📚 #مصطفی_ملکیان : کتاب «کلیدهای پرورش هوش اخلاقی در کودکان و نوجوانان» بهترین کتاب در موضوع تعلیم و تربیت اخلاقی کودکان است.
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ کتاب صوتی کلیدهای پرورش هوش اخلاقی در کودکان و نوجوانان
دانلود کتاب صوتی با اجازه ناشر قرار گرفته است.
دانلود به صورت یکجا و تکی👇
✨ → 3danet.ir/MM2QA
🌾 @sedanet | @saberinbooks | @BeSooyeAaraamesh
دانلود کتاب صوتی با اجازه ناشر قرار گرفته است.
دانلود به صورت یکجا و تکی👇
✨ → 3danet.ir/MM2QA
🌾 @sedanet | @saberinbooks | @BeSooyeAaraamesh
☘️ ماجرای من و کلاسهای فلسفه
✍️ عباسعلی منصوری (عضو هیات علمی گروه فلسفه دانشگاه رازی)
امروز که مشغول تدریس کتاب بدایه الحکمه برای دانشجویان فلسفه در مقطع کارشناسی بودم.داشتم احکام سلبی وجود را درس میدادم. در اواخر کلاس بحث به اینجا رسید که این ترم زیاد درس دادیم و صد صفحه جلو رفتیم لذا بهتر است که کلاسها را برای فرجه امتحانی زودتر تعطیل کنیم. من در پاسخ گفتم که نه باید بیشتر جلو بریم و هنوز خیلی زود است که تعطیل کنیم. یکی از دانشجویان گفت: چه تفاوتی دارد که مثلا بیست صفحه دیگر بخوانیم. ما که این صد صفحه را خواندیم برایمان هیچ سؤالی طرح نشده گیرم که بیست صفحه ی دیگر بخوانیم!
حرف کاملا منطقی و اصلا حرف دل خودم بود. یعنی همون حرفی که مدتی بود باهاش کلنجار می رفتم که آیا فلسفه ،تدریس مباحث و مسائلی است که برای فیلسوفانی در چند صد سال پیش طرح شده؟ آیا آموختن و نیاموختن این مباحث فرقی به حال من دارد و هزاران نفر که این مباحث را نمی خوانند از چه خیر کثیری محروم شده اند....
متن کامل این نوشتار 👇
✨ → 3danet.ir/ovGTH
🌾 @sedanet
✍️ عباسعلی منصوری (عضو هیات علمی گروه فلسفه دانشگاه رازی)
امروز که مشغول تدریس کتاب بدایه الحکمه برای دانشجویان فلسفه در مقطع کارشناسی بودم.داشتم احکام سلبی وجود را درس میدادم. در اواخر کلاس بحث به اینجا رسید که این ترم زیاد درس دادیم و صد صفحه جلو رفتیم لذا بهتر است که کلاسها را برای فرجه امتحانی زودتر تعطیل کنیم. من در پاسخ گفتم که نه باید بیشتر جلو بریم و هنوز خیلی زود است که تعطیل کنیم. یکی از دانشجویان گفت: چه تفاوتی دارد که مثلا بیست صفحه دیگر بخوانیم. ما که این صد صفحه را خواندیم برایمان هیچ سؤالی طرح نشده گیرم که بیست صفحه ی دیگر بخوانیم!
حرف کاملا منطقی و اصلا حرف دل خودم بود. یعنی همون حرفی که مدتی بود باهاش کلنجار می رفتم که آیا فلسفه ،تدریس مباحث و مسائلی است که برای فیلسوفانی در چند صد سال پیش طرح شده؟ آیا آموختن و نیاموختن این مباحث فرقی به حال من دارد و هزاران نفر که این مباحث را نمی خوانند از چه خیر کثیری محروم شده اند....
متن کامل این نوشتار 👇
✨ → 3danet.ir/ovGTH
🌾 @sedanet
صدانت
ماجرای من و کلاسهای فلسفه • صدانت
تذکر: پیشاپیش تاکید می کنم که این متن در صدد بیان مطلق نیست بلکه وضعیت اکثری دانشگاه ها و اساتید را مد نظر دارد امروز 15 اردیبهشت 1394 که مشغول تدریس
☘️ هله برخیز و گُشا دامن عشق
درآمدی بر سلوک معنوی و عارفانه در دنیای مدرن
✍️ علی صنایعی (دانشگاه هامبورگ)
جهان نوین نه تنها در وسایل و ابزارها و نیز غایات و اهداف با جهان قدیم متفاوت است، بل در مفاهیم و پیشفرضها نیز با آن تفاوتی عمیق دارد. به طور کلّی مشخصه اصلی این گذار و تغییر فاز را میتوان در اموری جُست که در جهان گذشته طبیعی و قاعده مینمودند، لیکن در جهان جدید به اموری غیر طبیعی و استثنا بدل گشتهاند. اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز که انگشت تأکید بر حقمداری انسان مدرن مینهد، از نمودهای برجسته تفاوت میان جهان جدید و قدیم میباشد. همچنین، تلقّی بشرِ امروز از علوم تجربی و انسانی به مثابه برنامههای تحقیقاتی مدوّن که در بوته آزمایش نهاده میشوند، تکامل مییابند و توسط جامعه علمی مورد نقد، جرح، رد یا پذیرش قرار میگیرند، و نیز ورود عقلانیت انتقادی و تنگ نمودن فضا بر رئالیسم خام، جای را برای یقینِ خللناپذیر و به چنگ انداختن حقیقت سخت تنگ کرده است. علاوه بر آن، تکامل فیزیک مدرن و ظهور تئوری مکانیک نیوتنی و بعد از آن مکانیک کوانتومی و همچنین تئوریهای نسبیت خاص و عام و مفهوم انحنای فضا-زمان، که منجر به تحوّل درک بشر از مفهوم گرانش و کیهانشناسی گشته، از همدلی انسان مدرن با متافیزیک پیچیده افلاطونی که با کیهانشناسی بطلمیوسی در تلائم میباشد، به شدت کاسته است.
پرسش پیش روی این مقال این است که در دنیای مدرنِ راز زدایی شدهای که علم و دین متواضع گشتهاند، سراغ گرفتن از یقینِ خللناپذیر بسیار دشوار مینماید، انسان خود را بسی بیش از گذشته مختار و حقمدار قلمداد میکند و نه تنها وسایل و غایات این جهان برای او دگرگون گشته، بل تصوّرات و تصدیقات نوینی پیش چشم دارد، و از طرف دیگر، با تحول درک بشر از کیهانشناسی، فضا بر متافیزیک ستبر و پیچیده افلاطونی سخت تنگ آمده، چگونه میتوان سلوکی معنوی و عارفانه ترسیم نمود و از مؤلّفات آن سراغ گرفت؟
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/v6K6d
🌾 @sedanet
درآمدی بر سلوک معنوی و عارفانه در دنیای مدرن
✍️ علی صنایعی (دانشگاه هامبورگ)
جهان نوین نه تنها در وسایل و ابزارها و نیز غایات و اهداف با جهان قدیم متفاوت است، بل در مفاهیم و پیشفرضها نیز با آن تفاوتی عمیق دارد. به طور کلّی مشخصه اصلی این گذار و تغییر فاز را میتوان در اموری جُست که در جهان گذشته طبیعی و قاعده مینمودند، لیکن در جهان جدید به اموری غیر طبیعی و استثنا بدل گشتهاند. اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز که انگشت تأکید بر حقمداری انسان مدرن مینهد، از نمودهای برجسته تفاوت میان جهان جدید و قدیم میباشد. همچنین، تلقّی بشرِ امروز از علوم تجربی و انسانی به مثابه برنامههای تحقیقاتی مدوّن که در بوته آزمایش نهاده میشوند، تکامل مییابند و توسط جامعه علمی مورد نقد، جرح، رد یا پذیرش قرار میگیرند، و نیز ورود عقلانیت انتقادی و تنگ نمودن فضا بر رئالیسم خام، جای را برای یقینِ خللناپذیر و به چنگ انداختن حقیقت سخت تنگ کرده است. علاوه بر آن، تکامل فیزیک مدرن و ظهور تئوری مکانیک نیوتنی و بعد از آن مکانیک کوانتومی و همچنین تئوریهای نسبیت خاص و عام و مفهوم انحنای فضا-زمان، که منجر به تحوّل درک بشر از مفهوم گرانش و کیهانشناسی گشته، از همدلی انسان مدرن با متافیزیک پیچیده افلاطونی که با کیهانشناسی بطلمیوسی در تلائم میباشد، به شدت کاسته است.
پرسش پیش روی این مقال این است که در دنیای مدرنِ راز زدایی شدهای که علم و دین متواضع گشتهاند، سراغ گرفتن از یقینِ خللناپذیر بسیار دشوار مینماید، انسان خود را بسی بیش از گذشته مختار و حقمدار قلمداد میکند و نه تنها وسایل و غایات این جهان برای او دگرگون گشته، بل تصوّرات و تصدیقات نوینی پیش چشم دارد، و از طرف دیگر، با تحول درک بشر از کیهانشناسی، فضا بر متافیزیک ستبر و پیچیده افلاطونی سخت تنگ آمده، چگونه میتوان سلوکی معنوی و عارفانه ترسیم نمود و از مؤلّفات آن سراغ گرفت؟
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/v6K6d
🌾 @sedanet
صدانت
هله برخیز و گُشا دامن عشق • صدانت
پرسش پیش روی این مقال این است که در دنیای مدرنِ راز زدایی شدهای که علم و دین متواضع گشتهاند، سراغ گرفتن از یقینِ خللناپذیر بسیار دشوار مینماید، انسان
☘️ «خوب» و «بد» منتقد فیلم در ورطه ی فلسفه
✍️ بعثت علمی
بسیاری از هنر مندان به ویژه فیلم سازان در مقابل به اصطلاح نقد های آتشین برخی منتقدان بدون هیچ مباحثه ای سر تسلیم فرو می آورند؛ در مقابل جملات پر طمطراق و لحن گاها مرعوب کننده ی منتقد، همواره این احتمال وجود دارد که کارگردان مورد نقد از مواضع خود عقب نشینی کند تا حداقل بواسطه ی تمکین به آراء منتقد مفتخر به لقب «انتقاد پذیر» و یا « نقد فهم» گردد.
پیش فرض بنیادینی که اغلب ما را وا می دارد تا نظرات منتقد هنری را فصل الخطاب بدانیم این تصور است که منتقد به یک سری معیارهای عینی، تردیدناپذیر و جهان شمول در باره ی ارزش فیلم و هنر در کل دسترسی دارد، معیار هایی که با توسل به آنها می توان فیلمی را «خوب»، «بد»، «شاهکار» و یا «آشغال» نامید. منظور از معیار های «عینی» در این بستر یک و یا چند گزاره ی ارزش داورانه ی بنیادی است که مستقل از فرهنگ، پیشداوری ها و علقه های مکتبی منتقد صادق هستند: اینکه، به عنوان مثال، برخی حرکات دوربین مانند دوربین-روی-دست اساسا «خوب» و یا «زیبا» نیستند. این چنین حکمی است که در جلسه ی نقد صرفا بدیهی پنداشته می شود و بنیانی می گردد برای دیگر انتقاد ها و گاها تخریب ها ی منتقد. در چنین لحظاتی، تنها یک پرسش از سوی کارگردان کافیست تا سرشت مغالطه آمیز و نا عقلانی ادعا های ( و نه حتی استدلال ها ) منتقد آشکار شود: « چگونه و یا با طی کردن کدام سیر استدلالی به این باور ظاهرا تردید ناپذیر دست یافته ای؟ و اگر به طریق استدلال به این باور نرسیده ای، آیا باور تو متهم به توجیه ناپذیر بودن و یا حتی بدتر دلبخواهی بودن نخواهد بود؟ و نهایتا در صورت دلبخواهی بودن نظراتت، چه تفاوتی (و برتری ای) میان آنچه دل تو می خواهد و آنچه دل من می خواهد وجود خواهد داشت؟»
هدف از این نوشته انکار منطقی وجود هر گونه معیار عینی برای صدور ارزش داوری های زیباشناختی به ویژه در عرصه ی سینما است. این گفته ابدا به معنای انکار وجود هر گونه معیاری نیست؛ هدف این نوشته صرفا نمایاندن سرشت ذهنی، و یا به عبارتی شخصی این گونه معیارهاست. تنها در پس زمینه و در رابطه با فرهنگ، پیش داوری ها و علقه های مکتبی شخص منتقد است که دوربین-رو-دست «زیبا» و یا «مستهجن» به نظر می رسد. و این در حالیست که منتقد تلویحا اقتدار نظری خود را مرهون عقلانی و استدلالی بودن—و بدین طریق عینی بودن—ارزش داوری های خود می داند و طبعا هر ادعایی مبنی بر «شخصی» بودن اظهار نظر هایش را نوعی توهین تلقی خواهد کرد...
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/MjIOw
🌾 @sedanet
✍️ بعثت علمی
بسیاری از هنر مندان به ویژه فیلم سازان در مقابل به اصطلاح نقد های آتشین برخی منتقدان بدون هیچ مباحثه ای سر تسلیم فرو می آورند؛ در مقابل جملات پر طمطراق و لحن گاها مرعوب کننده ی منتقد، همواره این احتمال وجود دارد که کارگردان مورد نقد از مواضع خود عقب نشینی کند تا حداقل بواسطه ی تمکین به آراء منتقد مفتخر به لقب «انتقاد پذیر» و یا « نقد فهم» گردد.
پیش فرض بنیادینی که اغلب ما را وا می دارد تا نظرات منتقد هنری را فصل الخطاب بدانیم این تصور است که منتقد به یک سری معیارهای عینی، تردیدناپذیر و جهان شمول در باره ی ارزش فیلم و هنر در کل دسترسی دارد، معیار هایی که با توسل به آنها می توان فیلمی را «خوب»، «بد»، «شاهکار» و یا «آشغال» نامید. منظور از معیار های «عینی» در این بستر یک و یا چند گزاره ی ارزش داورانه ی بنیادی است که مستقل از فرهنگ، پیشداوری ها و علقه های مکتبی منتقد صادق هستند: اینکه، به عنوان مثال، برخی حرکات دوربین مانند دوربین-روی-دست اساسا «خوب» و یا «زیبا» نیستند. این چنین حکمی است که در جلسه ی نقد صرفا بدیهی پنداشته می شود و بنیانی می گردد برای دیگر انتقاد ها و گاها تخریب ها ی منتقد. در چنین لحظاتی، تنها یک پرسش از سوی کارگردان کافیست تا سرشت مغالطه آمیز و نا عقلانی ادعا های ( و نه حتی استدلال ها ) منتقد آشکار شود: « چگونه و یا با طی کردن کدام سیر استدلالی به این باور ظاهرا تردید ناپذیر دست یافته ای؟ و اگر به طریق استدلال به این باور نرسیده ای، آیا باور تو متهم به توجیه ناپذیر بودن و یا حتی بدتر دلبخواهی بودن نخواهد بود؟ و نهایتا در صورت دلبخواهی بودن نظراتت، چه تفاوتی (و برتری ای) میان آنچه دل تو می خواهد و آنچه دل من می خواهد وجود خواهد داشت؟»
هدف از این نوشته انکار منطقی وجود هر گونه معیار عینی برای صدور ارزش داوری های زیباشناختی به ویژه در عرصه ی سینما است. این گفته ابدا به معنای انکار وجود هر گونه معیاری نیست؛ هدف این نوشته صرفا نمایاندن سرشت ذهنی، و یا به عبارتی شخصی این گونه معیارهاست. تنها در پس زمینه و در رابطه با فرهنگ، پیش داوری ها و علقه های مکتبی شخص منتقد است که دوربین-رو-دست «زیبا» و یا «مستهجن» به نظر می رسد. و این در حالیست که منتقد تلویحا اقتدار نظری خود را مرهون عقلانی و استدلالی بودن—و بدین طریق عینی بودن—ارزش داوری های خود می داند و طبعا هر ادعایی مبنی بر «شخصی» بودن اظهار نظر هایش را نوعی توهین تلقی خواهد کرد...
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/MjIOw
🌾 @sedanet
صدانت
«خوب» و «بد» منتقد فیلم در ورطه ی فلسفه • صدانت
«خوب» و «بد» منتقد فیلم در ورطه ی فلسفه - (کارگردان جسور می شود!) نویسنده: بعثت علمی - بسیاری از هنر مندان به ویژه فیلم سازان در مقابل به اصطلاح ...
☘️ نقد و بررسی «فلسفه در دادگاه ایدئولوژی» اثر رضا داوری اردکانی
✍️ زهیر باقری نوع پرست
رضا داوری اردکانی با اتهاماتی از جمله نظریهپردازی برای خشونت، ضدیت با حقوق بشر، آزادی، علم، تجدد و غیره مواجه بوده است. او در کتاب «فلسفه در دادگاه ایدئولوژی» سعی دارد نشان دهد که این اتهامها بیاساس هستند و در واقع او فیلسوفی واقعی است و نه آلت دست قدرت. عنوان این کتاب هم در واقع باید «داوری اردکانی در دادگاه برخی روشنفکران ایرانی» میبود که نویسنده ترجیح داده به جای «رضا داوری اردکانی» از واژه فلسفه و به جای «برخی روشنفکران ایرانی» از واژه ایدئولوژی استفاده کند. او در مقدمه کتاب خاطرنشان میکند «در این نوشتهها گرچه دفاع از خود ظاهرتر است، اما در حقیقت از فلسفه دفاع شده است» (ص ۹) ولی با خواندن کتاب، خواننده در مییابد که این کتاب ربط چندانی به فلسفه ندارد و همان «دفاع از خود» اساس این کتاب را تشکیل میدهد، به استثنای یک فصل که او در آن فصل به کتاب «چرندیات پست مدرن» و ماجرای سوکال میپردازد.
اردکانی با برشمردن نقدهایی که به اعمال و افکار او شده است سعی دارد نشان دهد که مخالفان او یا دچار سوتفاهم شدهاند و به درستی سخنان او را در نیافتهاند و یا اینکه اساسا فلسفه را نفهمیدهاند. یکی از نقدهای رایج در مورد کنش او این است که چرا از اعتراض به ستمهایی که رفته خودداری کرده است. او در دفاع از خود میگوید هر کسی وظیفهای دارد و اعتراض وظیفه روشنفکر است نه فیلسوف! ...
متن کامل این نقد👇
✨ → 3danet.ir/apV9i
🌾 @sedanet | @philosopherin
✍️ زهیر باقری نوع پرست
رضا داوری اردکانی با اتهاماتی از جمله نظریهپردازی برای خشونت، ضدیت با حقوق بشر، آزادی، علم، تجدد و غیره مواجه بوده است. او در کتاب «فلسفه در دادگاه ایدئولوژی» سعی دارد نشان دهد که این اتهامها بیاساس هستند و در واقع او فیلسوفی واقعی است و نه آلت دست قدرت. عنوان این کتاب هم در واقع باید «داوری اردکانی در دادگاه برخی روشنفکران ایرانی» میبود که نویسنده ترجیح داده به جای «رضا داوری اردکانی» از واژه فلسفه و به جای «برخی روشنفکران ایرانی» از واژه ایدئولوژی استفاده کند. او در مقدمه کتاب خاطرنشان میکند «در این نوشتهها گرچه دفاع از خود ظاهرتر است، اما در حقیقت از فلسفه دفاع شده است» (ص ۹) ولی با خواندن کتاب، خواننده در مییابد که این کتاب ربط چندانی به فلسفه ندارد و همان «دفاع از خود» اساس این کتاب را تشکیل میدهد، به استثنای یک فصل که او در آن فصل به کتاب «چرندیات پست مدرن» و ماجرای سوکال میپردازد.
اردکانی با برشمردن نقدهایی که به اعمال و افکار او شده است سعی دارد نشان دهد که مخالفان او یا دچار سوتفاهم شدهاند و به درستی سخنان او را در نیافتهاند و یا اینکه اساسا فلسفه را نفهمیدهاند. یکی از نقدهای رایج در مورد کنش او این است که چرا از اعتراض به ستمهایی که رفته خودداری کرده است. او در دفاع از خود میگوید هر کسی وظیفهای دارد و اعتراض وظیفه روشنفکر است نه فیلسوف! ...
متن کامل این نقد👇
✨ → 3danet.ir/apV9i
🌾 @sedanet | @philosopherin
📚 خواندن کتاب «جامعههای ماقبل صنعتی» را توصیه میکنم
✍️ #محمد_مجتهد_شبستری
۱- پیشتر در مقاله «چرا دوران علم اصول و اجتهاد فقهی سپری شده است» با استدلال بیان کردهام که اجتهاد فقهی (استنباط حکم شرعی از کتاب و سنت) برای حل مسائل و مشکلات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جامعه کنونی ایران نه تنها هیچگونه کاربرد ندارد، بلکه مبانی و تئوری کلامی اجتهاد فقهی در عصر حاضر ابطال شده است. گفتهام که اجتهاد فقهی تنها در جامعههای اسلامی گذشته (قبل از مدرن شدن) گره را میگشوده است و در عصر حاضر گرهها تنها با انتخاب آزاد مردم (دموکراسی) و علوم و فنون جدید قابل گشودن است.
۲- اکنون خواندن کتاب «جامعههای ماقبل صنعتی: کالبدشکافی جهان پیشامدرن» نگاشته پاتریشا کرون با ترجمه شیوای مسعود جعفری جزی را که در سال ۱۳۹۳ از سوی نشر ماهی منتشر شده به همه علاقمندان مباحث من مؤکداً توصیه میکنیم. در این کتاب با دقت و تفصیل کافی نشان داده شده که ویژگیهای جامعههای پیشامدرلن که جامعههای گذشته اسلامی هم جزء آنها بودهاند چگونه بوده است. در بخش نخست این کتاب واقعیت نظام اجتماعی-اقتصادی، حکومت، سیاست، فرهنگ، جامعه و فرد، دین در آن جامعهها کالبدشکافی شده است و در بخش دوم واقعیتهایی که جامعههای مدرن شده (که جامعه کنونی ایران هم جزء آنها است) با آن میزیند بیان گردیده است.
۳- با خواندن این کتاب و آگاه شدن از ویژگیهای جامعههای ماقبل صعتی، کاملاً معلوم میشود که اجتهاد فقهی در مسائل و موضوعات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کوششی بوده است که تنها در آن بافت ویژه جوامع ماقبل صنعتی قادر به حل مشکلات و مسائل بوده است و در جامعه مدرن کنونی ایران و سایر جامعههای مدرن شده اسلامی، این قبیل کوششها نه تنها کاری لغو بلکه گمراهکننده و بنبستساز است.
🌾 @sedanet | @mojtahedshabestari
🌅 s9.picofile.com/file/8301165268/7_u.jpg
✍️ #محمد_مجتهد_شبستری
۱- پیشتر در مقاله «چرا دوران علم اصول و اجتهاد فقهی سپری شده است» با استدلال بیان کردهام که اجتهاد فقهی (استنباط حکم شرعی از کتاب و سنت) برای حل مسائل و مشکلات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جامعه کنونی ایران نه تنها هیچگونه کاربرد ندارد، بلکه مبانی و تئوری کلامی اجتهاد فقهی در عصر حاضر ابطال شده است. گفتهام که اجتهاد فقهی تنها در جامعههای اسلامی گذشته (قبل از مدرن شدن) گره را میگشوده است و در عصر حاضر گرهها تنها با انتخاب آزاد مردم (دموکراسی) و علوم و فنون جدید قابل گشودن است.
۲- اکنون خواندن کتاب «جامعههای ماقبل صنعتی: کالبدشکافی جهان پیشامدرن» نگاشته پاتریشا کرون با ترجمه شیوای مسعود جعفری جزی را که در سال ۱۳۹۳ از سوی نشر ماهی منتشر شده به همه علاقمندان مباحث من مؤکداً توصیه میکنیم. در این کتاب با دقت و تفصیل کافی نشان داده شده که ویژگیهای جامعههای پیشامدرلن که جامعههای گذشته اسلامی هم جزء آنها بودهاند چگونه بوده است. در بخش نخست این کتاب واقعیت نظام اجتماعی-اقتصادی، حکومت، سیاست، فرهنگ، جامعه و فرد، دین در آن جامعهها کالبدشکافی شده است و در بخش دوم واقعیتهایی که جامعههای مدرن شده (که جامعه کنونی ایران هم جزء آنها است) با آن میزیند بیان گردیده است.
۳- با خواندن این کتاب و آگاه شدن از ویژگیهای جامعههای ماقبل صعتی، کاملاً معلوم میشود که اجتهاد فقهی در مسائل و موضوعات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کوششی بوده است که تنها در آن بافت ویژه جوامع ماقبل صنعتی قادر به حل مشکلات و مسائل بوده است و در جامعه مدرن کنونی ایران و سایر جامعههای مدرن شده اسلامی، این قبیل کوششها نه تنها کاری لغو بلکه گمراهکننده و بنبستساز است.
🌾 @sedanet | @mojtahedshabestari
🌅 s9.picofile.com/file/8301165268/7_u.jpg
☘️ مریم میرزاخانی: بدون علاقه داشتن به ریاضی ممکن است آن را سرد و بیهوده بیابید. اما زیبایی ریاضیات خود را تنها به شاگردان صبور نشان میدهد. پُرارزشترین بخش [مطالعه ریاضی] لحظهای است که میگویی آها! ذوق کشف و لذت فهمیدن چیزی جدید. احساس ایستادن بالای یک بلندی و رسیدن به دیدی شفاف و واضح.
✍️ منبع: BBC
🌾 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8301166518/M_m_0.jpg
✍️ منبع: BBC
🌾 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8301166518/M_m_0.jpg
☘️ تفاوتهای رفتاری فقرا و اغنیا
✍️ زهرا موسوی
بهنظر میرسد فقر آتشی خانمانسوز میان خانوادهها، محلهها، روستاها، شهرها و تمام کشورها است که از نسلی به نسل دیگر کشیده میشود و افراد را در گودالهای اجتماعی-اقتصادی رها میکند، گودالهایی که امکان بالا آمدن از آنها گاه غیرممکن است. محققان دریافتهاند که رابطهای میان فقر و رفتارهای مشکلساز همچون مدیریت مالی ضعیف و تولید کمتر وجود دارد. یکی از مهمترین سوالاتی که در این حوزه مطرح میشود آن است که چه عاملی باعث میشود تا فرد فقیر، فقیر باقی بماند یا نتواند از دام فقر خارج شود؟
چند متخصص در حوزه اقتصاد رفتاری تعریف و نگاه جدیدی را پیشنهاد میکنند. شفیر، استاد دانشگاه پرینستون آمریکا، به همراه مولایناتان، استاد دانشگاه هاروارد، با نگاه به اثر فقر بر رفتار و شیوه تصمیمگیری، یک رویکرد متفاوت را ارائه کردهاند. شفیر در افتتاحیه کنوانسیون علوم روانشناختی در هلند در سال ۲۰۱۵ به تبیین این دیدگاه پرداخت که در ادامه به توضیح آن میپردازیم. دادههای آنها نشان میدهد که افراد فقیر باوجود باور عمومی، تصمیمات بسیار دقیقی میگیرند. آنها مبادلات خود را سبک و سنگین میکنند، به قیمتها توجه ویژهای دارند و منابع خود را با دقت تخصیص میدهند. اما تمرکز شدید آنها برای «طولانیتر ساختن منابع کمیاب» میتواند همه ظرفیتهای ذهنیشان را تحلیل ببرد، بهطوری که برای آنها «پهنای باند شناختی» باقی نمیگذارد که بتوانند بهدنبال فرصتهای شغلی، آموزشی و سایر فرصتهایی بروند که آنها را از دام فقر خارج میکند. آنها در یکسری از آزمایشهای خود که در سال ۲۰۱۳ در مجله «ساینس» چاپ شد، دریافتند افرادی که با مشکلات مالی دست و پنجه نرم میکنند، کاهشی در عملکردهای شناختی خود، معادل ۱۳ نمره کاهش در نمرات هوش (گویی که یک شب کامل نخوابیده باشید) نشان میدهند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/LBxxS
🌾 @sedanet
✍️ زهرا موسوی
بهنظر میرسد فقر آتشی خانمانسوز میان خانوادهها، محلهها، روستاها، شهرها و تمام کشورها است که از نسلی به نسل دیگر کشیده میشود و افراد را در گودالهای اجتماعی-اقتصادی رها میکند، گودالهایی که امکان بالا آمدن از آنها گاه غیرممکن است. محققان دریافتهاند که رابطهای میان فقر و رفتارهای مشکلساز همچون مدیریت مالی ضعیف و تولید کمتر وجود دارد. یکی از مهمترین سوالاتی که در این حوزه مطرح میشود آن است که چه عاملی باعث میشود تا فرد فقیر، فقیر باقی بماند یا نتواند از دام فقر خارج شود؟
چند متخصص در حوزه اقتصاد رفتاری تعریف و نگاه جدیدی را پیشنهاد میکنند. شفیر، استاد دانشگاه پرینستون آمریکا، به همراه مولایناتان، استاد دانشگاه هاروارد، با نگاه به اثر فقر بر رفتار و شیوه تصمیمگیری، یک رویکرد متفاوت را ارائه کردهاند. شفیر در افتتاحیه کنوانسیون علوم روانشناختی در هلند در سال ۲۰۱۵ به تبیین این دیدگاه پرداخت که در ادامه به توضیح آن میپردازیم. دادههای آنها نشان میدهد که افراد فقیر باوجود باور عمومی، تصمیمات بسیار دقیقی میگیرند. آنها مبادلات خود را سبک و سنگین میکنند، به قیمتها توجه ویژهای دارند و منابع خود را با دقت تخصیص میدهند. اما تمرکز شدید آنها برای «طولانیتر ساختن منابع کمیاب» میتواند همه ظرفیتهای ذهنیشان را تحلیل ببرد، بهطوری که برای آنها «پهنای باند شناختی» باقی نمیگذارد که بتوانند بهدنبال فرصتهای شغلی، آموزشی و سایر فرصتهایی بروند که آنها را از دام فقر خارج میکند. آنها در یکسری از آزمایشهای خود که در سال ۲۰۱۳ در مجله «ساینس» چاپ شد، دریافتند افرادی که با مشکلات مالی دست و پنجه نرم میکنند، کاهشی در عملکردهای شناختی خود، معادل ۱۳ نمره کاهش در نمرات هوش (گویی که یک شب کامل نخوابیده باشید) نشان میدهند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/LBxxS
🌾 @sedanet
وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ ماجرای من و کلاسهای فلسفه ✍️ عباسعلی منصوری (عضو هیات علمی گروه فلسفه دانشگاه رازی) امروز که مشغول تدریس کتاب بدایه الحکمه برای دانشجویان فلسفه در مقطع کارشناسی بودم.داشتم احکام سلبی وجود را درس میدادم. در اواخر کلاس بحث به اینجا رسید که این ترم زیاد…
☘️ ماجرای من و کتابهای فلسفه
✍️ #علی_غزالیفر
در سایت صدانت، مطلبی خواندنی، از دوست عزیز و دیرینهام جناب آقای دکتر عباسعلی منصوری، مطالعه کردم با عنوان "ماجرای من و کلاسهای فلسفه". دکتر منصوری در نوشته خودشان به مسائل متعددی پرداختهاند، اما من فقط به یک نکته در مورد متنمحوری فلسفه اسلامی اشاره میکنم. البته این یادداشت کوتاه در امتداد مطلب ایشان است و نقد آن نیست؛ زیرا آنچه گفتهاند توصیف درست یک وضعیت رایج بوده که بر همگان آشکار است. همچنین قصد نقد وضعیت دانشگاهی را هم ندارم؛ زیرا نظام آموزشی دانشگاه بهقدری هیچ و پوچ و پوک و تهی است که رسواتر از آن است که ارزش نقد و بررسی داشته باشد. لذا این یادداشت چه از جهت ایجابی و چه از جهت سلبی هیچ نسبتی با وضعیت آموزشی هیچ دانشگاهی ندارد. حتی امیدی نیست که آقایان چنین مطالبی را متوجه شوند؛ زیرا در طراز چنین سخنانی نیستند. آنچه مد نظر است، تأملی در یکی از وجوه فلسفه اسلامی است به مثابه یک فلسفه مهم، جدی و حقیقی، و نیز نسبتی که ما باید با آن داشته باشیم. همچنین اشارهای است به یکی از امکانات و پتانسیالهایی که این فلسفه بهخاطر ویژگیهای خاصش در خود نهفته دارد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/5Ju9w
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
✍️ #علی_غزالیفر
در سایت صدانت، مطلبی خواندنی، از دوست عزیز و دیرینهام جناب آقای دکتر عباسعلی منصوری، مطالعه کردم با عنوان "ماجرای من و کلاسهای فلسفه". دکتر منصوری در نوشته خودشان به مسائل متعددی پرداختهاند، اما من فقط به یک نکته در مورد متنمحوری فلسفه اسلامی اشاره میکنم. البته این یادداشت کوتاه در امتداد مطلب ایشان است و نقد آن نیست؛ زیرا آنچه گفتهاند توصیف درست یک وضعیت رایج بوده که بر همگان آشکار است. همچنین قصد نقد وضعیت دانشگاهی را هم ندارم؛ زیرا نظام آموزشی دانشگاه بهقدری هیچ و پوچ و پوک و تهی است که رسواتر از آن است که ارزش نقد و بررسی داشته باشد. لذا این یادداشت چه از جهت ایجابی و چه از جهت سلبی هیچ نسبتی با وضعیت آموزشی هیچ دانشگاهی ندارد. حتی امیدی نیست که آقایان چنین مطالبی را متوجه شوند؛ زیرا در طراز چنین سخنانی نیستند. آنچه مد نظر است، تأملی در یکی از وجوه فلسفه اسلامی است به مثابه یک فلسفه مهم، جدی و حقیقی، و نیز نسبتی که ما باید با آن داشته باشیم. همچنین اشارهای است به یکی از امکانات و پتانسیالهایی که این فلسفه بهخاطر ویژگیهای خاصش در خود نهفته دارد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/5Ju9w
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 "هدف از وجود دانشگاهها واقعا چيه؟"
از مجموعه: The School of Life
زيرنويس از كرسيران
🌾 @courseiran | @sedanet
از مجموعه: The School of Life
زيرنويس از كرسيران
🌾 @courseiran | @sedanet
🎥 مستند ریشهها پیرامون بهرام بیضایی
کاری از احمد نیک آذر - مستند گفتگو محور
تماشای این مستند👇
✨ → aparat.com/v/ISX3n
🌾 @sedanet
کاری از احمد نیک آذر - مستند گفتگو محور
تماشای این مستند👇
✨ → aparat.com/v/ISX3n
🌾 @sedanet
☘️ آیا جهان طراحی شده است؟
✍️ رادنی دی.هولدر
ترجمه فائزه برزگر تبریزی
مثل معجون در داستان «موطلایی و سه خرس»، از طرق قابل قبول زیادی می توان به این نتیجه رسید که جهان ما دقیقا با هدف ایجاد شرایطی برای ممکن ساختن زندگی طراحی شده است. دانشمندی به نام «پل دیویس» در کتابش راز مو طلایی چنین می نویسد: حیرت آور نیست اگر جهان توسط خدای ادیان توحیدی بزرگ آفریده شده باشد؛ خداوند دلیل خوبی داشته است برای آفریدن جهانی با این خصوصیات که مخلوقاتی هوشمند بتوانند در آن تکامل یابند تا قابلیت برقرار کردن ارتباط با او را پیدا کنند. جایگزین مهم دیگر فرضیۀ طراحی مدبرانه، فرضیه وجود بیش از یک جهان است، یک مجموعۀ عظیم از جهان ها که پارامترهای علم فیزیک در آنها طیف گسترده ای از مقادیر را دربر می گیرد. این مقاله مسائل بی شماری را دربارۀ فرضیۀ وجود بیش از یک جهان بیان می کند، و استدلال می کند که طراحی الهی منطقی ترین توضیح دربارۀ مبنای داده های کیهان شناختی است.
پذیرفتن اینکه جهان از روی اراده، توسط خداوند و با تمرکز جدی بر ایجاد موجودات هوشمند که می توانند با خالق خود رابطه برقرار کنند طراحی شده است، خیلی منطقیتر از باور به وجود بیش از یک جهان بدون خداوند است. تسلیم شدن در برابر مدلهای فکری نامنظم و به طور کلی غیرعلمی و حدسی، جهانهای غیر قابل مشاهده و تعداد زیادی از باورهایی که کاملاً منسوخ شدهاند برای توضیح دادن طبیعت بسیار خاص این جهان خاص، غیرمنطقی به نظر می رسد...
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/QFVin
🌾 @sedanet
✍️ رادنی دی.هولدر
ترجمه فائزه برزگر تبریزی
مثل معجون در داستان «موطلایی و سه خرس»، از طرق قابل قبول زیادی می توان به این نتیجه رسید که جهان ما دقیقا با هدف ایجاد شرایطی برای ممکن ساختن زندگی طراحی شده است. دانشمندی به نام «پل دیویس» در کتابش راز مو طلایی چنین می نویسد: حیرت آور نیست اگر جهان توسط خدای ادیان توحیدی بزرگ آفریده شده باشد؛ خداوند دلیل خوبی داشته است برای آفریدن جهانی با این خصوصیات که مخلوقاتی هوشمند بتوانند در آن تکامل یابند تا قابلیت برقرار کردن ارتباط با او را پیدا کنند. جایگزین مهم دیگر فرضیۀ طراحی مدبرانه، فرضیه وجود بیش از یک جهان است، یک مجموعۀ عظیم از جهان ها که پارامترهای علم فیزیک در آنها طیف گسترده ای از مقادیر را دربر می گیرد. این مقاله مسائل بی شماری را دربارۀ فرضیۀ وجود بیش از یک جهان بیان می کند، و استدلال می کند که طراحی الهی منطقی ترین توضیح دربارۀ مبنای داده های کیهان شناختی است.
پذیرفتن اینکه جهان از روی اراده، توسط خداوند و با تمرکز جدی بر ایجاد موجودات هوشمند که می توانند با خالق خود رابطه برقرار کنند طراحی شده است، خیلی منطقیتر از باور به وجود بیش از یک جهان بدون خداوند است. تسلیم شدن در برابر مدلهای فکری نامنظم و به طور کلی غیرعلمی و حدسی، جهانهای غیر قابل مشاهده و تعداد زیادی از باورهایی که کاملاً منسوخ شدهاند برای توضیح دادن طبیعت بسیار خاص این جهان خاص، غیرمنطقی به نظر می رسد...
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/QFVin
🌾 @sedanet
صدانت
آیا جهان طراحی شده است؟ • صدانت
هدف این مقاله بسط نظر طراحی یزدانی در همۀ جزئیات نیست بلکه بیشتر نقد برخی از استدلالهایی است که معتقدند این جهان طراحی نشده است. با این وجود، استدلالی ...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#مصطفی_ملکیان : کسانی که فقط عاشق لذتند، سر سوزنی از هیچ چیزی لذت نمی برند. آدم باید عاشق چیزی غیر از لذت باشد و آنوقت به آن چیز رسید لذت می برد.
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
☘️ من هم یکی مثل آنها می شوم!!
✍️ عباس حائری
بارها پیش آمده برخی دوستان از احوالات بزرگان نقل کرده اند و با شوق و حرارتی وافر از مجاهدات و برخوردها و منش آنها داستان هایی را برایم گفته اند.من خودم نیز به خواندن احوال بزرگان علاقه ی بسیاری دارم.کتاب "جرعه ای از دریا"که به جمع آوری آثار و گفتارهای اقای شبیری زنجای همت گماشته است،بخشی به نام طریقیات دارد؛این بخش پیاده شده ی مجموعه صوت هایی است که از ایشان در راه رفت و برگشتشان به حرم حضرت معصومه ضبط شده است.محتوای آن هم ذکر احوال بزرگان توسط ایشان به صورت مسند و دقیق است.
من به خواندن این "طریقیات" علاقه ی زیادی دارم.من هم وقتی احوال گذشتگان را می خوانم و اوج و رفعت ایشان را ملاحظه می کنم،آتش شوقی در درونم زبانه می کشد؛شوق به "آنها شدن".
تجربه ی این شوق برای خیلی از ما هنگام ذکر احوال انسان های بزرگ رخ داده است.می خواهم به یک نکته ی کوچک در باب این شوق اشاره کنم.
به نظر من این شوق باید تحلیل شود.در بسیاری از موارد خاستگاه این شوق رسیدن به مراتب و مواهب دنیایی یک انسان بزرگ است.یعنی من هم می خواهم به همان مرتبه ی دانشگاهی و علمی و یا سیاسی آن شخص برسم.اساس آنچه چشم من را پر کرده است،چیزی جز تمجید و سپاس دیگران نسبت به او نیست.من هم می خواهم انسانی باشم که همگان با بزرگی از من یاد کنند.
این شوق با چنین خاستگاهی به نظر من کشنده است.چرا که انسان را از خودش جدا می کند.هدفی بیرون از خویشتن و تا حدودی دور از دسترس برای شخص تعریف می کند؛که تقریبا معلول عواملی غیر از شخص و توانائیهای فردی اوست.
رواقیون می گفتند انتخاب چنین اهدافی مخلّ به آرامش انسان است.شخص خود و سعادتش را در گرو چیزهایی می گذارد که تسلّط و اختیار کاملی بر آنها ندارد.انتخاب چنین اموری به عنوان هدف زندگی درون ما را مملوّ از اضطراب کرده و سلب آرامش می کند.
معمولا وقتی می گوییم،می خواهم "مثل فلانی"شوم؛آنچه مدّ نظر ماست،امتیازات بیرونی آنهاست.اما اگر ما نظرمان معطوف بر امتیازات درونی آنها باشد،دیگر "مثل آنها" شدن معنایی ندارد.
یعنی اگر انسان با خواندن احوال زندگانی انسانهای بزرگ،به امتیازاتی فکر کند،که پشت این همه عظمت بیرونی آنها کارگر است.به درون معمور و آباد آنها بیندیشد.درونش آتشی گُر بگیرد تا به همّت بلند و پرهیزگاری و تلاش و مجاهدت آنها برسد.تا او هم بتواند از "لهوها" و "بازی ها" بگذرد.در قبال سرنوشت و عمرش حساس باشد.به دیگران و هم نوعان خود به دیده محبّت و رعایت بنگرد و سرمایه ی وجود و دنیایش را در جهت یاری شان بخواهد.برای حق زندگی کند و تنها برای همان قدم بردارد.
این فضائل،مفاهیمی کلی و فراشخصی بوده و دست یابی بدانها متوقّف بر "دیگری شدن"نیست.بلکه هر کس باید در درون خودش به دنبال آنها باشد.
در این میان نقش "دیگران"تنها یادآوری نیکی و ضرورت این فضائل است.این است که باید به آنهایی فکر کرد،که "آیه"هستند.تو را از خودشان به تذکار همان فضائل گذر می دهند.نه کسانی که تو را در خودشان نگه می دارند.
🌾 @sedanet
✍️ عباس حائری
بارها پیش آمده برخی دوستان از احوالات بزرگان نقل کرده اند و با شوق و حرارتی وافر از مجاهدات و برخوردها و منش آنها داستان هایی را برایم گفته اند.من خودم نیز به خواندن احوال بزرگان علاقه ی بسیاری دارم.کتاب "جرعه ای از دریا"که به جمع آوری آثار و گفتارهای اقای شبیری زنجای همت گماشته است،بخشی به نام طریقیات دارد؛این بخش پیاده شده ی مجموعه صوت هایی است که از ایشان در راه رفت و برگشتشان به حرم حضرت معصومه ضبط شده است.محتوای آن هم ذکر احوال بزرگان توسط ایشان به صورت مسند و دقیق است.
من به خواندن این "طریقیات" علاقه ی زیادی دارم.من هم وقتی احوال گذشتگان را می خوانم و اوج و رفعت ایشان را ملاحظه می کنم،آتش شوقی در درونم زبانه می کشد؛شوق به "آنها شدن".
تجربه ی این شوق برای خیلی از ما هنگام ذکر احوال انسان های بزرگ رخ داده است.می خواهم به یک نکته ی کوچک در باب این شوق اشاره کنم.
به نظر من این شوق باید تحلیل شود.در بسیاری از موارد خاستگاه این شوق رسیدن به مراتب و مواهب دنیایی یک انسان بزرگ است.یعنی من هم می خواهم به همان مرتبه ی دانشگاهی و علمی و یا سیاسی آن شخص برسم.اساس آنچه چشم من را پر کرده است،چیزی جز تمجید و سپاس دیگران نسبت به او نیست.من هم می خواهم انسانی باشم که همگان با بزرگی از من یاد کنند.
این شوق با چنین خاستگاهی به نظر من کشنده است.چرا که انسان را از خودش جدا می کند.هدفی بیرون از خویشتن و تا حدودی دور از دسترس برای شخص تعریف می کند؛که تقریبا معلول عواملی غیر از شخص و توانائیهای فردی اوست.
رواقیون می گفتند انتخاب چنین اهدافی مخلّ به آرامش انسان است.شخص خود و سعادتش را در گرو چیزهایی می گذارد که تسلّط و اختیار کاملی بر آنها ندارد.انتخاب چنین اموری به عنوان هدف زندگی درون ما را مملوّ از اضطراب کرده و سلب آرامش می کند.
معمولا وقتی می گوییم،می خواهم "مثل فلانی"شوم؛آنچه مدّ نظر ماست،امتیازات بیرونی آنهاست.اما اگر ما نظرمان معطوف بر امتیازات درونی آنها باشد،دیگر "مثل آنها" شدن معنایی ندارد.
یعنی اگر انسان با خواندن احوال زندگانی انسانهای بزرگ،به امتیازاتی فکر کند،که پشت این همه عظمت بیرونی آنها کارگر است.به درون معمور و آباد آنها بیندیشد.درونش آتشی گُر بگیرد تا به همّت بلند و پرهیزگاری و تلاش و مجاهدت آنها برسد.تا او هم بتواند از "لهوها" و "بازی ها" بگذرد.در قبال سرنوشت و عمرش حساس باشد.به دیگران و هم نوعان خود به دیده محبّت و رعایت بنگرد و سرمایه ی وجود و دنیایش را در جهت یاری شان بخواهد.برای حق زندگی کند و تنها برای همان قدم بردارد.
این فضائل،مفاهیمی کلی و فراشخصی بوده و دست یابی بدانها متوقّف بر "دیگری شدن"نیست.بلکه هر کس باید در درون خودش به دنبال آنها باشد.
در این میان نقش "دیگران"تنها یادآوری نیکی و ضرورت این فضائل است.این است که باید به آنهایی فکر کرد،که "آیه"هستند.تو را از خودشان به تذکار همان فضائل گذر می دهند.نه کسانی که تو را در خودشان نگه می دارند.
🌾 @sedanet
☘️ استهزای دين است يا افسوسِ دانش؟
✍️ #محمدعلی_موحد
کفارهٔ کسی که با خوردن آب یا با خوردن خاک روزهٔ خود را عمداً باطل کرده، چه تفاوتی با هم دارد؟
۱) اولی باید برای هر روز یک مُد طعام به فقیر بدهد و دومی باید برای هر روز به شصت فقیر طعام دهد
۲) اولی نیاز به قضای روزه ندارد و دومی باید هم قضا کند و هم کفاره بدهد
۳) اولی در انتخاب نوع کفاره آزاد است و دومی باید کفارهٔ جمع بدهد
۴) اولی باید دو ماه روزه بگیرد و دومی باید به شصت فقیر اطعام دهد
اینکه در بالا خواندید، آخرین سؤال از بیست و پنج سؤال زیر عنوان «فرهنگ و معارف اسلامی» است (شمارهٔ ردیف ۷۵) که همین امسال ـ صبح پنجشنبه ۱۵ر۴ر۹۶ ـ در آزمون عمومی کنکور برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» [آزمون سراسری ورودی دانشگاههای کشور ـ سال ۱۳۹۶] مطرح گردیده است.
و این عبارت از قول امام خمینی(ره) بر گوشه سمت راست بالای صفحه اول دفترچه شماره ۱ مشتمل بر آن سؤالات نقش بسته است:
«اگر دانشگاه اصلاح شود، مملکت اصلاح میشود.»
ظاهر امر دلالت دارد بر اینکه به نظر طرّاحان این سؤالات، که مدیران و مدبّران نظام آموزشی کشور و متولیان نظارت بر صحّت و سلامت آن نظام میباشند، اصلاح دانشگاه متوقف است بر اینکه دانشآموز پیش از ورود در ساحت مقدس دانشگاه باید با حداقلی از فرهنگ و معارف اسلامی آشنا باشد و این سؤالات نموداری از آن حداقل است.
اینکه گفتم «حداقل»، مبتنی بر این ملاحظه است که سؤالات برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» طرح شده است و نه برای مثلاً گروهی که بخواهد در علوم اسلامی توغل داشته باشد و متخصص و صاحبنظر در این علوم به شمار آید.
پس برمیگردیم به سؤالی که متن آن را در صدر مقال آوردیم: سؤال مبتنی است بر این فرض که ماهِ رمضان است و شخصی مسلمان در ۳۷ درجه حرارت طبیعی بدن، که به لحاظ فیزیکی در کمال صحت و سلامت است، تصمیم میگیرد که عمداً روزهخواری کند. این شخص محترم یک بشقاب خاک و یک قدح آب در جلوی خود دارد و میخواهد روزه واجب را با خوردن یکی از آنها بشکند و چون در عین ارتکاب به معصیتِ روزهخواری هم مقیّد به احکام شرع است و هم ذهنیّتی حسابگر دارد، میخواهد ببیند کدام یک بیشتر صرفه میکند: اول آب را بخورد بعد خاک را؟ یا بالعکس روزه را با تناول مُشتی از خاک بشکند و آنگاه قدح آب را سر بکشد؟ ارتکاب کدام یک از دو شقِ معصیت، برایش سهلتر و مقرون به صرفهتر خواهد بود؟
دانشآموزی که در برابر چنین مسألهای قرار میگیرد، قاعدتاً باید در سلامت عقل چنین آدمی شک بکند؛ کسی که عالماً و عامداً میخواهد خاک بخورد تا به شرف عظیم روزهخواری نائل آید! همچو آدمی مسلماً دیوانه است و دیوانه مرفوع القلم است. شرع برای عقلاست و نه برای مجانین. آری، آن شخصِ مفروض، آن معصیتکارِ سیهروزگار را دیوانه باید خواند؛ اما کسانی را که چنین مسائلی را به نام «فرهنگ و معارف اسلامی» قالب میزنند و آن را شرط ورود نوجوانان به دانشگاه قرار میدهند، چه باید نامید؟ ...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/jvzxk
🌾 @sedanet
✍️ #محمدعلی_موحد
کفارهٔ کسی که با خوردن آب یا با خوردن خاک روزهٔ خود را عمداً باطل کرده، چه تفاوتی با هم دارد؟
۱) اولی باید برای هر روز یک مُد طعام به فقیر بدهد و دومی باید برای هر روز به شصت فقیر طعام دهد
۲) اولی نیاز به قضای روزه ندارد و دومی باید هم قضا کند و هم کفاره بدهد
۳) اولی در انتخاب نوع کفاره آزاد است و دومی باید کفارهٔ جمع بدهد
۴) اولی باید دو ماه روزه بگیرد و دومی باید به شصت فقیر اطعام دهد
اینکه در بالا خواندید، آخرین سؤال از بیست و پنج سؤال زیر عنوان «فرهنگ و معارف اسلامی» است (شمارهٔ ردیف ۷۵) که همین امسال ـ صبح پنجشنبه ۱۵ر۴ر۹۶ ـ در آزمون عمومی کنکور برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» [آزمون سراسری ورودی دانشگاههای کشور ـ سال ۱۳۹۶] مطرح گردیده است.
و این عبارت از قول امام خمینی(ره) بر گوشه سمت راست بالای صفحه اول دفترچه شماره ۱ مشتمل بر آن سؤالات نقش بسته است:
«اگر دانشگاه اصلاح شود، مملکت اصلاح میشود.»
ظاهر امر دلالت دارد بر اینکه به نظر طرّاحان این سؤالات، که مدیران و مدبّران نظام آموزشی کشور و متولیان نظارت بر صحّت و سلامت آن نظام میباشند، اصلاح دانشگاه متوقف است بر اینکه دانشآموز پیش از ورود در ساحت مقدس دانشگاه باید با حداقلی از فرهنگ و معارف اسلامی آشنا باشد و این سؤالات نموداری از آن حداقل است.
اینکه گفتم «حداقل»، مبتنی بر این ملاحظه است که سؤالات برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» طرح شده است و نه برای مثلاً گروهی که بخواهد در علوم اسلامی توغل داشته باشد و متخصص و صاحبنظر در این علوم به شمار آید.
پس برمیگردیم به سؤالی که متن آن را در صدر مقال آوردیم: سؤال مبتنی است بر این فرض که ماهِ رمضان است و شخصی مسلمان در ۳۷ درجه حرارت طبیعی بدن، که به لحاظ فیزیکی در کمال صحت و سلامت است، تصمیم میگیرد که عمداً روزهخواری کند. این شخص محترم یک بشقاب خاک و یک قدح آب در جلوی خود دارد و میخواهد روزه واجب را با خوردن یکی از آنها بشکند و چون در عین ارتکاب به معصیتِ روزهخواری هم مقیّد به احکام شرع است و هم ذهنیّتی حسابگر دارد، میخواهد ببیند کدام یک بیشتر صرفه میکند: اول آب را بخورد بعد خاک را؟ یا بالعکس روزه را با تناول مُشتی از خاک بشکند و آنگاه قدح آب را سر بکشد؟ ارتکاب کدام یک از دو شقِ معصیت، برایش سهلتر و مقرون به صرفهتر خواهد بود؟
دانشآموزی که در برابر چنین مسألهای قرار میگیرد، قاعدتاً باید در سلامت عقل چنین آدمی شک بکند؛ کسی که عالماً و عامداً میخواهد خاک بخورد تا به شرف عظیم روزهخواری نائل آید! همچو آدمی مسلماً دیوانه است و دیوانه مرفوع القلم است. شرع برای عقلاست و نه برای مجانین. آری، آن شخصِ مفروض، آن معصیتکارِ سیهروزگار را دیوانه باید خواند؛ اما کسانی را که چنین مسائلی را به نام «فرهنگ و معارف اسلامی» قالب میزنند و آن را شرط ورود نوجوانان به دانشگاه قرار میدهند، چه باید نامید؟ ...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/jvzxk
🌾 @sedanet
صدانت
استهزای دين است يا افسوسِ دانش؟ • صدانت
استهزای دين است يا افسوسِ دانش؟ - نویسنده: محمدعلی موحد | ظاهر امر دلالت دارد بر اینکه به نظر طرّاحان این سؤالات، که مدیران و مدبّران نظام آموزشی کشور ...
☘️ گفتوگو دوماهنامه مروارید با #مصطفی_ملکیان پیرامون رابطه عشق و تنهایی
آیا احساس شورانگیز عاشقی، و سپس، بودن در کنار معشوق، موجب رهایی عاشق از تنهایی میشود و به تعبیری نقطه پایانی بر تنهایی انسانِ عاشق است؟ آیا هنگامی که عشق در زندگی پدید میآید، یعنی زمانی که عشق از دری وارد زندگی میشود، تنهایی از دری دیگر خارج میشود؟ آیا هنگامی که عاشق به معشوق میرسد و وصال رخ میدهد، تنهایی عاشق از میان میرود و یا شکل تنهایی او تغییر مییابد؟ در گزارشِ گفتوگویی که پیش رو دارید، استاد مصطفی ملکیان درباره عشق و تنهایی و آنچه عاشق را به تدریج در زیست عاشقانه دچار تنهایی میکند و آنچه مانع از خودآشکارسازی در روابط عاشقانه میشود و عاشق را به خودپنهانسازی سوق میدهد و... سخن گفته و مجالی برای بیشتر اندیشیدن درباره موضوع "تنهایی" در زیست عاشقانه میگشاید.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/rlFjo
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
آیا احساس شورانگیز عاشقی، و سپس، بودن در کنار معشوق، موجب رهایی عاشق از تنهایی میشود و به تعبیری نقطه پایانی بر تنهایی انسانِ عاشق است؟ آیا هنگامی که عشق در زندگی پدید میآید، یعنی زمانی که عشق از دری وارد زندگی میشود، تنهایی از دری دیگر خارج میشود؟ آیا هنگامی که عاشق به معشوق میرسد و وصال رخ میدهد، تنهایی عاشق از میان میرود و یا شکل تنهایی او تغییر مییابد؟ در گزارشِ گفتوگویی که پیش رو دارید، استاد مصطفی ملکیان درباره عشق و تنهایی و آنچه عاشق را به تدریج در زیست عاشقانه دچار تنهایی میکند و آنچه مانع از خودآشکارسازی در روابط عاشقانه میشود و عاشق را به خودپنهانسازی سوق میدهد و... سخن گفته و مجالی برای بیشتر اندیشیدن درباره موضوع "تنهایی" در زیست عاشقانه میگشاید.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/rlFjo
🌾 @sedanet | @mostafamalekian