☘️ هرفرد مسئول تمام افراد بشر است!؟
تأملی کوتاه در باب مفهوم اگزیستانسیالیسم به مناسبت زاد روز ژان پل سارتر
✍️ محمدرضا واعظ شهرستانی
اصولا اگزیستانسیالیسم به سادگی قابل تعریف نیست! این اصطلاح نام مشترکی است که به فلسفه های بسیار مختلف داده شده است و نباید چنین تصور کرد که این فلسفهها ضرورتا ارتباط استواری با هم دارند. اشتراک آنها بیشتر از این جهت است که همگی «فلسفۀ زندگیاند»؛ در همۀ آنها سعی میشود به طُرق مختلف به سؤالاتی پاسخ داده شود که آدمیان دربارۀ هستی و تجربۀ انسان میپرسند. اغلب نویسندگان کتابهای تاریخ فلسفه، به هنگام مواجه با مُعضل ارائۀ تعریفی دقیق و جامع از اگزیستانسیالیسم، با فهرست کردن موضوعات مرتبط با هستی همچون اصالت وجود، انتخاب، آزادی، مرگ، تنهایی و پوچی، سعی کردهاند تا حدودی این مسئله را برطرف نمایند. در چنین وضعی، یک فیلسوف اگزیستانسیل، فیلسوفی است که آثارش را وقف پرداختن به این موضوعات کرده باشد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/4Xtdx5
🌾 @sedanet | @rooyeshedigar
تأملی کوتاه در باب مفهوم اگزیستانسیالیسم به مناسبت زاد روز ژان پل سارتر
✍️ محمدرضا واعظ شهرستانی
اصولا اگزیستانسیالیسم به سادگی قابل تعریف نیست! این اصطلاح نام مشترکی است که به فلسفه های بسیار مختلف داده شده است و نباید چنین تصور کرد که این فلسفهها ضرورتا ارتباط استواری با هم دارند. اشتراک آنها بیشتر از این جهت است که همگی «فلسفۀ زندگیاند»؛ در همۀ آنها سعی میشود به طُرق مختلف به سؤالاتی پاسخ داده شود که آدمیان دربارۀ هستی و تجربۀ انسان میپرسند. اغلب نویسندگان کتابهای تاریخ فلسفه، به هنگام مواجه با مُعضل ارائۀ تعریفی دقیق و جامع از اگزیستانسیالیسم، با فهرست کردن موضوعات مرتبط با هستی همچون اصالت وجود، انتخاب، آزادی، مرگ، تنهایی و پوچی، سعی کردهاند تا حدودی این مسئله را برطرف نمایند. در چنین وضعی، یک فیلسوف اگزیستانسیل، فیلسوفی است که آثارش را وقف پرداختن به این موضوعات کرده باشد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/4Xtdx5
🌾 @sedanet | @rooyeshedigar
صدانت
هرفرد مسئول تمام افراد بشر است!؟ • صدانت
اصولا اگزیستانسیالیسم به سادگی قابل تعریف نیست! این اصطلاح نام مشترکی است که به فلسفه های بسیار مختلف داده شده است و نباید چنین تصور کرد که این فلسفهها ...
Forwarded from Hossein Dabbagh حسین دباغ
☘️ گفتگوی حلقه مطالعاتی جمعیت خیریه غدیر با دکتر #حسین_دباغ با موضوع نگاه شناختی فروید و عصب شناسی بعد از فروید (۲ تیر ۹۶)
صوت سخنان و پرسش و پاسخ👇
✨ → goo.gl/sdNWq1
🌾 @sedanet
🌾 @Ghadircharity
صوت سخنان و پرسش و پاسخ👇
✨ → goo.gl/sdNWq1
🌾 @sedanet
🌾 @Ghadircharity
The best teachers are those who show you where to look, but don't tell you what to see.
👤 Alexandra K. Trenfor
بهترین معلم ها آنهایی هستند که به تو نشان می دهند کجا را نگاه کنی اما نمی گویند چه ببینی.
👤 الکساندرا ترنفر
🌾 @sedanet
👤 Alexandra K. Trenfor
بهترین معلم ها آنهایی هستند که به تو نشان می دهند کجا را نگاه کنی اما نمی گویند چه ببینی.
👤 الکساندرا ترنفر
🌾 @sedanet
☘️ آغاز به کار «اشاره: مجلۀ ایرانی فلسفه»
«اشاره: مجلۀ ایرانی فلسفه» مجلهای بینالمللی است که مقالات فلسفی ممتاز را در همۀ حوزههای فلسفی و سنتهای آن منتشر میکند. مقالات به روش «همتا ارزیابی» (peer review) داوری میشوند. «اشاره» مجلهای دوزبانه (فارسی و انگلیسی) است و دسترسی به آن برای عموم آزاد است.
«اشاره» متعهد به انتشار تعداد معینی مقاله در سال نیست؛ مقالات پذیرفته شده ممکن است در فواصل زمانی نامنظم منتشر شوند. هر زمان که مقالهای پذیرفته شود و مراحل ویرایش و آمادهسازی آن به پایان رسد، روی وبسایت مجله قرار میگیرد. هر مقاله با یک شمارۀ منحصربهفرد منتشر و انتشار آن از طریق ایمیل به مشترکان مجله اطلاع داده میشود. برای قرار گرفتن در فهرست مشترکان کافی است ایمیلی با عنوان «تقاضای اشتراک» و حاوی مشخصاتتان به نشانی ایمیل info@eshare-ijp.ir ارسال کنید.
اطلاعات بیشتر👇
✨ → goo.gl/bH9dGs
آدرس سایت اشاره👇
✨ → http://eshare-ijp.ir/
«اشاره: مجلۀ ایرانی فلسفه» مجلهای بینالمللی است که مقالات فلسفی ممتاز را در همۀ حوزههای فلسفی و سنتهای آن منتشر میکند. مقالات به روش «همتا ارزیابی» (peer review) داوری میشوند. «اشاره» مجلهای دوزبانه (فارسی و انگلیسی) است و دسترسی به آن برای عموم آزاد است.
«اشاره» متعهد به انتشار تعداد معینی مقاله در سال نیست؛ مقالات پذیرفته شده ممکن است در فواصل زمانی نامنظم منتشر شوند. هر زمان که مقالهای پذیرفته شود و مراحل ویرایش و آمادهسازی آن به پایان رسد، روی وبسایت مجله قرار میگیرد. هر مقاله با یک شمارۀ منحصربهفرد منتشر و انتشار آن از طریق ایمیل به مشترکان مجله اطلاع داده میشود. برای قرار گرفتن در فهرست مشترکان کافی است ایمیلی با عنوان «تقاضای اشتراک» و حاوی مشخصاتتان به نشانی ایمیل info@eshare-ijp.ir ارسال کنید.
اطلاعات بیشتر👇
✨ → goo.gl/bH9dGs
آدرس سایت اشاره👇
✨ → http://eshare-ijp.ir/
صدانت
آغاز به کار «اشاره: مجلۀ ایرانی فلسفه» • صدانت
دربارۀ «اشاره»: «اشاره: مجلۀ ایرانی فلسفه» مجلهای بینالمللی است که مقالات فلسفی ممتاز را در همۀ حوزههای فلسفی و سنتهای آن منتشر میکند. مقالات به روش ...
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 مارسل پروست و معناى زندگى
"در جستجوى زمان از دست رفته"
طولانى ترين رمان تاريخ ادبيات
ترجمه و صدا: ايمان فانى
🌾 @sedanet
"در جستجوى زمان از دست رفته"
طولانى ترين رمان تاريخ ادبيات
ترجمه و صدا: ايمان فانى
🌾 @sedanet
Audio
🎙 اهمیت برخورد پدرانه با جناح های مختلف
سخنرانی #مصطفی_ملکیان در شهرضا - دهه70
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
سخنرانی #مصطفی_ملکیان در شهرضا - دهه70
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ جهان، آبستن از خداست
✍️ #صدیق_قطبی
یکی از عارفان مسیحی دربارهی خدا، تعبیر حیرتآوری دارد که به چشم من از گویاترین تعابیر است؛ گر چه ممکن است در نگاه برخی، کفرآمیز و یا یاوه بیاید. آنجلا فولینیویی میگوید: «جهان از خدا حامله است.»
این سخن، نه تنها بیانگر سرشاری جهان از خداست، بلکه این حقیقت را هم بازگو میکند که جهانِ آبستن از خدا، نیاز به زایش دارد. کسی که قابلگی بداند، میتواند به کشف خدا نایل شود. جهان از خدا لبالب است، از خدا آبستن است؛ و جهانِ حامله، باید وضع حمل کند. اما چگونه؟!
«حضور»، «محبت» و «نیایش»
وقتی به این سه هنر، آراسته باشیم، به کشف او نایل میگردیم و خدا از رگهای هستی، در رگهای جانِ ما، سرریز میشود...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/qJ3S5r
🌾 @sedanet | @sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
یکی از عارفان مسیحی دربارهی خدا، تعبیر حیرتآوری دارد که به چشم من از گویاترین تعابیر است؛ گر چه ممکن است در نگاه برخی، کفرآمیز و یا یاوه بیاید. آنجلا فولینیویی میگوید: «جهان از خدا حامله است.»
این سخن، نه تنها بیانگر سرشاری جهان از خداست، بلکه این حقیقت را هم بازگو میکند که جهانِ آبستن از خدا، نیاز به زایش دارد. کسی که قابلگی بداند، میتواند به کشف خدا نایل شود. جهان از خدا لبالب است، از خدا آبستن است؛ و جهانِ حامله، باید وضع حمل کند. اما چگونه؟!
«حضور»، «محبت» و «نیایش»
وقتی به این سه هنر، آراسته باشیم، به کشف او نایل میگردیم و خدا از رگهای هستی، در رگهای جانِ ما، سرریز میشود...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/qJ3S5r
🌾 @sedanet | @sedigh_63
صدانت
جهان، آبستن از خداست • صدانت
یکی از عارفان مسیحی دربارهی خدا، تعبیر حیرتآوری دارد که به چشم من از گویاترین تعابیر است؛ . آنجلا فولینیویی میگوید: «جهان از خدا حامله است.»...
☘️ خدمت اجباری و نبرد
جنسیت پرستیِ دوم (تبعیض جنسیتی علیه مردان)
✍️ دیوید بِناتار
مترجم: بهنام خداپناه
در آندسته جوامعی که در آنها تبعیض جنسی به عنوان امری خطا درنظر گرفته شده است، واکنش به این شکل تبعیض آندسته نگرشها و رویه هایی را هدف قرار داده است که (عمدتا) به ضرر زنان و دختران بوده است. در بالاترین شکل، تنها توجه بسیار اندکی به آندسته نمودهایی از تبعیض جنسی صورت گرفته است که قربانیان اصلیِ آنها مردان و پسران بوده اند. بازشناسیِ اندکی که نسبت به تبعیض علیه مردان وجود داشته است بسیار به ندرت به اصلاحات و بهبودی در این زمینه منتج شده است. بنا به این دلایل، ما می توانیم به تبعیض علیه مردان، با اتخاذ عبارت مشهور سیمون دوبوار ، به عنوان «جنسیت پرستیِ دوم» اشاره کنیم. جنسیت پرستیِ دوم جنسیت پرستیِ مغفول است، جنسیت پرستی یی که حتی بوسیله اکثر کسانی که مخالف تبعیض جنسیتی هستند (یا دستکم ادعای چنین مخالفتی را دارند) نیز به جد گرفته نمی شود. این نه تنها به خاطر استلزاماتش برای تبعیضِ جاری علیه مردان بلکه همچنین به خاطر اینکه تبعیض علیه زنان نمی تواند بدون توجه به همه اَشکالِ جنسیت پرستی به خوبی مطرح شود مایه تاسف است.
شاید آشکارترین نمونه برای وضع نامناسب مردان، تاریخ طولانی مدتِ فشارهای اجتماعی و قانونی روی مردان، و نه زنان، برای ورود به ارتش و مبارزه در جنگ بوده است، که به موجب آن زندگیِ خود و سلامتِ روانی خود را به خطر بیاندازند. آنجا که فشار برای پیوستن به ارتش شکل خدمت اجباری را به خود گرفته است، هزینه های خودداری از این کار عبارت بوده از: تبعید تحمیل شده بر خود، زندانی کردن، حمله فیزیکی یا در شدیدترین شرایط اعدام. میلیونها مرد به خدمت اجباری گرفته شده و وادار به جنگیدن شده اند. خیلیهای دیگر نیز به زور به خدمت در نیروی دریایی واداشته می شدند. درحالیکه خدمت اجباری در شمار رو به رشدی از کشورها - دستکم تا به امروز- فسخ شده است، همچنان، به اشکال مختلفی، در بیش از 80 کشور جهان بکار بسته می شود. این کشورها شامل بسیاری از لیبرال دموکراسیهای توسعه یافته هستند که در آنها موانع قانونی برای پیشرفت زنان (تقریبا) به طور کامل از میان برداشته شده است.
در زمانها و کشورهایی که فشار بر مردان برای پیوستن به ارتش اجتماعی و نه قانونی بوده است، هزینه های نام نویسی نکردن از سوی مردان یا شرمساری بوده و یا محرومیت از بسیاری از حقوق اجتماعی. چه بسا برای مردم در کشورهای معاصر غربی فهم این مطلب دشوار باشد که آن نیروها در بسترهای دیگر از چه قدرتی برخوردار بوده اند. اما، مردان جوان، و حتی پسرها، احساس کرده اند، و حتی این احساس در آنها بوجود آورده شده که مردانگی شان زیرسوال خواهد رفت اگر نتوانند برای خدمت در ارتش نام نویسی کنند. به عبارت دیگر، اگر آنها از پاسخ به فراخوان برای پیوستن به ارتش کوتاهی می کردند ترسو خوانده می شدند. زنان، بی توجه نسبت به مزیت خود در معاف شدن از چنین فشارها و انتظاراتی، گاهی در شرمسار کردنِ مردانی که همین زنان فکر می کردند که آنها باید برای نام نویسی داوطلب می شدند، پیشگام بوده اند.
اینطور نیست که همه مردانی که به خدمت سربازی می روند شاهد جنگ باشند، اما خدمت سربازی حتی در نبودِ جنگ نیز یک زیانِ شایان توجه است. کسانی که به خدمت می روند روند زندگی شان دچار انقطاع می شود. سربازان از خانواده شان جدا می شوند. در معرض انواع هتک حرمتها نسبت به حریم خصوصی شان، محدودیتها بر آزادی شان، رفتارهای تحقیرآمیز و نظم و تادیب شدید قرار می گیرند. حتی امروزه، برای مثال در ارتش روسیه، «نظامی توهین آمیز از تادیب که به عنوان dedovshchina شناخته می شود» مورد اعمال قرار می گیرد. همه ساله هزاران مورد گزارش می شود و شماری از سربازان همه ساله در نتیجه این تادیب جان می دهند. صدها نفر نیز تن به خودکشی می دهند.
متن کامل 👇
✨ → goo.gl/dYP1f8
🌾 @sedanet | @Bekhodnotes
جنسیت پرستیِ دوم (تبعیض جنسیتی علیه مردان)
✍️ دیوید بِناتار
مترجم: بهنام خداپناه
در آندسته جوامعی که در آنها تبعیض جنسی به عنوان امری خطا درنظر گرفته شده است، واکنش به این شکل تبعیض آندسته نگرشها و رویه هایی را هدف قرار داده است که (عمدتا) به ضرر زنان و دختران بوده است. در بالاترین شکل، تنها توجه بسیار اندکی به آندسته نمودهایی از تبعیض جنسی صورت گرفته است که قربانیان اصلیِ آنها مردان و پسران بوده اند. بازشناسیِ اندکی که نسبت به تبعیض علیه مردان وجود داشته است بسیار به ندرت به اصلاحات و بهبودی در این زمینه منتج شده است. بنا به این دلایل، ما می توانیم به تبعیض علیه مردان، با اتخاذ عبارت مشهور سیمون دوبوار ، به عنوان «جنسیت پرستیِ دوم» اشاره کنیم. جنسیت پرستیِ دوم جنسیت پرستیِ مغفول است، جنسیت پرستی یی که حتی بوسیله اکثر کسانی که مخالف تبعیض جنسیتی هستند (یا دستکم ادعای چنین مخالفتی را دارند) نیز به جد گرفته نمی شود. این نه تنها به خاطر استلزاماتش برای تبعیضِ جاری علیه مردان بلکه همچنین به خاطر اینکه تبعیض علیه زنان نمی تواند بدون توجه به همه اَشکالِ جنسیت پرستی به خوبی مطرح شود مایه تاسف است.
شاید آشکارترین نمونه برای وضع نامناسب مردان، تاریخ طولانی مدتِ فشارهای اجتماعی و قانونی روی مردان، و نه زنان، برای ورود به ارتش و مبارزه در جنگ بوده است، که به موجب آن زندگیِ خود و سلامتِ روانی خود را به خطر بیاندازند. آنجا که فشار برای پیوستن به ارتش شکل خدمت اجباری را به خود گرفته است، هزینه های خودداری از این کار عبارت بوده از: تبعید تحمیل شده بر خود، زندانی کردن، حمله فیزیکی یا در شدیدترین شرایط اعدام. میلیونها مرد به خدمت اجباری گرفته شده و وادار به جنگیدن شده اند. خیلیهای دیگر نیز به زور به خدمت در نیروی دریایی واداشته می شدند. درحالیکه خدمت اجباری در شمار رو به رشدی از کشورها - دستکم تا به امروز- فسخ شده است، همچنان، به اشکال مختلفی، در بیش از 80 کشور جهان بکار بسته می شود. این کشورها شامل بسیاری از لیبرال دموکراسیهای توسعه یافته هستند که در آنها موانع قانونی برای پیشرفت زنان (تقریبا) به طور کامل از میان برداشته شده است.
در زمانها و کشورهایی که فشار بر مردان برای پیوستن به ارتش اجتماعی و نه قانونی بوده است، هزینه های نام نویسی نکردن از سوی مردان یا شرمساری بوده و یا محرومیت از بسیاری از حقوق اجتماعی. چه بسا برای مردم در کشورهای معاصر غربی فهم این مطلب دشوار باشد که آن نیروها در بسترهای دیگر از چه قدرتی برخوردار بوده اند. اما، مردان جوان، و حتی پسرها، احساس کرده اند، و حتی این احساس در آنها بوجود آورده شده که مردانگی شان زیرسوال خواهد رفت اگر نتوانند برای خدمت در ارتش نام نویسی کنند. به عبارت دیگر، اگر آنها از پاسخ به فراخوان برای پیوستن به ارتش کوتاهی می کردند ترسو خوانده می شدند. زنان، بی توجه نسبت به مزیت خود در معاف شدن از چنین فشارها و انتظاراتی، گاهی در شرمسار کردنِ مردانی که همین زنان فکر می کردند که آنها باید برای نام نویسی داوطلب می شدند، پیشگام بوده اند.
اینطور نیست که همه مردانی که به خدمت سربازی می روند شاهد جنگ باشند، اما خدمت سربازی حتی در نبودِ جنگ نیز یک زیانِ شایان توجه است. کسانی که به خدمت می روند روند زندگی شان دچار انقطاع می شود. سربازان از خانواده شان جدا می شوند. در معرض انواع هتک حرمتها نسبت به حریم خصوصی شان، محدودیتها بر آزادی شان، رفتارهای تحقیرآمیز و نظم و تادیب شدید قرار می گیرند. حتی امروزه، برای مثال در ارتش روسیه، «نظامی توهین آمیز از تادیب که به عنوان dedovshchina شناخته می شود» مورد اعمال قرار می گیرد. همه ساله هزاران مورد گزارش می شود و شماری از سربازان همه ساله در نتیجه این تادیب جان می دهند. صدها نفر نیز تن به خودکشی می دهند.
متن کامل 👇
✨ → goo.gl/dYP1f8
🌾 @sedanet | @Bekhodnotes
صدانت
خدمت اجباری و نبرد، جنسیت پرستیِ دوم (تبعیض جنسیتی علیه مردان) • صدانت
این مقاله ترجمه یکی از بخشهای کتاب «جنسیت پرستیِ دوم، تبعیض علیه مردان و پسران» نوشته دیوید بناتار با مشخصات ذیل است: The Second Sexism: Discriminations
☘️ تأملی پیرامون مفهوم عشق در روزگار مدرن از رهگذرِ خواندن شعر والنتاین کَرول اَن دافی
✍️ #کاوه_بهبهانی
برخی از فلاسفۀ معاصر از این دیدگاه دفاع میکنند که با دیدن فیلم میتوان فلسفه ورزید. به گمان من شعر نیز محمل بسیار مناسبی است برای فلسفیدن و در این نوشتار بنادارم از خلال خواندن شعر والنتاین اثر کَرول اَن دافی لختی درباب عشق در جهان مدرن اندیشه کنم. عشق مفهومی تاریخی است و تلقی آدمیان ازز عشق در اعصار گوناگون تفاوت داشته. ما از منظرِ تاریخِ عشق میراثدارِ تلقی رمانتیک از عشقایم یعنی روزگار سروری اِروس یا به تعبیر مدرنتر عشق رمانتیک.. داستانهای عاشقانهای که خواندهایم، فیلمهای و تئاترهای عاشقانهای که دیدهایم پیشفرضهای بسیاری را درباب مفهوم عشق به ما تحمیل کردهاند. اما قضیه پیچیدهتر از این است. حتی اگر هیچ شعر و رمان رمانتیکی نخوانده باشید و اساساً درکی از رمانتیسم نداشته باشید، باز به احتمال بیشتر با پیشفرضهای رمانتیک نَرد عشق میبازید. با وامگیری تعبیری از لودویگ ویتگنشتاین میتوان گفت "بازیزبانیِ" غالب در روزگار ما در خصوص عشق ورزی بازیزبانی رمانتیکهاست که صورتت کالبدینه شده و افراطی آن را میتوان در سیمای قهرمانان رمانتیک دید. در این نوشتار پس از توصیف فیگورِ قهرمان رمانتیک به اختصار نگاهی میاندازم به برخیی مفروضات نهفته در نگاه قهرمان رمانتیک به عشق و از خلال خوانش شعر ولنتاین در برخی از پیشفرضهای این برداشت رایج و مسلط از عشق چند و چون خواهم کرد و پس از آن به اجمال از خطوط کلّی مدل دیگری برای عشقورزی سخن خواهد رفت.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/RELQfs
🌾 @sedanet | @Sophia_Kaveh
✍️ #کاوه_بهبهانی
برخی از فلاسفۀ معاصر از این دیدگاه دفاع میکنند که با دیدن فیلم میتوان فلسفه ورزید. به گمان من شعر نیز محمل بسیار مناسبی است برای فلسفیدن و در این نوشتار بنادارم از خلال خواندن شعر والنتاین اثر کَرول اَن دافی لختی درباب عشق در جهان مدرن اندیشه کنم. عشق مفهومی تاریخی است و تلقی آدمیان ازز عشق در اعصار گوناگون تفاوت داشته. ما از منظرِ تاریخِ عشق میراثدارِ تلقی رمانتیک از عشقایم یعنی روزگار سروری اِروس یا به تعبیر مدرنتر عشق رمانتیک.. داستانهای عاشقانهای که خواندهایم، فیلمهای و تئاترهای عاشقانهای که دیدهایم پیشفرضهای بسیاری را درباب مفهوم عشق به ما تحمیل کردهاند. اما قضیه پیچیدهتر از این است. حتی اگر هیچ شعر و رمان رمانتیکی نخوانده باشید و اساساً درکی از رمانتیسم نداشته باشید، باز به احتمال بیشتر با پیشفرضهای رمانتیک نَرد عشق میبازید. با وامگیری تعبیری از لودویگ ویتگنشتاین میتوان گفت "بازیزبانیِ" غالب در روزگار ما در خصوص عشق ورزی بازیزبانی رمانتیکهاست که صورتت کالبدینه شده و افراطی آن را میتوان در سیمای قهرمانان رمانتیک دید. در این نوشتار پس از توصیف فیگورِ قهرمان رمانتیک به اختصار نگاهی میاندازم به برخیی مفروضات نهفته در نگاه قهرمان رمانتیک به عشق و از خلال خوانش شعر ولنتاین در برخی از پیشفرضهای این برداشت رایج و مسلط از عشق چند و چون خواهم کرد و پس از آن به اجمال از خطوط کلّی مدل دیگری برای عشقورزی سخن خواهد رفت.
متن کامل👇
✨ → goo.gl/RELQfs
🌾 @sedanet | @Sophia_Kaveh
صدانت
تأملی پیرامون مفهوم عشق در روزگار مدرن از رهگذرِ خواندن شعر والنتاین کَرول اَن دافی • صدانت
برخی از فلاسفۀ معاصر از این دیدگاه دفاع میکنند که با دیدن فیلم میتوان فلسفه ورزید. به گمان من شعر نیز محمل بسیار مناسبی است برای فلسفیدن و در این نوشتار ..
☘️ درسگفتار درآمدی بر معرفتشناسی
دکتر #حسین_شیخ_رضایی
سال 87 - ده جلسه - صوت👇
✨ → goo.gl/ChPteV
🌾 @sedanet
دکتر #حسین_شیخ_رضایی
سال 87 - ده جلسه - صوت👇
✨ → goo.gl/ChPteV
🌾 @sedanet
وبسایت فرهنگی صدانت
🎙 #عبدالکریم_سروش : هيچ چيز خالصى در اين عالم وجود ندارد 🌾 @sedanet
✍️ عبدالحسین #خسروپناه
عجیب دنیایی است کسانی که در آن با هدف نفی قداست از دین می گویند: هیچ چیز خالصی در عالم وجود ندارد؛ ولی همین جمله را خالص می پندارند و به گونه ای سخن می رانند که گویی ناخالصی در کلامشان نیست.
عجب دنیای نیرنگ بازی است در این جهان کسانی از آزادی دفاع می کنند که تنها آزادی را برای خود می خواهند نه برای منتقدان.
عجب دنیای فریبنده ای است کسانی از قانونمداری دم می زنند و با وجود اینکه بر کرسی قانونگذاری نشسته اند اما حاضر به رفع مشکلات صدها قانون گمرکی و قضایی و بانکی و... نیستند؛ شاید مجرمان جامعه کاهش یابند.
عجب دنیای تزویری است که نقد نظام اسلامی، روشنفکری و دفاع از استقلال کشور، عقب ماندگی تلقی می شود.
عجب دنیای ظالمی است که دعواهای حزبی در آن بر رعایت حقوق انسانها اصالت دارد.
عجب دنیای زشتی است که عده ای از ولایت دم می زنند و خود را خط امامی می دانند اما گفتار و کردارشان در مقابله با منظومه فکری ولایت است.
عجب دنیای قبیحی است که برخی از عدالت دفاع می کنند اما در رفع ظلم و رشوه خواری در دستگاهشان توفیقی نمی یابند.
عجب دنیای پلیدی است که عده ای در برابر ظلم آمریکاییان به ایران، تنها در فضای مجازی از حقوق ایرانیان دفاع می کنند.
عجب دنیای بدی است با این همه ظلم و تزویر و حق کشی و حزب گرایی و بی تفاوتی و غفلت از نیازمندان و کوخ نشینان، باز هم اضطرار به حجت و انتظاری نسبت به او نداریم اللهم عجل لمولانا صاحب الزمان
🌾 @sedanet | @khosropanahdezfuli
عجیب دنیایی است کسانی که در آن با هدف نفی قداست از دین می گویند: هیچ چیز خالصی در عالم وجود ندارد؛ ولی همین جمله را خالص می پندارند و به گونه ای سخن می رانند که گویی ناخالصی در کلامشان نیست.
عجب دنیای نیرنگ بازی است در این جهان کسانی از آزادی دفاع می کنند که تنها آزادی را برای خود می خواهند نه برای منتقدان.
عجب دنیای فریبنده ای است کسانی از قانونمداری دم می زنند و با وجود اینکه بر کرسی قانونگذاری نشسته اند اما حاضر به رفع مشکلات صدها قانون گمرکی و قضایی و بانکی و... نیستند؛ شاید مجرمان جامعه کاهش یابند.
عجب دنیای تزویری است که نقد نظام اسلامی، روشنفکری و دفاع از استقلال کشور، عقب ماندگی تلقی می شود.
عجب دنیای ظالمی است که دعواهای حزبی در آن بر رعایت حقوق انسانها اصالت دارد.
عجب دنیای زشتی است که عده ای از ولایت دم می زنند و خود را خط امامی می دانند اما گفتار و کردارشان در مقابله با منظومه فکری ولایت است.
عجب دنیای قبیحی است که برخی از عدالت دفاع می کنند اما در رفع ظلم و رشوه خواری در دستگاهشان توفیقی نمی یابند.
عجب دنیای پلیدی است که عده ای در برابر ظلم آمریکاییان به ایران، تنها در فضای مجازی از حقوق ایرانیان دفاع می کنند.
عجب دنیای بدی است با این همه ظلم و تزویر و حق کشی و حزب گرایی و بی تفاوتی و غفلت از نیازمندان و کوخ نشینان، باز هم اضطرار به حجت و انتظاری نسبت به او نداریم اللهم عجل لمولانا صاحب الزمان
🌾 @sedanet | @khosropanahdezfuli
✍️ #اکبر_جباری
آقای عبدالکریم سروش طی صحبتی مدعی شده است که «هیچ چیز خالصی در این جهان وجود ندارد»
آقای عبدالحسین خسروپناه هم در پاسخ به سروش این ایراد را طرح کرده است که آیا جمله سروش، خالص است یا این عدم خلوص شامل خود جمله سروش هم میشود؟
این مسأله ایست که بسیاری از فلسفه خوانده ها به ان بر میخورند و در حقیقت میپندارند که با یک تناقض و پاردوکس واقعی مواجه هستند. نیچه از معروفترین فیلسوفانی است که او را به این پارادوکس متهم کرده اند. او میگفت:
«هیچ چیزی حقیقت ندارد مگر در نظر و دیدگاه شما.»
مخالفان نیچه درباره همین جمله نیچه میپرسند که آیا این گزاره، حقیقت دارد یا نه؟ اگر حقیقت دارد، پس کلیت گزاره نیچه نقض میشود. اگر حقیقت ندارد، پس گزاره نیچه حقیقت ندارد.
البته نیچه آنقدر رند هست که در پاسخ به این اشکال بگوید: خیالی نیست، این (گزاره هم ) حقیقت نیست.
اما داستان نسبیت و نسبیتگرایی، تاریخی به درازای تاریخ اندیشه و فلسفه دارد. بسیاری از پژوهشگران تاریخ فلسفه «پروتاگوراس» را نخستین نسبیت گرا دانسته اند، اما فعلا تفصیل این بحث را درز میگیرم و صرفا به وجهی از این موضوع بسنده میکنم.
گزاره های ما درباره توضیح و توصیف حقیقت بر دو گونه است. گزاره های هستی شناختی (انتولوژیک) و گزاره های معرفت شناختی (اپیستومولوژیک).
گزاره های هستی شناختی، گزارشی از جهان به ما میدهند. این گزارش یا بر اساس استقراء تام حاصل شده و یا بر مبنای استقراء ناقص. فی المثل وقتی میگوییم: «همه آبها در دمای صد درجه به جوش می آیند، گزاره ای ایست که بر اساس استقراء ناقص حاصل شده و ما با اصل تعمیم آنرا پذیرفته ایم.
اما وقتی ما میگوییم: «همه بنزهای جهان ساخت آلمان است» این گزاره یک گزاره هستی شناختی است که با استقراء تام حاصل شده و از جهان خارج گزارشی به ما ارائه میکند.
اما وقتی ما میگوییم: «همه بنزها زیبا هستند» یک گزاره معرفت شناختی است. این گزاره گزارشی از جهان خارج نمیدهد، بل صرفا بیانی از معرفت، نظرگاه و حس ما نسبت به جهان خارج (یا همان بنز) است. در گزاره های معرفت شناختی، چون درباره عالم انفس چیزی گفته میشود، (نه آفاق) لذا دیگر استقراء یا غیر استقرائی بودن آن هیچ اهمیتی ندارد. چراکه زیبایی و نسبت دادن آن به همه اتومبیلها، اعتبار و ارزش خود را از جهان خارج کسب نمی کند. یعنی اگر شما یک بنز زشت هم پیدا کنید و نشان دهید، گوینده ان جمله، آنرا نیز زیبا توصیف خواهد کرد. اساسا زیبایی به مثابه یک امر ماتقدم، اعتبار خود را از عالم خارج کسب نکرده و منوط بدان نیست.
حالا باید ببینیم وقتی کسی میگوید: «هیچ چیز خالصی در این جهان وجود ندارد» از کدام دسته است؟ آیا این یک گزاره انتولوژیک است، یا اپیستومولوژیک؟
برای پاسخ به این پرسش بهتر است با یک تصور آغاز کنیم.
آیا امکان دارد جهانی را تصور کنیم که همه چیز در آن ناخالص باشد؟ یعنی آیا تصور چنین چیزی ناممکن است؟ به هیچ وجه. میتوان جهانی را تصور کرد که در آن هیچ چیز خالصی وجود نداشته باشد. یعنی وجود چنین جهان، امتناع عقلی نداشته و ممکن الوقوع است و مفهوم «خلوص» ضرورت و وجوب عقلی برای مفهوم عالم ندارد.
حالا اگر کسی گزارشی از این جهان فرضی بدهد و بگوید: «در این جهان (فرضی) چیز خالصی وجود ندارد» آیا دچار تناقض شده است؟
واضح است که در مقام ثبوت، این گزاره صحیح است و تناقضی ندارد. اما در مقام اثبات، با مشکل استقراء ناقص مواجه خواهد شد، چراکه نمیتواند کلیت گزاره خود را اثبات کند.
اما نکته حائز اهمیت این است که نمیتوان این اشکال را به گزاره گرفت که این گزاره خالص هست یا نه. چراکه به مثابه یک گزاره اپیستومولوژیک مفهوم "خلوص" را به مثابه یک مفهوم ماتقدم به همراه دارد و هر موضوع و مصداقی در پیش بنهید، میتواند مصداق ناخالصی باشد.
گزاره «هیچ چیز خالصی در جهان وجود ندارد» به مثابه یک گزاره انتولوژیک میتواند اشکال داشته باشد و این اشکال به مساله «استقراء ناقص» باز میگردد. اما به مثابه یک گزاره اپیستومولوژیک نمیتوان انرا پارادوکسیکال نامید.
🌾 @sedanet | @jabbariakbar
آقای عبدالکریم سروش طی صحبتی مدعی شده است که «هیچ چیز خالصی در این جهان وجود ندارد»
آقای عبدالحسین خسروپناه هم در پاسخ به سروش این ایراد را طرح کرده است که آیا جمله سروش، خالص است یا این عدم خلوص شامل خود جمله سروش هم میشود؟
این مسأله ایست که بسیاری از فلسفه خوانده ها به ان بر میخورند و در حقیقت میپندارند که با یک تناقض و پاردوکس واقعی مواجه هستند. نیچه از معروفترین فیلسوفانی است که او را به این پارادوکس متهم کرده اند. او میگفت:
«هیچ چیزی حقیقت ندارد مگر در نظر و دیدگاه شما.»
مخالفان نیچه درباره همین جمله نیچه میپرسند که آیا این گزاره، حقیقت دارد یا نه؟ اگر حقیقت دارد، پس کلیت گزاره نیچه نقض میشود. اگر حقیقت ندارد، پس گزاره نیچه حقیقت ندارد.
البته نیچه آنقدر رند هست که در پاسخ به این اشکال بگوید: خیالی نیست، این (گزاره هم ) حقیقت نیست.
اما داستان نسبیت و نسبیتگرایی، تاریخی به درازای تاریخ اندیشه و فلسفه دارد. بسیاری از پژوهشگران تاریخ فلسفه «پروتاگوراس» را نخستین نسبیت گرا دانسته اند، اما فعلا تفصیل این بحث را درز میگیرم و صرفا به وجهی از این موضوع بسنده میکنم.
گزاره های ما درباره توضیح و توصیف حقیقت بر دو گونه است. گزاره های هستی شناختی (انتولوژیک) و گزاره های معرفت شناختی (اپیستومولوژیک).
گزاره های هستی شناختی، گزارشی از جهان به ما میدهند. این گزارش یا بر اساس استقراء تام حاصل شده و یا بر مبنای استقراء ناقص. فی المثل وقتی میگوییم: «همه آبها در دمای صد درجه به جوش می آیند، گزاره ای ایست که بر اساس استقراء ناقص حاصل شده و ما با اصل تعمیم آنرا پذیرفته ایم.
اما وقتی ما میگوییم: «همه بنزهای جهان ساخت آلمان است» این گزاره یک گزاره هستی شناختی است که با استقراء تام حاصل شده و از جهان خارج گزارشی به ما ارائه میکند.
اما وقتی ما میگوییم: «همه بنزها زیبا هستند» یک گزاره معرفت شناختی است. این گزاره گزارشی از جهان خارج نمیدهد، بل صرفا بیانی از معرفت، نظرگاه و حس ما نسبت به جهان خارج (یا همان بنز) است. در گزاره های معرفت شناختی، چون درباره عالم انفس چیزی گفته میشود، (نه آفاق) لذا دیگر استقراء یا غیر استقرائی بودن آن هیچ اهمیتی ندارد. چراکه زیبایی و نسبت دادن آن به همه اتومبیلها، اعتبار و ارزش خود را از جهان خارج کسب نمی کند. یعنی اگر شما یک بنز زشت هم پیدا کنید و نشان دهید، گوینده ان جمله، آنرا نیز زیبا توصیف خواهد کرد. اساسا زیبایی به مثابه یک امر ماتقدم، اعتبار خود را از عالم خارج کسب نکرده و منوط بدان نیست.
حالا باید ببینیم وقتی کسی میگوید: «هیچ چیز خالصی در این جهان وجود ندارد» از کدام دسته است؟ آیا این یک گزاره انتولوژیک است، یا اپیستومولوژیک؟
برای پاسخ به این پرسش بهتر است با یک تصور آغاز کنیم.
آیا امکان دارد جهانی را تصور کنیم که همه چیز در آن ناخالص باشد؟ یعنی آیا تصور چنین چیزی ناممکن است؟ به هیچ وجه. میتوان جهانی را تصور کرد که در آن هیچ چیز خالصی وجود نداشته باشد. یعنی وجود چنین جهان، امتناع عقلی نداشته و ممکن الوقوع است و مفهوم «خلوص» ضرورت و وجوب عقلی برای مفهوم عالم ندارد.
حالا اگر کسی گزارشی از این جهان فرضی بدهد و بگوید: «در این جهان (فرضی) چیز خالصی وجود ندارد» آیا دچار تناقض شده است؟
واضح است که در مقام ثبوت، این گزاره صحیح است و تناقضی ندارد. اما در مقام اثبات، با مشکل استقراء ناقص مواجه خواهد شد، چراکه نمیتواند کلیت گزاره خود را اثبات کند.
اما نکته حائز اهمیت این است که نمیتوان این اشکال را به گزاره گرفت که این گزاره خالص هست یا نه. چراکه به مثابه یک گزاره اپیستومولوژیک مفهوم "خلوص" را به مثابه یک مفهوم ماتقدم به همراه دارد و هر موضوع و مصداقی در پیش بنهید، میتواند مصداق ناخالصی باشد.
گزاره «هیچ چیز خالصی در جهان وجود ندارد» به مثابه یک گزاره انتولوژیک میتواند اشکال داشته باشد و این اشکال به مساله «استقراء ناقص» باز میگردد. اما به مثابه یک گزاره اپیستومولوژیک نمیتوان انرا پارادوکسیکال نامید.
🌾 @sedanet | @jabbariakbar
وبسایت فرهنگی صدانت
✍️ عبدالحسین #خسروپناه عجیب دنیایی است کسانی که در آن با هدف نفی قداست از دین می گویند: هیچ چیز خالصی در عالم وجود ندارد؛ ولی همین جمله را خالص می پندارند و به گونه ای سخن می رانند که گویی ناخالصی در کلامشان نیست. عجب دنیای نیرنگ بازی است در این جهان کسانی…
☘️ نقدی مشفقانه بر یادداشت آقای خسروپناه
✍️ #سیدجواد_میری
به نظر من نیازی نبود این یادداشت را بنگارم اگر آقای خسروپناه در مسند رئیس انجمن حکمت و فلسفه ایران نبود ولی او در مقام یک فیلسوف و حکیم (حتی اگر برخی ادعا کنند که ریاست یک نهاد امری تشریفاتی است) وارد عرصه عمومی شده است و از این منظر من او را نقد میکنم. دو نکته قابل تامل در این یادداشت وجود دارد؛ یکی مفهوم ولایت است و دیگری مفهوم اضطرار به حجت. کسانیکه با تاریخ فلسفه و عرفان و اندیشه اسلامی و فقه آشنا هستند میدانند که مفهوم وِلایت و وّلایت معانی متنوعی داشته است و مفهوم سیاسی ولایت در چارچوب قانون اساسی تنها تاویل معتبر از این مفاهیم نیست و در مقام یک فیلسوف ما نباید مراتب فلسفی و سیاسی را خّلط کنیم و امر سیاسی را بر امر فلسفی تحمیل کنیم. اگر آقای خسروپناه در مقام قاضی یا یکی از روسای قوه بود این روش شاید قابل توجیه بود ولی در مقام رئیس انجمن حکمت و فلسفه ایران هرگز. زیرا در این مقام او باید از آزادی اندیشه و تضارب آراء دفاع کند و این غیبت فرهنگ گفتگو و عدم رعایت ادب مقام و موضع های فکری که در این سرزمین شایع شده است را نقد کند، نه اینکه تلاش کند تنوع فکری را محدودتر کند. نکته دوم مفهوم اضطرار به حجت است. از سیاق جمله پس و پیش من این را درک کردم که ایشان در بستر ایران به مسائلی چون ظلم و تزویر و حق کشی و حزب گرایی و بی تفاوتی و غفلت از نیازمندان و کوخنشینان معترض است و برای رهایی از این مصائب پناه بر حجت بن الحسن (روحی له الفداء) میبرد. البته من در این شک ندارم که در همه احوال باید پناه بر خدا برد و از اولیاء خدا مدد جست و انتظار فرج کشید ولی اشکال من بر این مصائبی است که ایشان مطرح نموده اند و برای رهایی آنها قاعده اضطرار به حجت را پیش کشیدند. به عبارت دیگر، اینها مصائب نیست بل مسائل اجتماعی هستند که اگر بر طبق قاعده عقلاء رفتار کنیم خواهیم توانست مصیبت کوخ نشینان که در زبان جامعه شناسی به آن میگویند شکاف طبقاتی و برای حل آن ما نیازمند حضرت حجت نیستیم بل باید نظام مالیاتی کشور را سر و سامان بدهیم؛ برای مصیبت حزب گرایی که در جامعه شناسی به آن میگویند قاعده تحزب و مشارکت سیاسی شهروندان برای تنظیم قدرت ساز و کار دموکراتیک و تن دادن به قاعده دموکراسی و برای این هم نیازی به قاعده اضطرار به حجت نیست؛ برای مسئله حق کشی که در جوامع مدرن متوسل به قوه قضائیه مستقل میشوند و دادگستری و سیستم وکالت تعبیه کرده اند و باز نیازی به قاعده اضطرار به حجت نیست؛ برای زدودن تزویر هم باید مطالعه تطبیقی نمود که چرا جوامع مسلکی دچار آفت هایی چون تزویر و ریا سازمان یافته میشوند و این موضوعی است که طرحش را شهید بهشتی ۴۰ سال پیش داده بود و آقای خسروپناه میتوانند در مقام ریاست انجمن حکمت و فلسفه آن را دنبال کنند و باز نیازی به قاعده اضطرار به حجت نیست؛ برای بی تفاوتی و غفلت هم بحث طولانی میشود کرد ولی خلاصه آن این است که جامعه ای میتواند جامعه معقول باشد که در آن عقل و درایت و خرد جمعی و مشارکت شهروندی ارج نهاده میشود و در چنین جامعه ای برای نیازمندان مانند سوئد social security system تاسیس میگردد و مالیات بر درآمد تعیین میشود و عدالت اجتماعی توزیع میگردد و نیازی به حضرت حجت نیست. به سخن دیگر، ما اهمال و کوتاهی های خویش را چرا حوالت به ظهور حضرت حجت میدهیم. قاعده مهدویت فلسفه ای دارد و برای رسیدن به مقام قرب نباید عقل و لوازم عقل را معطل گذاشت. امیدوارم آقای خسروپناه در مقام یک فیلسوف مانند فارابی و به زبان فیلسوف سخن بگوید تا جامعه خرافه زده ما که فهمهای نادرست از مهدویت دارد بیشتر در باتلاق عوامگرایی فرو نرود بل به دست فیلسوفانش در مقام نظر فهم دینی پخته تری پیدا کند.
🌾 @sedanet | @seyedjavadmiri
✍️ #سیدجواد_میری
به نظر من نیازی نبود این یادداشت را بنگارم اگر آقای خسروپناه در مسند رئیس انجمن حکمت و فلسفه ایران نبود ولی او در مقام یک فیلسوف و حکیم (حتی اگر برخی ادعا کنند که ریاست یک نهاد امری تشریفاتی است) وارد عرصه عمومی شده است و از این منظر من او را نقد میکنم. دو نکته قابل تامل در این یادداشت وجود دارد؛ یکی مفهوم ولایت است و دیگری مفهوم اضطرار به حجت. کسانیکه با تاریخ فلسفه و عرفان و اندیشه اسلامی و فقه آشنا هستند میدانند که مفهوم وِلایت و وّلایت معانی متنوعی داشته است و مفهوم سیاسی ولایت در چارچوب قانون اساسی تنها تاویل معتبر از این مفاهیم نیست و در مقام یک فیلسوف ما نباید مراتب فلسفی و سیاسی را خّلط کنیم و امر سیاسی را بر امر فلسفی تحمیل کنیم. اگر آقای خسروپناه در مقام قاضی یا یکی از روسای قوه بود این روش شاید قابل توجیه بود ولی در مقام رئیس انجمن حکمت و فلسفه ایران هرگز. زیرا در این مقام او باید از آزادی اندیشه و تضارب آراء دفاع کند و این غیبت فرهنگ گفتگو و عدم رعایت ادب مقام و موضع های فکری که در این سرزمین شایع شده است را نقد کند، نه اینکه تلاش کند تنوع فکری را محدودتر کند. نکته دوم مفهوم اضطرار به حجت است. از سیاق جمله پس و پیش من این را درک کردم که ایشان در بستر ایران به مسائلی چون ظلم و تزویر و حق کشی و حزب گرایی و بی تفاوتی و غفلت از نیازمندان و کوخنشینان معترض است و برای رهایی از این مصائب پناه بر حجت بن الحسن (روحی له الفداء) میبرد. البته من در این شک ندارم که در همه احوال باید پناه بر خدا برد و از اولیاء خدا مدد جست و انتظار فرج کشید ولی اشکال من بر این مصائبی است که ایشان مطرح نموده اند و برای رهایی آنها قاعده اضطرار به حجت را پیش کشیدند. به عبارت دیگر، اینها مصائب نیست بل مسائل اجتماعی هستند که اگر بر طبق قاعده عقلاء رفتار کنیم خواهیم توانست مصیبت کوخ نشینان که در زبان جامعه شناسی به آن میگویند شکاف طبقاتی و برای حل آن ما نیازمند حضرت حجت نیستیم بل باید نظام مالیاتی کشور را سر و سامان بدهیم؛ برای مصیبت حزب گرایی که در جامعه شناسی به آن میگویند قاعده تحزب و مشارکت سیاسی شهروندان برای تنظیم قدرت ساز و کار دموکراتیک و تن دادن به قاعده دموکراسی و برای این هم نیازی به قاعده اضطرار به حجت نیست؛ برای مسئله حق کشی که در جوامع مدرن متوسل به قوه قضائیه مستقل میشوند و دادگستری و سیستم وکالت تعبیه کرده اند و باز نیازی به قاعده اضطرار به حجت نیست؛ برای زدودن تزویر هم باید مطالعه تطبیقی نمود که چرا جوامع مسلکی دچار آفت هایی چون تزویر و ریا سازمان یافته میشوند و این موضوعی است که طرحش را شهید بهشتی ۴۰ سال پیش داده بود و آقای خسروپناه میتوانند در مقام ریاست انجمن حکمت و فلسفه آن را دنبال کنند و باز نیازی به قاعده اضطرار به حجت نیست؛ برای بی تفاوتی و غفلت هم بحث طولانی میشود کرد ولی خلاصه آن این است که جامعه ای میتواند جامعه معقول باشد که در آن عقل و درایت و خرد جمعی و مشارکت شهروندی ارج نهاده میشود و در چنین جامعه ای برای نیازمندان مانند سوئد social security system تاسیس میگردد و مالیات بر درآمد تعیین میشود و عدالت اجتماعی توزیع میگردد و نیازی به حضرت حجت نیست. به سخن دیگر، ما اهمال و کوتاهی های خویش را چرا حوالت به ظهور حضرت حجت میدهیم. قاعده مهدویت فلسفه ای دارد و برای رسیدن به مقام قرب نباید عقل و لوازم عقل را معطل گذاشت. امیدوارم آقای خسروپناه در مقام یک فیلسوف مانند فارابی و به زبان فیلسوف سخن بگوید تا جامعه خرافه زده ما که فهمهای نادرست از مهدویت دارد بیشتر در باتلاق عوامگرایی فرو نرود بل به دست فیلسوفانش در مقام نظر فهم دینی پخته تری پیدا کند.
🌾 @sedanet | @seyedjavadmiri
☘️ گفتگویی میان حسین عشاقی و #مصطفی_ملکیان
🔻اشکال حسین عشاقی:
اینکه «هر نظر یا طرز تفکرى متکى و مبتنى استبر خصائص سرشت آن فردى که صاحب آن نظر یا طرز تفکر است» خود، یک نظر یا طرز تفکر است و، به موجب خود این نظر یا طرز تفکر، متکى و مبتنى استبر خصائص سرشت آن فردى که صاحب آن نظر یا طرز تفکر است، یعنى بر خصائص سرشتخود نیگل; پس واقعنما نیست و سخنى صادقانه در باب نظرات یا طرز تفکرها نمىگوید. نتیجه اینکه نظرات یا طرز تفکرها متکى و مبتنى بر خصائص سرشت صاحبانشان نیستند.
✔️پاسخ مصطفی ملکیان :
🔹 کسى که به قول منقول در قطعه بالا قائل است جهان هستى را به «من» و «جزمن» تجزیه مىکند و مىگوید که «من» هرگز نمىتواند «جزمن» را، چنانکه هست، بشناسد. آنچه در فرایند شناخت روى مىدهد این است که هر یک از «من» و «جزمن»، با ساختار و کارکردى که دارد، با دیگرى کنش و واکنش مىکند. حاصل این فعل و انفعال متقابل حصول امر ثالثى است که فرزند مشترک «من» و «جز من» است و، از این رو، به هر دو نسب مىبرد و از هر دونشان دارد; و این آن امرى است که در ذهن مدرک تحقق مىیابد. پس، «من»، به خود «جز من» یعنى به «شىء فى نفسه» ,(Noumenon ) علم پیدا نمىکند، بلکه به حاصل تفاعل خود با «جزمن»، یعنى به «شىء لدى اذهاننا» ,(Phenomenon ) علم پیدا مىکند.
🔹هر کسى حق دارد که از قائل این قول مطالبه دلیل کند. ناقد محترم، اما، از این حق خود استفاده نکرده و، در عوض، تالى فاسد این قول را نشان داده است.
تالی فاسد اینکه این قول خودشکن (Self - defeating ) است، یعنى خود را نقض مىکند و مستلزم کذب خود است; مانند سخن آن شهروند کرتى که گفت: تمام اهالى شهر کرت، بدون استثناء، در همه مواقع دروغ مىگویند.
لکن، به اعتقاد نگارنده، قول مذکور چنین تالى فاسدى ندارد، یعنى مستلزم کذب خود نیست، زیرا، با توجه به توضیحى که گذشت، در جمله «هر نظر یا طرز تفکرى متکى و مبتنى استبر خصائص سرشت صاحب آن نظر یا طرز تفکر» مراد از «نظر یا طرز تفکر» نظر یا طرز تفکر وجود شناختى (Ontological) است، یعنى نظر یا طرز تفکرى که راجع به بخشى از جهان هستى است که از آن به «جزمن» تعبیر کردیم. و پیداست که خود این نظر یا طرز تفکر نظر یا طرز تفکرى است معرفتشناختى (Epistemological ) و بنابراین، مشمول خود نیست. به دیگر سخن، ناقد محترم به عالم مقال (Discourse Universe Of ) قول مذکور توجه نکرده است. از باب تذکار، مىگویم که همواره باید لااقل سه عالم مقال مختلف را از یکدیگر تمییز داد: عالم مقال وجود شناختى، که ناظر استبه «جز من»، عالم مقال روانشناختى (به اعم معانى این واژه)، که ناظر استبه «من» و عالم مقال معرفتشناختى، که ناظر استبه ربط و نسبت «من» با «جزمن».
✍️ تذکر : این گفتگو میان مصطفی ملکیان و حسین عشاقی که در ذیل شماره 7 و 8 و 9 مجله حوزه و دانشگاه ادامه یافت پیرامون دیدگاه نیگل در باب معرفت بوده و در این جا بخش کوتاهی از این گفتگو را ذکر می نماییم .
منبع: شماره 8 مجله حوزه و دانشگاه ،مقاله دویدن پی آواز حقیقت
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🔻اشکال حسین عشاقی:
اینکه «هر نظر یا طرز تفکرى متکى و مبتنى استبر خصائص سرشت آن فردى که صاحب آن نظر یا طرز تفکر است» خود، یک نظر یا طرز تفکر است و، به موجب خود این نظر یا طرز تفکر، متکى و مبتنى استبر خصائص سرشت آن فردى که صاحب آن نظر یا طرز تفکر است، یعنى بر خصائص سرشتخود نیگل; پس واقعنما نیست و سخنى صادقانه در باب نظرات یا طرز تفکرها نمىگوید. نتیجه اینکه نظرات یا طرز تفکرها متکى و مبتنى بر خصائص سرشت صاحبانشان نیستند.
✔️پاسخ مصطفی ملکیان :
🔹 کسى که به قول منقول در قطعه بالا قائل است جهان هستى را به «من» و «جزمن» تجزیه مىکند و مىگوید که «من» هرگز نمىتواند «جزمن» را، چنانکه هست، بشناسد. آنچه در فرایند شناخت روى مىدهد این است که هر یک از «من» و «جزمن»، با ساختار و کارکردى که دارد، با دیگرى کنش و واکنش مىکند. حاصل این فعل و انفعال متقابل حصول امر ثالثى است که فرزند مشترک «من» و «جز من» است و، از این رو، به هر دو نسب مىبرد و از هر دونشان دارد; و این آن امرى است که در ذهن مدرک تحقق مىیابد. پس، «من»، به خود «جز من» یعنى به «شىء فى نفسه» ,(Noumenon ) علم پیدا نمىکند، بلکه به حاصل تفاعل خود با «جزمن»، یعنى به «شىء لدى اذهاننا» ,(Phenomenon ) علم پیدا مىکند.
🔹هر کسى حق دارد که از قائل این قول مطالبه دلیل کند. ناقد محترم، اما، از این حق خود استفاده نکرده و، در عوض، تالى فاسد این قول را نشان داده است.
تالی فاسد اینکه این قول خودشکن (Self - defeating ) است، یعنى خود را نقض مىکند و مستلزم کذب خود است; مانند سخن آن شهروند کرتى که گفت: تمام اهالى شهر کرت، بدون استثناء، در همه مواقع دروغ مىگویند.
لکن، به اعتقاد نگارنده، قول مذکور چنین تالى فاسدى ندارد، یعنى مستلزم کذب خود نیست، زیرا، با توجه به توضیحى که گذشت، در جمله «هر نظر یا طرز تفکرى متکى و مبتنى استبر خصائص سرشت صاحب آن نظر یا طرز تفکر» مراد از «نظر یا طرز تفکر» نظر یا طرز تفکر وجود شناختى (Ontological) است، یعنى نظر یا طرز تفکرى که راجع به بخشى از جهان هستى است که از آن به «جزمن» تعبیر کردیم. و پیداست که خود این نظر یا طرز تفکر نظر یا طرز تفکرى است معرفتشناختى (Epistemological ) و بنابراین، مشمول خود نیست. به دیگر سخن، ناقد محترم به عالم مقال (Discourse Universe Of ) قول مذکور توجه نکرده است. از باب تذکار، مىگویم که همواره باید لااقل سه عالم مقال مختلف را از یکدیگر تمییز داد: عالم مقال وجود شناختى، که ناظر استبه «جز من»، عالم مقال روانشناختى (به اعم معانى این واژه)، که ناظر استبه «من» و عالم مقال معرفتشناختى، که ناظر استبه ربط و نسبت «من» با «جزمن».
✍️ تذکر : این گفتگو میان مصطفی ملکیان و حسین عشاقی که در ذیل شماره 7 و 8 و 9 مجله حوزه و دانشگاه ادامه یافت پیرامون دیدگاه نیگل در باب معرفت بوده و در این جا بخش کوتاهی از این گفتگو را ذکر می نماییم .
منبع: شماره 8 مجله حوزه و دانشگاه ،مقاله دویدن پی آواز حقیقت
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ درباره «رگ خواب»
تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی…*
✍️ #علی_ورامینی
«عطار» سخن آخر را در رابطه با عشق گفته است: «پرسی تو ز من که عاشقی چیست؟/ روزی که چو من شوی بدانی.» عشق از آن رخدادهای منحصر به فردی است که هرکس تنها تجربهاش میکند. تجربهای که قابل واگویی به دیگری نیست. آن است که تا خرمنت نسوزد، احوالش را نخواهی فهمید. آن است که عقل در شرحش چو خر در گل بخفت. اما با همه این ناتواناییها در واگویی این رخداد، انگار حال دل با دیگری گفتن هوس است. انگاری عاشق میخواهد هرلحظه آن تجربه ناب را برون بریزد و از آتش درونش بگوید. هرچند بداند کاری بیهوده میکند. برای همین است که اگر عشق را از ادبیات ما و به خصوص ادبیات کلاسیک بگیرند، خیلی چیزی از آن باقی نخواهد ماند. در ادبیات جدید هم همینطور. اما عجیب است در سینمای ما کمتر فیلمسازی به عشق به عنوان روایت و داستان اصلی میپردازد. اگر هم در خرده روایت حضور پیدا میکند، به گونهای است که انگاری یک مساله درجه چندم است. شاید به دلیل اینکه پرداختن به عشق «سهل و ممتنع» است. سهل از آن بابت که اگر شما همین الان صد نفر را به صورت اتفاقی انتخاب کنید و از هرکدامشان بپرسید عشق چیست؟ مطمئن باشید، هر صد نفر جوابی برای شما خواهند داشت. از سوی دیگر ممتنع است که از «ضیافت» افلاطون تا جدیدترین کتب روانشناختی در پی ایضاح این مفهوم هستند. هرکسی به شیوهای آن را واکاوی کرده است. بعضی در کنار مرگ و تنهایی، عشق را از جمله مهمترین مسائل وجودی انسان دانستهاند، بعضی تغییر حالات بیولوژیک را سبب عارض شدن عشق میدانند و بودند کسانی که عشق را امری قدسی تعریف کنند. برای همین است که پرداخت عشق چه آسان است و البته سخت دشوار نیز. چرا که با پدیدهای سر و کار داریم که میدانیم چیست (یا لااقل آنکه درگیرش هست میداند که چیست) در عین حال نمیدانیم چرا و چگونه رخ میدهد؟ حمید نعمتالله این خطر را کرده است و به قصه عشق پرداخته است. قصهای که عشق محوریت آن است و نه پیرنگ. «رگ خواب» داستان عشق مینا (با بازی بینظیر لیلا حاتمی) است. مینای «رگ خواب» زنی معمولی است. مثل خیلی از زنهای دیگر. زنی که از زندگی فاقد معنا و بوی اعتیاد گرفته، کنده و آمده که از نو شروع کند. کار کند، خانه بگیرد و مثل همه زندگیای داشته باشد. اما به ناگاه آن دگر رخدادی پدید میآید که شمشیری دو لبه است و باز او را تا آستانه فروپاشی پیش میبرد. این اتفاق اینبار نه با بیمعنایی، بلکه به میانجی «عشق» روی میدهد؛ عشقی که خود میتواند بزرگترین معنادهنده زندگی باشد، شمشیر دوسویهای است. به گونهای که در آن سویش و بیدوست میتواند ذوق زندگی را بگیرد و عاشق را تا نیستی کامل پیش برد. مینایی که نه هیچگاه مادر داشته تا بتواند آن عشق ناب را تجربه کند و نه زندگی زناشویی موفق و پر مهری، ناگاه با کامران (با بازی کوروش تهامی) مواجه میشود که گویی از هر کسی دوست داشتن را بیشتر بلد است. هر کس دیگری جای مینا بود عاشق این مرد میشد. خاصه که مینا در یک موقعیتی است که سرخورده، ناکام و بیپناه است. از آن مهمتر اعتماد به نفس لازم را برای حل مشکلاتش به تنهایی ندارد. رگ خواب آن اتفاق ساده و سختی است که برای خیلی از ماها پیش آمده است. یا کامران بودهایم یا مینا و شاید هم هر دو شخصیت را در ادوار مختلف زندگی تجربه کردهایم. رگ خواب داستان اضمحلال ناشی از عشق است. داستان هزاران میناست که نمیتوان تشخیص داد این عاشقیت است یا وابستگی از سر بیپناهی؟ داستان هزاران کامران است که فکر میکنند مشغول خدمت و کمک به مینا هستند، اما آن سوی دیگر ویران شدن مینا را پسِ آن روزی که نباشد نمیبینند؟ کامرانهایی که نمیدانند گفتن دوستت دارم مسوولیت اخلاقی به همراه دارد؟ رگ خواب داستان محبتِ عشق است و البته خشونت عشق نیز. این پارادوکسیکال را حمید نعمتالله بهواسطه فیلمنامه خوب و بازی درخشان بازیگرانش (به خصوص لیلا حاتمی) خیلی خوب پرداخت کرده است. همهچیز در خدمت روایت آسان این قصه سخت است. از نورپردازی و رنگ فیلم گرفته تا دکوپاژ هوشمندانه. تصنیف همایون شجریان هم به انتقال بار عاطفی کاراکتر بسیار کمک میکند. رگ خواب در برهوت جشنواره امسال نقطه امیدی بود هم به لحاظ انتخاب موضوع (که همه انگار به حکم وظیفه فقط سراغ ملودارمهای اجتماعی رفتهاند) و هم به لحاظ پرداخت موضوع. سر فرصت و زمان اکران این فیلم باید به آن حسابی پرداخت.
* مصرعی از سعدی
✨ → goo.gl/BySe8i
🌾 @sedanet
تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی…*
✍️ #علی_ورامینی
«عطار» سخن آخر را در رابطه با عشق گفته است: «پرسی تو ز من که عاشقی چیست؟/ روزی که چو من شوی بدانی.» عشق از آن رخدادهای منحصر به فردی است که هرکس تنها تجربهاش میکند. تجربهای که قابل واگویی به دیگری نیست. آن است که تا خرمنت نسوزد، احوالش را نخواهی فهمید. آن است که عقل در شرحش چو خر در گل بخفت. اما با همه این ناتواناییها در واگویی این رخداد، انگار حال دل با دیگری گفتن هوس است. انگاری عاشق میخواهد هرلحظه آن تجربه ناب را برون بریزد و از آتش درونش بگوید. هرچند بداند کاری بیهوده میکند. برای همین است که اگر عشق را از ادبیات ما و به خصوص ادبیات کلاسیک بگیرند، خیلی چیزی از آن باقی نخواهد ماند. در ادبیات جدید هم همینطور. اما عجیب است در سینمای ما کمتر فیلمسازی به عشق به عنوان روایت و داستان اصلی میپردازد. اگر هم در خرده روایت حضور پیدا میکند، به گونهای است که انگاری یک مساله درجه چندم است. شاید به دلیل اینکه پرداختن به عشق «سهل و ممتنع» است. سهل از آن بابت که اگر شما همین الان صد نفر را به صورت اتفاقی انتخاب کنید و از هرکدامشان بپرسید عشق چیست؟ مطمئن باشید، هر صد نفر جوابی برای شما خواهند داشت. از سوی دیگر ممتنع است که از «ضیافت» افلاطون تا جدیدترین کتب روانشناختی در پی ایضاح این مفهوم هستند. هرکسی به شیوهای آن را واکاوی کرده است. بعضی در کنار مرگ و تنهایی، عشق را از جمله مهمترین مسائل وجودی انسان دانستهاند، بعضی تغییر حالات بیولوژیک را سبب عارض شدن عشق میدانند و بودند کسانی که عشق را امری قدسی تعریف کنند. برای همین است که پرداخت عشق چه آسان است و البته سخت دشوار نیز. چرا که با پدیدهای سر و کار داریم که میدانیم چیست (یا لااقل آنکه درگیرش هست میداند که چیست) در عین حال نمیدانیم چرا و چگونه رخ میدهد؟ حمید نعمتالله این خطر را کرده است و به قصه عشق پرداخته است. قصهای که عشق محوریت آن است و نه پیرنگ. «رگ خواب» داستان عشق مینا (با بازی بینظیر لیلا حاتمی) است. مینای «رگ خواب» زنی معمولی است. مثل خیلی از زنهای دیگر. زنی که از زندگی فاقد معنا و بوی اعتیاد گرفته، کنده و آمده که از نو شروع کند. کار کند، خانه بگیرد و مثل همه زندگیای داشته باشد. اما به ناگاه آن دگر رخدادی پدید میآید که شمشیری دو لبه است و باز او را تا آستانه فروپاشی پیش میبرد. این اتفاق اینبار نه با بیمعنایی، بلکه به میانجی «عشق» روی میدهد؛ عشقی که خود میتواند بزرگترین معنادهنده زندگی باشد، شمشیر دوسویهای است. به گونهای که در آن سویش و بیدوست میتواند ذوق زندگی را بگیرد و عاشق را تا نیستی کامل پیش برد. مینایی که نه هیچگاه مادر داشته تا بتواند آن عشق ناب را تجربه کند و نه زندگی زناشویی موفق و پر مهری، ناگاه با کامران (با بازی کوروش تهامی) مواجه میشود که گویی از هر کسی دوست داشتن را بیشتر بلد است. هر کس دیگری جای مینا بود عاشق این مرد میشد. خاصه که مینا در یک موقعیتی است که سرخورده، ناکام و بیپناه است. از آن مهمتر اعتماد به نفس لازم را برای حل مشکلاتش به تنهایی ندارد. رگ خواب آن اتفاق ساده و سختی است که برای خیلی از ماها پیش آمده است. یا کامران بودهایم یا مینا و شاید هم هر دو شخصیت را در ادوار مختلف زندگی تجربه کردهایم. رگ خواب داستان اضمحلال ناشی از عشق است. داستان هزاران میناست که نمیتوان تشخیص داد این عاشقیت است یا وابستگی از سر بیپناهی؟ داستان هزاران کامران است که فکر میکنند مشغول خدمت و کمک به مینا هستند، اما آن سوی دیگر ویران شدن مینا را پسِ آن روزی که نباشد نمیبینند؟ کامرانهایی که نمیدانند گفتن دوستت دارم مسوولیت اخلاقی به همراه دارد؟ رگ خواب داستان محبتِ عشق است و البته خشونت عشق نیز. این پارادوکسیکال را حمید نعمتالله بهواسطه فیلمنامه خوب و بازی درخشان بازیگرانش (به خصوص لیلا حاتمی) خیلی خوب پرداخت کرده است. همهچیز در خدمت روایت آسان این قصه سخت است. از نورپردازی و رنگ فیلم گرفته تا دکوپاژ هوشمندانه. تصنیف همایون شجریان هم به انتقال بار عاطفی کاراکتر بسیار کمک میکند. رگ خواب در برهوت جشنواره امسال نقطه امیدی بود هم به لحاظ انتخاب موضوع (که همه انگار به حکم وظیفه فقط سراغ ملودارمهای اجتماعی رفتهاند) و هم به لحاظ پرداخت موضوع. سر فرصت و زمان اکران این فیلم باید به آن حسابی پرداخت.
* مصرعی از سعدی
✨ → goo.gl/BySe8i
🌾 @sedanet
صدانت
درباره «رگ خواب»، تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی... • صدانت
رگ خواب فیلمی به کارگردانی و تهیهکنندگی حمید نعمتالله و نویسندگی معصومه بیات محصول سال ۱۳۹۴ است. درباره «رگ خواب» علی ورامینی...
☘️ نقدی تبیین گرایانه به نقد مشفقانه جناب میری
پاسخ عبدالحسین #خسروپناه به نقد #سیدجواد_میری
✍️ عبدالحسین خسروپناه
🔹نکاتی جناب میری بر یادداشت بنده به عنوان حاشیه نگاشتند ( t.me/sedanet/2506 ) که ناشی از نوعی بد فهمی نسبت به یادداشت بنده بود و در یک جمله باید عرض کنم که ایشان به فهم نادرست خود حاشیه زدند نه بر آنچه ظهور کلام بنده و مراد این کمترین بود.حال برای تبیین جناب میری مطالبی عرض می کنم:
🔹1. اگر خسروپناه یا هر شخصیت علمی و تاثیرگذار کشور سخنانی ارایه می کند که به نظر جناب میری قابل نقد است وظیفه علمی او اقتضا می کند به نقد مشفقانه او بپردازد و مسند نباید برای جناب میری اهمیت داشته باشد آیا بنده هم باید از آن جهت که شما یک معلم فلسفه هستید یا مسند خاصی دارید باید به نقد شما بپردازم!! ظاهرا رویکرد مشفقانه ادعایی شما با این تکرار مسند گویی ها به نقدی ژورنالیستی تبدیل شده است.
🔹2. ولایت نه تنها در فلسفه و عرفان بلکه در فقه و اخلاق هم جایگاه ویژه ای دارد و باید گستره این واژه را در همه علوم اسلامی دید. البته ای کاش جناب میری فهم خود را از ولایت فلسفی و عرفانی بیان می کرد و از کلی گویی پرهیز می نمود تا معلوم شد او از ولایت در علوم اسلامی چه درکی دارد.
🔹3. یک شهروند حتی از منظر یک فیلسوف عقل گرا البته نه ازنظر یک نسبی گرا و آنارشیست باید تابع قانون اساسی باشد و تخطی از قانون اساسی اجازه فعالیت حزبی براساس جامعه شناسی سیاسی به او نخواهد داد. آیا جناب میری از نظر فلسفی به خود اجازه می دهد به بهانه دفاع از آزادی خلاف قانون اساسی مشی کند؟ پس مساله ولایت یک بحث فلسفه سیاسی است و خلط مراتب فلسفی و سیاسی در کلام جناب میری در این بحث خلط دیگری زاییده است.
🔹4. بنده به عنوان یک طلبه فلسفه و فقه نفهمیدم چگونه این گلایه های دلسوزانه از دنیای تزویر و فریب به عنوان رئیس انجمن حکمت و فلسفه مجاز نیست و اما به عنوان یک قاضی و رئیس قوه مجریه یا قضاییه یا مقننه رواست. بنده که از میان انواع ارتباطات هیچ ارتباطی نیافتم البته دوران طلبگی یادم است کسانی سخنان بی ارتباط به هم می زدند وقتی اشکال گرفته می شد در جواب می گفتند مرحوم والد قایل به ربط نیست. حالا شاید جناب میری قایل به ربط نباشد.
🔹5. دفاع از آزادی اندیشه بدون شک وظیفه هر مصلح اجتماعی هست خواه فیلسوف باشد یا نباشد و خواه به مسندی تکیه بزند یا نزند و مسندش تشریفاتی باشد یا نباشد به هر حال دفاع از آزادی اندیشه لازم و ضروری هست لذا یکی از گلایه نامه ما از همین باب بود جناب میری فراجع و تامل.
🔹6. آزادی همانگونه که برخی فیلسوفان سیاسی مغرب زمین به درستی گفته اند به دو قسم آزادی از و آزادی در تقسیم می شود و مصلحان اجتماعی باید از هر دو قسم آزادی بلکه از قسم سوم آن یعنی آزادی برای هم باید دفاع کنند و جناب میری تنها به یک قسم از آزادی توجه دارد و این نوع توجه تک محوری از یک دوستدار فلسفه شایسته نیست.
🔹7. بنده باز متوجه نشدم کجای گلایه نامه بنده جلو تنوع فکری را می گیرد و همچنین نوشتن چند گلایه از دنیا که نباید جناب میری را اینقدر نگران کند که چرا به نقد بی ادبان نمی پردازید خوب شما بپردازید مگر قرار است نوشتن یک گلایه نامه آن هم از دنیا اینقدر شما را نگران کند و درج مطالبات شما در آن مختصر را مطالبه نماید.
ادامه👇
🌾 @sedanet
پاسخ عبدالحسین #خسروپناه به نقد #سیدجواد_میری
✍️ عبدالحسین خسروپناه
🔹نکاتی جناب میری بر یادداشت بنده به عنوان حاشیه نگاشتند ( t.me/sedanet/2506 ) که ناشی از نوعی بد فهمی نسبت به یادداشت بنده بود و در یک جمله باید عرض کنم که ایشان به فهم نادرست خود حاشیه زدند نه بر آنچه ظهور کلام بنده و مراد این کمترین بود.حال برای تبیین جناب میری مطالبی عرض می کنم:
🔹1. اگر خسروپناه یا هر شخصیت علمی و تاثیرگذار کشور سخنانی ارایه می کند که به نظر جناب میری قابل نقد است وظیفه علمی او اقتضا می کند به نقد مشفقانه او بپردازد و مسند نباید برای جناب میری اهمیت داشته باشد آیا بنده هم باید از آن جهت که شما یک معلم فلسفه هستید یا مسند خاصی دارید باید به نقد شما بپردازم!! ظاهرا رویکرد مشفقانه ادعایی شما با این تکرار مسند گویی ها به نقدی ژورنالیستی تبدیل شده است.
🔹2. ولایت نه تنها در فلسفه و عرفان بلکه در فقه و اخلاق هم جایگاه ویژه ای دارد و باید گستره این واژه را در همه علوم اسلامی دید. البته ای کاش جناب میری فهم خود را از ولایت فلسفی و عرفانی بیان می کرد و از کلی گویی پرهیز می نمود تا معلوم شد او از ولایت در علوم اسلامی چه درکی دارد.
🔹3. یک شهروند حتی از منظر یک فیلسوف عقل گرا البته نه ازنظر یک نسبی گرا و آنارشیست باید تابع قانون اساسی باشد و تخطی از قانون اساسی اجازه فعالیت حزبی براساس جامعه شناسی سیاسی به او نخواهد داد. آیا جناب میری از نظر فلسفی به خود اجازه می دهد به بهانه دفاع از آزادی خلاف قانون اساسی مشی کند؟ پس مساله ولایت یک بحث فلسفه سیاسی است و خلط مراتب فلسفی و سیاسی در کلام جناب میری در این بحث خلط دیگری زاییده است.
🔹4. بنده به عنوان یک طلبه فلسفه و فقه نفهمیدم چگونه این گلایه های دلسوزانه از دنیای تزویر و فریب به عنوان رئیس انجمن حکمت و فلسفه مجاز نیست و اما به عنوان یک قاضی و رئیس قوه مجریه یا قضاییه یا مقننه رواست. بنده که از میان انواع ارتباطات هیچ ارتباطی نیافتم البته دوران طلبگی یادم است کسانی سخنان بی ارتباط به هم می زدند وقتی اشکال گرفته می شد در جواب می گفتند مرحوم والد قایل به ربط نیست. حالا شاید جناب میری قایل به ربط نباشد.
🔹5. دفاع از آزادی اندیشه بدون شک وظیفه هر مصلح اجتماعی هست خواه فیلسوف باشد یا نباشد و خواه به مسندی تکیه بزند یا نزند و مسندش تشریفاتی باشد یا نباشد به هر حال دفاع از آزادی اندیشه لازم و ضروری هست لذا یکی از گلایه نامه ما از همین باب بود جناب میری فراجع و تامل.
🔹6. آزادی همانگونه که برخی فیلسوفان سیاسی مغرب زمین به درستی گفته اند به دو قسم آزادی از و آزادی در تقسیم می شود و مصلحان اجتماعی باید از هر دو قسم آزادی بلکه از قسم سوم آن یعنی آزادی برای هم باید دفاع کنند و جناب میری تنها به یک قسم از آزادی توجه دارد و این نوع توجه تک محوری از یک دوستدار فلسفه شایسته نیست.
🔹7. بنده باز متوجه نشدم کجای گلایه نامه بنده جلو تنوع فکری را می گیرد و همچنین نوشتن چند گلایه از دنیا که نباید جناب میری را اینقدر نگران کند که چرا به نقد بی ادبان نمی پردازید خوب شما بپردازید مگر قرار است نوشتن یک گلایه نامه آن هم از دنیا اینقدر شما را نگران کند و درج مطالبات شما در آن مختصر را مطالبه نماید.
ادامه👇
🌾 @sedanet
ادامه👆
🔹8. و اما بحث الاضطرار الی الحجه که به قدری اهمیت دارد که مرحوم کلینی بابی در کافی برای آن گشوده است بابی که متاسفانه بر دوستداران فلسفه و معاندان فلسفه تا کنون بسته بوده است. گلایه نامه بنده متضمن یک گلایه از کسانی است که این همه تزویر می بینند اما اضطرار به حجت ندارند نه اینکه برای حل مشکلات و دغل بازی های دنیا نباید تلاش کنند و جهادنمایند. زیست نامه این کمترین نشان می دهد که نباید این گلایه نامه را آنگونه که جناب میری فهمیده است فهمید. کجا عبارت بنده آمده است که برای رهایی از مصائب و مشکلات فقط باید اضطرار به حجت داشت و تلاشی برای رفع آنها نداشت. بگذارید برای جناب میری در دوران دفاع مقدس خاطره ای نقل کنم. در این دوران معمولا سالی یک عملیات انجام می شد و برای هر عملیات هم روزها و ماه ها مطالعه و تحقیق انجام می گرفت وقتی همه نیروها آماده رزم بودند توجیه می شدند تقسیم کار می شد و دقیق ترین روش عقلانیت برای آن عملیات انجام می گرفت لکن شب عملیات همه رزمندگان به ولی عصر عج الله تعالی فرجه الشریف توسل و التجاء می جستند و نهایت اضطرار به حجت در آنهامشاهده می شد. پس منافاتی بین عقلانیت و تدبیر و اضطرار به حجت نیست بلکه اضطراری که همراه با تدبیر نباشد با جریان عقلانی اسلامی نمی سازد ر.ک به: جریان شناسی فکری ایران معاصر.
🔹9. جناب میری به درستی پیشنهاد دادند باید نظام مالیاتی و غیره اصلاح شود بی شک بنده هم قبول دارم لذا اگر گلایه های بنده را از مجریان و قاضیان و قانونگذاران و سیاستمداران بار دیگر با دقت بخواند متوجه راهکارهای عقلانی میشد. لکن با این وجود همه ما به اضطرار به حجت محتاجیم و این رکن تشیع علوی است حال هر کسی خود را جزء تشیع علوی می داند باید در کنار عقلانیت از ولایت معنوی اهل بیت بهره مند شود. پس چه بر مسند ریاست انجمن فلسفه یا پژوهشگاه و موسسه ای باشد یا نباشد باید جناب میری هم عقلانیت و هم اضطرار به حجت را داشته باشد. نقد جناب میری همان تفاوت بین تفکر سوبژکتیویسم و تفکر مبتنی بر عقلانیت اسلامی است. گلایه نامه بنده مبتنی بر تفکر فلسفی است که اگر زحمت مطالعه برخی آثار بنده کشیده می شد فهم صحیحی از گلایه نامه حاصل می گشت و نقد مشفقانه به گونه دقیقی نگاشته می شد.
🔹10. صدر و ذیل کلام جناب میری گرفتار تناقض آشکاری هست از طرفی تصریح می کند من در این شک ندارم که در همه احوال باید پناه بر خدا برد و از اولیا خدا مدد جست و انتظار فرج کشید و از طرفی مرتب می گوید باید مشکلات را عقلانی حل کرد و نیازی به قاعده اضطرار به حجت نیست. حال جناب میری اگر اجتماع نقیضین را محال می داند باید جواب این تناقض را بدهد. نکته دیگر ایشان مرتب تعبیر به قاعده اضطرار می کنند در حالی که قاعده اضطرار از قواعد فقهیه است و ارتباطی به بحث اعتقادی ما ندارد و ظاهراً منشا تمام اشکالات ایشان خلط بین باور قلبی با توصیه های عملی برای حل مشکلات جامعه است و گمان کرده ما که بر باور اضطرار به حجت تاکید می کنیم جای باید و نبایدهای فقهی و حقوقی را برای حل کاستی های جامعه را می گیرد.
🌺در پایان باید از جناب میری تشکر کنم و هر گاه نقدی بر سخنان بنده داشتند دریغ ننمایند هر چند بر مسند انجمن حکمت و فلسفه باشم یا نباشم و بر مسندی مهمتر یا غیر مهمتر باشم یا نباشم. کار اصلی بنده معلمی و نویسندگی است و بر آن افتخار می کنم. به هر حال با همه مشغله ها، نقد جناب میری بود که باب گفتگو را باز کرد و بنده را وادار به نوشتن این پاسخ ساخت. و آخر دعوانا ان الحمدلله رب العالمین و العاقبه لاهل التقوی و الیقین
🌾 @sedanet | @khosropanahdezfuli
🔹8. و اما بحث الاضطرار الی الحجه که به قدری اهمیت دارد که مرحوم کلینی بابی در کافی برای آن گشوده است بابی که متاسفانه بر دوستداران فلسفه و معاندان فلسفه تا کنون بسته بوده است. گلایه نامه بنده متضمن یک گلایه از کسانی است که این همه تزویر می بینند اما اضطرار به حجت ندارند نه اینکه برای حل مشکلات و دغل بازی های دنیا نباید تلاش کنند و جهادنمایند. زیست نامه این کمترین نشان می دهد که نباید این گلایه نامه را آنگونه که جناب میری فهمیده است فهمید. کجا عبارت بنده آمده است که برای رهایی از مصائب و مشکلات فقط باید اضطرار به حجت داشت و تلاشی برای رفع آنها نداشت. بگذارید برای جناب میری در دوران دفاع مقدس خاطره ای نقل کنم. در این دوران معمولا سالی یک عملیات انجام می شد و برای هر عملیات هم روزها و ماه ها مطالعه و تحقیق انجام می گرفت وقتی همه نیروها آماده رزم بودند توجیه می شدند تقسیم کار می شد و دقیق ترین روش عقلانیت برای آن عملیات انجام می گرفت لکن شب عملیات همه رزمندگان به ولی عصر عج الله تعالی فرجه الشریف توسل و التجاء می جستند و نهایت اضطرار به حجت در آنهامشاهده می شد. پس منافاتی بین عقلانیت و تدبیر و اضطرار به حجت نیست بلکه اضطراری که همراه با تدبیر نباشد با جریان عقلانی اسلامی نمی سازد ر.ک به: جریان شناسی فکری ایران معاصر.
🔹9. جناب میری به درستی پیشنهاد دادند باید نظام مالیاتی و غیره اصلاح شود بی شک بنده هم قبول دارم لذا اگر گلایه های بنده را از مجریان و قاضیان و قانونگذاران و سیاستمداران بار دیگر با دقت بخواند متوجه راهکارهای عقلانی میشد. لکن با این وجود همه ما به اضطرار به حجت محتاجیم و این رکن تشیع علوی است حال هر کسی خود را جزء تشیع علوی می داند باید در کنار عقلانیت از ولایت معنوی اهل بیت بهره مند شود. پس چه بر مسند ریاست انجمن فلسفه یا پژوهشگاه و موسسه ای باشد یا نباشد باید جناب میری هم عقلانیت و هم اضطرار به حجت را داشته باشد. نقد جناب میری همان تفاوت بین تفکر سوبژکتیویسم و تفکر مبتنی بر عقلانیت اسلامی است. گلایه نامه بنده مبتنی بر تفکر فلسفی است که اگر زحمت مطالعه برخی آثار بنده کشیده می شد فهم صحیحی از گلایه نامه حاصل می گشت و نقد مشفقانه به گونه دقیقی نگاشته می شد.
🔹10. صدر و ذیل کلام جناب میری گرفتار تناقض آشکاری هست از طرفی تصریح می کند من در این شک ندارم که در همه احوال باید پناه بر خدا برد و از اولیا خدا مدد جست و انتظار فرج کشید و از طرفی مرتب می گوید باید مشکلات را عقلانی حل کرد و نیازی به قاعده اضطرار به حجت نیست. حال جناب میری اگر اجتماع نقیضین را محال می داند باید جواب این تناقض را بدهد. نکته دیگر ایشان مرتب تعبیر به قاعده اضطرار می کنند در حالی که قاعده اضطرار از قواعد فقهیه است و ارتباطی به بحث اعتقادی ما ندارد و ظاهراً منشا تمام اشکالات ایشان خلط بین باور قلبی با توصیه های عملی برای حل مشکلات جامعه است و گمان کرده ما که بر باور اضطرار به حجت تاکید می کنیم جای باید و نبایدهای فقهی و حقوقی را برای حل کاستی های جامعه را می گیرد.
🌺در پایان باید از جناب میری تشکر کنم و هر گاه نقدی بر سخنان بنده داشتند دریغ ننمایند هر چند بر مسند انجمن حکمت و فلسفه باشم یا نباشم و بر مسندی مهمتر یا غیر مهمتر باشم یا نباشم. کار اصلی بنده معلمی و نویسندگی است و بر آن افتخار می کنم. به هر حال با همه مشغله ها، نقد جناب میری بود که باب گفتگو را باز کرد و بنده را وادار به نوشتن این پاسخ ساخت. و آخر دعوانا ان الحمدلله رب العالمین و العاقبه لاهل التقوی و الیقین
🌾 @sedanet | @khosropanahdezfuli
☘️ در تنگنای صندوق، درنگی در ضرورت نقد و سنجشگری
✍️ #ساسان_حبیب_وند
در این گفتار، به تفاوت میان دو مفهوم «دانستن» و «اندیشیدن» می پردازیم و این امر را وا می کاویم که بدون فرایند نقد و سنجشگری ، تفکر آدمی با چه بن بست هایی روبرو می شود و رفتارهای او چگونه مایه رنج و شوربختی خود و جامعه می گردد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/MmSz5y
کانال تلگرام "ساسان حبیب وند" به موضوع شناخت خویش اختصاص دارد و عمدتا به مسائل روحی، ارتباطی و رفتاری می پردازد. این کانال با ارائه تعریفی نوین از مبحث خودشناسی تلاش دارد تا نگاهی نو را به خود و به زندگی در مخاطب متولد کند. گفتگوهای این کانال بر بازخوانی امروزی از خرد کهن بویژه عرفان مولانا استوار است و دستمایه های آن تلفیقی است از سه حوزه جذاب فلسفه، عرفان و روانشناسی.👇
✨ → @sasanhabibvand
✍️ #ساسان_حبیب_وند
در این گفتار، به تفاوت میان دو مفهوم «دانستن» و «اندیشیدن» می پردازیم و این امر را وا می کاویم که بدون فرایند نقد و سنجشگری ، تفکر آدمی با چه بن بست هایی روبرو می شود و رفتارهای او چگونه مایه رنج و شوربختی خود و جامعه می گردد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/MmSz5y
کانال تلگرام "ساسان حبیب وند" به موضوع شناخت خویش اختصاص دارد و عمدتا به مسائل روحی، ارتباطی و رفتاری می پردازد. این کانال با ارائه تعریفی نوین از مبحث خودشناسی تلاش دارد تا نگاهی نو را به خود و به زندگی در مخاطب متولد کند. گفتگوهای این کانال بر بازخوانی امروزی از خرد کهن بویژه عرفان مولانا استوار است و دستمایه های آن تلفیقی است از سه حوزه جذاب فلسفه، عرفان و روانشناسی.👇
✨ → @sasanhabibvand
صدانت
در تنگنای صندوق، درنگی در ضرورت نقد و سنجشگری • صدانت
در این گفتار، به تفاوت میان دو مفهوم «دانستن» و «اندیشیدن» می پردازیم و این امر را وا می کاویم که بدون فرایند نقد و سنجشگری ، تفکر آدمی با چه بن بست هایی...