوابِ ابلهان خاموشی» است، بیان کرده است. به نظر می‌رسد در بسیاری از موارد، در برابر یک ابله، بهترین کار همین است که سکوت پیشه کنیم و اجازه بدهیم او هرچه می‌خواهد بگوید، بی‌آنکه پاسخی به او بدهیم.

4) فرار کردن: اگر ریشه‌های بلاهت در طرف مقابل بسیار استوار باشد، بهترین راهِ حل فرار کردن است. جایی که مدارا و خاموشی هم، در مواجهه با یک شخص، راه به جایی نمی‌برند، ظاهراً گزیر و گریزی از گریختن نیست. به نظر می‌رسد برای پرهیز از آلوده شدن به رذائلِ یک احمق، بهترین راهِ رویارویی با او «مدارا» و «خاموشی» است و اگر اینها پاسخ نداد، از او «گریختن».

🌾 @sedanet | @irajshahbazi
☘️ معنای اتحاد مردم
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی

واکنش‌های خارجی به انتخابات ریاست جمهوری ایران از همان فردای برگزاری آن آغاز شد. ائتلاف عربی-امریکاییِ حامی تروریسم در منطقه، چنان از این اتفاق سرخورده بود که حتی نتوانست به رسم معمول، کینه‌اش را در پس لبخندهای ظاهری پنهان کند. واکنش عربستان-امریکا پس از انتشار نتایج انتخابات نشان داد که دشمن اصلی آنها نه راست‌گرایان، نه حتی کلیت نظام جمهوری اسلامی، بلکه خودِ ایرانِ قدرتمند و فرآیند دموکراتیزاسیون در منطقه، و در یک کلام مردم است. حادثۀ تروریستی دیروز را می‌توان ادامه‌ای از همین واکنش‌ها دانست که در کمتر از ۲۴ ساعت با تصویب تحریمهای تازه امریکا تکمیل شد. همانگونه که امروز در سطح ملی شاهد هستیم، بهترین راه مقابله با چنین حملاتی (از ترور گرفته تا تهدید و تحریم) حفظ اتحاد مردم است. اما «اتحاد» به چه معناست؟ آیا برای تحقق اتحاد، انتشار هشتگ #اتحاد_ملی یا #باهمیم کافی است؟ و مهمتر از همه، مردم باید در مقابل چه کسانی متحد شوند؟
1- تروریست‌ها: صرف نظر از تمام انتقادات، مجلس نماد دموکراسی است و حملات نمادینِ تروریستیِ دیروز نشان داد که تروریست‌ها صدای انتخابات اخیر را به خوبی شنیده‌اند. هدف آنها ایجاد رعب و وحشت و در نتیجه مختل کردن سامان اجتماعی و مردمی است. بهترین راه مواجهه با این ارعاب عمومی، حفظ همبستگی و اتحاد و تن ندادن به رعب و وحشت است. وحشت مانند خوره‌ای است که همبستگیِ درونزای اجتماعی را به بی‌اعتمادیِ اجتماعی، و بازشناسی هویت جمعی را به فردگرایی اتمیستی بدل می‌سازد. اتحادِ پس از حادثه نه تنها باعث می‌شود که افراد، تحقق خواست خود را در جامعه و در ساحت بین‌الاذهانی بجویند و به خود به مثابۀ «مردم» هویت ببخشند، بلکه همچنین باعث می‌شود که انگیزه و توان تروریست‌ها برای انجام حملات مشابه کاهش یابد.
2- خائنان: بخش قابل توجهی از جریانات رسانه‌ای، اپوزیسیون سیاسی، روشنفکرانِ حقوق‌بگیرِ نهادهای امنیتی عربی-غربی و فعالانِ به اصطلاح حقوق بشری که یک روز بر طبل جنگ علیه ایران می‌کوبند و روز دیگر دول غربی را به اعمال تحریم‌های بیشتر علیه مردم ایران تشویق می‌کنند، و اخیراً به طور همه‌جانبه در راستای تحریم و بی‌ارزش ساختن انتخابات کوشیدند، پس از حادثۀ تروریستیِ دیروز، بازهم با نقاب دفاع از مردم و آزادی، به میدان آمدند و کوشیدند تا جای قاتل و قربانی را عوض کنند. با این همه، آنها دچار لغزش شدند و نتوانستند شادی‌شان را در اوج بهت و ناراحتی مردم، پنهان کنند و چنان با شوق و ذوق از فروپاشیِ «حباب امنیتیِ» تهران سخن گفتند که یا باید در فهم و دانش سیاسی‌شان شک کرد و یا به آبشخورهای مالی و لجستیکیِ مشترکشان با خود تروریست‌ها پی برد. مردم تحت هر شرایطی باید اتحاد خود را در برابر این دشمنانِ مردم حفظ کنند که با ادعای مضحک و فریبندۀ اولویت آزادی بر امنیت، عملاً نه تنها در سودای تشدید ناامنی هستند، بلکه تصورشان از آزادی عملاً چیزی جز ارضای منافع شخصی نیست. آنها پادشاهانِ زمین‌های سوخته‌اند و آرزوی ویرانی و هرج و مرج را در سر می‌پرورانند.
3- کاسبان: اما گروه سومی که باید در برابرشان بسیار هوشیار بود، بخشی از زخم‌خوردگانِ انتخابات اخیرند که هنوز در بهتِ ناشی از نتایج انتخابات، برای عدم مواجهه با ریشه‌های شکست خویش، تلویحاً یا صریحاً دعوی تقلب را طرح می‌کنند. آنها آگاهانه یا ناآگاهانه، مغرضانه یا ساده‌دلانه، حوادث تروریستی اخیر را بهانه‌ای برای تسویه حساب با دولت، اصلاح‌طلبان و به طور کلی اکثریت رای‌دهندگان می‌دانند. آنها که تا دیروز امنیتِ ملی را صرفاً دستاورد خودشان می‌دانستند، امروز فرافکنانه رقیب را مقصر ناامنی معرفی می‌کنند. آنها حتی در بحرانی‌ترین شرایط، اتحاد و منافع ملی را فدای اهداف و منافع جناحی‌شان می‌کنند. امنیتی شدنِ فضای شهر پس از حادثۀ تروریستی امری طبیعی است، اما همۀ ما باید قویاً در مقابل هر شکلی از امنیتی‌سازیِ کاذب و ساختگی که هیچ ربطی به تروریسم ندارد و فقط در راستای محدودسازیِ دستاوردهای دموکراتیک و کارکردهای درونزای جامعۀ مدنی عمل می‌کنند، مقاومت کنیم. اتحاد مردم در برابر امنیتی شدنِ فضای سیاسی و اجتماعی بسیار حیاتی است. نباید اجازه داد که به این بهانه، دستاوردهای ما، که اندک اندک آنها را کسب کرده و از آنِ خود ساخته‌ایم، به بهانۀ قربانی کردنِ آزادی به پای امنیت، یک شبه از دست برود.

🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
☘️ اخلاق مواجهه با تروریسم
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی

سم نو حالا با گستاخی، از نزدیک‌ترین فاصله‌ی ممکن، چشم در چشم ما ایرانیان دوخته است. مدتی بود که ما هم در گوشه‌گوشه‌ی منطقه‌ی خاورمیانه چشم در چشم سایه مغاک تروریسم نو دوخته بودیم. نیازی به مرور نیچه و فهم او از تهدید و فاجعه نیست تا بفهمیم اندیشیدن به اخلاقِ مواجهه با تروریسم امری فانتزی و برای اوقات فراغت نیست؛ چنان که دیدن و فهمیدن درون‌مایه‌ی عمیقاً سیاسیِ نهفته در فاجعه‌ی پلاسکو یک نظرورزی دلخواهانه نبود / نیست؛ و باز همان‌طور که فهمیدن معنا و فحوای عمیقاً سیاسیِ ممنوعیتِ پخش ربنا پیش از افطار و نیز نقد توجیهاتی که عضو شورای نظارت بر صداوسیما بر این ممنوعیت آورده بود، تذوقی از سر دغدغه‌های صرفاً زیبایی‌شناختی نیست / نبود.

اکنون ما ایرانیان زشتی بی‌زنهار و درشتی تروریسم نو و آدمی خوار را در کانون امنیتِ ایران، یعنی هم در قلب دموکراسی و هم در نماد‌واره‌ی تأسیس نظام (یعنی آرام‌گاه امام) حس می کنیم. حس این همه زشتی و تهدید و خطر را باید از سطح زیبایی‌شناختی به سطح تأمل نقادانه‌ی سیاسی و اخلاقی ارتقا دهیم، تا از این تجربه‌ی گران، که به قیمت جان های گرامی برخی هم‌وطنان ما و ترک برداشتن چینی نازک احساس امنیت عمومی حاصل شده است، چیزی بیاموزیم، تا بهایی که ناگزیر پرداخته‌ایم، به‌گزاف هدر نرود.

این روی‌داد تروریستی از برخی جهات منحصربه‌فرد ولی مثل هر روی‌داد تروریستی دیگری، تکان‌دهنده است. وضعیت‌هایی تکان‌دهنده مانند مواجهه با تهدید‌های تروریستی، فرصتی مغتنم برای بازسنجی‌های اخلاقی است. درمورد جزئیات و کلیات این روی‌داد و عبرت‌آموزی امنیتی‌ـ‌سیاسی از آن، باید منتظر اخبار و اطلاعات و داده‌های رسمی و نقادی‌شده ماند.

اما برای برگرفتن عبرتی اخلاقی‌ـ‌سیاسی از این روی‌داد، می‌توان پرسید:

۱. اخلاق عام حاکم بر مواجهه با تروریسم چیست؟
۲. از این روی‌داد خاص چه می‌شود آموخت؟

این نوشته تنها دربار‌ی پرسش عام نخست است...

متن کامل این نوشتار 👇
✨ → goo.gl/qoWB4g
🌾 @sedanet | @MMojahedi
☘️ نظریه انتخاب عقلانی دین و دنیوی شدن
✍️ دکتر مجید موحد - احسان حمیدی­‌زاده

نظریه انتخاب عقلانی ، نظریه‌ای است که برخی از صاحب‌نظران متقدم، به ویژه اقتصاددانان کلاسیک و مردم‌شناسان‌ اقتصادی و اجتماعی، به آن توجه ویژه داشته‌اند و صورت خام ایده انتخاب عقلانی را برخی از آنها پردازش کرده‌اند. تبیین رفتارهای دینی مردم در دنیای مدرن بر مبنای تبیین‌های نظریه دنیوی ‌شدن اهمیت قابل توجهی در جامعه‌شناسی دین داشت. اما این نظریه به علت پاره‌ای کاستی‌ها نمی‌تواند تبیین جامع و کاملی را فراهم کند. از همین‌رو به نظر می‌رسد نظریه انتخاب عقلانی، به عنوان یک رویکرد جدید در جامعه‌شناسی دین، می‌تواند برخی از کاستی‌های نظریه دنیوی ‌شدن را جبران کند. این نظریه با تبیینی که از تکثر دینی در دنیای مدرن ارائه می‌دهد شکل دیگری از دنیوی شدن را مطرح می‌کند که در خود دین بروز یافته است. این امر اهمیت ارائه نظریه‌های پساسکولار را افزایش داد تا امکان ارائه تبیین جامع‌تری از وضعیت دین در دنیای مدرن فراهم شود. بر این اساس، نظریه انتخاب عقلانی دین نشان می‌دهد که نقش دین در جوامع کاهش نمی‌یابد و دین می‌کوشد خودش را با اقتضائات جامعه مدرن همراه کرده، در استدلال‌های خود از براهین معتبر عقلی مبتنی بر بازار و سود و زیان استفاده کند...

متن کامل به همراه پی‌دی‌اف 👇
✨ → goo.gl/xoPgRx
🌾 @sedanet
☘️ آن چه در من ادامه پيدا كرده است حس يك جويندگی تمام نشدنی و بی پايان است، اين حس جويندگی براي چيزی كه نمي دانم چيست در من آنقدر قوی و زنده است كه سوز عطش ناشی از آن را حس مي كنم، اگر چه به واسطه پيری و كهولت سن ديگر آن سرزندگی و نشاطی كه در جوانی داشتم با من همراه نيست اما قوّت آن عطش جويندگی در من همچنان زنده است كه مايه حركت من مي شود و مرا با خود همراه مي برد. نمی دانم شايد نوعی ايده آليسم باشد اما هر چه هست حسی است كه با من است و اگر بخواهم بگويم در اين سال ها به دنبال چه هستم بايد بگويم كه همچنان در آرزوی يك گشايش اندرونم. اين نهايت آرزوی من است كه روزی به گشايشی در اندرون خود دست يابم... آرزوی من رسيدن به آن گشايش درونی است. اين "ربّ زِدنی عِلماً" كه پيغمبر(ص) می گفت و رسيدن به مقام اولوالعلم همان روشنايی دل و گشايش اندرون است. اين در واقع همان گشايشی است كه شمس تبریزی مي گويد اگر تمام ثروت دنيا را به من دهند با آن عوض نخواهم كرد. من هميشه چشم به راه آن گشايش درونی هستم.

🌾 @sedanet
👤محمدعلی موحد

🌅 s9.picofile.com/file/8296979742/b7024.jpg
☘️ بحران هویت جنسی

سخنرانی دکتر مجد درباره بحران هویت جنسی ، نقش ژنتیک و محیط خانه و خانواده و رفتار والدین با فرزندان در شکل گیری هویت، رنگ های مناسب برای دخترها و پسرها، سن آموزش رفتارهای جنسی، اختلال هویت در بیماری های مختلف زمینه تمایلات همجنس گرایی، الگوهای رفتاری والدین برای فرزندان، شناخت هویت جنسی و استحکام هویت جنسی…

دریافت صوت و فیلم👇
✨ → goo.gl/Iemj92
🌾 @sedanet