☘️ «خوب» و «بد» منتقد فیلم در ورطه ی فلسفه
✍️ بعثت علمی
بسیاری از هنر مندان به ویژه فیلم سازان در مقابل به اصطلاح نقد های آتشین برخی منتقدان بدون هیچ مباحثه ای سر تسلیم فرو می آورند؛ در مقابل جملات پر طمطراق و لحن گاها مرعوب کننده ی منتقد، همواره این احتمال وجود دارد که کارگردان مورد نقد از مواضع خود عقب نشینی کند تا حداقل بواسطه ی تمکین به آراء منتقد مفتخر به لقب «انتقاد پذیر» و یا « نقد فهم» گردد.
پیش فرض بنیادینی که اغلب ما را وا می دارد تا نظرات منتقد هنری را فصل الخطاب بدانیم این تصور است که منتقد به یک سری معیارهای عینی، تردیدناپذیر و جهان شمول در باره ی ارزش فیلم و هنر در کل دسترسی دارد، معیار هایی که با توسل به آنها می توان فیلمی را «خوب»، «بد»، «شاهکار» و یا «آشغال» نامید. منظور از معیار های «عینی» در این بستر یک و یا چند گزاره ی ارزش داورانه ی بنیادی است که مستقل از فرهنگ، پیشداوری ها و علقه های مکتبی منتقد صادق هستند: اینکه، به عنوان مثال، برخی حرکات دوربین مانند دوربین-روی-دست اساسا «خوب» و یا «زیبا» نیستند. این چنین حکمی است که در جلسه ی نقد صرفا بدیهی پنداشته می شود و بنیانی می گردد برای دیگر انتقاد ها و گاها تخریب ها ی منتقد. در چنین لحظاتی، تنها یک پرسش از سوی کارگردان کافیست تا سرشت مغالطه آمیز و نا عقلانی ادعا های ( و نه حتی استدلال ها ) منتقد آشکار شود: « چگونه و یا با طی کردن کدام سیر استدلالی به این باور ظاهرا تردید ناپذیر دست یافته ای؟ و اگر به طریق استدلال به این باور نرسیده ای، آیا باور تو متهم به توجیه ناپذیر بودن و یا حتی بدتر دلبخواهی بودن نخواهد بود؟ و نهایتا در صورت دلبخواهی بودن نظراتت، چه تفاوتی (و برتری ای) میان آنچه دل تو می خواهد و آنچه دل من می خواهد وجود خواهد داشت؟»
هدف از این نوشته انکار منطقی وجود هر گونه معیار عینی برای صدور ارزش داوری های زیباشناختی به ویژه در عرصه ی سینما است. این گفته ابدا به معنای انکار وجود هر گونه معیاری نیست؛ هدف این نوشته صرفا نمایاندن سرشت ذهنی، و یا به عبارتی شخصی این گونه معیارهاست. تنها در پس زمینه و در رابطه با فرهنگ، پیش داوری ها و علقه های مکتبی شخص منتقد است که دوربین-رو-دست «زیبا» و یا «مستهجن» به نظر می رسد. و این در حالیست که منتقد تلویحا اقتدار نظری خود را مرهون عقلانی و استدلالی بودن—و بدین طریق عینی بودن—ارزش داوری های خود می داند و طبعا هر ادعایی مبنی بر «شخصی» بودن اظهار نظر هایش را نوعی توهین تلقی خواهد کرد...
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/MjIOw
🌾 @sedanet
✍️ بعثت علمی
بسیاری از هنر مندان به ویژه فیلم سازان در مقابل به اصطلاح نقد های آتشین برخی منتقدان بدون هیچ مباحثه ای سر تسلیم فرو می آورند؛ در مقابل جملات پر طمطراق و لحن گاها مرعوب کننده ی منتقد، همواره این احتمال وجود دارد که کارگردان مورد نقد از مواضع خود عقب نشینی کند تا حداقل بواسطه ی تمکین به آراء منتقد مفتخر به لقب «انتقاد پذیر» و یا « نقد فهم» گردد.
پیش فرض بنیادینی که اغلب ما را وا می دارد تا نظرات منتقد هنری را فصل الخطاب بدانیم این تصور است که منتقد به یک سری معیارهای عینی، تردیدناپذیر و جهان شمول در باره ی ارزش فیلم و هنر در کل دسترسی دارد، معیار هایی که با توسل به آنها می توان فیلمی را «خوب»، «بد»، «شاهکار» و یا «آشغال» نامید. منظور از معیار های «عینی» در این بستر یک و یا چند گزاره ی ارزش داورانه ی بنیادی است که مستقل از فرهنگ، پیشداوری ها و علقه های مکتبی منتقد صادق هستند: اینکه، به عنوان مثال، برخی حرکات دوربین مانند دوربین-روی-دست اساسا «خوب» و یا «زیبا» نیستند. این چنین حکمی است که در جلسه ی نقد صرفا بدیهی پنداشته می شود و بنیانی می گردد برای دیگر انتقاد ها و گاها تخریب ها ی منتقد. در چنین لحظاتی، تنها یک پرسش از سوی کارگردان کافیست تا سرشت مغالطه آمیز و نا عقلانی ادعا های ( و نه حتی استدلال ها ) منتقد آشکار شود: « چگونه و یا با طی کردن کدام سیر استدلالی به این باور ظاهرا تردید ناپذیر دست یافته ای؟ و اگر به طریق استدلال به این باور نرسیده ای، آیا باور تو متهم به توجیه ناپذیر بودن و یا حتی بدتر دلبخواهی بودن نخواهد بود؟ و نهایتا در صورت دلبخواهی بودن نظراتت، چه تفاوتی (و برتری ای) میان آنچه دل تو می خواهد و آنچه دل من می خواهد وجود خواهد داشت؟»
هدف از این نوشته انکار منطقی وجود هر گونه معیار عینی برای صدور ارزش داوری های زیباشناختی به ویژه در عرصه ی سینما است. این گفته ابدا به معنای انکار وجود هر گونه معیاری نیست؛ هدف این نوشته صرفا نمایاندن سرشت ذهنی، و یا به عبارتی شخصی این گونه معیارهاست. تنها در پس زمینه و در رابطه با فرهنگ، پیش داوری ها و علقه های مکتبی شخص منتقد است که دوربین-رو-دست «زیبا» و یا «مستهجن» به نظر می رسد. و این در حالیست که منتقد تلویحا اقتدار نظری خود را مرهون عقلانی و استدلالی بودن—و بدین طریق عینی بودن—ارزش داوری های خود می داند و طبعا هر ادعایی مبنی بر «شخصی» بودن اظهار نظر هایش را نوعی توهین تلقی خواهد کرد...
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/MjIOw
🌾 @sedanet
صدانت
«خوب» و «بد» منتقد فیلم در ورطه ی فلسفه • صدانت
«خوب» و «بد» منتقد فیلم در ورطه ی فلسفه - (کارگردان جسور می شود!) نویسنده: بعثت علمی - بسیاری از هنر مندان به ویژه فیلم سازان در مقابل به اصطلاح ...
☘️ نقد و بررسی «فلسفه در دادگاه ایدئولوژی» اثر رضا داوری اردکانی
✍️ زهیر باقری نوع پرست
رضا داوری اردکانی با اتهاماتی از جمله نظریهپردازی برای خشونت، ضدیت با حقوق بشر، آزادی، علم، تجدد و غیره مواجه بوده است. او در کتاب «فلسفه در دادگاه ایدئولوژی» سعی دارد نشان دهد که این اتهامها بیاساس هستند و در واقع او فیلسوفی واقعی است و نه آلت دست قدرت. عنوان این کتاب هم در واقع باید «داوری اردکانی در دادگاه برخی روشنفکران ایرانی» میبود که نویسنده ترجیح داده به جای «رضا داوری اردکانی» از واژه فلسفه و به جای «برخی روشنفکران ایرانی» از واژه ایدئولوژی استفاده کند. او در مقدمه کتاب خاطرنشان میکند «در این نوشتهها گرچه دفاع از خود ظاهرتر است، اما در حقیقت از فلسفه دفاع شده است» (ص ۹) ولی با خواندن کتاب، خواننده در مییابد که این کتاب ربط چندانی به فلسفه ندارد و همان «دفاع از خود» اساس این کتاب را تشکیل میدهد، به استثنای یک فصل که او در آن فصل به کتاب «چرندیات پست مدرن» و ماجرای سوکال میپردازد.
اردکانی با برشمردن نقدهایی که به اعمال و افکار او شده است سعی دارد نشان دهد که مخالفان او یا دچار سوتفاهم شدهاند و به درستی سخنان او را در نیافتهاند و یا اینکه اساسا فلسفه را نفهمیدهاند. یکی از نقدهای رایج در مورد کنش او این است که چرا از اعتراض به ستمهایی که رفته خودداری کرده است. او در دفاع از خود میگوید هر کسی وظیفهای دارد و اعتراض وظیفه روشنفکر است نه فیلسوف! ...
متن کامل این نقد👇
✨ → 3danet.ir/apV9i
🌾 @sedanet | @philosopherin
✍️ زهیر باقری نوع پرست
رضا داوری اردکانی با اتهاماتی از جمله نظریهپردازی برای خشونت، ضدیت با حقوق بشر، آزادی، علم، تجدد و غیره مواجه بوده است. او در کتاب «فلسفه در دادگاه ایدئولوژی» سعی دارد نشان دهد که این اتهامها بیاساس هستند و در واقع او فیلسوفی واقعی است و نه آلت دست قدرت. عنوان این کتاب هم در واقع باید «داوری اردکانی در دادگاه برخی روشنفکران ایرانی» میبود که نویسنده ترجیح داده به جای «رضا داوری اردکانی» از واژه فلسفه و به جای «برخی روشنفکران ایرانی» از واژه ایدئولوژی استفاده کند. او در مقدمه کتاب خاطرنشان میکند «در این نوشتهها گرچه دفاع از خود ظاهرتر است، اما در حقیقت از فلسفه دفاع شده است» (ص ۹) ولی با خواندن کتاب، خواننده در مییابد که این کتاب ربط چندانی به فلسفه ندارد و همان «دفاع از خود» اساس این کتاب را تشکیل میدهد، به استثنای یک فصل که او در آن فصل به کتاب «چرندیات پست مدرن» و ماجرای سوکال میپردازد.
اردکانی با برشمردن نقدهایی که به اعمال و افکار او شده است سعی دارد نشان دهد که مخالفان او یا دچار سوتفاهم شدهاند و به درستی سخنان او را در نیافتهاند و یا اینکه اساسا فلسفه را نفهمیدهاند. یکی از نقدهای رایج در مورد کنش او این است که چرا از اعتراض به ستمهایی که رفته خودداری کرده است. او در دفاع از خود میگوید هر کسی وظیفهای دارد و اعتراض وظیفه روشنفکر است نه فیلسوف! ...
متن کامل این نقد👇
✨ → 3danet.ir/apV9i
🌾 @sedanet | @philosopherin
📚 خواندن کتاب «جامعههای ماقبل صنعتی» را توصیه میکنم
✍️ #محمد_مجتهد_شبستری
۱- پیشتر در مقاله «چرا دوران علم اصول و اجتهاد فقهی سپری شده است» با استدلال بیان کردهام که اجتهاد فقهی (استنباط حکم شرعی از کتاب و سنت) برای حل مسائل و مشکلات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جامعه کنونی ایران نه تنها هیچگونه کاربرد ندارد، بلکه مبانی و تئوری کلامی اجتهاد فقهی در عصر حاضر ابطال شده است. گفتهام که اجتهاد فقهی تنها در جامعههای اسلامی گذشته (قبل از مدرن شدن) گره را میگشوده است و در عصر حاضر گرهها تنها با انتخاب آزاد مردم (دموکراسی) و علوم و فنون جدید قابل گشودن است.
۲- اکنون خواندن کتاب «جامعههای ماقبل صنعتی: کالبدشکافی جهان پیشامدرن» نگاشته پاتریشا کرون با ترجمه شیوای مسعود جعفری جزی را که در سال ۱۳۹۳ از سوی نشر ماهی منتشر شده به همه علاقمندان مباحث من مؤکداً توصیه میکنیم. در این کتاب با دقت و تفصیل کافی نشان داده شده که ویژگیهای جامعههای پیشامدرلن که جامعههای گذشته اسلامی هم جزء آنها بودهاند چگونه بوده است. در بخش نخست این کتاب واقعیت نظام اجتماعی-اقتصادی، حکومت، سیاست، فرهنگ، جامعه و فرد، دین در آن جامعهها کالبدشکافی شده است و در بخش دوم واقعیتهایی که جامعههای مدرن شده (که جامعه کنونی ایران هم جزء آنها است) با آن میزیند بیان گردیده است.
۳- با خواندن این کتاب و آگاه شدن از ویژگیهای جامعههای ماقبل صعتی، کاملاً معلوم میشود که اجتهاد فقهی در مسائل و موضوعات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کوششی بوده است که تنها در آن بافت ویژه جوامع ماقبل صنعتی قادر به حل مشکلات و مسائل بوده است و در جامعه مدرن کنونی ایران و سایر جامعههای مدرن شده اسلامی، این قبیل کوششها نه تنها کاری لغو بلکه گمراهکننده و بنبستساز است.
🌾 @sedanet | @mojtahedshabestari
🌅 s9.picofile.com/file/8301165268/7_u.jpg
✍️ #محمد_مجتهد_شبستری
۱- پیشتر در مقاله «چرا دوران علم اصول و اجتهاد فقهی سپری شده است» با استدلال بیان کردهام که اجتهاد فقهی (استنباط حکم شرعی از کتاب و سنت) برای حل مسائل و مشکلات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جامعه کنونی ایران نه تنها هیچگونه کاربرد ندارد، بلکه مبانی و تئوری کلامی اجتهاد فقهی در عصر حاضر ابطال شده است. گفتهام که اجتهاد فقهی تنها در جامعههای اسلامی گذشته (قبل از مدرن شدن) گره را میگشوده است و در عصر حاضر گرهها تنها با انتخاب آزاد مردم (دموکراسی) و علوم و فنون جدید قابل گشودن است.
۲- اکنون خواندن کتاب «جامعههای ماقبل صنعتی: کالبدشکافی جهان پیشامدرن» نگاشته پاتریشا کرون با ترجمه شیوای مسعود جعفری جزی را که در سال ۱۳۹۳ از سوی نشر ماهی منتشر شده به همه علاقمندان مباحث من مؤکداً توصیه میکنیم. در این کتاب با دقت و تفصیل کافی نشان داده شده که ویژگیهای جامعههای پیشامدرلن که جامعههای گذشته اسلامی هم جزء آنها بودهاند چگونه بوده است. در بخش نخست این کتاب واقعیت نظام اجتماعی-اقتصادی، حکومت، سیاست، فرهنگ، جامعه و فرد، دین در آن جامعهها کالبدشکافی شده است و در بخش دوم واقعیتهایی که جامعههای مدرن شده (که جامعه کنونی ایران هم جزء آنها است) با آن میزیند بیان گردیده است.
۳- با خواندن این کتاب و آگاه شدن از ویژگیهای جامعههای ماقبل صعتی، کاملاً معلوم میشود که اجتهاد فقهی در مسائل و موضوعات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کوششی بوده است که تنها در آن بافت ویژه جوامع ماقبل صنعتی قادر به حل مشکلات و مسائل بوده است و در جامعه مدرن کنونی ایران و سایر جامعههای مدرن شده اسلامی، این قبیل کوششها نه تنها کاری لغو بلکه گمراهکننده و بنبستساز است.
🌾 @sedanet | @mojtahedshabestari
🌅 s9.picofile.com/file/8301165268/7_u.jpg
☘️ مریم میرزاخانی: بدون علاقه داشتن به ریاضی ممکن است آن را سرد و بیهوده بیابید. اما زیبایی ریاضیات خود را تنها به شاگردان صبور نشان میدهد. پُرارزشترین بخش [مطالعه ریاضی] لحظهای است که میگویی آها! ذوق کشف و لذت فهمیدن چیزی جدید. احساس ایستادن بالای یک بلندی و رسیدن به دیدی شفاف و واضح.
✍️ منبع: BBC
🌾 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8301166518/M_m_0.jpg
✍️ منبع: BBC
🌾 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8301166518/M_m_0.jpg
☘️ تفاوتهای رفتاری فقرا و اغنیا
✍️ زهرا موسوی
بهنظر میرسد فقر آتشی خانمانسوز میان خانوادهها، محلهها، روستاها، شهرها و تمام کشورها است که از نسلی به نسل دیگر کشیده میشود و افراد را در گودالهای اجتماعی-اقتصادی رها میکند، گودالهایی که امکان بالا آمدن از آنها گاه غیرممکن است. محققان دریافتهاند که رابطهای میان فقر و رفتارهای مشکلساز همچون مدیریت مالی ضعیف و تولید کمتر وجود دارد. یکی از مهمترین سوالاتی که در این حوزه مطرح میشود آن است که چه عاملی باعث میشود تا فرد فقیر، فقیر باقی بماند یا نتواند از دام فقر خارج شود؟
چند متخصص در حوزه اقتصاد رفتاری تعریف و نگاه جدیدی را پیشنهاد میکنند. شفیر، استاد دانشگاه پرینستون آمریکا، به همراه مولایناتان، استاد دانشگاه هاروارد، با نگاه به اثر فقر بر رفتار و شیوه تصمیمگیری، یک رویکرد متفاوت را ارائه کردهاند. شفیر در افتتاحیه کنوانسیون علوم روانشناختی در هلند در سال ۲۰۱۵ به تبیین این دیدگاه پرداخت که در ادامه به توضیح آن میپردازیم. دادههای آنها نشان میدهد که افراد فقیر باوجود باور عمومی، تصمیمات بسیار دقیقی میگیرند. آنها مبادلات خود را سبک و سنگین میکنند، به قیمتها توجه ویژهای دارند و منابع خود را با دقت تخصیص میدهند. اما تمرکز شدید آنها برای «طولانیتر ساختن منابع کمیاب» میتواند همه ظرفیتهای ذهنیشان را تحلیل ببرد، بهطوری که برای آنها «پهنای باند شناختی» باقی نمیگذارد که بتوانند بهدنبال فرصتهای شغلی، آموزشی و سایر فرصتهایی بروند که آنها را از دام فقر خارج میکند. آنها در یکسری از آزمایشهای خود که در سال ۲۰۱۳ در مجله «ساینس» چاپ شد، دریافتند افرادی که با مشکلات مالی دست و پنجه نرم میکنند، کاهشی در عملکردهای شناختی خود، معادل ۱۳ نمره کاهش در نمرات هوش (گویی که یک شب کامل نخوابیده باشید) نشان میدهند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/LBxxS
🌾 @sedanet
✍️ زهرا موسوی
بهنظر میرسد فقر آتشی خانمانسوز میان خانوادهها، محلهها، روستاها، شهرها و تمام کشورها است که از نسلی به نسل دیگر کشیده میشود و افراد را در گودالهای اجتماعی-اقتصادی رها میکند، گودالهایی که امکان بالا آمدن از آنها گاه غیرممکن است. محققان دریافتهاند که رابطهای میان فقر و رفتارهای مشکلساز همچون مدیریت مالی ضعیف و تولید کمتر وجود دارد. یکی از مهمترین سوالاتی که در این حوزه مطرح میشود آن است که چه عاملی باعث میشود تا فرد فقیر، فقیر باقی بماند یا نتواند از دام فقر خارج شود؟
چند متخصص در حوزه اقتصاد رفتاری تعریف و نگاه جدیدی را پیشنهاد میکنند. شفیر، استاد دانشگاه پرینستون آمریکا، به همراه مولایناتان، استاد دانشگاه هاروارد، با نگاه به اثر فقر بر رفتار و شیوه تصمیمگیری، یک رویکرد متفاوت را ارائه کردهاند. شفیر در افتتاحیه کنوانسیون علوم روانشناختی در هلند در سال ۲۰۱۵ به تبیین این دیدگاه پرداخت که در ادامه به توضیح آن میپردازیم. دادههای آنها نشان میدهد که افراد فقیر باوجود باور عمومی، تصمیمات بسیار دقیقی میگیرند. آنها مبادلات خود را سبک و سنگین میکنند، به قیمتها توجه ویژهای دارند و منابع خود را با دقت تخصیص میدهند. اما تمرکز شدید آنها برای «طولانیتر ساختن منابع کمیاب» میتواند همه ظرفیتهای ذهنیشان را تحلیل ببرد، بهطوری که برای آنها «پهنای باند شناختی» باقی نمیگذارد که بتوانند بهدنبال فرصتهای شغلی، آموزشی و سایر فرصتهایی بروند که آنها را از دام فقر خارج میکند. آنها در یکسری از آزمایشهای خود که در سال ۲۰۱۳ در مجله «ساینس» چاپ شد، دریافتند افرادی که با مشکلات مالی دست و پنجه نرم میکنند، کاهشی در عملکردهای شناختی خود، معادل ۱۳ نمره کاهش در نمرات هوش (گویی که یک شب کامل نخوابیده باشید) نشان میدهند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/LBxxS
🌾 @sedanet
وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ ماجرای من و کلاسهای فلسفه ✍️ عباسعلی منصوری (عضو هیات علمی گروه فلسفه دانشگاه رازی) امروز که مشغول تدریس کتاب بدایه الحکمه برای دانشجویان فلسفه در مقطع کارشناسی بودم.داشتم احکام سلبی وجود را درس میدادم. در اواخر کلاس بحث به اینجا رسید که این ترم زیاد…
☘️ ماجرای من و کتابهای فلسفه
✍️ #علی_غزالیفر
در سایت صدانت، مطلبی خواندنی، از دوست عزیز و دیرینهام جناب آقای دکتر عباسعلی منصوری، مطالعه کردم با عنوان "ماجرای من و کلاسهای فلسفه". دکتر منصوری در نوشته خودشان به مسائل متعددی پرداختهاند، اما من فقط به یک نکته در مورد متنمحوری فلسفه اسلامی اشاره میکنم. البته این یادداشت کوتاه در امتداد مطلب ایشان است و نقد آن نیست؛ زیرا آنچه گفتهاند توصیف درست یک وضعیت رایج بوده که بر همگان آشکار است. همچنین قصد نقد وضعیت دانشگاهی را هم ندارم؛ زیرا نظام آموزشی دانشگاه بهقدری هیچ و پوچ و پوک و تهی است که رسواتر از آن است که ارزش نقد و بررسی داشته باشد. لذا این یادداشت چه از جهت ایجابی و چه از جهت سلبی هیچ نسبتی با وضعیت آموزشی هیچ دانشگاهی ندارد. حتی امیدی نیست که آقایان چنین مطالبی را متوجه شوند؛ زیرا در طراز چنین سخنانی نیستند. آنچه مد نظر است، تأملی در یکی از وجوه فلسفه اسلامی است به مثابه یک فلسفه مهم، جدی و حقیقی، و نیز نسبتی که ما باید با آن داشته باشیم. همچنین اشارهای است به یکی از امکانات و پتانسیالهایی که این فلسفه بهخاطر ویژگیهای خاصش در خود نهفته دارد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/5Ju9w
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
✍️ #علی_غزالیفر
در سایت صدانت، مطلبی خواندنی، از دوست عزیز و دیرینهام جناب آقای دکتر عباسعلی منصوری، مطالعه کردم با عنوان "ماجرای من و کلاسهای فلسفه". دکتر منصوری در نوشته خودشان به مسائل متعددی پرداختهاند، اما من فقط به یک نکته در مورد متنمحوری فلسفه اسلامی اشاره میکنم. البته این یادداشت کوتاه در امتداد مطلب ایشان است و نقد آن نیست؛ زیرا آنچه گفتهاند توصیف درست یک وضعیت رایج بوده که بر همگان آشکار است. همچنین قصد نقد وضعیت دانشگاهی را هم ندارم؛ زیرا نظام آموزشی دانشگاه بهقدری هیچ و پوچ و پوک و تهی است که رسواتر از آن است که ارزش نقد و بررسی داشته باشد. لذا این یادداشت چه از جهت ایجابی و چه از جهت سلبی هیچ نسبتی با وضعیت آموزشی هیچ دانشگاهی ندارد. حتی امیدی نیست که آقایان چنین مطالبی را متوجه شوند؛ زیرا در طراز چنین سخنانی نیستند. آنچه مد نظر است، تأملی در یکی از وجوه فلسفه اسلامی است به مثابه یک فلسفه مهم، جدی و حقیقی، و نیز نسبتی که ما باید با آن داشته باشیم. همچنین اشارهای است به یکی از امکانات و پتانسیالهایی که این فلسفه بهخاطر ویژگیهای خاصش در خود نهفته دارد...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/5Ju9w
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 "هدف از وجود دانشگاهها واقعا چيه؟"
از مجموعه: The School of Life
زيرنويس از كرسيران
🌾 @courseiran | @sedanet
از مجموعه: The School of Life
زيرنويس از كرسيران
🌾 @courseiran | @sedanet
🎥 مستند ریشهها پیرامون بهرام بیضایی
کاری از احمد نیک آذر - مستند گفتگو محور
تماشای این مستند👇
✨ → aparat.com/v/ISX3n
🌾 @sedanet
کاری از احمد نیک آذر - مستند گفتگو محور
تماشای این مستند👇
✨ → aparat.com/v/ISX3n
🌾 @sedanet
☘️ آیا جهان طراحی شده است؟
✍️ رادنی دی.هولدر
ترجمه فائزه برزگر تبریزی
مثل معجون در داستان «موطلایی و سه خرس»، از طرق قابل قبول زیادی می توان به این نتیجه رسید که جهان ما دقیقا با هدف ایجاد شرایطی برای ممکن ساختن زندگی طراحی شده است. دانشمندی به نام «پل دیویس» در کتابش راز مو طلایی چنین می نویسد: حیرت آور نیست اگر جهان توسط خدای ادیان توحیدی بزرگ آفریده شده باشد؛ خداوند دلیل خوبی داشته است برای آفریدن جهانی با این خصوصیات که مخلوقاتی هوشمند بتوانند در آن تکامل یابند تا قابلیت برقرار کردن ارتباط با او را پیدا کنند. جایگزین مهم دیگر فرضیۀ طراحی مدبرانه، فرضیه وجود بیش از یک جهان است، یک مجموعۀ عظیم از جهان ها که پارامترهای علم فیزیک در آنها طیف گسترده ای از مقادیر را دربر می گیرد. این مقاله مسائل بی شماری را دربارۀ فرضیۀ وجود بیش از یک جهان بیان می کند، و استدلال می کند که طراحی الهی منطقی ترین توضیح دربارۀ مبنای داده های کیهان شناختی است.
پذیرفتن اینکه جهان از روی اراده، توسط خداوند و با تمرکز جدی بر ایجاد موجودات هوشمند که می توانند با خالق خود رابطه برقرار کنند طراحی شده است، خیلی منطقیتر از باور به وجود بیش از یک جهان بدون خداوند است. تسلیم شدن در برابر مدلهای فکری نامنظم و به طور کلی غیرعلمی و حدسی، جهانهای غیر قابل مشاهده و تعداد زیادی از باورهایی که کاملاً منسوخ شدهاند برای توضیح دادن طبیعت بسیار خاص این جهان خاص، غیرمنطقی به نظر می رسد...
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/QFVin
🌾 @sedanet
✍️ رادنی دی.هولدر
ترجمه فائزه برزگر تبریزی
مثل معجون در داستان «موطلایی و سه خرس»، از طرق قابل قبول زیادی می توان به این نتیجه رسید که جهان ما دقیقا با هدف ایجاد شرایطی برای ممکن ساختن زندگی طراحی شده است. دانشمندی به نام «پل دیویس» در کتابش راز مو طلایی چنین می نویسد: حیرت آور نیست اگر جهان توسط خدای ادیان توحیدی بزرگ آفریده شده باشد؛ خداوند دلیل خوبی داشته است برای آفریدن جهانی با این خصوصیات که مخلوقاتی هوشمند بتوانند در آن تکامل یابند تا قابلیت برقرار کردن ارتباط با او را پیدا کنند. جایگزین مهم دیگر فرضیۀ طراحی مدبرانه، فرضیه وجود بیش از یک جهان است، یک مجموعۀ عظیم از جهان ها که پارامترهای علم فیزیک در آنها طیف گسترده ای از مقادیر را دربر می گیرد. این مقاله مسائل بی شماری را دربارۀ فرضیۀ وجود بیش از یک جهان بیان می کند، و استدلال می کند که طراحی الهی منطقی ترین توضیح دربارۀ مبنای داده های کیهان شناختی است.
پذیرفتن اینکه جهان از روی اراده، توسط خداوند و با تمرکز جدی بر ایجاد موجودات هوشمند که می توانند با خالق خود رابطه برقرار کنند طراحی شده است، خیلی منطقیتر از باور به وجود بیش از یک جهان بدون خداوند است. تسلیم شدن در برابر مدلهای فکری نامنظم و به طور کلی غیرعلمی و حدسی، جهانهای غیر قابل مشاهده و تعداد زیادی از باورهایی که کاملاً منسوخ شدهاند برای توضیح دادن طبیعت بسیار خاص این جهان خاص، غیرمنطقی به نظر می رسد...
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/QFVin
🌾 @sedanet
صدانت
آیا جهان طراحی شده است؟ • صدانت
هدف این مقاله بسط نظر طراحی یزدانی در همۀ جزئیات نیست بلکه بیشتر نقد برخی از استدلالهایی است که معتقدند این جهان طراحی نشده است. با این وجود، استدلالی ...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#مصطفی_ملکیان : کسانی که فقط عاشق لذتند، سر سوزنی از هیچ چیزی لذت نمی برند. آدم باید عاشق چیزی غیر از لذت باشد و آنوقت به آن چیز رسید لذت می برد.
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
☘️ من هم یکی مثل آنها می شوم!!
✍️ عباس حائری
بارها پیش آمده برخی دوستان از احوالات بزرگان نقل کرده اند و با شوق و حرارتی وافر از مجاهدات و برخوردها و منش آنها داستان هایی را برایم گفته اند.من خودم نیز به خواندن احوال بزرگان علاقه ی بسیاری دارم.کتاب "جرعه ای از دریا"که به جمع آوری آثار و گفتارهای اقای شبیری زنجای همت گماشته است،بخشی به نام طریقیات دارد؛این بخش پیاده شده ی مجموعه صوت هایی است که از ایشان در راه رفت و برگشتشان به حرم حضرت معصومه ضبط شده است.محتوای آن هم ذکر احوال بزرگان توسط ایشان به صورت مسند و دقیق است.
من به خواندن این "طریقیات" علاقه ی زیادی دارم.من هم وقتی احوال گذشتگان را می خوانم و اوج و رفعت ایشان را ملاحظه می کنم،آتش شوقی در درونم زبانه می کشد؛شوق به "آنها شدن".
تجربه ی این شوق برای خیلی از ما هنگام ذکر احوال انسان های بزرگ رخ داده است.می خواهم به یک نکته ی کوچک در باب این شوق اشاره کنم.
به نظر من این شوق باید تحلیل شود.در بسیاری از موارد خاستگاه این شوق رسیدن به مراتب و مواهب دنیایی یک انسان بزرگ است.یعنی من هم می خواهم به همان مرتبه ی دانشگاهی و علمی و یا سیاسی آن شخص برسم.اساس آنچه چشم من را پر کرده است،چیزی جز تمجید و سپاس دیگران نسبت به او نیست.من هم می خواهم انسانی باشم که همگان با بزرگی از من یاد کنند.
این شوق با چنین خاستگاهی به نظر من کشنده است.چرا که انسان را از خودش جدا می کند.هدفی بیرون از خویشتن و تا حدودی دور از دسترس برای شخص تعریف می کند؛که تقریبا معلول عواملی غیر از شخص و توانائیهای فردی اوست.
رواقیون می گفتند انتخاب چنین اهدافی مخلّ به آرامش انسان است.شخص خود و سعادتش را در گرو چیزهایی می گذارد که تسلّط و اختیار کاملی بر آنها ندارد.انتخاب چنین اموری به عنوان هدف زندگی درون ما را مملوّ از اضطراب کرده و سلب آرامش می کند.
معمولا وقتی می گوییم،می خواهم "مثل فلانی"شوم؛آنچه مدّ نظر ماست،امتیازات بیرونی آنهاست.اما اگر ما نظرمان معطوف بر امتیازات درونی آنها باشد،دیگر "مثل آنها" شدن معنایی ندارد.
یعنی اگر انسان با خواندن احوال زندگانی انسانهای بزرگ،به امتیازاتی فکر کند،که پشت این همه عظمت بیرونی آنها کارگر است.به درون معمور و آباد آنها بیندیشد.درونش آتشی گُر بگیرد تا به همّت بلند و پرهیزگاری و تلاش و مجاهدت آنها برسد.تا او هم بتواند از "لهوها" و "بازی ها" بگذرد.در قبال سرنوشت و عمرش حساس باشد.به دیگران و هم نوعان خود به دیده محبّت و رعایت بنگرد و سرمایه ی وجود و دنیایش را در جهت یاری شان بخواهد.برای حق زندگی کند و تنها برای همان قدم بردارد.
این فضائل،مفاهیمی کلی و فراشخصی بوده و دست یابی بدانها متوقّف بر "دیگری شدن"نیست.بلکه هر کس باید در درون خودش به دنبال آنها باشد.
در این میان نقش "دیگران"تنها یادآوری نیکی و ضرورت این فضائل است.این است که باید به آنهایی فکر کرد،که "آیه"هستند.تو را از خودشان به تذکار همان فضائل گذر می دهند.نه کسانی که تو را در خودشان نگه می دارند.
🌾 @sedanet
✍️ عباس حائری
بارها پیش آمده برخی دوستان از احوالات بزرگان نقل کرده اند و با شوق و حرارتی وافر از مجاهدات و برخوردها و منش آنها داستان هایی را برایم گفته اند.من خودم نیز به خواندن احوال بزرگان علاقه ی بسیاری دارم.کتاب "جرعه ای از دریا"که به جمع آوری آثار و گفتارهای اقای شبیری زنجای همت گماشته است،بخشی به نام طریقیات دارد؛این بخش پیاده شده ی مجموعه صوت هایی است که از ایشان در راه رفت و برگشتشان به حرم حضرت معصومه ضبط شده است.محتوای آن هم ذکر احوال بزرگان توسط ایشان به صورت مسند و دقیق است.
من به خواندن این "طریقیات" علاقه ی زیادی دارم.من هم وقتی احوال گذشتگان را می خوانم و اوج و رفعت ایشان را ملاحظه می کنم،آتش شوقی در درونم زبانه می کشد؛شوق به "آنها شدن".
تجربه ی این شوق برای خیلی از ما هنگام ذکر احوال انسان های بزرگ رخ داده است.می خواهم به یک نکته ی کوچک در باب این شوق اشاره کنم.
به نظر من این شوق باید تحلیل شود.در بسیاری از موارد خاستگاه این شوق رسیدن به مراتب و مواهب دنیایی یک انسان بزرگ است.یعنی من هم می خواهم به همان مرتبه ی دانشگاهی و علمی و یا سیاسی آن شخص برسم.اساس آنچه چشم من را پر کرده است،چیزی جز تمجید و سپاس دیگران نسبت به او نیست.من هم می خواهم انسانی باشم که همگان با بزرگی از من یاد کنند.
این شوق با چنین خاستگاهی به نظر من کشنده است.چرا که انسان را از خودش جدا می کند.هدفی بیرون از خویشتن و تا حدودی دور از دسترس برای شخص تعریف می کند؛که تقریبا معلول عواملی غیر از شخص و توانائیهای فردی اوست.
رواقیون می گفتند انتخاب چنین اهدافی مخلّ به آرامش انسان است.شخص خود و سعادتش را در گرو چیزهایی می گذارد که تسلّط و اختیار کاملی بر آنها ندارد.انتخاب چنین اموری به عنوان هدف زندگی درون ما را مملوّ از اضطراب کرده و سلب آرامش می کند.
معمولا وقتی می گوییم،می خواهم "مثل فلانی"شوم؛آنچه مدّ نظر ماست،امتیازات بیرونی آنهاست.اما اگر ما نظرمان معطوف بر امتیازات درونی آنها باشد،دیگر "مثل آنها" شدن معنایی ندارد.
یعنی اگر انسان با خواندن احوال زندگانی انسانهای بزرگ،به امتیازاتی فکر کند،که پشت این همه عظمت بیرونی آنها کارگر است.به درون معمور و آباد آنها بیندیشد.درونش آتشی گُر بگیرد تا به همّت بلند و پرهیزگاری و تلاش و مجاهدت آنها برسد.تا او هم بتواند از "لهوها" و "بازی ها" بگذرد.در قبال سرنوشت و عمرش حساس باشد.به دیگران و هم نوعان خود به دیده محبّت و رعایت بنگرد و سرمایه ی وجود و دنیایش را در جهت یاری شان بخواهد.برای حق زندگی کند و تنها برای همان قدم بردارد.
این فضائل،مفاهیمی کلی و فراشخصی بوده و دست یابی بدانها متوقّف بر "دیگری شدن"نیست.بلکه هر کس باید در درون خودش به دنبال آنها باشد.
در این میان نقش "دیگران"تنها یادآوری نیکی و ضرورت این فضائل است.این است که باید به آنهایی فکر کرد،که "آیه"هستند.تو را از خودشان به تذکار همان فضائل گذر می دهند.نه کسانی که تو را در خودشان نگه می دارند.
🌾 @sedanet
☘️ استهزای دين است يا افسوسِ دانش؟
✍️ #محمدعلی_موحد
کفارهٔ کسی که با خوردن آب یا با خوردن خاک روزهٔ خود را عمداً باطل کرده، چه تفاوتی با هم دارد؟
۱) اولی باید برای هر روز یک مُد طعام به فقیر بدهد و دومی باید برای هر روز به شصت فقیر طعام دهد
۲) اولی نیاز به قضای روزه ندارد و دومی باید هم قضا کند و هم کفاره بدهد
۳) اولی در انتخاب نوع کفاره آزاد است و دومی باید کفارهٔ جمع بدهد
۴) اولی باید دو ماه روزه بگیرد و دومی باید به شصت فقیر اطعام دهد
اینکه در بالا خواندید، آخرین سؤال از بیست و پنج سؤال زیر عنوان «فرهنگ و معارف اسلامی» است (شمارهٔ ردیف ۷۵) که همین امسال ـ صبح پنجشنبه ۱۵ر۴ر۹۶ ـ در آزمون عمومی کنکور برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» [آزمون سراسری ورودی دانشگاههای کشور ـ سال ۱۳۹۶] مطرح گردیده است.
و این عبارت از قول امام خمینی(ره) بر گوشه سمت راست بالای صفحه اول دفترچه شماره ۱ مشتمل بر آن سؤالات نقش بسته است:
«اگر دانشگاه اصلاح شود، مملکت اصلاح میشود.»
ظاهر امر دلالت دارد بر اینکه به نظر طرّاحان این سؤالات، که مدیران و مدبّران نظام آموزشی کشور و متولیان نظارت بر صحّت و سلامت آن نظام میباشند، اصلاح دانشگاه متوقف است بر اینکه دانشآموز پیش از ورود در ساحت مقدس دانشگاه باید با حداقلی از فرهنگ و معارف اسلامی آشنا باشد و این سؤالات نموداری از آن حداقل است.
اینکه گفتم «حداقل»، مبتنی بر این ملاحظه است که سؤالات برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» طرح شده است و نه برای مثلاً گروهی که بخواهد در علوم اسلامی توغل داشته باشد و متخصص و صاحبنظر در این علوم به شمار آید.
پس برمیگردیم به سؤالی که متن آن را در صدر مقال آوردیم: سؤال مبتنی است بر این فرض که ماهِ رمضان است و شخصی مسلمان در ۳۷ درجه حرارت طبیعی بدن، که به لحاظ فیزیکی در کمال صحت و سلامت است، تصمیم میگیرد که عمداً روزهخواری کند. این شخص محترم یک بشقاب خاک و یک قدح آب در جلوی خود دارد و میخواهد روزه واجب را با خوردن یکی از آنها بشکند و چون در عین ارتکاب به معصیتِ روزهخواری هم مقیّد به احکام شرع است و هم ذهنیّتی حسابگر دارد، میخواهد ببیند کدام یک بیشتر صرفه میکند: اول آب را بخورد بعد خاک را؟ یا بالعکس روزه را با تناول مُشتی از خاک بشکند و آنگاه قدح آب را سر بکشد؟ ارتکاب کدام یک از دو شقِ معصیت، برایش سهلتر و مقرون به صرفهتر خواهد بود؟
دانشآموزی که در برابر چنین مسألهای قرار میگیرد، قاعدتاً باید در سلامت عقل چنین آدمی شک بکند؛ کسی که عالماً و عامداً میخواهد خاک بخورد تا به شرف عظیم روزهخواری نائل آید! همچو آدمی مسلماً دیوانه است و دیوانه مرفوع القلم است. شرع برای عقلاست و نه برای مجانین. آری، آن شخصِ مفروض، آن معصیتکارِ سیهروزگار را دیوانه باید خواند؛ اما کسانی را که چنین مسائلی را به نام «فرهنگ و معارف اسلامی» قالب میزنند و آن را شرط ورود نوجوانان به دانشگاه قرار میدهند، چه باید نامید؟ ...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/jvzxk
🌾 @sedanet
✍️ #محمدعلی_موحد
کفارهٔ کسی که با خوردن آب یا با خوردن خاک روزهٔ خود را عمداً باطل کرده، چه تفاوتی با هم دارد؟
۱) اولی باید برای هر روز یک مُد طعام به فقیر بدهد و دومی باید برای هر روز به شصت فقیر طعام دهد
۲) اولی نیاز به قضای روزه ندارد و دومی باید هم قضا کند و هم کفاره بدهد
۳) اولی در انتخاب نوع کفاره آزاد است و دومی باید کفارهٔ جمع بدهد
۴) اولی باید دو ماه روزه بگیرد و دومی باید به شصت فقیر اطعام دهد
اینکه در بالا خواندید، آخرین سؤال از بیست و پنج سؤال زیر عنوان «فرهنگ و معارف اسلامی» است (شمارهٔ ردیف ۷۵) که همین امسال ـ صبح پنجشنبه ۱۵ر۴ر۹۶ ـ در آزمون عمومی کنکور برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» [آزمون سراسری ورودی دانشگاههای کشور ـ سال ۱۳۹۶] مطرح گردیده است.
و این عبارت از قول امام خمینی(ره) بر گوشه سمت راست بالای صفحه اول دفترچه شماره ۱ مشتمل بر آن سؤالات نقش بسته است:
«اگر دانشگاه اصلاح شود، مملکت اصلاح میشود.»
ظاهر امر دلالت دارد بر اینکه به نظر طرّاحان این سؤالات، که مدیران و مدبّران نظام آموزشی کشور و متولیان نظارت بر صحّت و سلامت آن نظام میباشند، اصلاح دانشگاه متوقف است بر اینکه دانشآموز پیش از ورود در ساحت مقدس دانشگاه باید با حداقلی از فرهنگ و معارف اسلامی آشنا باشد و این سؤالات نموداری از آن حداقل است.
اینکه گفتم «حداقل»، مبتنی بر این ملاحظه است که سؤالات برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» طرح شده است و نه برای مثلاً گروهی که بخواهد در علوم اسلامی توغل داشته باشد و متخصص و صاحبنظر در این علوم به شمار آید.
پس برمیگردیم به سؤالی که متن آن را در صدر مقال آوردیم: سؤال مبتنی است بر این فرض که ماهِ رمضان است و شخصی مسلمان در ۳۷ درجه حرارت طبیعی بدن، که به لحاظ فیزیکی در کمال صحت و سلامت است، تصمیم میگیرد که عمداً روزهخواری کند. این شخص محترم یک بشقاب خاک و یک قدح آب در جلوی خود دارد و میخواهد روزه واجب را با خوردن یکی از آنها بشکند و چون در عین ارتکاب به معصیتِ روزهخواری هم مقیّد به احکام شرع است و هم ذهنیّتی حسابگر دارد، میخواهد ببیند کدام یک بیشتر صرفه میکند: اول آب را بخورد بعد خاک را؟ یا بالعکس روزه را با تناول مُشتی از خاک بشکند و آنگاه قدح آب را سر بکشد؟ ارتکاب کدام یک از دو شقِ معصیت، برایش سهلتر و مقرون به صرفهتر خواهد بود؟
دانشآموزی که در برابر چنین مسألهای قرار میگیرد، قاعدتاً باید در سلامت عقل چنین آدمی شک بکند؛ کسی که عالماً و عامداً میخواهد خاک بخورد تا به شرف عظیم روزهخواری نائل آید! همچو آدمی مسلماً دیوانه است و دیوانه مرفوع القلم است. شرع برای عقلاست و نه برای مجانین. آری، آن شخصِ مفروض، آن معصیتکارِ سیهروزگار را دیوانه باید خواند؛ اما کسانی را که چنین مسائلی را به نام «فرهنگ و معارف اسلامی» قالب میزنند و آن را شرط ورود نوجوانان به دانشگاه قرار میدهند، چه باید نامید؟ ...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/jvzxk
🌾 @sedanet
صدانت
استهزای دين است يا افسوسِ دانش؟ • صدانت
استهزای دين است يا افسوسِ دانش؟ - نویسنده: محمدعلی موحد | ظاهر امر دلالت دارد بر اینکه به نظر طرّاحان این سؤالات، که مدیران و مدبّران نظام آموزشی کشور ...
☘️ گفتوگو دوماهنامه مروارید با #مصطفی_ملکیان پیرامون رابطه عشق و تنهایی
آیا احساس شورانگیز عاشقی، و سپس، بودن در کنار معشوق، موجب رهایی عاشق از تنهایی میشود و به تعبیری نقطه پایانی بر تنهایی انسانِ عاشق است؟ آیا هنگامی که عشق در زندگی پدید میآید، یعنی زمانی که عشق از دری وارد زندگی میشود، تنهایی از دری دیگر خارج میشود؟ آیا هنگامی که عاشق به معشوق میرسد و وصال رخ میدهد، تنهایی عاشق از میان میرود و یا شکل تنهایی او تغییر مییابد؟ در گزارشِ گفتوگویی که پیش رو دارید، استاد مصطفی ملکیان درباره عشق و تنهایی و آنچه عاشق را به تدریج در زیست عاشقانه دچار تنهایی میکند و آنچه مانع از خودآشکارسازی در روابط عاشقانه میشود و عاشق را به خودپنهانسازی سوق میدهد و... سخن گفته و مجالی برای بیشتر اندیشیدن درباره موضوع "تنهایی" در زیست عاشقانه میگشاید.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/rlFjo
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
آیا احساس شورانگیز عاشقی، و سپس، بودن در کنار معشوق، موجب رهایی عاشق از تنهایی میشود و به تعبیری نقطه پایانی بر تنهایی انسانِ عاشق است؟ آیا هنگامی که عشق در زندگی پدید میآید، یعنی زمانی که عشق از دری وارد زندگی میشود، تنهایی از دری دیگر خارج میشود؟ آیا هنگامی که عاشق به معشوق میرسد و وصال رخ میدهد، تنهایی عاشق از میان میرود و یا شکل تنهایی او تغییر مییابد؟ در گزارشِ گفتوگویی که پیش رو دارید، استاد مصطفی ملکیان درباره عشق و تنهایی و آنچه عاشق را به تدریج در زیست عاشقانه دچار تنهایی میکند و آنچه مانع از خودآشکارسازی در روابط عاشقانه میشود و عاشق را به خودپنهانسازی سوق میدهد و... سخن گفته و مجالی برای بیشتر اندیشیدن درباره موضوع "تنهایی" در زیست عاشقانه میگشاید.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/rlFjo
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ مریم هایی که در نظام آموزشی ما جایی ندارند
✍️ حسین آخانی (استاد تمام دانشکده زیستشناسی دانشگاه تهران)
🔅به عنوان یک دانشگاهی که هر روز باید با تعداد مقالات خود حضورش را در دانشگاه ثابت کند، رفتم و سری به پروفایل حرفهای خانم میرزاخانی زدم. در سایت webofknowledge (جایی که در آن مقالات آی اس آی فهرست میشوند) اگر فقط نام Mirzakhani M را جستجو کنید 20 مورد مییابید. با چک کردن عنوان مقالات به زودی در مییابید که اینها بیش از دو نفرند. یکی محمود است که مقالات فیزیک دارد و دیگری مریم. به ناچار جستجو را فقط با نام Mirzakhani Maryam ادامه میدهم. با کمال تعجب فقط 10 مقاله بیشتر دیده نمیشد. از این ده مقاله 5 مقاله قبل از پروفسوری ایشان تا سال 2008 است و 5 مقاله هم در 9 سالی است که به درجه استادی رسیده است. البته خانم میرزاخانی مقالاتی هم در مجلات غیر آی اس آی دارد. چون در سیستم خودمان به چنین مقالاتی بهای چندانی داده نمیشود به آن نپرداختم. نام او حتی در لیست دانشمندان آی اس آی هم نیست. سپس گزارش ارجاع ((citation report را انتخاب میکنم، با کمال تعجب پروفایلی را که میبینم در حد یک استادیار معمولی در دانشگاههای ایران است. حتی دانشجویان بسیاری هم در ایران هستند که خیلی بالاتر از مریم میرزاخانی هستند. دانشجویان و استادان بعضی رشتهها (بخصوص شیمی) در کشور کم نداریم که در یک ماه میتوانند چنین پروفایلی را پر کنند. اینجاست که شک میکنم. نکند توطئهای در کار است که این دخترک جوان با این تعداد کم مقاله را چنان جایزه مهمی دادهاند و در استنفورد استخدامش کردهاند؟ چگونه شده است که دانش آموخته هاروارد که در 31 سالگی به بالاترین درجه دانشگاهی در معتبرترین دانشگاه جهان رسیده فقط با 5 مقاله آی اس آی استاد تمام شده است؟ با این تعداد اندک مقاله و ارجاع میگویند یک نابغه ریاضی؟ چه اتفاقی افتاده است؟ حتما اشکالی در کار است.
🔅 تردید ندارم اگر خانم میرزاخانی با این تعداد مقاله به دانشگاههای معتبر خودمان میآمد، اول معلوم نبود که با استخدامش موافقت کنند. اگر هم با پیگیری و سفارش هم استخدامش میکردند باید در همان سالهای اول حجم بالایی از تدریس را پر میکرد و برای گذراندن از مرحله پیمانی به رسمی آزمایشی هر بار حداقل دو مقاله میداد. کل پولی هم که به او در این چند سال تا مرحله دانشیاری میدادند شاید در بهترین حالت از 10 میلیون تومان تجاوز نمیکرد و با آن میتوانست شاید یک کامپیوتر بخرد و در یک کنفرانس شرکت کند. بعد باز اگر شانس یاریش میکرد و به اندازه کافی اخلاقش خوب بود و مدیر و دانشجویی هم از او آزرده نمیشد در بهترین حالت در 40 سالگی با این تعداد مقاله شاید میتوانست یک دانشیار شود و اگر مشکل گزینشی نداشت استخدام رسمی شود.
🔅اینها را برای این ننوشتم که در رزومه مریم میرزاخانی شک کنید. من نیک میدانم آنهایی که به او جایزه فیلدز دادهاند بسیار سخت گیرند و خود را بد نام نمیکنند. اینها را گفتم تا تلنگری بشود به مسئولین وزارت علوم و دانشگاههای خودمان. بساطی داریم در ایران: برای ارزیابی آثار علمی اتفاقا با کمک علم اعداد چنان شما را درگیر میکنند و اگر بخواهند به شما پژوهانهای، جایزهای بدهند، شما راهی ندارید جز تا میتوانی به هر روش راست و غلطی تعداد مقالات را بالا ببری. کمیتههای ارزیابی - اگر چه به تازگی هم معیارهای جدی تر مانند ضریب تاثیر و H-Index را وارد ارزیابیهای خود کردهاند (که اینها هم پایه عددی دارند) - همچنان تعداد مقالات شما را میشمارند و بر اساس آن به افراد پژوهانه و جایزه میدهند. نتیجه این میشود که استاد نمونه کشوری کسی انتخاب میشود که در رشته گیاهشناسی اسنفاجی را پیدا میکند و مدعی است کشف جدیدی کرده است و مقاله مینویسد! کسی در آن کمیته انتخاب برگزیدگان استادان نمونه کشوری نیست سری به مقالات ایشان بیاندازد که اینها به کار علم نمیآید و این بنده خدا بهتر است برود در جایی که استعدادش را دارد زندگی بگذارند. به زور که نباید ردای استادی به تن گیاهشناسی کرد که اسفناج را هم نمی شناسد، او را زحمت ندهید تا هم به خودش ظلم کند و هم به بچههای ما.
🔅وزارت علوم و دانشگاههای ما نیاز جدی به بازنگری دارند، در همه چیز، در هیئتهای ممیزه (بخصوص)، در انتخاب مدیران، در نوشتن آییننامهها و در گزینش دانشجویان و اعضای هیئت علمی. نمیگویم انقلاب کنید، نمیگویم همه چیز را دور بریزید. فقط میگویم در نظام شما مریمها جایی ندارند. چه بسیارند مریمهایی که بلد نیستند مقاله سازی کنند و در زیر چرخ بروکراسی دانشگاهی ایران له میشوند. آنها به گوشهای کز میکنند، اشک میریزند و حتی ممکن است بمیرند و کسی هم نیست برایشان اشک بریزد. خوش شانس هایشان هم میروند تا افتخار مراکز علمی غربیها شوند.
🌾 @sedanet
✍️ حسین آخانی (استاد تمام دانشکده زیستشناسی دانشگاه تهران)
🔅به عنوان یک دانشگاهی که هر روز باید با تعداد مقالات خود حضورش را در دانشگاه ثابت کند، رفتم و سری به پروفایل حرفهای خانم میرزاخانی زدم. در سایت webofknowledge (جایی که در آن مقالات آی اس آی فهرست میشوند) اگر فقط نام Mirzakhani M را جستجو کنید 20 مورد مییابید. با چک کردن عنوان مقالات به زودی در مییابید که اینها بیش از دو نفرند. یکی محمود است که مقالات فیزیک دارد و دیگری مریم. به ناچار جستجو را فقط با نام Mirzakhani Maryam ادامه میدهم. با کمال تعجب فقط 10 مقاله بیشتر دیده نمیشد. از این ده مقاله 5 مقاله قبل از پروفسوری ایشان تا سال 2008 است و 5 مقاله هم در 9 سالی است که به درجه استادی رسیده است. البته خانم میرزاخانی مقالاتی هم در مجلات غیر آی اس آی دارد. چون در سیستم خودمان به چنین مقالاتی بهای چندانی داده نمیشود به آن نپرداختم. نام او حتی در لیست دانشمندان آی اس آی هم نیست. سپس گزارش ارجاع ((citation report را انتخاب میکنم، با کمال تعجب پروفایلی را که میبینم در حد یک استادیار معمولی در دانشگاههای ایران است. حتی دانشجویان بسیاری هم در ایران هستند که خیلی بالاتر از مریم میرزاخانی هستند. دانشجویان و استادان بعضی رشتهها (بخصوص شیمی) در کشور کم نداریم که در یک ماه میتوانند چنین پروفایلی را پر کنند. اینجاست که شک میکنم. نکند توطئهای در کار است که این دخترک جوان با این تعداد کم مقاله را چنان جایزه مهمی دادهاند و در استنفورد استخدامش کردهاند؟ چگونه شده است که دانش آموخته هاروارد که در 31 سالگی به بالاترین درجه دانشگاهی در معتبرترین دانشگاه جهان رسیده فقط با 5 مقاله آی اس آی استاد تمام شده است؟ با این تعداد اندک مقاله و ارجاع میگویند یک نابغه ریاضی؟ چه اتفاقی افتاده است؟ حتما اشکالی در کار است.
🔅 تردید ندارم اگر خانم میرزاخانی با این تعداد مقاله به دانشگاههای معتبر خودمان میآمد، اول معلوم نبود که با استخدامش موافقت کنند. اگر هم با پیگیری و سفارش هم استخدامش میکردند باید در همان سالهای اول حجم بالایی از تدریس را پر میکرد و برای گذراندن از مرحله پیمانی به رسمی آزمایشی هر بار حداقل دو مقاله میداد. کل پولی هم که به او در این چند سال تا مرحله دانشیاری میدادند شاید در بهترین حالت از 10 میلیون تومان تجاوز نمیکرد و با آن میتوانست شاید یک کامپیوتر بخرد و در یک کنفرانس شرکت کند. بعد باز اگر شانس یاریش میکرد و به اندازه کافی اخلاقش خوب بود و مدیر و دانشجویی هم از او آزرده نمیشد در بهترین حالت در 40 سالگی با این تعداد مقاله شاید میتوانست یک دانشیار شود و اگر مشکل گزینشی نداشت استخدام رسمی شود.
🔅اینها را برای این ننوشتم که در رزومه مریم میرزاخانی شک کنید. من نیک میدانم آنهایی که به او جایزه فیلدز دادهاند بسیار سخت گیرند و خود را بد نام نمیکنند. اینها را گفتم تا تلنگری بشود به مسئولین وزارت علوم و دانشگاههای خودمان. بساطی داریم در ایران: برای ارزیابی آثار علمی اتفاقا با کمک علم اعداد چنان شما را درگیر میکنند و اگر بخواهند به شما پژوهانهای، جایزهای بدهند، شما راهی ندارید جز تا میتوانی به هر روش راست و غلطی تعداد مقالات را بالا ببری. کمیتههای ارزیابی - اگر چه به تازگی هم معیارهای جدی تر مانند ضریب تاثیر و H-Index را وارد ارزیابیهای خود کردهاند (که اینها هم پایه عددی دارند) - همچنان تعداد مقالات شما را میشمارند و بر اساس آن به افراد پژوهانه و جایزه میدهند. نتیجه این میشود که استاد نمونه کشوری کسی انتخاب میشود که در رشته گیاهشناسی اسنفاجی را پیدا میکند و مدعی است کشف جدیدی کرده است و مقاله مینویسد! کسی در آن کمیته انتخاب برگزیدگان استادان نمونه کشوری نیست سری به مقالات ایشان بیاندازد که اینها به کار علم نمیآید و این بنده خدا بهتر است برود در جایی که استعدادش را دارد زندگی بگذارند. به زور که نباید ردای استادی به تن گیاهشناسی کرد که اسفناج را هم نمی شناسد، او را زحمت ندهید تا هم به خودش ظلم کند و هم به بچههای ما.
🔅وزارت علوم و دانشگاههای ما نیاز جدی به بازنگری دارند، در همه چیز، در هیئتهای ممیزه (بخصوص)، در انتخاب مدیران، در نوشتن آییننامهها و در گزینش دانشجویان و اعضای هیئت علمی. نمیگویم انقلاب کنید، نمیگویم همه چیز را دور بریزید. فقط میگویم در نظام شما مریمها جایی ندارند. چه بسیارند مریمهایی که بلد نیستند مقاله سازی کنند و در زیر چرخ بروکراسی دانشگاهی ایران له میشوند. آنها به گوشهای کز میکنند، اشک میریزند و حتی ممکن است بمیرند و کسی هم نیست برایشان اشک بریزد. خوش شانس هایشان هم میروند تا افتخار مراکز علمی غربیها شوند.
🌾 @sedanet
☘️ خوب، بد، بیمعنی (تاملی در نقد نسبیانگارانه)
✍️ امیررضا جوادی
🔅چندیست که نقد و بررسیِ فیلمهای سینمای ایران در برنامۀ هفت، محل نزاع و کشمکش دیدگاههایی شده است که گویی هیچ وجه مشترکی با یکدیگر ندارند. گفتگوها اغلب ابتر و بیحاصل رها میشوند و هریک از طرفین گفتگو، به تکرار آراء و دیدگاههای خویش بسنده میکند، بدون آنکه در نقطۀ مشخصی به اشتراک برسند، یا یکی از طرفین بتواند دیگری را ولو بطور اندک قانع کند و یا حتی اصلا پیشرفتی در بحثها مشاهده شود.
🔅فارغ از صفبندیهایی که بعضاً در میان منتقدان دیده میشود، بنظر میرسد که جریانی در بین منتقدان جوانتر در حال شکلگیریست که قصد دارد تا از منظری متفاوت و جدیدتر به نقد و بررسی فیلمها بپردازد و در همین راستاست که گاه عباراتی چون “تعلق به پارادایمهای مختلف” و “نداشتن هیچ فهمی از سخنان منتقد مقابل” از زبان برخی شنیده میشود. یقیناً هیچکس، هیچگاه در مواجهۀ نخست، اتخاذ رویکردی تازه و متفاوت به امور را مذموم و ناپسند نمیشمارد، اما توجه به این امر نیز ضروریست که عدم درک درست از جایگاه و روش بحث، میتواند عواقب زیانباری را برای مخاطبان و جریانهای انتقادی در سینمای ایران رقم بزند. در واقع انگیزۀ اصلی این نوشتار نیز، نگرانی از فراگیرشدن تفکر و شیوۀ نگاهیست که میتواند به هرج و مرجی لگامگسیخته در عرصۀ نقد بیانجامد، و دلیل تمرکز بر برنامۀ هفت نیز توجه به مخاطب عام سینمای ایران است که لزوماً از مبانی نظری مستحکمی در مواجهه با آراء گوناگون منتقدان برخوردار نیست. حال آنکه از منتقدان توقع میرود تا از اشراف کامل بر ابعاد چنین بحثی بهرهمند باشند.
🔅این در حالیست که به نظر میرسد مشکل تعیینِ جایگاه بحث و روش آن، نیاز به نگاهی فراسینمایی دارد تا با بررسی و اصلاح روند نقادی، از قلب و تحریف واقعیت و نیز کژروی اذهان سینمادوستان و منتقدان جلوگیری به عمل آورَد. موضوع نوشتۀ حاضر نیز همین مطلب است. میکوشیم تا به قدر وسع و مجالی که در اختیار داریم، در همین ارتباط به طرح مسئله بپردازیم، با این امید که بزرگان و صاحبنظران نیز به یاری ما شتافته و مطالب مفید فایدهای را در این ارتباط به رشتۀ تحریر درآورند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/6bGtQ
🌾 @sedanet
✍️ امیررضا جوادی
🔅چندیست که نقد و بررسیِ فیلمهای سینمای ایران در برنامۀ هفت، محل نزاع و کشمکش دیدگاههایی شده است که گویی هیچ وجه مشترکی با یکدیگر ندارند. گفتگوها اغلب ابتر و بیحاصل رها میشوند و هریک از طرفین گفتگو، به تکرار آراء و دیدگاههای خویش بسنده میکند، بدون آنکه در نقطۀ مشخصی به اشتراک برسند، یا یکی از طرفین بتواند دیگری را ولو بطور اندک قانع کند و یا حتی اصلا پیشرفتی در بحثها مشاهده شود.
🔅فارغ از صفبندیهایی که بعضاً در میان منتقدان دیده میشود، بنظر میرسد که جریانی در بین منتقدان جوانتر در حال شکلگیریست که قصد دارد تا از منظری متفاوت و جدیدتر به نقد و بررسی فیلمها بپردازد و در همین راستاست که گاه عباراتی چون “تعلق به پارادایمهای مختلف” و “نداشتن هیچ فهمی از سخنان منتقد مقابل” از زبان برخی شنیده میشود. یقیناً هیچکس، هیچگاه در مواجهۀ نخست، اتخاذ رویکردی تازه و متفاوت به امور را مذموم و ناپسند نمیشمارد، اما توجه به این امر نیز ضروریست که عدم درک درست از جایگاه و روش بحث، میتواند عواقب زیانباری را برای مخاطبان و جریانهای انتقادی در سینمای ایران رقم بزند. در واقع انگیزۀ اصلی این نوشتار نیز، نگرانی از فراگیرشدن تفکر و شیوۀ نگاهیست که میتواند به هرج و مرجی لگامگسیخته در عرصۀ نقد بیانجامد، و دلیل تمرکز بر برنامۀ هفت نیز توجه به مخاطب عام سینمای ایران است که لزوماً از مبانی نظری مستحکمی در مواجهه با آراء گوناگون منتقدان برخوردار نیست. حال آنکه از منتقدان توقع میرود تا از اشراف کامل بر ابعاد چنین بحثی بهرهمند باشند.
🔅این در حالیست که به نظر میرسد مشکل تعیینِ جایگاه بحث و روش آن، نیاز به نگاهی فراسینمایی دارد تا با بررسی و اصلاح روند نقادی، از قلب و تحریف واقعیت و نیز کژروی اذهان سینمادوستان و منتقدان جلوگیری به عمل آورَد. موضوع نوشتۀ حاضر نیز همین مطلب است. میکوشیم تا به قدر وسع و مجالی که در اختیار داریم، در همین ارتباط به طرح مسئله بپردازیم، با این امید که بزرگان و صاحبنظران نیز به یاری ما شتافته و مطالب مفید فایدهای را در این ارتباط به رشتۀ تحریر درآورند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/6bGtQ
🌾 @sedanet
صدانت
خوب، بد، بیمعنی (تاملی در نقد نسبیانگارانه) • صدانت
چندیست که نقد و بررسیِ فیلمهای سینمای ایران در برنامۀ هفت، محل نزاع و کشمکش دیدگاههایی شده است که گویی هیچ وجه مشترکی با یکدیگر ندارند. گفتگوها اغلب ابتر
☘️ در هلهلهی فقر و خشونت
✍️ احمد فعال
🔅قتل آتنا بسیار دردناک است. اما دردها در یک جامعه خشونت زده کم نیستند. درد بیشتر زمانی است که برای جبران یک خشونت درخواست خشونت بیشتر میشود. درد بیشتر زمانی است که جامعهای برای ایجاد خشونت بیشتر، دست به هلهله شادمانی میزند. فریاد سنگسار سنگسار مردم و میل به شنیدن فریاد ضجه قاتل از سوی خانواده مقتول در لحظه سنگسار شدن، امیال سرکوب شدهای هستند که در هیئت خشونت سرباز میکنند.
🔅در مقالهای که سالیان پیش به مناسبت اعدام و مرگ بیجه نوشتم، پرده از چهرهای خشونت برداشتم. آن حادثه از یادها رفت، و تنها هلهله ناشی از شادی ضجه قاتل در پای چوبه دار، در پس زمینه میل اجتماعی خشونت تداوم پیدا کرد. در آن یادداشت نشان دادم که چگونه فقر و خشونت همزاد یکدیگر هستند و قاتل در هر شرایط خود قربانی خشونت است. خشونتهای دامنگستری که بر چهره تکیده فقر پیله بستهاند، و جز با قربانی گرفتن پیدرپی دست از دامن جامعه باز نمیکنند. اکنون باید «سرکوبهای جنسی» را بر این پرده افزود.
🔅این بار اولی نیست که قاتل طعمه جنسی خود را دوبار قربانی میکند. یکبار با تجاوز و یکبار با ارتکاب قتل. اما این هر دو بدون قربانی گرفتن از خود قاتل، جامعه عمل به خود نمیپوشد. پیش از آن، جامعه یا به موجب «بیمسئولتی در برابر فقر» و یا به موجب «بیمسئولیتی در برابر منعها و سرکوبهای جنسی» ، قاتل را به قربانی میگیرد. ملاحظه میکنید زمانی که خشونت در جامعهای عمومیمیشود، آتنا تنها یک قربانی نیست، جسد معصومانه و دردناک کسی است که افشاگر یک رشته از خشونتهاست. مرگ آتنا پرده از چهره سرد و یخ زده جامعهای برمیدارد که نسبت به مسئولیتهای اجتماعی خویش بیتفاوت میماند. اکنون بیفایده نیست که توجه خوانندگان محترم را بار دیگر به آن یادداشت جلب کنم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/r7Qb0
🌾 @sedanet | @BayaneAzadi
✍️ احمد فعال
🔅قتل آتنا بسیار دردناک است. اما دردها در یک جامعه خشونت زده کم نیستند. درد بیشتر زمانی است که برای جبران یک خشونت درخواست خشونت بیشتر میشود. درد بیشتر زمانی است که جامعهای برای ایجاد خشونت بیشتر، دست به هلهله شادمانی میزند. فریاد سنگسار سنگسار مردم و میل به شنیدن فریاد ضجه قاتل از سوی خانواده مقتول در لحظه سنگسار شدن، امیال سرکوب شدهای هستند که در هیئت خشونت سرباز میکنند.
🔅در مقالهای که سالیان پیش به مناسبت اعدام و مرگ بیجه نوشتم، پرده از چهرهای خشونت برداشتم. آن حادثه از یادها رفت، و تنها هلهله ناشی از شادی ضجه قاتل در پای چوبه دار، در پس زمینه میل اجتماعی خشونت تداوم پیدا کرد. در آن یادداشت نشان دادم که چگونه فقر و خشونت همزاد یکدیگر هستند و قاتل در هر شرایط خود قربانی خشونت است. خشونتهای دامنگستری که بر چهره تکیده فقر پیله بستهاند، و جز با قربانی گرفتن پیدرپی دست از دامن جامعه باز نمیکنند. اکنون باید «سرکوبهای جنسی» را بر این پرده افزود.
🔅این بار اولی نیست که قاتل طعمه جنسی خود را دوبار قربانی میکند. یکبار با تجاوز و یکبار با ارتکاب قتل. اما این هر دو بدون قربانی گرفتن از خود قاتل، جامعه عمل به خود نمیپوشد. پیش از آن، جامعه یا به موجب «بیمسئولتی در برابر فقر» و یا به موجب «بیمسئولیتی در برابر منعها و سرکوبهای جنسی» ، قاتل را به قربانی میگیرد. ملاحظه میکنید زمانی که خشونت در جامعهای عمومیمیشود، آتنا تنها یک قربانی نیست، جسد معصومانه و دردناک کسی است که افشاگر یک رشته از خشونتهاست. مرگ آتنا پرده از چهره سرد و یخ زده جامعهای برمیدارد که نسبت به مسئولیتهای اجتماعی خویش بیتفاوت میماند. اکنون بیفایده نیست که توجه خوانندگان محترم را بار دیگر به آن یادداشت جلب کنم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/r7Qb0
🌾 @sedanet | @BayaneAzadi
صدانت
در هلهلهی فقر و خشونت • صدانت
قتل آتنا بسیار دردناک است. اما دردها در یک جامعه خشونت زده کم نیستند. درد بیشتر زمانی است که برای جبران یک خشونت درخواست خشونت بیشتر میشود. درد بیشتر زمان
☘️ اصول فلسفی مکانیک کوانتوم
🌱 با تدریس دکتر مهدی گلشنی (استاد دانشگاه صنعتی شریف) - فیلم - 26 جلسه - درس کارشناسی
علوم و فلسفه از تلاش های بشری برای درک چیستی و چگونگی جهان در طول قرن ها ساخته شده است. اندیشمندان از پیش از یونان باستان تا الان به طور پیوسته به بررسی پدیده های موجود در جهان و روابط بین آن ها مشغولند. علم فیزیک به طور خاص به بررسی بنیادی ترین سوال ها درباره ی چگونگی کارکرد عالم می پردازد. از نظریات ارسطو درباره ی افلاک تا نظریه گرانش نیوتون و نسبیت انیشتین و نظریه مکانیک کوانتوم، علم فیزیک همواره با فلسفه آمیخته بوده است. این کلاس شما را در معرض برخی از بنیادی ترین سوال های فلسفه ی علم و فیزیک قرار می دهد.
دانلود تمام جلسات در مکتب خونه👇
✨ → maktabkhooneh.org/course/sharif-pfqm
🌾 @sedanet | @maktabkhooneh
🌱 با تدریس دکتر مهدی گلشنی (استاد دانشگاه صنعتی شریف) - فیلم - 26 جلسه - درس کارشناسی
علوم و فلسفه از تلاش های بشری برای درک چیستی و چگونگی جهان در طول قرن ها ساخته شده است. اندیشمندان از پیش از یونان باستان تا الان به طور پیوسته به بررسی پدیده های موجود در جهان و روابط بین آن ها مشغولند. علم فیزیک به طور خاص به بررسی بنیادی ترین سوال ها درباره ی چگونگی کارکرد عالم می پردازد. از نظریات ارسطو درباره ی افلاک تا نظریه گرانش نیوتون و نسبیت انیشتین و نظریه مکانیک کوانتوم، علم فیزیک همواره با فلسفه آمیخته بوده است. این کلاس شما را در معرض برخی از بنیادی ترین سوال های فلسفه ی علم و فیزیک قرار می دهد.
دانلود تمام جلسات در مکتب خونه👇
✨ → maktabkhooneh.org/course/sharif-pfqm
🌾 @sedanet | @maktabkhooneh