☘️ درباره «رگ خواب»
تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی…*
✍️ #علی_ورامینی
«عطار» سخن آخر را در رابطه با عشق گفته است: «پرسی تو ز من که عاشقی چیست؟/ روزی که چو من شوی بدانی.» عشق از آن رخدادهای منحصر به فردی است که هرکس تنها تجربهاش میکند. تجربهای که قابل واگویی به دیگری نیست. آن است که تا خرمنت نسوزد، احوالش را نخواهی فهمید. آن است که عقل در شرحش چو خر در گل بخفت. اما با همه این ناتواناییها در واگویی این رخداد، انگار حال دل با دیگری گفتن هوس است. انگاری عاشق میخواهد هرلحظه آن تجربه ناب را برون بریزد و از آتش درونش بگوید. هرچند بداند کاری بیهوده میکند. برای همین است که اگر عشق را از ادبیات ما و به خصوص ادبیات کلاسیک بگیرند، خیلی چیزی از آن باقی نخواهد ماند. در ادبیات جدید هم همینطور. اما عجیب است در سینمای ما کمتر فیلمسازی به عشق به عنوان روایت و داستان اصلی میپردازد. اگر هم در خرده روایت حضور پیدا میکند، به گونهای است که انگاری یک مساله درجه چندم است. شاید به دلیل اینکه پرداختن به عشق «سهل و ممتنع» است. سهل از آن بابت که اگر شما همین الان صد نفر را به صورت اتفاقی انتخاب کنید و از هرکدامشان بپرسید عشق چیست؟ مطمئن باشید، هر صد نفر جوابی برای شما خواهند داشت. از سوی دیگر ممتنع است که از «ضیافت» افلاطون تا جدیدترین کتب روانشناختی در پی ایضاح این مفهوم هستند. هرکسی به شیوهای آن را واکاوی کرده است. بعضی در کنار مرگ و تنهایی، عشق را از جمله مهمترین مسائل وجودی انسان دانستهاند، بعضی تغییر حالات بیولوژیک را سبب عارض شدن عشق میدانند و بودند کسانی که عشق را امری قدسی تعریف کنند. برای همین است که پرداخت عشق چه آسان است و البته سخت دشوار نیز. چرا که با پدیدهای سر و کار داریم که میدانیم چیست (یا لااقل آنکه درگیرش هست میداند که چیست) در عین حال نمیدانیم چرا و چگونه رخ میدهد؟ حمید نعمتالله این خطر را کرده است و به قصه عشق پرداخته است. قصهای که عشق محوریت آن است و نه پیرنگ. «رگ خواب» داستان عشق مینا (با بازی بینظیر لیلا حاتمی) است. مینای «رگ خواب» زنی معمولی است. مثل خیلی از زنهای دیگر. زنی که از زندگی فاقد معنا و بوی اعتیاد گرفته، کنده و آمده که از نو شروع کند. کار کند، خانه بگیرد و مثل همه زندگیای داشته باشد. اما به ناگاه آن دگر رخدادی پدید میآید که شمشیری دو لبه است و باز او را تا آستانه فروپاشی پیش میبرد. این اتفاق اینبار نه با بیمعنایی، بلکه به میانجی «عشق» روی میدهد؛ عشقی که خود میتواند بزرگترین معنادهنده زندگی باشد، شمشیر دوسویهای است. به گونهای که در آن سویش و بیدوست میتواند ذوق زندگی را بگیرد و عاشق را تا نیستی کامل پیش برد. مینایی که نه هیچگاه مادر داشته تا بتواند آن عشق ناب را تجربه کند و نه زندگی زناشویی موفق و پر مهری، ناگاه با کامران (با بازی کوروش تهامی) مواجه میشود که گویی از هر کسی دوست داشتن را بیشتر بلد است. هر کس دیگری جای مینا بود عاشق این مرد میشد. خاصه که مینا در یک موقعیتی است که سرخورده، ناکام و بیپناه است. از آن مهمتر اعتماد به نفس لازم را برای حل مشکلاتش به تنهایی ندارد. رگ خواب آن اتفاق ساده و سختی است که برای خیلی از ماها پیش آمده است. یا کامران بودهایم یا مینا و شاید هم هر دو شخصیت را در ادوار مختلف زندگی تجربه کردهایم. رگ خواب داستان اضمحلال ناشی از عشق است. داستان هزاران میناست که نمیتوان تشخیص داد این عاشقیت است یا وابستگی از سر بیپناهی؟ داستان هزاران کامران است که فکر میکنند مشغول خدمت و کمک به مینا هستند، اما آن سوی دیگر ویران شدن مینا را پسِ آن روزی که نباشد نمیبینند؟ کامرانهایی که نمیدانند گفتن دوستت دارم مسوولیت اخلاقی به همراه دارد؟ رگ خواب داستان محبتِ عشق است و البته خشونت عشق نیز. این پارادوکسیکال را حمید نعمتالله بهواسطه فیلمنامه خوب و بازی درخشان بازیگرانش (به خصوص لیلا حاتمی) خیلی خوب پرداخت کرده است. همهچیز در خدمت روایت آسان این قصه سخت است. از نورپردازی و رنگ فیلم گرفته تا دکوپاژ هوشمندانه. تصنیف همایون شجریان هم به انتقال بار عاطفی کاراکتر بسیار کمک میکند. رگ خواب در برهوت جشنواره امسال نقطه امیدی بود هم به لحاظ انتخاب موضوع (که همه انگار به حکم وظیفه فقط سراغ ملودارمهای اجتماعی رفتهاند) و هم به لحاظ پرداخت موضوع. سر فرصت و زمان اکران این فیلم باید به آن حسابی پرداخت.
* مصرعی از سعدی
✨ → goo.gl/BySe8i
🌾 @sedanet
تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی…*
✍️ #علی_ورامینی
«عطار» سخن آخر را در رابطه با عشق گفته است: «پرسی تو ز من که عاشقی چیست؟/ روزی که چو من شوی بدانی.» عشق از آن رخدادهای منحصر به فردی است که هرکس تنها تجربهاش میکند. تجربهای که قابل واگویی به دیگری نیست. آن است که تا خرمنت نسوزد، احوالش را نخواهی فهمید. آن است که عقل در شرحش چو خر در گل بخفت. اما با همه این ناتواناییها در واگویی این رخداد، انگار حال دل با دیگری گفتن هوس است. انگاری عاشق میخواهد هرلحظه آن تجربه ناب را برون بریزد و از آتش درونش بگوید. هرچند بداند کاری بیهوده میکند. برای همین است که اگر عشق را از ادبیات ما و به خصوص ادبیات کلاسیک بگیرند، خیلی چیزی از آن باقی نخواهد ماند. در ادبیات جدید هم همینطور. اما عجیب است در سینمای ما کمتر فیلمسازی به عشق به عنوان روایت و داستان اصلی میپردازد. اگر هم در خرده روایت حضور پیدا میکند، به گونهای است که انگاری یک مساله درجه چندم است. شاید به دلیل اینکه پرداختن به عشق «سهل و ممتنع» است. سهل از آن بابت که اگر شما همین الان صد نفر را به صورت اتفاقی انتخاب کنید و از هرکدامشان بپرسید عشق چیست؟ مطمئن باشید، هر صد نفر جوابی برای شما خواهند داشت. از سوی دیگر ممتنع است که از «ضیافت» افلاطون تا جدیدترین کتب روانشناختی در پی ایضاح این مفهوم هستند. هرکسی به شیوهای آن را واکاوی کرده است. بعضی در کنار مرگ و تنهایی، عشق را از جمله مهمترین مسائل وجودی انسان دانستهاند، بعضی تغییر حالات بیولوژیک را سبب عارض شدن عشق میدانند و بودند کسانی که عشق را امری قدسی تعریف کنند. برای همین است که پرداخت عشق چه آسان است و البته سخت دشوار نیز. چرا که با پدیدهای سر و کار داریم که میدانیم چیست (یا لااقل آنکه درگیرش هست میداند که چیست) در عین حال نمیدانیم چرا و چگونه رخ میدهد؟ حمید نعمتالله این خطر را کرده است و به قصه عشق پرداخته است. قصهای که عشق محوریت آن است و نه پیرنگ. «رگ خواب» داستان عشق مینا (با بازی بینظیر لیلا حاتمی) است. مینای «رگ خواب» زنی معمولی است. مثل خیلی از زنهای دیگر. زنی که از زندگی فاقد معنا و بوی اعتیاد گرفته، کنده و آمده که از نو شروع کند. کار کند، خانه بگیرد و مثل همه زندگیای داشته باشد. اما به ناگاه آن دگر رخدادی پدید میآید که شمشیری دو لبه است و باز او را تا آستانه فروپاشی پیش میبرد. این اتفاق اینبار نه با بیمعنایی، بلکه به میانجی «عشق» روی میدهد؛ عشقی که خود میتواند بزرگترین معنادهنده زندگی باشد، شمشیر دوسویهای است. به گونهای که در آن سویش و بیدوست میتواند ذوق زندگی را بگیرد و عاشق را تا نیستی کامل پیش برد. مینایی که نه هیچگاه مادر داشته تا بتواند آن عشق ناب را تجربه کند و نه زندگی زناشویی موفق و پر مهری، ناگاه با کامران (با بازی کوروش تهامی) مواجه میشود که گویی از هر کسی دوست داشتن را بیشتر بلد است. هر کس دیگری جای مینا بود عاشق این مرد میشد. خاصه که مینا در یک موقعیتی است که سرخورده، ناکام و بیپناه است. از آن مهمتر اعتماد به نفس لازم را برای حل مشکلاتش به تنهایی ندارد. رگ خواب آن اتفاق ساده و سختی است که برای خیلی از ماها پیش آمده است. یا کامران بودهایم یا مینا و شاید هم هر دو شخصیت را در ادوار مختلف زندگی تجربه کردهایم. رگ خواب داستان اضمحلال ناشی از عشق است. داستان هزاران میناست که نمیتوان تشخیص داد این عاشقیت است یا وابستگی از سر بیپناهی؟ داستان هزاران کامران است که فکر میکنند مشغول خدمت و کمک به مینا هستند، اما آن سوی دیگر ویران شدن مینا را پسِ آن روزی که نباشد نمیبینند؟ کامرانهایی که نمیدانند گفتن دوستت دارم مسوولیت اخلاقی به همراه دارد؟ رگ خواب داستان محبتِ عشق است و البته خشونت عشق نیز. این پارادوکسیکال را حمید نعمتالله بهواسطه فیلمنامه خوب و بازی درخشان بازیگرانش (به خصوص لیلا حاتمی) خیلی خوب پرداخت کرده است. همهچیز در خدمت روایت آسان این قصه سخت است. از نورپردازی و رنگ فیلم گرفته تا دکوپاژ هوشمندانه. تصنیف همایون شجریان هم به انتقال بار عاطفی کاراکتر بسیار کمک میکند. رگ خواب در برهوت جشنواره امسال نقطه امیدی بود هم به لحاظ انتخاب موضوع (که همه انگار به حکم وظیفه فقط سراغ ملودارمهای اجتماعی رفتهاند) و هم به لحاظ پرداخت موضوع. سر فرصت و زمان اکران این فیلم باید به آن حسابی پرداخت.
* مصرعی از سعدی
✨ → goo.gl/BySe8i
🌾 @sedanet
صدانت
درباره «رگ خواب»، تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی... • صدانت
رگ خواب فیلمی به کارگردانی و تهیهکنندگی حمید نعمتالله و نویسندگی معصومه بیات محصول سال ۱۳۹۴ است. درباره «رگ خواب» علی ورامینی...
☘️ نقدی تبیین گرایانه به نقد مشفقانه جناب میری
پاسخ عبدالحسین #خسروپناه به نقد #سیدجواد_میری
✍️ عبدالحسین خسروپناه
🔹نکاتی جناب میری بر یادداشت بنده به عنوان حاشیه نگاشتند ( t.me/sedanet/2506 ) که ناشی از نوعی بد فهمی نسبت به یادداشت بنده بود و در یک جمله باید عرض کنم که ایشان به فهم نادرست خود حاشیه زدند نه بر آنچه ظهور کلام بنده و مراد این کمترین بود.حال برای تبیین جناب میری مطالبی عرض می کنم:
🔹1. اگر خسروپناه یا هر شخصیت علمی و تاثیرگذار کشور سخنانی ارایه می کند که به نظر جناب میری قابل نقد است وظیفه علمی او اقتضا می کند به نقد مشفقانه او بپردازد و مسند نباید برای جناب میری اهمیت داشته باشد آیا بنده هم باید از آن جهت که شما یک معلم فلسفه هستید یا مسند خاصی دارید باید به نقد شما بپردازم!! ظاهرا رویکرد مشفقانه ادعایی شما با این تکرار مسند گویی ها به نقدی ژورنالیستی تبدیل شده است.
🔹2. ولایت نه تنها در فلسفه و عرفان بلکه در فقه و اخلاق هم جایگاه ویژه ای دارد و باید گستره این واژه را در همه علوم اسلامی دید. البته ای کاش جناب میری فهم خود را از ولایت فلسفی و عرفانی بیان می کرد و از کلی گویی پرهیز می نمود تا معلوم شد او از ولایت در علوم اسلامی چه درکی دارد.
🔹3. یک شهروند حتی از منظر یک فیلسوف عقل گرا البته نه ازنظر یک نسبی گرا و آنارشیست باید تابع قانون اساسی باشد و تخطی از قانون اساسی اجازه فعالیت حزبی براساس جامعه شناسی سیاسی به او نخواهد داد. آیا جناب میری از نظر فلسفی به خود اجازه می دهد به بهانه دفاع از آزادی خلاف قانون اساسی مشی کند؟ پس مساله ولایت یک بحث فلسفه سیاسی است و خلط مراتب فلسفی و سیاسی در کلام جناب میری در این بحث خلط دیگری زاییده است.
🔹4. بنده به عنوان یک طلبه فلسفه و فقه نفهمیدم چگونه این گلایه های دلسوزانه از دنیای تزویر و فریب به عنوان رئیس انجمن حکمت و فلسفه مجاز نیست و اما به عنوان یک قاضی و رئیس قوه مجریه یا قضاییه یا مقننه رواست. بنده که از میان انواع ارتباطات هیچ ارتباطی نیافتم البته دوران طلبگی یادم است کسانی سخنان بی ارتباط به هم می زدند وقتی اشکال گرفته می شد در جواب می گفتند مرحوم والد قایل به ربط نیست. حالا شاید جناب میری قایل به ربط نباشد.
🔹5. دفاع از آزادی اندیشه بدون شک وظیفه هر مصلح اجتماعی هست خواه فیلسوف باشد یا نباشد و خواه به مسندی تکیه بزند یا نزند و مسندش تشریفاتی باشد یا نباشد به هر حال دفاع از آزادی اندیشه لازم و ضروری هست لذا یکی از گلایه نامه ما از همین باب بود جناب میری فراجع و تامل.
🔹6. آزادی همانگونه که برخی فیلسوفان سیاسی مغرب زمین به درستی گفته اند به دو قسم آزادی از و آزادی در تقسیم می شود و مصلحان اجتماعی باید از هر دو قسم آزادی بلکه از قسم سوم آن یعنی آزادی برای هم باید دفاع کنند و جناب میری تنها به یک قسم از آزادی توجه دارد و این نوع توجه تک محوری از یک دوستدار فلسفه شایسته نیست.
🔹7. بنده باز متوجه نشدم کجای گلایه نامه بنده جلو تنوع فکری را می گیرد و همچنین نوشتن چند گلایه از دنیا که نباید جناب میری را اینقدر نگران کند که چرا به نقد بی ادبان نمی پردازید خوب شما بپردازید مگر قرار است نوشتن یک گلایه نامه آن هم از دنیا اینقدر شما را نگران کند و درج مطالبات شما در آن مختصر را مطالبه نماید.
ادامه👇
🌾 @sedanet
پاسخ عبدالحسین #خسروپناه به نقد #سیدجواد_میری
✍️ عبدالحسین خسروپناه
🔹نکاتی جناب میری بر یادداشت بنده به عنوان حاشیه نگاشتند ( t.me/sedanet/2506 ) که ناشی از نوعی بد فهمی نسبت به یادداشت بنده بود و در یک جمله باید عرض کنم که ایشان به فهم نادرست خود حاشیه زدند نه بر آنچه ظهور کلام بنده و مراد این کمترین بود.حال برای تبیین جناب میری مطالبی عرض می کنم:
🔹1. اگر خسروپناه یا هر شخصیت علمی و تاثیرگذار کشور سخنانی ارایه می کند که به نظر جناب میری قابل نقد است وظیفه علمی او اقتضا می کند به نقد مشفقانه او بپردازد و مسند نباید برای جناب میری اهمیت داشته باشد آیا بنده هم باید از آن جهت که شما یک معلم فلسفه هستید یا مسند خاصی دارید باید به نقد شما بپردازم!! ظاهرا رویکرد مشفقانه ادعایی شما با این تکرار مسند گویی ها به نقدی ژورنالیستی تبدیل شده است.
🔹2. ولایت نه تنها در فلسفه و عرفان بلکه در فقه و اخلاق هم جایگاه ویژه ای دارد و باید گستره این واژه را در همه علوم اسلامی دید. البته ای کاش جناب میری فهم خود را از ولایت فلسفی و عرفانی بیان می کرد و از کلی گویی پرهیز می نمود تا معلوم شد او از ولایت در علوم اسلامی چه درکی دارد.
🔹3. یک شهروند حتی از منظر یک فیلسوف عقل گرا البته نه ازنظر یک نسبی گرا و آنارشیست باید تابع قانون اساسی باشد و تخطی از قانون اساسی اجازه فعالیت حزبی براساس جامعه شناسی سیاسی به او نخواهد داد. آیا جناب میری از نظر فلسفی به خود اجازه می دهد به بهانه دفاع از آزادی خلاف قانون اساسی مشی کند؟ پس مساله ولایت یک بحث فلسفه سیاسی است و خلط مراتب فلسفی و سیاسی در کلام جناب میری در این بحث خلط دیگری زاییده است.
🔹4. بنده به عنوان یک طلبه فلسفه و فقه نفهمیدم چگونه این گلایه های دلسوزانه از دنیای تزویر و فریب به عنوان رئیس انجمن حکمت و فلسفه مجاز نیست و اما به عنوان یک قاضی و رئیس قوه مجریه یا قضاییه یا مقننه رواست. بنده که از میان انواع ارتباطات هیچ ارتباطی نیافتم البته دوران طلبگی یادم است کسانی سخنان بی ارتباط به هم می زدند وقتی اشکال گرفته می شد در جواب می گفتند مرحوم والد قایل به ربط نیست. حالا شاید جناب میری قایل به ربط نباشد.
🔹5. دفاع از آزادی اندیشه بدون شک وظیفه هر مصلح اجتماعی هست خواه فیلسوف باشد یا نباشد و خواه به مسندی تکیه بزند یا نزند و مسندش تشریفاتی باشد یا نباشد به هر حال دفاع از آزادی اندیشه لازم و ضروری هست لذا یکی از گلایه نامه ما از همین باب بود جناب میری فراجع و تامل.
🔹6. آزادی همانگونه که برخی فیلسوفان سیاسی مغرب زمین به درستی گفته اند به دو قسم آزادی از و آزادی در تقسیم می شود و مصلحان اجتماعی باید از هر دو قسم آزادی بلکه از قسم سوم آن یعنی آزادی برای هم باید دفاع کنند و جناب میری تنها به یک قسم از آزادی توجه دارد و این نوع توجه تک محوری از یک دوستدار فلسفه شایسته نیست.
🔹7. بنده باز متوجه نشدم کجای گلایه نامه بنده جلو تنوع فکری را می گیرد و همچنین نوشتن چند گلایه از دنیا که نباید جناب میری را اینقدر نگران کند که چرا به نقد بی ادبان نمی پردازید خوب شما بپردازید مگر قرار است نوشتن یک گلایه نامه آن هم از دنیا اینقدر شما را نگران کند و درج مطالبات شما در آن مختصر را مطالبه نماید.
ادامه👇
🌾 @sedanet
ادامه👆
🔹8. و اما بحث الاضطرار الی الحجه که به قدری اهمیت دارد که مرحوم کلینی بابی در کافی برای آن گشوده است بابی که متاسفانه بر دوستداران فلسفه و معاندان فلسفه تا کنون بسته بوده است. گلایه نامه بنده متضمن یک گلایه از کسانی است که این همه تزویر می بینند اما اضطرار به حجت ندارند نه اینکه برای حل مشکلات و دغل بازی های دنیا نباید تلاش کنند و جهادنمایند. زیست نامه این کمترین نشان می دهد که نباید این گلایه نامه را آنگونه که جناب میری فهمیده است فهمید. کجا عبارت بنده آمده است که برای رهایی از مصائب و مشکلات فقط باید اضطرار به حجت داشت و تلاشی برای رفع آنها نداشت. بگذارید برای جناب میری در دوران دفاع مقدس خاطره ای نقل کنم. در این دوران معمولا سالی یک عملیات انجام می شد و برای هر عملیات هم روزها و ماه ها مطالعه و تحقیق انجام می گرفت وقتی همه نیروها آماده رزم بودند توجیه می شدند تقسیم کار می شد و دقیق ترین روش عقلانیت برای آن عملیات انجام می گرفت لکن شب عملیات همه رزمندگان به ولی عصر عج الله تعالی فرجه الشریف توسل و التجاء می جستند و نهایت اضطرار به حجت در آنهامشاهده می شد. پس منافاتی بین عقلانیت و تدبیر و اضطرار به حجت نیست بلکه اضطراری که همراه با تدبیر نباشد با جریان عقلانی اسلامی نمی سازد ر.ک به: جریان شناسی فکری ایران معاصر.
🔹9. جناب میری به درستی پیشنهاد دادند باید نظام مالیاتی و غیره اصلاح شود بی شک بنده هم قبول دارم لذا اگر گلایه های بنده را از مجریان و قاضیان و قانونگذاران و سیاستمداران بار دیگر با دقت بخواند متوجه راهکارهای عقلانی میشد. لکن با این وجود همه ما به اضطرار به حجت محتاجیم و این رکن تشیع علوی است حال هر کسی خود را جزء تشیع علوی می داند باید در کنار عقلانیت از ولایت معنوی اهل بیت بهره مند شود. پس چه بر مسند ریاست انجمن فلسفه یا پژوهشگاه و موسسه ای باشد یا نباشد باید جناب میری هم عقلانیت و هم اضطرار به حجت را داشته باشد. نقد جناب میری همان تفاوت بین تفکر سوبژکتیویسم و تفکر مبتنی بر عقلانیت اسلامی است. گلایه نامه بنده مبتنی بر تفکر فلسفی است که اگر زحمت مطالعه برخی آثار بنده کشیده می شد فهم صحیحی از گلایه نامه حاصل می گشت و نقد مشفقانه به گونه دقیقی نگاشته می شد.
🔹10. صدر و ذیل کلام جناب میری گرفتار تناقض آشکاری هست از طرفی تصریح می کند من در این شک ندارم که در همه احوال باید پناه بر خدا برد و از اولیا خدا مدد جست و انتظار فرج کشید و از طرفی مرتب می گوید باید مشکلات را عقلانی حل کرد و نیازی به قاعده اضطرار به حجت نیست. حال جناب میری اگر اجتماع نقیضین را محال می داند باید جواب این تناقض را بدهد. نکته دیگر ایشان مرتب تعبیر به قاعده اضطرار می کنند در حالی که قاعده اضطرار از قواعد فقهیه است و ارتباطی به بحث اعتقادی ما ندارد و ظاهراً منشا تمام اشکالات ایشان خلط بین باور قلبی با توصیه های عملی برای حل مشکلات جامعه است و گمان کرده ما که بر باور اضطرار به حجت تاکید می کنیم جای باید و نبایدهای فقهی و حقوقی را برای حل کاستی های جامعه را می گیرد.
🌺در پایان باید از جناب میری تشکر کنم و هر گاه نقدی بر سخنان بنده داشتند دریغ ننمایند هر چند بر مسند انجمن حکمت و فلسفه باشم یا نباشم و بر مسندی مهمتر یا غیر مهمتر باشم یا نباشم. کار اصلی بنده معلمی و نویسندگی است و بر آن افتخار می کنم. به هر حال با همه مشغله ها، نقد جناب میری بود که باب گفتگو را باز کرد و بنده را وادار به نوشتن این پاسخ ساخت. و آخر دعوانا ان الحمدلله رب العالمین و العاقبه لاهل التقوی و الیقین
🌾 @sedanet | @khosropanahdezfuli
🔹8. و اما بحث الاضطرار الی الحجه که به قدری اهمیت دارد که مرحوم کلینی بابی در کافی برای آن گشوده است بابی که متاسفانه بر دوستداران فلسفه و معاندان فلسفه تا کنون بسته بوده است. گلایه نامه بنده متضمن یک گلایه از کسانی است که این همه تزویر می بینند اما اضطرار به حجت ندارند نه اینکه برای حل مشکلات و دغل بازی های دنیا نباید تلاش کنند و جهادنمایند. زیست نامه این کمترین نشان می دهد که نباید این گلایه نامه را آنگونه که جناب میری فهمیده است فهمید. کجا عبارت بنده آمده است که برای رهایی از مصائب و مشکلات فقط باید اضطرار به حجت داشت و تلاشی برای رفع آنها نداشت. بگذارید برای جناب میری در دوران دفاع مقدس خاطره ای نقل کنم. در این دوران معمولا سالی یک عملیات انجام می شد و برای هر عملیات هم روزها و ماه ها مطالعه و تحقیق انجام می گرفت وقتی همه نیروها آماده رزم بودند توجیه می شدند تقسیم کار می شد و دقیق ترین روش عقلانیت برای آن عملیات انجام می گرفت لکن شب عملیات همه رزمندگان به ولی عصر عج الله تعالی فرجه الشریف توسل و التجاء می جستند و نهایت اضطرار به حجت در آنهامشاهده می شد. پس منافاتی بین عقلانیت و تدبیر و اضطرار به حجت نیست بلکه اضطراری که همراه با تدبیر نباشد با جریان عقلانی اسلامی نمی سازد ر.ک به: جریان شناسی فکری ایران معاصر.
🔹9. جناب میری به درستی پیشنهاد دادند باید نظام مالیاتی و غیره اصلاح شود بی شک بنده هم قبول دارم لذا اگر گلایه های بنده را از مجریان و قاضیان و قانونگذاران و سیاستمداران بار دیگر با دقت بخواند متوجه راهکارهای عقلانی میشد. لکن با این وجود همه ما به اضطرار به حجت محتاجیم و این رکن تشیع علوی است حال هر کسی خود را جزء تشیع علوی می داند باید در کنار عقلانیت از ولایت معنوی اهل بیت بهره مند شود. پس چه بر مسند ریاست انجمن فلسفه یا پژوهشگاه و موسسه ای باشد یا نباشد باید جناب میری هم عقلانیت و هم اضطرار به حجت را داشته باشد. نقد جناب میری همان تفاوت بین تفکر سوبژکتیویسم و تفکر مبتنی بر عقلانیت اسلامی است. گلایه نامه بنده مبتنی بر تفکر فلسفی است که اگر زحمت مطالعه برخی آثار بنده کشیده می شد فهم صحیحی از گلایه نامه حاصل می گشت و نقد مشفقانه به گونه دقیقی نگاشته می شد.
🔹10. صدر و ذیل کلام جناب میری گرفتار تناقض آشکاری هست از طرفی تصریح می کند من در این شک ندارم که در همه احوال باید پناه بر خدا برد و از اولیا خدا مدد جست و انتظار فرج کشید و از طرفی مرتب می گوید باید مشکلات را عقلانی حل کرد و نیازی به قاعده اضطرار به حجت نیست. حال جناب میری اگر اجتماع نقیضین را محال می داند باید جواب این تناقض را بدهد. نکته دیگر ایشان مرتب تعبیر به قاعده اضطرار می کنند در حالی که قاعده اضطرار از قواعد فقهیه است و ارتباطی به بحث اعتقادی ما ندارد و ظاهراً منشا تمام اشکالات ایشان خلط بین باور قلبی با توصیه های عملی برای حل مشکلات جامعه است و گمان کرده ما که بر باور اضطرار به حجت تاکید می کنیم جای باید و نبایدهای فقهی و حقوقی را برای حل کاستی های جامعه را می گیرد.
🌺در پایان باید از جناب میری تشکر کنم و هر گاه نقدی بر سخنان بنده داشتند دریغ ننمایند هر چند بر مسند انجمن حکمت و فلسفه باشم یا نباشم و بر مسندی مهمتر یا غیر مهمتر باشم یا نباشم. کار اصلی بنده معلمی و نویسندگی است و بر آن افتخار می کنم. به هر حال با همه مشغله ها، نقد جناب میری بود که باب گفتگو را باز کرد و بنده را وادار به نوشتن این پاسخ ساخت. و آخر دعوانا ان الحمدلله رب العالمین و العاقبه لاهل التقوی و الیقین
🌾 @sedanet | @khosropanahdezfuli
☘️ در تنگنای صندوق، درنگی در ضرورت نقد و سنجشگری
✍️ #ساسان_حبیب_وند
در این گفتار، به تفاوت میان دو مفهوم «دانستن» و «اندیشیدن» می پردازیم و این امر را وا می کاویم که بدون فرایند نقد و سنجشگری ، تفکر آدمی با چه بن بست هایی روبرو می شود و رفتارهای او چگونه مایه رنج و شوربختی خود و جامعه می گردد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/MmSz5y
کانال تلگرام "ساسان حبیب وند" به موضوع شناخت خویش اختصاص دارد و عمدتا به مسائل روحی، ارتباطی و رفتاری می پردازد. این کانال با ارائه تعریفی نوین از مبحث خودشناسی تلاش دارد تا نگاهی نو را به خود و به زندگی در مخاطب متولد کند. گفتگوهای این کانال بر بازخوانی امروزی از خرد کهن بویژه عرفان مولانا استوار است و دستمایه های آن تلفیقی است از سه حوزه جذاب فلسفه، عرفان و روانشناسی.👇
✨ → @sasanhabibvand
✍️ #ساسان_حبیب_وند
در این گفتار، به تفاوت میان دو مفهوم «دانستن» و «اندیشیدن» می پردازیم و این امر را وا می کاویم که بدون فرایند نقد و سنجشگری ، تفکر آدمی با چه بن بست هایی روبرو می شود و رفتارهای او چگونه مایه رنج و شوربختی خود و جامعه می گردد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → goo.gl/MmSz5y
کانال تلگرام "ساسان حبیب وند" به موضوع شناخت خویش اختصاص دارد و عمدتا به مسائل روحی، ارتباطی و رفتاری می پردازد. این کانال با ارائه تعریفی نوین از مبحث خودشناسی تلاش دارد تا نگاهی نو را به خود و به زندگی در مخاطب متولد کند. گفتگوهای این کانال بر بازخوانی امروزی از خرد کهن بویژه عرفان مولانا استوار است و دستمایه های آن تلفیقی است از سه حوزه جذاب فلسفه، عرفان و روانشناسی.👇
✨ → @sasanhabibvand
صدانت
در تنگنای صندوق، درنگی در ضرورت نقد و سنجشگری • صدانت
در این گفتار، به تفاوت میان دو مفهوم «دانستن» و «اندیشیدن» می پردازیم و این امر را وا می کاویم که بدون فرایند نقد و سنجشگری ، تفکر آدمی با چه بن بست هایی...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
☘️ آیت الله مکارم شیرازی:
در دوران ما حکومت دیکتاتوری غیر ممکن است و مردم زیر بار نمیروند. باید به آرای مردم مراجعه کرد. سخنان قبلی من را وارونه جلوه دادند...
🌾 @sedanet
در دوران ما حکومت دیکتاتوری غیر ممکن است و مردم زیر بار نمیروند. باید به آرای مردم مراجعه کرد. سخنان قبلی من را وارونه جلوه دادند...
🌾 @sedanet
☘️ نگاهی همدلانه به نقد تبیین گرایانه آقای عبدالحسین #خسروپناه
✍️ #سیدجواد_میری
آقای خسروپناه بحث خویش را ( t.me/sedanet/2509 ) در ۱۰ محور تنظیم نمودند ولی من تلاش میکنم به صورت موجز نگاهی همدلانه به پاسخ ایشان بیاندازم و برداشت خویش را ارائه دهم.
نکته اولی که باید به آن اشاره کنم تفاوت "مسند" و "مقام" است که اولی اعتباری اجتماعی است که بر اساس قرارداد رخ میدهد و من در یادداشتم به مسند ایشان ارجاع ندادم بل به مقام آقای خسروپناه اشارت داشتم و "مقام" در یادداشت من به موضع فلسفه اشارت داشت. به عبارت دیگر، مرادم از مقام، مقام فلسفه بود. ایشان مقام و مسند را به مثابه "پست" تشریفاتی گرفته اند و این موجبات نوعی بدفهمی را فراهم کرده است.
نکته مهم دیگر که ایشان به آن اشارت داشتند مسئله ولایت بود. ولایت در مقام فلسفی چیزی نیست جز برهان و لوازم برهان عقل است و برای فهم آن جز تعقل راهی نیست و سقف آنرا هیچ قوه ی جز عقل معین نمیکند ولی ولایت در اقالیم حکمت و عرفان و اخلاق و دین معانی دیگری دارد و همگی با وِلایت در مقام سیاست در چارچوب واحد دولت-ملت متفاوت است. البته فقه شیعی معاصر هنوز با این موضوع به معنای اپیستیمولوژیک مواجهه کامل پیدا ننموده و از این روی است که در باب حکومت با دو رویکرد حِکمی و حکمی (Hukmi) روبرو هستیم و مسایل بنیادینی بین فقهای شیعه در مکاتب مختلف وجود دارد.
نکته بعدی این است که مطالبی که شما برشمردید من به صورت فنی گفتم مصائب نیست بل مسائل اجتماعی است و برای فهم مسائل اجتماعی باید صورت مسئله را درست مطرح کرد و بین طرح مسئله یک فیلسوف و طرح مسئله یک عامی باید تفاوت بنیادین وجود داشته باشد و از این جهت من اشاره به انجمن حکمت و فلسفه کردم؛ چون فرهنگ آکادمیک و حوزوی ما به شدت در سراشیبی منش های مداحانه قرار گرفته و به جای اینکه مداحان تلاش کنند از ادبیات علماء و فلاسفه و دانشگاهیان تقلید کنند ما از سبک های آنها استفاده میکنیم و این خسرانی بزرگ است. اگر یک مداح بگوید یا حجت بن الحسن بیا تزویر را از جامعه ما بزدای بر او حرجی نیست ولی منِ فیلسوف یا دانشگاهی و حوزوی فهمی بالاتر از حقایق را باید ارائه دهم نه اینکه آن ادبیات را بازتولید کنم. به عبارت دیگر، یکسان سازی سبک ها و شیوه های زیست و تفکیر با قاعده تشکیک در سنت معرفت غیریوروسنتریک همخوانی ندارد.
و در پایان از دوست عزیزم سپاسگزاری میکنم که وقت خویش را در اختیار من قرار دادند.
با احترام
🌾 @sedanet | @seyedjavadmiri
✍️ #سیدجواد_میری
آقای خسروپناه بحث خویش را ( t.me/sedanet/2509 ) در ۱۰ محور تنظیم نمودند ولی من تلاش میکنم به صورت موجز نگاهی همدلانه به پاسخ ایشان بیاندازم و برداشت خویش را ارائه دهم.
نکته اولی که باید به آن اشاره کنم تفاوت "مسند" و "مقام" است که اولی اعتباری اجتماعی است که بر اساس قرارداد رخ میدهد و من در یادداشتم به مسند ایشان ارجاع ندادم بل به مقام آقای خسروپناه اشارت داشتم و "مقام" در یادداشت من به موضع فلسفه اشارت داشت. به عبارت دیگر، مرادم از مقام، مقام فلسفه بود. ایشان مقام و مسند را به مثابه "پست" تشریفاتی گرفته اند و این موجبات نوعی بدفهمی را فراهم کرده است.
نکته مهم دیگر که ایشان به آن اشارت داشتند مسئله ولایت بود. ولایت در مقام فلسفی چیزی نیست جز برهان و لوازم برهان عقل است و برای فهم آن جز تعقل راهی نیست و سقف آنرا هیچ قوه ی جز عقل معین نمیکند ولی ولایت در اقالیم حکمت و عرفان و اخلاق و دین معانی دیگری دارد و همگی با وِلایت در مقام سیاست در چارچوب واحد دولت-ملت متفاوت است. البته فقه شیعی معاصر هنوز با این موضوع به معنای اپیستیمولوژیک مواجهه کامل پیدا ننموده و از این روی است که در باب حکومت با دو رویکرد حِکمی و حکمی (Hukmi) روبرو هستیم و مسایل بنیادینی بین فقهای شیعه در مکاتب مختلف وجود دارد.
نکته بعدی این است که مطالبی که شما برشمردید من به صورت فنی گفتم مصائب نیست بل مسائل اجتماعی است و برای فهم مسائل اجتماعی باید صورت مسئله را درست مطرح کرد و بین طرح مسئله یک فیلسوف و طرح مسئله یک عامی باید تفاوت بنیادین وجود داشته باشد و از این جهت من اشاره به انجمن حکمت و فلسفه کردم؛ چون فرهنگ آکادمیک و حوزوی ما به شدت در سراشیبی منش های مداحانه قرار گرفته و به جای اینکه مداحان تلاش کنند از ادبیات علماء و فلاسفه و دانشگاهیان تقلید کنند ما از سبک های آنها استفاده میکنیم و این خسرانی بزرگ است. اگر یک مداح بگوید یا حجت بن الحسن بیا تزویر را از جامعه ما بزدای بر او حرجی نیست ولی منِ فیلسوف یا دانشگاهی و حوزوی فهمی بالاتر از حقایق را باید ارائه دهم نه اینکه آن ادبیات را بازتولید کنم. به عبارت دیگر، یکسان سازی سبک ها و شیوه های زیست و تفکیر با قاعده تشکیک در سنت معرفت غیریوروسنتریک همخوانی ندارد.
و در پایان از دوست عزیزم سپاسگزاری میکنم که وقت خویش را در اختیار من قرار دادند.
با احترام
🌾 @sedanet | @seyedjavadmiri
🎬 اینجا بدون من فیلمیست به کارگردانی بهرام توکلی که در سال ۱۳۸۹ تولید و در تابستان ۱۳۹۰ اکران شد. فیلمنامه این فیلم اقتباسی از نمایشنامه باغ وحش شیشهای اثر تنسی ویلیامز است. فاطمه معتمدآریا برای بازی در این فیلم برنده جایزه بهترین بازیگر زن در سی و پنجمین دوره جشنواره بینالمللی فیلم مونترال کانادا شد.
خلاصه فیلم: فیلم داستان خانوادهای ست متشکل از مادر (فاطمه معتمد آریا) و دو فرزندش، احسان (صابر ابر) و یلدا (نگار جواهریان) که در آرزوی دستیابی به رویاهای خود هستند و امیدوارانه تحولی را انتظار میکشند. یلدا معلول است و تمام دغدغه مادر تامین آینده اوست. ورود رضا دوست احسان با بازی (پارسا پیروزفر) زندگی آنان را دستخوش تغییراتی میکند...
🌾 @sedanet
📽 s8.picofile.com/file/8299358742/66_oz.jpg
خلاصه فیلم: فیلم داستان خانوادهای ست متشکل از مادر (فاطمه معتمد آریا) و دو فرزندش، احسان (صابر ابر) و یلدا (نگار جواهریان) که در آرزوی دستیابی به رویاهای خود هستند و امیدوارانه تحولی را انتظار میکشند. یلدا معلول است و تمام دغدغه مادر تامین آینده اوست. ورود رضا دوست احسان با بازی (پارسا پیروزفر) زندگی آنان را دستخوش تغییراتی میکند...
🌾 @sedanet
📽 s8.picofile.com/file/8299358742/66_oz.jpg
☘️ بی پرده با حضرت تدبیر و امید
توصیهنامه #محسن_رنانی استاد اقتصاد دانشگاه اصفهان به حسن روحانی/ تنها دو سال تا ونزوئلایی شدن ایران فاصله است/ بدون حمایت مقام معظم رهبری موفقیت دولت ناممکن است
متن، فایل pdf و صوت نامه محسن رنانی به حسن روحانی👇
✨ → goo.gl/fZDS5u
🌾 @sedanet | @Renani_Mohsen
توصیهنامه #محسن_رنانی استاد اقتصاد دانشگاه اصفهان به حسن روحانی/ تنها دو سال تا ونزوئلایی شدن ایران فاصله است/ بدون حمایت مقام معظم رهبری موفقیت دولت ناممکن است
متن، فایل pdf و صوت نامه محسن رنانی به حسن روحانی👇
✨ → goo.gl/fZDS5u
🌾 @sedanet | @Renani_Mohsen
صدانت
بی پرده با حضرت تدبیر و امید، به بهانه انتشار نامه رنانی به آقای روحانی • صدانت
بی پرده با حضرت تدبیر و امید، به بهانه انتشار نامه رنانی به آقای روحانی | من در کنار فعالیت های علمی دانشگاهیام در حوزه اقتصاد سیاسی نیز نوشته ها و...
🎬 معرفی ۲۷ فیلم معنوی تاریخ سینما
لیست زیر، شامل ۲۷ فیلم معنوی ساخته شده در طول تاریخ سینماست. با توجه به تعداد بالای فیلمهای سینمایی، بدیهی است که این لیست میتوانست بسی طولانیتر از لیست کنونی باشد. از این رو سعی شده است بهترین آنها انتخاب شود. منظور از معنویت، زندگی توأم با امن و آرامش است. در تهیه و معرفی این لیست، وقتی گفته میشود فیلمی معنوی است مُراد این است که آن فیلم جلوهگر اخلاق و بهروزی و ارزشمندی زندگی است. به دلیل آنکه برای علاقهمندان به این لیست داستان و فیلمنامهها فاش نشود، صرفاً به توضیح اجمالی از فیلمها بسنده کردم و سعی کردهام که نکتهی معنوی نهفته در فیلم را به صورتی مختصر شرح دهم...
متن کامل معرفی فیلم ها👇
✨ → goo.gl/2gLiRj
🌾 @sedanet
لیست زیر، شامل ۲۷ فیلم معنوی ساخته شده در طول تاریخ سینماست. با توجه به تعداد بالای فیلمهای سینمایی، بدیهی است که این لیست میتوانست بسی طولانیتر از لیست کنونی باشد. از این رو سعی شده است بهترین آنها انتخاب شود. منظور از معنویت، زندگی توأم با امن و آرامش است. در تهیه و معرفی این لیست، وقتی گفته میشود فیلمی معنوی است مُراد این است که آن فیلم جلوهگر اخلاق و بهروزی و ارزشمندی زندگی است. به دلیل آنکه برای علاقهمندان به این لیست داستان و فیلمنامهها فاش نشود، صرفاً به توضیح اجمالی از فیلمها بسنده کردم و سعی کردهام که نکتهی معنوی نهفته در فیلم را به صورتی مختصر شرح دهم...
متن کامل معرفی فیلم ها👇
✨ → goo.gl/2gLiRj
🌾 @sedanet
صدانت
معرفی ۲۷ فیلم معنوی تاریخ سینما • صدانت
لیست زیر، شامل ۲۷ فیلم معنوی ساخته شده در طول تاریخ سینماست. با توجه به تعداد بالای فیلمهای سینمایی، بدیهی است که این لیست میتوانست بسی طولانیتر از
☘️ سرت را قدری بیاور جلوتر تا باز هم آهستهتر بگویم:
بهترین دوستِ انسان، انسان است نه کتاب!
کتابها تا آن حد که رسم دوستی و انسانیت بیاموزند معتبرند،
نه تاآن حد که مثل دریایی مُرده ازکلمات ِمُرده،تو را در خود غرق کنند و فرو ببرند.
تو درکوچهها انسان خواهی شد نه فقط در لا به لای کتابها...
📚 یک عاشقانه آرام
نادرابراهيمی👤
🌱 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8299586376/pbu8j.jpg
بهترین دوستِ انسان، انسان است نه کتاب!
کتابها تا آن حد که رسم دوستی و انسانیت بیاموزند معتبرند،
نه تاآن حد که مثل دریایی مُرده ازکلمات ِمُرده،تو را در خود غرق کنند و فرو ببرند.
تو درکوچهها انسان خواهی شد نه فقط در لا به لای کتابها...
📚 یک عاشقانه آرام
نادرابراهيمی👤
🌱 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8299586376/pbu8j.jpg
☘️ چگونه خدایی نکنیم؟
✍️ #صدیق_قطبی
مهترین لازمه و ثمرهی «توحید» که زیربناییترین نگرش قرآنی است، این است که ما انسانایم؛ خدا نیستیم و نباید خدایی بکنیم. نه شأن خدایی به کسی بدهیم و نه برای خودمان شأن خدایی قایل باشیم:
«قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْاْ إِلَى كَلَمَةٍ سَوَاء بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلاَّ نَعْبُدَ إِلاَّ اللّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّهِ»(آلعمران/۶۴)؛ بگو: اى اهل كتاب، بياييد بر سر سخنى كه ميان ما و شما يكسان است بايستيم كه جز خدا را نپرستيم و چيزى را شريك او نگردانيم و بعضى از ما بعضى ديگر را به جاى خدا به خدايى نگيرد.
چنین نگرشی از توحید و عبادت، یاریگرِ آزادی باشد. نه تنها پذیرای خداییِ دیگران نباشیم، که خود نیز از اینکه خداگونه با ما رفتار شود، ابا کنیم
از حمدون قصّار پرسیدند که: «بنده کیست؟» گفت: «آن که نپرستد و دوست ندارد که او را بپرستند.»(تذکرةالاولیا)
اگر همه بپذیریم که انسانهایی برابریم، نه همدیگر را داوری میکنیم و نه میکوشیم با اعمال زور و سلطه، یکدیگر را به بند بکشیم. اعمال زور و قدرت نامشروع بر دیگری خدایی کردن است. اینکه بخواهیم کسی را تحت سلطه و اقتدار خود درآوریم، بیانگر نگاهی فرادستانه و از بالا است که با برابری انسانی نمیسازد.
بارها در قرآن آمده است که مأموریت پیامبر(ص) تنها بلاغ و تذکار است و حسابرسی بر عهدهی خدا و شأن اوست: (فإنّما علَیکَ البلاغُ و عَلَینا الحِسابُ/رعد:۴۰).
بارها قرآن تأکید کرده که پیامبر تنها بشیر و نذیر است و نباید خود را وکیل، حفیظ، مُسیطّر و چیره بر دیگران تلقی کند: (وما جَعَلنَاکَ علیهم حَفیظاً و ما أنتَ عَلَیهِم بِوَکیلٍ/انعام:۱۰۷)
گفته شده همگان در امور خیر شتاب بگیرند: (فَاستَبِقُوا الخَیرَات/بقرة:۱۴۸) و در امور خیر یکدیگر را سفارش کرده و یاری دهند: (تَواصَوا بِالحقّ/عصر:۳، تَواصَوا بِالمَرحَمَة/بلد:۱۷، تَعَاوَنُوا عَلی البِرِّ وَ التَّقوی/مائده:۲) و داوری نهایی را به خداوند محوّل کنند: (إلی اللهِ مَرجِعُکُم جمیعاً فینبّئکم بما کنتم فیه تختلفون/مائده:۴۸)
قرآن به پیامبر میگویند اینکه چه کسی شایستهی عذاب و یا پاداش است مربوط به تو و مأموریت تو نیست: (لَیسَ لَکَ مِنَ الأمرِ شَیءٌ أو یَتُوبَ عَلَیهِم أو یُعذِّبَهُم/آلعمران:۱۲۸). موسی در پاسخ به فرعون که پرسیده بود حال نسلهای پیشین چگونه است میگوید پرداختن به آن شأن خداوند است و نه مأموریت من: (قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُونِ الْأُولَى* قَالَ عِلْمُهَا عِندَ رَبِّي فِي كِتَابٍ لَّا يَضِلُّ رَبِّي وَلَا يَنسی/طه:۵۱و۵۲)
نه تنها داوری نهایی در خصوص انسانها خاص خداوند است که اِعمال قدرت و الزام نیز شأنی خدایی است و آدمیان حق ندارد همدیگر را به کاری الزام یا اکراه کنند: (أنُلزِمُکُمُوهَا و أنتُم لَها کَارِهُونَ/هود:۲۸؛ أفَأنتَ تُکرِهُ النّاسَ حَتّی یَکُونُوا مُؤمِنینَ/یونس:۹۹)
اگر به این مجموعه آیات به دقت نگریسته شود، معلوم میگردد که داوری کردن و اعمال قدرت و اکراه، شأن انسانی نیست و آنان که دلبستهی توحید هستند نباید برای خود یا دیگری چنین شأنی قایل باشند.
آنکه موحد است نه دیگری را داوری میکند و نه کسی را به کاری الزام یا اکراه میکند و این دو را شأن خدایی میداند. دلبستهی توحید، به دیگران نیز اجازه نمیدهد او را بر کاری الزام یا اکراه کنند. این نگاه به توحید و عبادت خدا است که میتواند با آزادی و آزادگی در آشتی باشد.
احمدخضرویه میگوید:
«تمام بندگی در آزادی است ودر تحقیق بندگی، آزادی تمام شود.»(تذکرةالاولیا)
جنید بغدادی را گفتند: «بنده کیست؟» گفت: «آنکه از بندگی کسان دیگر آزاد بود.»(همان منبع)
شیخ ابوسعید ابوالخیر را درویشی سؤال کرد:
«یا شیخ بندگی چیست؟» شیخ ما گفت: «خَلَقَکَ اللهُ حُرّاً کُن کَمَا خَلَقَکَ. خدایت آزاد آفرید آزاد باش.» گفت: «یا شیخ سؤال من از بندگی است.» شیخ گفت: «ندانی تا از هردو کون آزاد نگردی بنده نشوی»(اسرارالتوحید، محمدبنمنور)
ابوالعباس قصّاب گفته است:
«تا آزاد نباشی، بنده نگردی.»(همان)
عین القضات همدانی هم میگوید:
«تا بنده نشوی، آزادی نیابی.»(تمهیدات)
مولوی بر همین مبنا، دست آوردِ مهم انبیاء را آزادی میداند:
چون به آزادی نبوت هادی است
مؤمنان را ز انبیا آزادی است
(مثنوی/دفتر ششم)
بیایید در این اساسیترین آموزه دینی تأمل کنیم و یکدیگر را نپرستیم.
🌾 @sedanet | @sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
مهترین لازمه و ثمرهی «توحید» که زیربناییترین نگرش قرآنی است، این است که ما انسانایم؛ خدا نیستیم و نباید خدایی بکنیم. نه شأن خدایی به کسی بدهیم و نه برای خودمان شأن خدایی قایل باشیم:
«قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْاْ إِلَى كَلَمَةٍ سَوَاء بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلاَّ نَعْبُدَ إِلاَّ اللّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّهِ»(آلعمران/۶۴)؛ بگو: اى اهل كتاب، بياييد بر سر سخنى كه ميان ما و شما يكسان است بايستيم كه جز خدا را نپرستيم و چيزى را شريك او نگردانيم و بعضى از ما بعضى ديگر را به جاى خدا به خدايى نگيرد.
چنین نگرشی از توحید و عبادت، یاریگرِ آزادی باشد. نه تنها پذیرای خداییِ دیگران نباشیم، که خود نیز از اینکه خداگونه با ما رفتار شود، ابا کنیم
از حمدون قصّار پرسیدند که: «بنده کیست؟» گفت: «آن که نپرستد و دوست ندارد که او را بپرستند.»(تذکرةالاولیا)
اگر همه بپذیریم که انسانهایی برابریم، نه همدیگر را داوری میکنیم و نه میکوشیم با اعمال زور و سلطه، یکدیگر را به بند بکشیم. اعمال زور و قدرت نامشروع بر دیگری خدایی کردن است. اینکه بخواهیم کسی را تحت سلطه و اقتدار خود درآوریم، بیانگر نگاهی فرادستانه و از بالا است که با برابری انسانی نمیسازد.
بارها در قرآن آمده است که مأموریت پیامبر(ص) تنها بلاغ و تذکار است و حسابرسی بر عهدهی خدا و شأن اوست: (فإنّما علَیکَ البلاغُ و عَلَینا الحِسابُ/رعد:۴۰).
بارها قرآن تأکید کرده که پیامبر تنها بشیر و نذیر است و نباید خود را وکیل، حفیظ، مُسیطّر و چیره بر دیگران تلقی کند: (وما جَعَلنَاکَ علیهم حَفیظاً و ما أنتَ عَلَیهِم بِوَکیلٍ/انعام:۱۰۷)
گفته شده همگان در امور خیر شتاب بگیرند: (فَاستَبِقُوا الخَیرَات/بقرة:۱۴۸) و در امور خیر یکدیگر را سفارش کرده و یاری دهند: (تَواصَوا بِالحقّ/عصر:۳، تَواصَوا بِالمَرحَمَة/بلد:۱۷، تَعَاوَنُوا عَلی البِرِّ وَ التَّقوی/مائده:۲) و داوری نهایی را به خداوند محوّل کنند: (إلی اللهِ مَرجِعُکُم جمیعاً فینبّئکم بما کنتم فیه تختلفون/مائده:۴۸)
قرآن به پیامبر میگویند اینکه چه کسی شایستهی عذاب و یا پاداش است مربوط به تو و مأموریت تو نیست: (لَیسَ لَکَ مِنَ الأمرِ شَیءٌ أو یَتُوبَ عَلَیهِم أو یُعذِّبَهُم/آلعمران:۱۲۸). موسی در پاسخ به فرعون که پرسیده بود حال نسلهای پیشین چگونه است میگوید پرداختن به آن شأن خداوند است و نه مأموریت من: (قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُونِ الْأُولَى* قَالَ عِلْمُهَا عِندَ رَبِّي فِي كِتَابٍ لَّا يَضِلُّ رَبِّي وَلَا يَنسی/طه:۵۱و۵۲)
نه تنها داوری نهایی در خصوص انسانها خاص خداوند است که اِعمال قدرت و الزام نیز شأنی خدایی است و آدمیان حق ندارد همدیگر را به کاری الزام یا اکراه کنند: (أنُلزِمُکُمُوهَا و أنتُم لَها کَارِهُونَ/هود:۲۸؛ أفَأنتَ تُکرِهُ النّاسَ حَتّی یَکُونُوا مُؤمِنینَ/یونس:۹۹)
اگر به این مجموعه آیات به دقت نگریسته شود، معلوم میگردد که داوری کردن و اعمال قدرت و اکراه، شأن انسانی نیست و آنان که دلبستهی توحید هستند نباید برای خود یا دیگری چنین شأنی قایل باشند.
آنکه موحد است نه دیگری را داوری میکند و نه کسی را به کاری الزام یا اکراه میکند و این دو را شأن خدایی میداند. دلبستهی توحید، به دیگران نیز اجازه نمیدهد او را بر کاری الزام یا اکراه کنند. این نگاه به توحید و عبادت خدا است که میتواند با آزادی و آزادگی در آشتی باشد.
احمدخضرویه میگوید:
«تمام بندگی در آزادی است ودر تحقیق بندگی، آزادی تمام شود.»(تذکرةالاولیا)
جنید بغدادی را گفتند: «بنده کیست؟» گفت: «آنکه از بندگی کسان دیگر آزاد بود.»(همان منبع)
شیخ ابوسعید ابوالخیر را درویشی سؤال کرد:
«یا شیخ بندگی چیست؟» شیخ ما گفت: «خَلَقَکَ اللهُ حُرّاً کُن کَمَا خَلَقَکَ. خدایت آزاد آفرید آزاد باش.» گفت: «یا شیخ سؤال من از بندگی است.» شیخ گفت: «ندانی تا از هردو کون آزاد نگردی بنده نشوی»(اسرارالتوحید، محمدبنمنور)
ابوالعباس قصّاب گفته است:
«تا آزاد نباشی، بنده نگردی.»(همان)
عین القضات همدانی هم میگوید:
«تا بنده نشوی، آزادی نیابی.»(تمهیدات)
مولوی بر همین مبنا، دست آوردِ مهم انبیاء را آزادی میداند:
چون به آزادی نبوت هادی است
مؤمنان را ز انبیا آزادی است
(مثنوی/دفتر ششم)
بیایید در این اساسیترین آموزه دینی تأمل کنیم و یکدیگر را نپرستیم.
🌾 @sedanet | @sedigh_63
🎙 سخنرانی #مرتضی_مردیها در نشست شماره 9 گفتار و اندیشه با موضوع کتاب در دفاع از سیاست در دفتر حزب اتحادملت منطقه فارس (شیراز) - 31 فروردين 96
دریافت فایل صوتی👇
✨ → goo.gl/Z7e6i9
🌾 @sedanet
دریافت فایل صوتی👇
✨ → goo.gl/Z7e6i9
🌾 @sedanet
☘️ #مصطفی_ملکیان : شریعتی، تاریخ ما را تحریف میکرد
چرا یک مصلح اجتماعی نمیتواند به عقلانیت و اخلاق متوسل شود و استدلالات عقلانی و اخلاقی اقامه کند که این وضعیتی که دارید بد است؟ من راستش این را نمیفهمم و به نظر من این یکی از قسمتهای پیچیده کار اصلاحگرانه و روشنفکرانه دکتر شریعتی و امثال اوست که البته فراوان هستند. چرا شما نمیتوانید به من بگویید، به این جهت، به این جهت، به این جهت، این نوع سلوک و این نوع سبک زندگی که توداری، غیرعقلانی است و به این جهت، به این جهت، به این جهت، این نوع سلوک و سبک زندگی که توداری، غیراخلاقی است؟ چرا باید اول بگویید، تو یک پدربزرگی داشتهای که فلانجور بوده، عیب است که نوه او اینجور زندگی کند. حالا چون پدربزرگ من هم چندان آدم مهمی نبوده، اول یک پدربزرگ برایم درست کنید و بعد بگویید از نوه آن پدربزرگ بعید است اینگونه زندگی کند! ... دکتر شریعتی اسطورهسازی میکند و بعد، از اسطورههای خودساختهاش استفاده میکند. این مثل این است که چاهی آب نداشته باشد، بعد من ۲۰ سطل آب در چاه بریزم و بعد با چرخ چاه و دلو، این ۲۰ سطل آب را بیرون بکشم و بگویم، ای مردم از چاه آب کشیدم. دکتر شریعتی از تاریخ ما و از واقعیت تاریخ ما عدول میکند و اول اسطوره درست میکند و بعد خودش اسطوره درست کرده خودش را استخراج میکند. او خودش در چاه تاریخ این آب را ریخته است نباید شادمانی کند که این آب را از آن بیرون میکشد چون این چاه این آب را نداشت. او به اسطوره نیاز دارد و بعد به جهتی هم میبیند که آن اسطورههایی که در جاهای دیگر کارساز بودهاند در فرهنگ و جامعه او کارساز نیست، پس واقعیتهای تاریخی را تحریف میکند...
🗞 گفتوگو مصطفی ملکیان با روزنامه شرق، شنبه 2 آذر 1392، ضمیمهی سیمای شریعتی؛ 80 سالگی شریعتی
متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → goo.gl/2zVdRV
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
چرا یک مصلح اجتماعی نمیتواند به عقلانیت و اخلاق متوسل شود و استدلالات عقلانی و اخلاقی اقامه کند که این وضعیتی که دارید بد است؟ من راستش این را نمیفهمم و به نظر من این یکی از قسمتهای پیچیده کار اصلاحگرانه و روشنفکرانه دکتر شریعتی و امثال اوست که البته فراوان هستند. چرا شما نمیتوانید به من بگویید، به این جهت، به این جهت، به این جهت، این نوع سلوک و این نوع سبک زندگی که توداری، غیرعقلانی است و به این جهت، به این جهت، به این جهت، این نوع سلوک و سبک زندگی که توداری، غیراخلاقی است؟ چرا باید اول بگویید، تو یک پدربزرگی داشتهای که فلانجور بوده، عیب است که نوه او اینجور زندگی کند. حالا چون پدربزرگ من هم چندان آدم مهمی نبوده، اول یک پدربزرگ برایم درست کنید و بعد بگویید از نوه آن پدربزرگ بعید است اینگونه زندگی کند! ... دکتر شریعتی اسطورهسازی میکند و بعد، از اسطورههای خودساختهاش استفاده میکند. این مثل این است که چاهی آب نداشته باشد، بعد من ۲۰ سطل آب در چاه بریزم و بعد با چرخ چاه و دلو، این ۲۰ سطل آب را بیرون بکشم و بگویم، ای مردم از چاه آب کشیدم. دکتر شریعتی از تاریخ ما و از واقعیت تاریخ ما عدول میکند و اول اسطوره درست میکند و بعد خودش اسطوره درست کرده خودش را استخراج میکند. او خودش در چاه تاریخ این آب را ریخته است نباید شادمانی کند که این آب را از آن بیرون میکشد چون این چاه این آب را نداشت. او به اسطوره نیاز دارد و بعد به جهتی هم میبیند که آن اسطورههایی که در جاهای دیگر کارساز بودهاند در فرهنگ و جامعه او کارساز نیست، پس واقعیتهای تاریخی را تحریف میکند...
🗞 گفتوگو مصطفی ملکیان با روزنامه شرق، شنبه 2 آذر 1392، ضمیمهی سیمای شریعتی؛ 80 سالگی شریعتی
متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → goo.gl/2zVdRV
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
صدانت
مصطفی ملکیان: شریعتی، تاریخ ما را تحریف میکرد • صدانت
مصطفی ملکیان: شریعتی، تاریخ ما را تحریف میکرد | روزنامه شرق، شنبه 2 آذر 1392، ضمیمهی سیمای شریعتی؛ 80 سالگی شریعتی | ابتدا میخواهم عرض کنم...
☘️ #ساسان_حبیب_وند مدرس، نویسنده و پژوھشگر علوم انسانی است. او فوق لیسانس خود را در رشتۀ زبان انگلیسی در دانشگاه علامه طباطبایی تهران به پایان رسانده و در مقطع دکترای علوم انسانی با گرایش فلسفه و عرفان در استرالیا در حال تحصیل است. حبیب وند به پژوھش در حوزه ھای عرفان، روانشناسی و فلسفه اشتغال داشته و حیطه خاص علاقۀ او خودشناسی است. او در پژوھش ھای خود تلاش دارد تا ارتباط فرھنگ و محیط رشد انسان را با اعتماد به نفس و شادمانی او روشن کند و در حد توان به گره گشایی از مشکلات فکری، عاطفی و رفتاری انسان بپردازد. نظریۀ “خودشناسی خردگرا” که نخستین بار در دو کتاب «بندباز» و «از رنج تا رهایی» از این نویسنده تشریح شده، حاصل این تلاش است. از ویژ گی ھای کار این پژوھشگر، تلفیق یافته های علوم مدرن با ژرفای نگاه عرفانی است. او تلاش دارد بر پایه علومی همچون جامعه شناسی و روانشناسی از یکسو و بینش عرفانی و فلسفی از سوی دیگر، راھی بسوی زندگی شادمان و شکوفا بگشاید.
سخنرانی زیر با عنوان «خودشناسی، رهایی از رنج»، در ماه می سال ۲۰۱۶ در همایشی از اهل ادب و فرهنگ شهر سیدنی ایراد شده است. در این گفتار، حبیب وند بطور فشرده به معرفی نظریه خود در زمینه خودشناسی پرداخته و اصول، مفاهیم و نتایج آنرا تشریح کرده است.
صوت این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/7c6X7Z
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
سخنرانی زیر با عنوان «خودشناسی، رهایی از رنج»، در ماه می سال ۲۰۱۶ در همایشی از اهل ادب و فرهنگ شهر سیدنی ایراد شده است. در این گفتار، حبیب وند بطور فشرده به معرفی نظریه خود در زمینه خودشناسی پرداخته و اصول، مفاهیم و نتایج آنرا تشریح کرده است.
صوت این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/7c6X7Z
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
صدانت
سخنرانی ساسان حبیب وند با عنوان «خودشناسی، رهایی از رنج» • صدانت
سخنرانی زیر با عنوان «خودشناسی، رهایی از رنج»، در ماه می سال ۲۰۱۶ در همایشی از اهل ادب و فرهنگ شهر سیدنی ایراد شده است. در این گفتار، حبیب وند...
☘️ از گرفتن نسیه معذوریم!
✍️ #علی_غزالیفر - 1396/3/18
"انسان باز هم به دین، دو هزار قرن دیگر فرصت نخواهد داد تا خود را از نو بیازماید و وقت بشر را ضایع کند. مهلت آن تمام شده است و آزمایشش به پایان رسیده است. کارنامه خودش آن را پایان داده است. بشر نمیتواند اعصار متمادی را تا ابد برای آزمایش نظامهای بیاعتبار تلف کند". این سخنان را موریسن ایساک سویفت (1856-1946)، آنارشیست پر جوش و خروش آمریکایی، درباره ماجرایی گفته است. میتوان سخن او را به سایر چیزها نیز تعمیم داد و نتیجهگیری کلی کرد. مسئله این است که در برابر مشکلات، بهطور کلی، چه راهی را باید در پیش گرفت؟
معمولا در هر ملت و جامعهای، در هر زمینهای، دستکم دو جریان رقیب بزرگ وجود دارد. وقتی که مشکلاتی در زندگی انسانها رخ میدهد، واکنش آنها دو گونه است. جریان (الف) میگوید که آموزههایش بهطور کامل یا به درستی عملی نشده و به همین دلیل مشکلاتی بهوجود آمده است. راهحل این است که آن آموزهها بیشتر و شدیدتر اجرا شود تا در آینده مشکل برطرف گردد. اما جریان (ب) بر این باور است که سرشت آن آموزهها باطل و مشکلساز است و باید همین حالا از اساس آنها را کنار گذاشت.
برای مثال طرفداران مارکسیسم میگفتند که آموزههای مارکسیستی بهدرستی جامه عمل نپوشیده است وگرنه در کشورهای کمونیستی آن فجایع رخ نمیداد. آنان راهحل را در بازسازی مارکسیسم میدانستند. لیبرالها اصل مارکسیسم را باطل قلمداد میکردند و راه نجات را کنار گذاشتن آن میدانستند. در یک جامعه دینی، طرفداران دین مسبب مشکلات را سستی در دینداری معرفی میکنند و راهحل واقعی مشکلات را در پافشاری بر انجام بیشتر و بهتر دستورات دینی میدانند، اما مخالفان میگویند راهحل واقعی کنار گذاشتن آن است. دعوای جناح چپ و راست، جریان فلان و بهمان و... نیز به همین منوال است.
چنین دیدگاهی ابطالناپذیر است و میتواند تا ابد ادامه پیدا کند. همیشه میتوان ادعا کرد که فلان آموزه درست و کامل اجرا نشده است. و صد البته سخن نادرستی نیست؛ زیرا هیچ نظریهای در این جهان نمیتواند به نحو ایدئال محقق شود؛ دستکم تاکنون چنین چیزی اتفاق نیفتاده است. پس راهحل و ملاک داوری چیست؟
محکی وجود دارد: {هر آموزهای باید به همان اندازه که عملی میشود، نتایج نیک به بار آورد}. اینکه کسی ادعا کند اگر فلان آموزه یا مکتب به نحو کامل و کاملا درست عملی شود، آنگاه در آینده مشکلات حل میشود، فقط زمینه سواستفادههای عظیم را فراهم آورده است. اگر ایدهای ادعا کند میتواند وضع بشر را بهبود بخشد، باید نقدا چنین کند. زندگی انسان کوتاهتر از آن است که با او نسیه حساب کنند.
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
✍️ #علی_غزالیفر - 1396/3/18
"انسان باز هم به دین، دو هزار قرن دیگر فرصت نخواهد داد تا خود را از نو بیازماید و وقت بشر را ضایع کند. مهلت آن تمام شده است و آزمایشش به پایان رسیده است. کارنامه خودش آن را پایان داده است. بشر نمیتواند اعصار متمادی را تا ابد برای آزمایش نظامهای بیاعتبار تلف کند". این سخنان را موریسن ایساک سویفت (1856-1946)، آنارشیست پر جوش و خروش آمریکایی، درباره ماجرایی گفته است. میتوان سخن او را به سایر چیزها نیز تعمیم داد و نتیجهگیری کلی کرد. مسئله این است که در برابر مشکلات، بهطور کلی، چه راهی را باید در پیش گرفت؟
معمولا در هر ملت و جامعهای، در هر زمینهای، دستکم دو جریان رقیب بزرگ وجود دارد. وقتی که مشکلاتی در زندگی انسانها رخ میدهد، واکنش آنها دو گونه است. جریان (الف) میگوید که آموزههایش بهطور کامل یا به درستی عملی نشده و به همین دلیل مشکلاتی بهوجود آمده است. راهحل این است که آن آموزهها بیشتر و شدیدتر اجرا شود تا در آینده مشکل برطرف گردد. اما جریان (ب) بر این باور است که سرشت آن آموزهها باطل و مشکلساز است و باید همین حالا از اساس آنها را کنار گذاشت.
برای مثال طرفداران مارکسیسم میگفتند که آموزههای مارکسیستی بهدرستی جامه عمل نپوشیده است وگرنه در کشورهای کمونیستی آن فجایع رخ نمیداد. آنان راهحل را در بازسازی مارکسیسم میدانستند. لیبرالها اصل مارکسیسم را باطل قلمداد میکردند و راه نجات را کنار گذاشتن آن میدانستند. در یک جامعه دینی، طرفداران دین مسبب مشکلات را سستی در دینداری معرفی میکنند و راهحل واقعی مشکلات را در پافشاری بر انجام بیشتر و بهتر دستورات دینی میدانند، اما مخالفان میگویند راهحل واقعی کنار گذاشتن آن است. دعوای جناح چپ و راست، جریان فلان و بهمان و... نیز به همین منوال است.
چنین دیدگاهی ابطالناپذیر است و میتواند تا ابد ادامه پیدا کند. همیشه میتوان ادعا کرد که فلان آموزه درست و کامل اجرا نشده است. و صد البته سخن نادرستی نیست؛ زیرا هیچ نظریهای در این جهان نمیتواند به نحو ایدئال محقق شود؛ دستکم تاکنون چنین چیزی اتفاق نیفتاده است. پس راهحل و ملاک داوری چیست؟
محکی وجود دارد: {هر آموزهای باید به همان اندازه که عملی میشود، نتایج نیک به بار آورد}. اینکه کسی ادعا کند اگر فلان آموزه یا مکتب به نحو کامل و کاملا درست عملی شود، آنگاه در آینده مشکلات حل میشود، فقط زمینه سواستفادههای عظیم را فراهم آورده است. اگر ایدهای ادعا کند میتواند وضع بشر را بهبود بخشد، باید نقدا چنین کند. زندگی انسان کوتاهتر از آن است که با او نسیه حساب کنند.
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
☘️ سخنرانی «دعا و الگوهای رابطه انسان و خدا» از #ایرج_شهبازی
در سخنرانی «دعا و الگوهای رابطه انسان و خدا»، نه تصویر از خدا در دنیای اسلام، معرفی میشود: خدای فیلسوفان، خدای متکلمان اشعری، خدای متکلمان معتزلی (شامل دو تصویر جداگانه: خدای منزه و خدای بازنشسته)، خدای فقیهان، خدای زاهدان، خدای عارفان (شامل سه تصویر:عارفان خایف، عارفان وحدت وجودی و عارفان عاشق) بحث میشود. در ضمن بحث روشن میشود که بر اساس هریک از این تصویرها چه الگویی از رابطه انسان و خدا شکل میگیرد و نهایتا جایگاه دعا در هریک از این الگوها مورد بررسی قرار میگیرد.
در پایان این بحث روشن میشود که تصویر عارفان عاشق از خدا مناسبترین تصویر از خداست؛ چراکه در این تصویر، خدا متشخص است، نوعی سنخیت بین انسان و خدا وجود دارد و در این تصویر، انسان میتواند رابطه عاشقانه با خدا داشته باشد.
زمان: خردادماه ۱۳۹۶
مدت سخنرانی: یک ساعت و بیست و پنج دقیقه
صوت این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/gh2HjG
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
در سخنرانی «دعا و الگوهای رابطه انسان و خدا»، نه تصویر از خدا در دنیای اسلام، معرفی میشود: خدای فیلسوفان، خدای متکلمان اشعری، خدای متکلمان معتزلی (شامل دو تصویر جداگانه: خدای منزه و خدای بازنشسته)، خدای فقیهان، خدای زاهدان، خدای عارفان (شامل سه تصویر:عارفان خایف، عارفان وحدت وجودی و عارفان عاشق) بحث میشود. در ضمن بحث روشن میشود که بر اساس هریک از این تصویرها چه الگویی از رابطه انسان و خدا شکل میگیرد و نهایتا جایگاه دعا در هریک از این الگوها مورد بررسی قرار میگیرد.
در پایان این بحث روشن میشود که تصویر عارفان عاشق از خدا مناسبترین تصویر از خداست؛ چراکه در این تصویر، خدا متشخص است، نوعی سنخیت بین انسان و خدا وجود دارد و در این تصویر، انسان میتواند رابطه عاشقانه با خدا داشته باشد.
زمان: خردادماه ۱۳۹۶
مدت سخنرانی: یک ساعت و بیست و پنج دقیقه
صوت این سخنرانی👇
✨ → goo.gl/gh2HjG
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
صدانت
سخنرانی «دعا و الگوهای رابطه انسان و خدا» از ایرج شهبازی • صدانت
در سخنرانی «دعا و الگوهای رابطه انسان و خدا»، نه تصویر از خدا در دنیای اسلام، معرفی میشود: خدای فیلسوفان، خدای متکلمان اشعری، خدای متکلمان معتزلی ...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM