☘️ آیا جهان طراحی شده است؟
✍️ رادنی دی.هولدر
ترجمه فائزه برزگر تبریزی
مثل معجون در داستان «موطلایی و سه خرس»، از طرق قابل قبول زیادی می توان به این نتیجه رسید که جهان ما دقیقا با هدف ایجاد شرایطی برای ممکن ساختن زندگی طراحی شده است. دانشمندی به نام «پل دیویس» در کتابش راز مو طلایی چنین می نویسد: حیرت آور نیست اگر جهان توسط خدای ادیان توحیدی بزرگ آفریده شده باشد؛ خداوند دلیل خوبی داشته است برای آفریدن جهانی با این خصوصیات که مخلوقاتی هوشمند بتوانند در آن تکامل یابند تا قابلیت برقرار کردن ارتباط با او را پیدا کنند. جایگزین مهم دیگر فرضیۀ طراحی مدبرانه، فرضیه وجود بیش از یک جهان است، یک مجموعۀ عظیم از جهان ها که پارامترهای علم فیزیک در آنها طیف گسترده ای از مقادیر را دربر می گیرد. این مقاله مسائل بی شماری را دربارۀ فرضیۀ وجود بیش از یک جهان بیان می کند، و استدلال می کند که طراحی الهی منطقی ترین توضیح دربارۀ مبنای داده های کیهان شناختی است.
پذیرفتن اینکه جهان از روی اراده، توسط خداوند و با تمرکز جدی بر ایجاد موجودات هوشمند که می توانند با خالق خود رابطه برقرار کنند طراحی شده است، خیلی منطقیتر از باور به وجود بیش از یک جهان بدون خداوند است. تسلیم شدن در برابر مدلهای فکری نامنظم و به طور کلی غیرعلمی و حدسی، جهانهای غیر قابل مشاهده و تعداد زیادی از باورهایی که کاملاً منسوخ شدهاند برای توضیح دادن طبیعت بسیار خاص این جهان خاص، غیرمنطقی به نظر می رسد...
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/QFVin
🌾 @sedanet
✍️ رادنی دی.هولدر
ترجمه فائزه برزگر تبریزی
مثل معجون در داستان «موطلایی و سه خرس»، از طرق قابل قبول زیادی می توان به این نتیجه رسید که جهان ما دقیقا با هدف ایجاد شرایطی برای ممکن ساختن زندگی طراحی شده است. دانشمندی به نام «پل دیویس» در کتابش راز مو طلایی چنین می نویسد: حیرت آور نیست اگر جهان توسط خدای ادیان توحیدی بزرگ آفریده شده باشد؛ خداوند دلیل خوبی داشته است برای آفریدن جهانی با این خصوصیات که مخلوقاتی هوشمند بتوانند در آن تکامل یابند تا قابلیت برقرار کردن ارتباط با او را پیدا کنند. جایگزین مهم دیگر فرضیۀ طراحی مدبرانه، فرضیه وجود بیش از یک جهان است، یک مجموعۀ عظیم از جهان ها که پارامترهای علم فیزیک در آنها طیف گسترده ای از مقادیر را دربر می گیرد. این مقاله مسائل بی شماری را دربارۀ فرضیۀ وجود بیش از یک جهان بیان می کند، و استدلال می کند که طراحی الهی منطقی ترین توضیح دربارۀ مبنای داده های کیهان شناختی است.
پذیرفتن اینکه جهان از روی اراده، توسط خداوند و با تمرکز جدی بر ایجاد موجودات هوشمند که می توانند با خالق خود رابطه برقرار کنند طراحی شده است، خیلی منطقیتر از باور به وجود بیش از یک جهان بدون خداوند است. تسلیم شدن در برابر مدلهای فکری نامنظم و به طور کلی غیرعلمی و حدسی، جهانهای غیر قابل مشاهده و تعداد زیادی از باورهایی که کاملاً منسوخ شدهاند برای توضیح دادن طبیعت بسیار خاص این جهان خاص، غیرمنطقی به نظر می رسد...
متن کامل این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/QFVin
🌾 @sedanet
صدانت
آیا جهان طراحی شده است؟ • صدانت
هدف این مقاله بسط نظر طراحی یزدانی در همۀ جزئیات نیست بلکه بیشتر نقد برخی از استدلالهایی است که معتقدند این جهان طراحی نشده است. با این وجود، استدلالی ...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#مصطفی_ملکیان : کسانی که فقط عاشق لذتند، سر سوزنی از هیچ چیزی لذت نمی برند. آدم باید عاشق چیزی غیر از لذت باشد و آنوقت به آن چیز رسید لذت می برد.
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
☘️ من هم یکی مثل آنها می شوم!!
✍️ عباس حائری
بارها پیش آمده برخی دوستان از احوالات بزرگان نقل کرده اند و با شوق و حرارتی وافر از مجاهدات و برخوردها و منش آنها داستان هایی را برایم گفته اند.من خودم نیز به خواندن احوال بزرگان علاقه ی بسیاری دارم.کتاب "جرعه ای از دریا"که به جمع آوری آثار و گفتارهای اقای شبیری زنجای همت گماشته است،بخشی به نام طریقیات دارد؛این بخش پیاده شده ی مجموعه صوت هایی است که از ایشان در راه رفت و برگشتشان به حرم حضرت معصومه ضبط شده است.محتوای آن هم ذکر احوال بزرگان توسط ایشان به صورت مسند و دقیق است.
من به خواندن این "طریقیات" علاقه ی زیادی دارم.من هم وقتی احوال گذشتگان را می خوانم و اوج و رفعت ایشان را ملاحظه می کنم،آتش شوقی در درونم زبانه می کشد؛شوق به "آنها شدن".
تجربه ی این شوق برای خیلی از ما هنگام ذکر احوال انسان های بزرگ رخ داده است.می خواهم به یک نکته ی کوچک در باب این شوق اشاره کنم.
به نظر من این شوق باید تحلیل شود.در بسیاری از موارد خاستگاه این شوق رسیدن به مراتب و مواهب دنیایی یک انسان بزرگ است.یعنی من هم می خواهم به همان مرتبه ی دانشگاهی و علمی و یا سیاسی آن شخص برسم.اساس آنچه چشم من را پر کرده است،چیزی جز تمجید و سپاس دیگران نسبت به او نیست.من هم می خواهم انسانی باشم که همگان با بزرگی از من یاد کنند.
این شوق با چنین خاستگاهی به نظر من کشنده است.چرا که انسان را از خودش جدا می کند.هدفی بیرون از خویشتن و تا حدودی دور از دسترس برای شخص تعریف می کند؛که تقریبا معلول عواملی غیر از شخص و توانائیهای فردی اوست.
رواقیون می گفتند انتخاب چنین اهدافی مخلّ به آرامش انسان است.شخص خود و سعادتش را در گرو چیزهایی می گذارد که تسلّط و اختیار کاملی بر آنها ندارد.انتخاب چنین اموری به عنوان هدف زندگی درون ما را مملوّ از اضطراب کرده و سلب آرامش می کند.
معمولا وقتی می گوییم،می خواهم "مثل فلانی"شوم؛آنچه مدّ نظر ماست،امتیازات بیرونی آنهاست.اما اگر ما نظرمان معطوف بر امتیازات درونی آنها باشد،دیگر "مثل آنها" شدن معنایی ندارد.
یعنی اگر انسان با خواندن احوال زندگانی انسانهای بزرگ،به امتیازاتی فکر کند،که پشت این همه عظمت بیرونی آنها کارگر است.به درون معمور و آباد آنها بیندیشد.درونش آتشی گُر بگیرد تا به همّت بلند و پرهیزگاری و تلاش و مجاهدت آنها برسد.تا او هم بتواند از "لهوها" و "بازی ها" بگذرد.در قبال سرنوشت و عمرش حساس باشد.به دیگران و هم نوعان خود به دیده محبّت و رعایت بنگرد و سرمایه ی وجود و دنیایش را در جهت یاری شان بخواهد.برای حق زندگی کند و تنها برای همان قدم بردارد.
این فضائل،مفاهیمی کلی و فراشخصی بوده و دست یابی بدانها متوقّف بر "دیگری شدن"نیست.بلکه هر کس باید در درون خودش به دنبال آنها باشد.
در این میان نقش "دیگران"تنها یادآوری نیکی و ضرورت این فضائل است.این است که باید به آنهایی فکر کرد،که "آیه"هستند.تو را از خودشان به تذکار همان فضائل گذر می دهند.نه کسانی که تو را در خودشان نگه می دارند.
🌾 @sedanet
✍️ عباس حائری
بارها پیش آمده برخی دوستان از احوالات بزرگان نقل کرده اند و با شوق و حرارتی وافر از مجاهدات و برخوردها و منش آنها داستان هایی را برایم گفته اند.من خودم نیز به خواندن احوال بزرگان علاقه ی بسیاری دارم.کتاب "جرعه ای از دریا"که به جمع آوری آثار و گفتارهای اقای شبیری زنجای همت گماشته است،بخشی به نام طریقیات دارد؛این بخش پیاده شده ی مجموعه صوت هایی است که از ایشان در راه رفت و برگشتشان به حرم حضرت معصومه ضبط شده است.محتوای آن هم ذکر احوال بزرگان توسط ایشان به صورت مسند و دقیق است.
من به خواندن این "طریقیات" علاقه ی زیادی دارم.من هم وقتی احوال گذشتگان را می خوانم و اوج و رفعت ایشان را ملاحظه می کنم،آتش شوقی در درونم زبانه می کشد؛شوق به "آنها شدن".
تجربه ی این شوق برای خیلی از ما هنگام ذکر احوال انسان های بزرگ رخ داده است.می خواهم به یک نکته ی کوچک در باب این شوق اشاره کنم.
به نظر من این شوق باید تحلیل شود.در بسیاری از موارد خاستگاه این شوق رسیدن به مراتب و مواهب دنیایی یک انسان بزرگ است.یعنی من هم می خواهم به همان مرتبه ی دانشگاهی و علمی و یا سیاسی آن شخص برسم.اساس آنچه چشم من را پر کرده است،چیزی جز تمجید و سپاس دیگران نسبت به او نیست.من هم می خواهم انسانی باشم که همگان با بزرگی از من یاد کنند.
این شوق با چنین خاستگاهی به نظر من کشنده است.چرا که انسان را از خودش جدا می کند.هدفی بیرون از خویشتن و تا حدودی دور از دسترس برای شخص تعریف می کند؛که تقریبا معلول عواملی غیر از شخص و توانائیهای فردی اوست.
رواقیون می گفتند انتخاب چنین اهدافی مخلّ به آرامش انسان است.شخص خود و سعادتش را در گرو چیزهایی می گذارد که تسلّط و اختیار کاملی بر آنها ندارد.انتخاب چنین اموری به عنوان هدف زندگی درون ما را مملوّ از اضطراب کرده و سلب آرامش می کند.
معمولا وقتی می گوییم،می خواهم "مثل فلانی"شوم؛آنچه مدّ نظر ماست،امتیازات بیرونی آنهاست.اما اگر ما نظرمان معطوف بر امتیازات درونی آنها باشد،دیگر "مثل آنها" شدن معنایی ندارد.
یعنی اگر انسان با خواندن احوال زندگانی انسانهای بزرگ،به امتیازاتی فکر کند،که پشت این همه عظمت بیرونی آنها کارگر است.به درون معمور و آباد آنها بیندیشد.درونش آتشی گُر بگیرد تا به همّت بلند و پرهیزگاری و تلاش و مجاهدت آنها برسد.تا او هم بتواند از "لهوها" و "بازی ها" بگذرد.در قبال سرنوشت و عمرش حساس باشد.به دیگران و هم نوعان خود به دیده محبّت و رعایت بنگرد و سرمایه ی وجود و دنیایش را در جهت یاری شان بخواهد.برای حق زندگی کند و تنها برای همان قدم بردارد.
این فضائل،مفاهیمی کلی و فراشخصی بوده و دست یابی بدانها متوقّف بر "دیگری شدن"نیست.بلکه هر کس باید در درون خودش به دنبال آنها باشد.
در این میان نقش "دیگران"تنها یادآوری نیکی و ضرورت این فضائل است.این است که باید به آنهایی فکر کرد،که "آیه"هستند.تو را از خودشان به تذکار همان فضائل گذر می دهند.نه کسانی که تو را در خودشان نگه می دارند.
🌾 @sedanet
☘️ استهزای دين است يا افسوسِ دانش؟
✍️ #محمدعلی_موحد
کفارهٔ کسی که با خوردن آب یا با خوردن خاک روزهٔ خود را عمداً باطل کرده، چه تفاوتی با هم دارد؟
۱) اولی باید برای هر روز یک مُد طعام به فقیر بدهد و دومی باید برای هر روز به شصت فقیر طعام دهد
۲) اولی نیاز به قضای روزه ندارد و دومی باید هم قضا کند و هم کفاره بدهد
۳) اولی در انتخاب نوع کفاره آزاد است و دومی باید کفارهٔ جمع بدهد
۴) اولی باید دو ماه روزه بگیرد و دومی باید به شصت فقیر اطعام دهد
اینکه در بالا خواندید، آخرین سؤال از بیست و پنج سؤال زیر عنوان «فرهنگ و معارف اسلامی» است (شمارهٔ ردیف ۷۵) که همین امسال ـ صبح پنجشنبه ۱۵ر۴ر۹۶ ـ در آزمون عمومی کنکور برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» [آزمون سراسری ورودی دانشگاههای کشور ـ سال ۱۳۹۶] مطرح گردیده است.
و این عبارت از قول امام خمینی(ره) بر گوشه سمت راست بالای صفحه اول دفترچه شماره ۱ مشتمل بر آن سؤالات نقش بسته است:
«اگر دانشگاه اصلاح شود، مملکت اصلاح میشود.»
ظاهر امر دلالت دارد بر اینکه به نظر طرّاحان این سؤالات، که مدیران و مدبّران نظام آموزشی کشور و متولیان نظارت بر صحّت و سلامت آن نظام میباشند، اصلاح دانشگاه متوقف است بر اینکه دانشآموز پیش از ورود در ساحت مقدس دانشگاه باید با حداقلی از فرهنگ و معارف اسلامی آشنا باشد و این سؤالات نموداری از آن حداقل است.
اینکه گفتم «حداقل»، مبتنی بر این ملاحظه است که سؤالات برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» طرح شده است و نه برای مثلاً گروهی که بخواهد در علوم اسلامی توغل داشته باشد و متخصص و صاحبنظر در این علوم به شمار آید.
پس برمیگردیم به سؤالی که متن آن را در صدر مقال آوردیم: سؤال مبتنی است بر این فرض که ماهِ رمضان است و شخصی مسلمان در ۳۷ درجه حرارت طبیعی بدن، که به لحاظ فیزیکی در کمال صحت و سلامت است، تصمیم میگیرد که عمداً روزهخواری کند. این شخص محترم یک بشقاب خاک و یک قدح آب در جلوی خود دارد و میخواهد روزه واجب را با خوردن یکی از آنها بشکند و چون در عین ارتکاب به معصیتِ روزهخواری هم مقیّد به احکام شرع است و هم ذهنیّتی حسابگر دارد، میخواهد ببیند کدام یک بیشتر صرفه میکند: اول آب را بخورد بعد خاک را؟ یا بالعکس روزه را با تناول مُشتی از خاک بشکند و آنگاه قدح آب را سر بکشد؟ ارتکاب کدام یک از دو شقِ معصیت، برایش سهلتر و مقرون به صرفهتر خواهد بود؟
دانشآموزی که در برابر چنین مسألهای قرار میگیرد، قاعدتاً باید در سلامت عقل چنین آدمی شک بکند؛ کسی که عالماً و عامداً میخواهد خاک بخورد تا به شرف عظیم روزهخواری نائل آید! همچو آدمی مسلماً دیوانه است و دیوانه مرفوع القلم است. شرع برای عقلاست و نه برای مجانین. آری، آن شخصِ مفروض، آن معصیتکارِ سیهروزگار را دیوانه باید خواند؛ اما کسانی را که چنین مسائلی را به نام «فرهنگ و معارف اسلامی» قالب میزنند و آن را شرط ورود نوجوانان به دانشگاه قرار میدهند، چه باید نامید؟ ...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/jvzxk
🌾 @sedanet
✍️ #محمدعلی_موحد
کفارهٔ کسی که با خوردن آب یا با خوردن خاک روزهٔ خود را عمداً باطل کرده، چه تفاوتی با هم دارد؟
۱) اولی باید برای هر روز یک مُد طعام به فقیر بدهد و دومی باید برای هر روز به شصت فقیر طعام دهد
۲) اولی نیاز به قضای روزه ندارد و دومی باید هم قضا کند و هم کفاره بدهد
۳) اولی در انتخاب نوع کفاره آزاد است و دومی باید کفارهٔ جمع بدهد
۴) اولی باید دو ماه روزه بگیرد و دومی باید به شصت فقیر اطعام دهد
اینکه در بالا خواندید، آخرین سؤال از بیست و پنج سؤال زیر عنوان «فرهنگ و معارف اسلامی» است (شمارهٔ ردیف ۷۵) که همین امسال ـ صبح پنجشنبه ۱۵ر۴ر۹۶ ـ در آزمون عمومی کنکور برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» [آزمون سراسری ورودی دانشگاههای کشور ـ سال ۱۳۹۶] مطرح گردیده است.
و این عبارت از قول امام خمینی(ره) بر گوشه سمت راست بالای صفحه اول دفترچه شماره ۱ مشتمل بر آن سؤالات نقش بسته است:
«اگر دانشگاه اصلاح شود، مملکت اصلاح میشود.»
ظاهر امر دلالت دارد بر اینکه به نظر طرّاحان این سؤالات، که مدیران و مدبّران نظام آموزشی کشور و متولیان نظارت بر صحّت و سلامت آن نظام میباشند، اصلاح دانشگاه متوقف است بر اینکه دانشآموز پیش از ورود در ساحت مقدس دانشگاه باید با حداقلی از فرهنگ و معارف اسلامی آشنا باشد و این سؤالات نموداری از آن حداقل است.
اینکه گفتم «حداقل»، مبتنی بر این ملاحظه است که سؤالات برای «گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی» طرح شده است و نه برای مثلاً گروهی که بخواهد در علوم اسلامی توغل داشته باشد و متخصص و صاحبنظر در این علوم به شمار آید.
پس برمیگردیم به سؤالی که متن آن را در صدر مقال آوردیم: سؤال مبتنی است بر این فرض که ماهِ رمضان است و شخصی مسلمان در ۳۷ درجه حرارت طبیعی بدن، که به لحاظ فیزیکی در کمال صحت و سلامت است، تصمیم میگیرد که عمداً روزهخواری کند. این شخص محترم یک بشقاب خاک و یک قدح آب در جلوی خود دارد و میخواهد روزه واجب را با خوردن یکی از آنها بشکند و چون در عین ارتکاب به معصیتِ روزهخواری هم مقیّد به احکام شرع است و هم ذهنیّتی حسابگر دارد، میخواهد ببیند کدام یک بیشتر صرفه میکند: اول آب را بخورد بعد خاک را؟ یا بالعکس روزه را با تناول مُشتی از خاک بشکند و آنگاه قدح آب را سر بکشد؟ ارتکاب کدام یک از دو شقِ معصیت، برایش سهلتر و مقرون به صرفهتر خواهد بود؟
دانشآموزی که در برابر چنین مسألهای قرار میگیرد، قاعدتاً باید در سلامت عقل چنین آدمی شک بکند؛ کسی که عالماً و عامداً میخواهد خاک بخورد تا به شرف عظیم روزهخواری نائل آید! همچو آدمی مسلماً دیوانه است و دیوانه مرفوع القلم است. شرع برای عقلاست و نه برای مجانین. آری، آن شخصِ مفروض، آن معصیتکارِ سیهروزگار را دیوانه باید خواند؛ اما کسانی را که چنین مسائلی را به نام «فرهنگ و معارف اسلامی» قالب میزنند و آن را شرط ورود نوجوانان به دانشگاه قرار میدهند، چه باید نامید؟ ...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/jvzxk
🌾 @sedanet
صدانت
استهزای دين است يا افسوسِ دانش؟ • صدانت
استهزای دين است يا افسوسِ دانش؟ - نویسنده: محمدعلی موحد | ظاهر امر دلالت دارد بر اینکه به نظر طرّاحان این سؤالات، که مدیران و مدبّران نظام آموزشی کشور ...
☘️ گفتوگو دوماهنامه مروارید با #مصطفی_ملکیان پیرامون رابطه عشق و تنهایی
آیا احساس شورانگیز عاشقی، و سپس، بودن در کنار معشوق، موجب رهایی عاشق از تنهایی میشود و به تعبیری نقطه پایانی بر تنهایی انسانِ عاشق است؟ آیا هنگامی که عشق در زندگی پدید میآید، یعنی زمانی که عشق از دری وارد زندگی میشود، تنهایی از دری دیگر خارج میشود؟ آیا هنگامی که عاشق به معشوق میرسد و وصال رخ میدهد، تنهایی عاشق از میان میرود و یا شکل تنهایی او تغییر مییابد؟ در گزارشِ گفتوگویی که پیش رو دارید، استاد مصطفی ملکیان درباره عشق و تنهایی و آنچه عاشق را به تدریج در زیست عاشقانه دچار تنهایی میکند و آنچه مانع از خودآشکارسازی در روابط عاشقانه میشود و عاشق را به خودپنهانسازی سوق میدهد و... سخن گفته و مجالی برای بیشتر اندیشیدن درباره موضوع "تنهایی" در زیست عاشقانه میگشاید.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/rlFjo
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
آیا احساس شورانگیز عاشقی، و سپس، بودن در کنار معشوق، موجب رهایی عاشق از تنهایی میشود و به تعبیری نقطه پایانی بر تنهایی انسانِ عاشق است؟ آیا هنگامی که عشق در زندگی پدید میآید، یعنی زمانی که عشق از دری وارد زندگی میشود، تنهایی از دری دیگر خارج میشود؟ آیا هنگامی که عاشق به معشوق میرسد و وصال رخ میدهد، تنهایی عاشق از میان میرود و یا شکل تنهایی او تغییر مییابد؟ در گزارشِ گفتوگویی که پیش رو دارید، استاد مصطفی ملکیان درباره عشق و تنهایی و آنچه عاشق را به تدریج در زیست عاشقانه دچار تنهایی میکند و آنچه مانع از خودآشکارسازی در روابط عاشقانه میشود و عاشق را به خودپنهانسازی سوق میدهد و... سخن گفته و مجالی برای بیشتر اندیشیدن درباره موضوع "تنهایی" در زیست عاشقانه میگشاید.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/rlFjo
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ مریم هایی که در نظام آموزشی ما جایی ندارند
✍️ حسین آخانی (استاد تمام دانشکده زیستشناسی دانشگاه تهران)
🔅به عنوان یک دانشگاهی که هر روز باید با تعداد مقالات خود حضورش را در دانشگاه ثابت کند، رفتم و سری به پروفایل حرفهای خانم میرزاخانی زدم. در سایت webofknowledge (جایی که در آن مقالات آی اس آی فهرست میشوند) اگر فقط نام Mirzakhani M را جستجو کنید 20 مورد مییابید. با چک کردن عنوان مقالات به زودی در مییابید که اینها بیش از دو نفرند. یکی محمود است که مقالات فیزیک دارد و دیگری مریم. به ناچار جستجو را فقط با نام Mirzakhani Maryam ادامه میدهم. با کمال تعجب فقط 10 مقاله بیشتر دیده نمیشد. از این ده مقاله 5 مقاله قبل از پروفسوری ایشان تا سال 2008 است و 5 مقاله هم در 9 سالی است که به درجه استادی رسیده است. البته خانم میرزاخانی مقالاتی هم در مجلات غیر آی اس آی دارد. چون در سیستم خودمان به چنین مقالاتی بهای چندانی داده نمیشود به آن نپرداختم. نام او حتی در لیست دانشمندان آی اس آی هم نیست. سپس گزارش ارجاع ((citation report را انتخاب میکنم، با کمال تعجب پروفایلی را که میبینم در حد یک استادیار معمولی در دانشگاههای ایران است. حتی دانشجویان بسیاری هم در ایران هستند که خیلی بالاتر از مریم میرزاخانی هستند. دانشجویان و استادان بعضی رشتهها (بخصوص شیمی) در کشور کم نداریم که در یک ماه میتوانند چنین پروفایلی را پر کنند. اینجاست که شک میکنم. نکند توطئهای در کار است که این دخترک جوان با این تعداد کم مقاله را چنان جایزه مهمی دادهاند و در استنفورد استخدامش کردهاند؟ چگونه شده است که دانش آموخته هاروارد که در 31 سالگی به بالاترین درجه دانشگاهی در معتبرترین دانشگاه جهان رسیده فقط با 5 مقاله آی اس آی استاد تمام شده است؟ با این تعداد اندک مقاله و ارجاع میگویند یک نابغه ریاضی؟ چه اتفاقی افتاده است؟ حتما اشکالی در کار است.
🔅 تردید ندارم اگر خانم میرزاخانی با این تعداد مقاله به دانشگاههای معتبر خودمان میآمد، اول معلوم نبود که با استخدامش موافقت کنند. اگر هم با پیگیری و سفارش هم استخدامش میکردند باید در همان سالهای اول حجم بالایی از تدریس را پر میکرد و برای گذراندن از مرحله پیمانی به رسمی آزمایشی هر بار حداقل دو مقاله میداد. کل پولی هم که به او در این چند سال تا مرحله دانشیاری میدادند شاید در بهترین حالت از 10 میلیون تومان تجاوز نمیکرد و با آن میتوانست شاید یک کامپیوتر بخرد و در یک کنفرانس شرکت کند. بعد باز اگر شانس یاریش میکرد و به اندازه کافی اخلاقش خوب بود و مدیر و دانشجویی هم از او آزرده نمیشد در بهترین حالت در 40 سالگی با این تعداد مقاله شاید میتوانست یک دانشیار شود و اگر مشکل گزینشی نداشت استخدام رسمی شود.
🔅اینها را برای این ننوشتم که در رزومه مریم میرزاخانی شک کنید. من نیک میدانم آنهایی که به او جایزه فیلدز دادهاند بسیار سخت گیرند و خود را بد نام نمیکنند. اینها را گفتم تا تلنگری بشود به مسئولین وزارت علوم و دانشگاههای خودمان. بساطی داریم در ایران: برای ارزیابی آثار علمی اتفاقا با کمک علم اعداد چنان شما را درگیر میکنند و اگر بخواهند به شما پژوهانهای، جایزهای بدهند، شما راهی ندارید جز تا میتوانی به هر روش راست و غلطی تعداد مقالات را بالا ببری. کمیتههای ارزیابی - اگر چه به تازگی هم معیارهای جدی تر مانند ضریب تاثیر و H-Index را وارد ارزیابیهای خود کردهاند (که اینها هم پایه عددی دارند) - همچنان تعداد مقالات شما را میشمارند و بر اساس آن به افراد پژوهانه و جایزه میدهند. نتیجه این میشود که استاد نمونه کشوری کسی انتخاب میشود که در رشته گیاهشناسی اسنفاجی را پیدا میکند و مدعی است کشف جدیدی کرده است و مقاله مینویسد! کسی در آن کمیته انتخاب برگزیدگان استادان نمونه کشوری نیست سری به مقالات ایشان بیاندازد که اینها به کار علم نمیآید و این بنده خدا بهتر است برود در جایی که استعدادش را دارد زندگی بگذارند. به زور که نباید ردای استادی به تن گیاهشناسی کرد که اسفناج را هم نمی شناسد، او را زحمت ندهید تا هم به خودش ظلم کند و هم به بچههای ما.
🔅وزارت علوم و دانشگاههای ما نیاز جدی به بازنگری دارند، در همه چیز، در هیئتهای ممیزه (بخصوص)، در انتخاب مدیران، در نوشتن آییننامهها و در گزینش دانشجویان و اعضای هیئت علمی. نمیگویم انقلاب کنید، نمیگویم همه چیز را دور بریزید. فقط میگویم در نظام شما مریمها جایی ندارند. چه بسیارند مریمهایی که بلد نیستند مقاله سازی کنند و در زیر چرخ بروکراسی دانشگاهی ایران له میشوند. آنها به گوشهای کز میکنند، اشک میریزند و حتی ممکن است بمیرند و کسی هم نیست برایشان اشک بریزد. خوش شانس هایشان هم میروند تا افتخار مراکز علمی غربیها شوند.
🌾 @sedanet
✍️ حسین آخانی (استاد تمام دانشکده زیستشناسی دانشگاه تهران)
🔅به عنوان یک دانشگاهی که هر روز باید با تعداد مقالات خود حضورش را در دانشگاه ثابت کند، رفتم و سری به پروفایل حرفهای خانم میرزاخانی زدم. در سایت webofknowledge (جایی که در آن مقالات آی اس آی فهرست میشوند) اگر فقط نام Mirzakhani M را جستجو کنید 20 مورد مییابید. با چک کردن عنوان مقالات به زودی در مییابید که اینها بیش از دو نفرند. یکی محمود است که مقالات فیزیک دارد و دیگری مریم. به ناچار جستجو را فقط با نام Mirzakhani Maryam ادامه میدهم. با کمال تعجب فقط 10 مقاله بیشتر دیده نمیشد. از این ده مقاله 5 مقاله قبل از پروفسوری ایشان تا سال 2008 است و 5 مقاله هم در 9 سالی است که به درجه استادی رسیده است. البته خانم میرزاخانی مقالاتی هم در مجلات غیر آی اس آی دارد. چون در سیستم خودمان به چنین مقالاتی بهای چندانی داده نمیشود به آن نپرداختم. نام او حتی در لیست دانشمندان آی اس آی هم نیست. سپس گزارش ارجاع ((citation report را انتخاب میکنم، با کمال تعجب پروفایلی را که میبینم در حد یک استادیار معمولی در دانشگاههای ایران است. حتی دانشجویان بسیاری هم در ایران هستند که خیلی بالاتر از مریم میرزاخانی هستند. دانشجویان و استادان بعضی رشتهها (بخصوص شیمی) در کشور کم نداریم که در یک ماه میتوانند چنین پروفایلی را پر کنند. اینجاست که شک میکنم. نکند توطئهای در کار است که این دخترک جوان با این تعداد کم مقاله را چنان جایزه مهمی دادهاند و در استنفورد استخدامش کردهاند؟ چگونه شده است که دانش آموخته هاروارد که در 31 سالگی به بالاترین درجه دانشگاهی در معتبرترین دانشگاه جهان رسیده فقط با 5 مقاله آی اس آی استاد تمام شده است؟ با این تعداد اندک مقاله و ارجاع میگویند یک نابغه ریاضی؟ چه اتفاقی افتاده است؟ حتما اشکالی در کار است.
🔅 تردید ندارم اگر خانم میرزاخانی با این تعداد مقاله به دانشگاههای معتبر خودمان میآمد، اول معلوم نبود که با استخدامش موافقت کنند. اگر هم با پیگیری و سفارش هم استخدامش میکردند باید در همان سالهای اول حجم بالایی از تدریس را پر میکرد و برای گذراندن از مرحله پیمانی به رسمی آزمایشی هر بار حداقل دو مقاله میداد. کل پولی هم که به او در این چند سال تا مرحله دانشیاری میدادند شاید در بهترین حالت از 10 میلیون تومان تجاوز نمیکرد و با آن میتوانست شاید یک کامپیوتر بخرد و در یک کنفرانس شرکت کند. بعد باز اگر شانس یاریش میکرد و به اندازه کافی اخلاقش خوب بود و مدیر و دانشجویی هم از او آزرده نمیشد در بهترین حالت در 40 سالگی با این تعداد مقاله شاید میتوانست یک دانشیار شود و اگر مشکل گزینشی نداشت استخدام رسمی شود.
🔅اینها را برای این ننوشتم که در رزومه مریم میرزاخانی شک کنید. من نیک میدانم آنهایی که به او جایزه فیلدز دادهاند بسیار سخت گیرند و خود را بد نام نمیکنند. اینها را گفتم تا تلنگری بشود به مسئولین وزارت علوم و دانشگاههای خودمان. بساطی داریم در ایران: برای ارزیابی آثار علمی اتفاقا با کمک علم اعداد چنان شما را درگیر میکنند و اگر بخواهند به شما پژوهانهای، جایزهای بدهند، شما راهی ندارید جز تا میتوانی به هر روش راست و غلطی تعداد مقالات را بالا ببری. کمیتههای ارزیابی - اگر چه به تازگی هم معیارهای جدی تر مانند ضریب تاثیر و H-Index را وارد ارزیابیهای خود کردهاند (که اینها هم پایه عددی دارند) - همچنان تعداد مقالات شما را میشمارند و بر اساس آن به افراد پژوهانه و جایزه میدهند. نتیجه این میشود که استاد نمونه کشوری کسی انتخاب میشود که در رشته گیاهشناسی اسنفاجی را پیدا میکند و مدعی است کشف جدیدی کرده است و مقاله مینویسد! کسی در آن کمیته انتخاب برگزیدگان استادان نمونه کشوری نیست سری به مقالات ایشان بیاندازد که اینها به کار علم نمیآید و این بنده خدا بهتر است برود در جایی که استعدادش را دارد زندگی بگذارند. به زور که نباید ردای استادی به تن گیاهشناسی کرد که اسفناج را هم نمی شناسد، او را زحمت ندهید تا هم به خودش ظلم کند و هم به بچههای ما.
🔅وزارت علوم و دانشگاههای ما نیاز جدی به بازنگری دارند، در همه چیز، در هیئتهای ممیزه (بخصوص)، در انتخاب مدیران، در نوشتن آییننامهها و در گزینش دانشجویان و اعضای هیئت علمی. نمیگویم انقلاب کنید، نمیگویم همه چیز را دور بریزید. فقط میگویم در نظام شما مریمها جایی ندارند. چه بسیارند مریمهایی که بلد نیستند مقاله سازی کنند و در زیر چرخ بروکراسی دانشگاهی ایران له میشوند. آنها به گوشهای کز میکنند، اشک میریزند و حتی ممکن است بمیرند و کسی هم نیست برایشان اشک بریزد. خوش شانس هایشان هم میروند تا افتخار مراکز علمی غربیها شوند.
🌾 @sedanet
☘️ خوب، بد، بیمعنی (تاملی در نقد نسبیانگارانه)
✍️ امیررضا جوادی
🔅چندیست که نقد و بررسیِ فیلمهای سینمای ایران در برنامۀ هفت، محل نزاع و کشمکش دیدگاههایی شده است که گویی هیچ وجه مشترکی با یکدیگر ندارند. گفتگوها اغلب ابتر و بیحاصل رها میشوند و هریک از طرفین گفتگو، به تکرار آراء و دیدگاههای خویش بسنده میکند، بدون آنکه در نقطۀ مشخصی به اشتراک برسند، یا یکی از طرفین بتواند دیگری را ولو بطور اندک قانع کند و یا حتی اصلا پیشرفتی در بحثها مشاهده شود.
🔅فارغ از صفبندیهایی که بعضاً در میان منتقدان دیده میشود، بنظر میرسد که جریانی در بین منتقدان جوانتر در حال شکلگیریست که قصد دارد تا از منظری متفاوت و جدیدتر به نقد و بررسی فیلمها بپردازد و در همین راستاست که گاه عباراتی چون “تعلق به پارادایمهای مختلف” و “نداشتن هیچ فهمی از سخنان منتقد مقابل” از زبان برخی شنیده میشود. یقیناً هیچکس، هیچگاه در مواجهۀ نخست، اتخاذ رویکردی تازه و متفاوت به امور را مذموم و ناپسند نمیشمارد، اما توجه به این امر نیز ضروریست که عدم درک درست از جایگاه و روش بحث، میتواند عواقب زیانباری را برای مخاطبان و جریانهای انتقادی در سینمای ایران رقم بزند. در واقع انگیزۀ اصلی این نوشتار نیز، نگرانی از فراگیرشدن تفکر و شیوۀ نگاهیست که میتواند به هرج و مرجی لگامگسیخته در عرصۀ نقد بیانجامد، و دلیل تمرکز بر برنامۀ هفت نیز توجه به مخاطب عام سینمای ایران است که لزوماً از مبانی نظری مستحکمی در مواجهه با آراء گوناگون منتقدان برخوردار نیست. حال آنکه از منتقدان توقع میرود تا از اشراف کامل بر ابعاد چنین بحثی بهرهمند باشند.
🔅این در حالیست که به نظر میرسد مشکل تعیینِ جایگاه بحث و روش آن، نیاز به نگاهی فراسینمایی دارد تا با بررسی و اصلاح روند نقادی، از قلب و تحریف واقعیت و نیز کژروی اذهان سینمادوستان و منتقدان جلوگیری به عمل آورَد. موضوع نوشتۀ حاضر نیز همین مطلب است. میکوشیم تا به قدر وسع و مجالی که در اختیار داریم، در همین ارتباط به طرح مسئله بپردازیم، با این امید که بزرگان و صاحبنظران نیز به یاری ما شتافته و مطالب مفید فایدهای را در این ارتباط به رشتۀ تحریر درآورند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/6bGtQ
🌾 @sedanet
✍️ امیررضا جوادی
🔅چندیست که نقد و بررسیِ فیلمهای سینمای ایران در برنامۀ هفت، محل نزاع و کشمکش دیدگاههایی شده است که گویی هیچ وجه مشترکی با یکدیگر ندارند. گفتگوها اغلب ابتر و بیحاصل رها میشوند و هریک از طرفین گفتگو، به تکرار آراء و دیدگاههای خویش بسنده میکند، بدون آنکه در نقطۀ مشخصی به اشتراک برسند، یا یکی از طرفین بتواند دیگری را ولو بطور اندک قانع کند و یا حتی اصلا پیشرفتی در بحثها مشاهده شود.
🔅فارغ از صفبندیهایی که بعضاً در میان منتقدان دیده میشود، بنظر میرسد که جریانی در بین منتقدان جوانتر در حال شکلگیریست که قصد دارد تا از منظری متفاوت و جدیدتر به نقد و بررسی فیلمها بپردازد و در همین راستاست که گاه عباراتی چون “تعلق به پارادایمهای مختلف” و “نداشتن هیچ فهمی از سخنان منتقد مقابل” از زبان برخی شنیده میشود. یقیناً هیچکس، هیچگاه در مواجهۀ نخست، اتخاذ رویکردی تازه و متفاوت به امور را مذموم و ناپسند نمیشمارد، اما توجه به این امر نیز ضروریست که عدم درک درست از جایگاه و روش بحث، میتواند عواقب زیانباری را برای مخاطبان و جریانهای انتقادی در سینمای ایران رقم بزند. در واقع انگیزۀ اصلی این نوشتار نیز، نگرانی از فراگیرشدن تفکر و شیوۀ نگاهیست که میتواند به هرج و مرجی لگامگسیخته در عرصۀ نقد بیانجامد، و دلیل تمرکز بر برنامۀ هفت نیز توجه به مخاطب عام سینمای ایران است که لزوماً از مبانی نظری مستحکمی در مواجهه با آراء گوناگون منتقدان برخوردار نیست. حال آنکه از منتقدان توقع میرود تا از اشراف کامل بر ابعاد چنین بحثی بهرهمند باشند.
🔅این در حالیست که به نظر میرسد مشکل تعیینِ جایگاه بحث و روش آن، نیاز به نگاهی فراسینمایی دارد تا با بررسی و اصلاح روند نقادی، از قلب و تحریف واقعیت و نیز کژروی اذهان سینمادوستان و منتقدان جلوگیری به عمل آورَد. موضوع نوشتۀ حاضر نیز همین مطلب است. میکوشیم تا به قدر وسع و مجالی که در اختیار داریم، در همین ارتباط به طرح مسئله بپردازیم، با این امید که بزرگان و صاحبنظران نیز به یاری ما شتافته و مطالب مفید فایدهای را در این ارتباط به رشتۀ تحریر درآورند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/6bGtQ
🌾 @sedanet
صدانت
خوب، بد، بیمعنی (تاملی در نقد نسبیانگارانه) • صدانت
چندیست که نقد و بررسیِ فیلمهای سینمای ایران در برنامۀ هفت، محل نزاع و کشمکش دیدگاههایی شده است که گویی هیچ وجه مشترکی با یکدیگر ندارند. گفتگوها اغلب ابتر
☘️ در هلهلهی فقر و خشونت
✍️ احمد فعال
🔅قتل آتنا بسیار دردناک است. اما دردها در یک جامعه خشونت زده کم نیستند. درد بیشتر زمانی است که برای جبران یک خشونت درخواست خشونت بیشتر میشود. درد بیشتر زمانی است که جامعهای برای ایجاد خشونت بیشتر، دست به هلهله شادمانی میزند. فریاد سنگسار سنگسار مردم و میل به شنیدن فریاد ضجه قاتل از سوی خانواده مقتول در لحظه سنگسار شدن، امیال سرکوب شدهای هستند که در هیئت خشونت سرباز میکنند.
🔅در مقالهای که سالیان پیش به مناسبت اعدام و مرگ بیجه نوشتم، پرده از چهرهای خشونت برداشتم. آن حادثه از یادها رفت، و تنها هلهله ناشی از شادی ضجه قاتل در پای چوبه دار، در پس زمینه میل اجتماعی خشونت تداوم پیدا کرد. در آن یادداشت نشان دادم که چگونه فقر و خشونت همزاد یکدیگر هستند و قاتل در هر شرایط خود قربانی خشونت است. خشونتهای دامنگستری که بر چهره تکیده فقر پیله بستهاند، و جز با قربانی گرفتن پیدرپی دست از دامن جامعه باز نمیکنند. اکنون باید «سرکوبهای جنسی» را بر این پرده افزود.
🔅این بار اولی نیست که قاتل طعمه جنسی خود را دوبار قربانی میکند. یکبار با تجاوز و یکبار با ارتکاب قتل. اما این هر دو بدون قربانی گرفتن از خود قاتل، جامعه عمل به خود نمیپوشد. پیش از آن، جامعه یا به موجب «بیمسئولتی در برابر فقر» و یا به موجب «بیمسئولیتی در برابر منعها و سرکوبهای جنسی» ، قاتل را به قربانی میگیرد. ملاحظه میکنید زمانی که خشونت در جامعهای عمومیمیشود، آتنا تنها یک قربانی نیست، جسد معصومانه و دردناک کسی است که افشاگر یک رشته از خشونتهاست. مرگ آتنا پرده از چهره سرد و یخ زده جامعهای برمیدارد که نسبت به مسئولیتهای اجتماعی خویش بیتفاوت میماند. اکنون بیفایده نیست که توجه خوانندگان محترم را بار دیگر به آن یادداشت جلب کنم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/r7Qb0
🌾 @sedanet | @BayaneAzadi
✍️ احمد فعال
🔅قتل آتنا بسیار دردناک است. اما دردها در یک جامعه خشونت زده کم نیستند. درد بیشتر زمانی است که برای جبران یک خشونت درخواست خشونت بیشتر میشود. درد بیشتر زمانی است که جامعهای برای ایجاد خشونت بیشتر، دست به هلهله شادمانی میزند. فریاد سنگسار سنگسار مردم و میل به شنیدن فریاد ضجه قاتل از سوی خانواده مقتول در لحظه سنگسار شدن، امیال سرکوب شدهای هستند که در هیئت خشونت سرباز میکنند.
🔅در مقالهای که سالیان پیش به مناسبت اعدام و مرگ بیجه نوشتم، پرده از چهرهای خشونت برداشتم. آن حادثه از یادها رفت، و تنها هلهله ناشی از شادی ضجه قاتل در پای چوبه دار، در پس زمینه میل اجتماعی خشونت تداوم پیدا کرد. در آن یادداشت نشان دادم که چگونه فقر و خشونت همزاد یکدیگر هستند و قاتل در هر شرایط خود قربانی خشونت است. خشونتهای دامنگستری که بر چهره تکیده فقر پیله بستهاند، و جز با قربانی گرفتن پیدرپی دست از دامن جامعه باز نمیکنند. اکنون باید «سرکوبهای جنسی» را بر این پرده افزود.
🔅این بار اولی نیست که قاتل طعمه جنسی خود را دوبار قربانی میکند. یکبار با تجاوز و یکبار با ارتکاب قتل. اما این هر دو بدون قربانی گرفتن از خود قاتل، جامعه عمل به خود نمیپوشد. پیش از آن، جامعه یا به موجب «بیمسئولتی در برابر فقر» و یا به موجب «بیمسئولیتی در برابر منعها و سرکوبهای جنسی» ، قاتل را به قربانی میگیرد. ملاحظه میکنید زمانی که خشونت در جامعهای عمومیمیشود، آتنا تنها یک قربانی نیست، جسد معصومانه و دردناک کسی است که افشاگر یک رشته از خشونتهاست. مرگ آتنا پرده از چهره سرد و یخ زده جامعهای برمیدارد که نسبت به مسئولیتهای اجتماعی خویش بیتفاوت میماند. اکنون بیفایده نیست که توجه خوانندگان محترم را بار دیگر به آن یادداشت جلب کنم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/r7Qb0
🌾 @sedanet | @BayaneAzadi
صدانت
در هلهلهی فقر و خشونت • صدانت
قتل آتنا بسیار دردناک است. اما دردها در یک جامعه خشونت زده کم نیستند. درد بیشتر زمانی است که برای جبران یک خشونت درخواست خشونت بیشتر میشود. درد بیشتر زمان
☘️ اصول فلسفی مکانیک کوانتوم
🌱 با تدریس دکتر مهدی گلشنی (استاد دانشگاه صنعتی شریف) - فیلم - 26 جلسه - درس کارشناسی
علوم و فلسفه از تلاش های بشری برای درک چیستی و چگونگی جهان در طول قرن ها ساخته شده است. اندیشمندان از پیش از یونان باستان تا الان به طور پیوسته به بررسی پدیده های موجود در جهان و روابط بین آن ها مشغولند. علم فیزیک به طور خاص به بررسی بنیادی ترین سوال ها درباره ی چگونگی کارکرد عالم می پردازد. از نظریات ارسطو درباره ی افلاک تا نظریه گرانش نیوتون و نسبیت انیشتین و نظریه مکانیک کوانتوم، علم فیزیک همواره با فلسفه آمیخته بوده است. این کلاس شما را در معرض برخی از بنیادی ترین سوال های فلسفه ی علم و فیزیک قرار می دهد.
دانلود تمام جلسات در مکتب خونه👇
✨ → maktabkhooneh.org/course/sharif-pfqm
🌾 @sedanet | @maktabkhooneh
🌱 با تدریس دکتر مهدی گلشنی (استاد دانشگاه صنعتی شریف) - فیلم - 26 جلسه - درس کارشناسی
علوم و فلسفه از تلاش های بشری برای درک چیستی و چگونگی جهان در طول قرن ها ساخته شده است. اندیشمندان از پیش از یونان باستان تا الان به طور پیوسته به بررسی پدیده های موجود در جهان و روابط بین آن ها مشغولند. علم فیزیک به طور خاص به بررسی بنیادی ترین سوال ها درباره ی چگونگی کارکرد عالم می پردازد. از نظریات ارسطو درباره ی افلاک تا نظریه گرانش نیوتون و نسبیت انیشتین و نظریه مکانیک کوانتوم، علم فیزیک همواره با فلسفه آمیخته بوده است. این کلاس شما را در معرض برخی از بنیادی ترین سوال های فلسفه ی علم و فیزیک قرار می دهد.
دانلود تمام جلسات در مکتب خونه👇
✨ → maktabkhooneh.org/course/sharif-pfqm
🌾 @sedanet | @maktabkhooneh
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
☘️ قسمتی از سخنرانی دکتر مقصود فراستخواه پیرامون شاخص امید به آینده در ایرانیان - تیرماه 95
🌾 @sedanet | @Goftar_Andisheh
🌾 @sedanet | @Goftar_Andisheh
☘️ عقب نشینی به فلسفه
#مراد_فرهادپور در گفتگویی تفصیلی از زمینه و زمانه اش میگوید
مصاحبه کنندگان: علی ورامینی، بابک اوجاقی، محسن آزموده
🔅بعد از 2008 و آن بحران اقتصادی که خیلی ها فکر می کردند مدل جدیدی از اقتصاد و سیاست است، ولی خیلی زود هم نا امید شدند. سیریزا در یونان، بهار عربی و برگزیت(خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا) که همه سیاست شکست بود. نمونه آخر آن هم که ترامپ بود. چپ در این وضعیت یعنی در پی شکست امیدهای هرچند واهی به کدام سو می رود. چه اتفاقی قرار است برای چپ بیافتد؟ چپی که توانایی خود را در عرصه واقع از دست داده است. یعنی توده ها به عنوان مرجع اصلی چپ حتی اعتماد هم به آن ندارند.
🔅بعضا که اصل واژه چپ در متن تجربه اروپایی چیزی جز سانترایسم دولتی نبود. از بلر بگیر تا میتران که کثیف ترین سیاست های نولیبرالی را اجرا و در جنگ هم شرکت کردند. کلا تمام ظرفیت انقلابی نیمه اول قرن را در مسیر پارلمانتاریزم ابتر و به درد نخوری بردند و نهایتا چپ اسمی شد برای سازش با واقعیت موجود (زیر لوای یك ذره بزک کردن هایی مثل سوسیال دموکراسی ) و همین ماجرای انتخاب بین بد و بدتر و بعد هم که دیگر مسئله امنیتی شدن و جنگ علیه ترور پیش آمد. به نظرم می آید که مسئله انقلاب های عربی چیز دیگری بود و از قضا قربانی دخالت های گوناگون قدرت های جهانی و منطقه ای برای داغون کردن یك جنبش مردمی شد، جنبشی که واقعا جنبش فقرا علیه شیخ نشینان و انباشت سرمایه در خلیج فارس بود.
🔅سرکوب شدن انقلاب های عربی من را مایوس می کند زیرا حتی وقتی به شکل خیلی رخداد گونه با یك جرقه در یك منطقه انقلابی به پا میشود که به هیچ وجه امر معجزه گونه هم نیست، باز مشاهده می کنیم که با قدرت دولتی و دخالت های آشکار و پنهان سازمان های امنیتی و غیره مردم را له می کنند. با چنین وضعیتی گمان می کنم، به جز آن خیال عجیبی که روزی همه دنیا با هم انقلاب کنند که بیشتر فانتزی است، هرجا هم اتفاقی بیافتد، زور ناب دولت و دولت های دیگر، با مشارکت شرکت ها بین المللی در مجموع می تواند به صورت خشونت عریان سرکوبش کند و نگذارد که حلقه ای از حرکتهای انقلابی به راه افتد که جلوی شکست را بگیرد و راه حل هایی بیرون از بحران فراهم کند که نتیجه آن این نشود که یك میلیاردرِ دزد و دروغگوی هرزه به عنوان اتفاقا نماینده کارگران بدبخت آمریکایی انتخاب شود. این که چیزی غیر از چپ ورشکست شده میترانی و بلری آیا می تواند بوجود بیاید که اثر اجتماعی و تاریخی داشته باشد، برای من سوال است؟ همینجا هست که اتهام "عقب نشینی به فلسفه" می تواند مطرح شود. منتها من به لحاظ تاریخی باز و گشوده هستم که هر کجا اتفاقی رخ دهد از آن حمایت کنم، اما با توجه به شرایط توازن قدرت که تکنولوژی و علم در اختیار دولت ها و سرمایه قرار داده و همین که معیارهای سنجش را خود سرمایه داری می سازد، شك دارم به اینکه بتوان کاری از پیش برد.
فایل pdf کامل این گفتگو👇
✨ → 3danet.ir/LdDz8
🌾 @sedanet
#مراد_فرهادپور در گفتگویی تفصیلی از زمینه و زمانه اش میگوید
مصاحبه کنندگان: علی ورامینی، بابک اوجاقی، محسن آزموده
🔅بعد از 2008 و آن بحران اقتصادی که خیلی ها فکر می کردند مدل جدیدی از اقتصاد و سیاست است، ولی خیلی زود هم نا امید شدند. سیریزا در یونان، بهار عربی و برگزیت(خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا) که همه سیاست شکست بود. نمونه آخر آن هم که ترامپ بود. چپ در این وضعیت یعنی در پی شکست امیدهای هرچند واهی به کدام سو می رود. چه اتفاقی قرار است برای چپ بیافتد؟ چپی که توانایی خود را در عرصه واقع از دست داده است. یعنی توده ها به عنوان مرجع اصلی چپ حتی اعتماد هم به آن ندارند.
🔅بعضا که اصل واژه چپ در متن تجربه اروپایی چیزی جز سانترایسم دولتی نبود. از بلر بگیر تا میتران که کثیف ترین سیاست های نولیبرالی را اجرا و در جنگ هم شرکت کردند. کلا تمام ظرفیت انقلابی نیمه اول قرن را در مسیر پارلمانتاریزم ابتر و به درد نخوری بردند و نهایتا چپ اسمی شد برای سازش با واقعیت موجود (زیر لوای یك ذره بزک کردن هایی مثل سوسیال دموکراسی ) و همین ماجرای انتخاب بین بد و بدتر و بعد هم که دیگر مسئله امنیتی شدن و جنگ علیه ترور پیش آمد. به نظرم می آید که مسئله انقلاب های عربی چیز دیگری بود و از قضا قربانی دخالت های گوناگون قدرت های جهانی و منطقه ای برای داغون کردن یك جنبش مردمی شد، جنبشی که واقعا جنبش فقرا علیه شیخ نشینان و انباشت سرمایه در خلیج فارس بود.
🔅سرکوب شدن انقلاب های عربی من را مایوس می کند زیرا حتی وقتی به شکل خیلی رخداد گونه با یك جرقه در یك منطقه انقلابی به پا میشود که به هیچ وجه امر معجزه گونه هم نیست، باز مشاهده می کنیم که با قدرت دولتی و دخالت های آشکار و پنهان سازمان های امنیتی و غیره مردم را له می کنند. با چنین وضعیتی گمان می کنم، به جز آن خیال عجیبی که روزی همه دنیا با هم انقلاب کنند که بیشتر فانتزی است، هرجا هم اتفاقی بیافتد، زور ناب دولت و دولت های دیگر، با مشارکت شرکت ها بین المللی در مجموع می تواند به صورت خشونت عریان سرکوبش کند و نگذارد که حلقه ای از حرکتهای انقلابی به راه افتد که جلوی شکست را بگیرد و راه حل هایی بیرون از بحران فراهم کند که نتیجه آن این نشود که یك میلیاردرِ دزد و دروغگوی هرزه به عنوان اتفاقا نماینده کارگران بدبخت آمریکایی انتخاب شود. این که چیزی غیر از چپ ورشکست شده میترانی و بلری آیا می تواند بوجود بیاید که اثر اجتماعی و تاریخی داشته باشد، برای من سوال است؟ همینجا هست که اتهام "عقب نشینی به فلسفه" می تواند مطرح شود. منتها من به لحاظ تاریخی باز و گشوده هستم که هر کجا اتفاقی رخ دهد از آن حمایت کنم، اما با توجه به شرایط توازن قدرت که تکنولوژی و علم در اختیار دولت ها و سرمایه قرار داده و همین که معیارهای سنجش را خود سرمایه داری می سازد، شك دارم به اینکه بتوان کاری از پیش برد.
فایل pdf کامل این گفتگو👇
✨ → 3danet.ir/LdDz8
🌾 @sedanet
صدانت
عقب نشینی به فلسفه: مراد فرهادپور در گفتگویی تفصیلی از زمینه و زمانه اش میگوید • صدانت
عقب نشینی به فلسفه: مراد فرهادپور در گفتگویی تفصیلی از زمینه و زمانه اش میگوید - مصاحبه کنندگان: علی ورامینی، بابك اوجاقی، محسن آزموده ...
🔅یکی از آفتهای بزرگ زبان دینی تک صدایی است. اینکه یک نفر باید بگوید و دیگران باید بشنوند. یا چند نفر بگوید و دیگران موظف به شنیدن باشند. پرسش و بحث در میان نباشد. ارتباط زبان با وجدان انسانیت، دانشها و اخلاق قطع شده باشد. حالت عرضه کردن نداشته باشد و حالت محکوم کردن داشته باشد؛ چنین زبانی از خود بیگانه است. یعنی زبان دین و معنویت نیست.
🔅اگر زبان دینی با زبان علم، فلسفه و هنر قطع ارتباط کند از خود بیگانه خواهد شد. انسان فقط با دین زندگی نمیکند. انسان با همه حوزههای علم، فلسفه، هنر و دین زندگی میکند و تاریخ چندهزار سالۀ بشر این واقعیت را نشان میدهد. هیچ کدام از حوزهها تابع دیگری نیست اما میتوان بین اینها دیالوگ و تعامل برقرار کرد. زبان دینی باید تولید معنای جدید و اصیل کند وگرنه ازخود بیگانه میشود.
🔅از طرف دیگر اگر زبان دین ومعنویت به شکل و فرم تقلیل داده شود از خود بیگانه میشود. یعنی اگر تنها تاکید شود به حفظ شکل اعمال، آداب و رسوم و… وبگویند اگر این اشکال رعایت شود دین و معنویت وجود دارد و اگر این شکلها حفظ نشود دین و معنویت وجود ندارد، این تلقی مانع توجه به آنچه زیر آن شکلهاست و زیربنا و محتوای دین و معنویت است میشود. وقتی میگویید فلان حکم شرعی چون در کتاب و سنت هست باید اجرا شود، باید توجه کنید که این یک شکل است و باید دید محتوی آن چیست؟ هدف آن چیست؟ آیا نباید درباره هدف حکم خدا سوال کرد؟ آیا پرسیدن از خدا حق انسان نیست؟ آیا انسان حق دارد یک بار، دو بار و چند بار از خدا سوال کند و در نهایت بگوید خدایا من تلاش کردم که خطاب تو را بفهمم اما نشد؟ اگر انسان تمام تلاش خود را برای فهم آنچه میگویند احکام خدا است به کار گرفت و در نهایت آن را درک نکرد و باز خداوند فرمود که چه آن را بفهمی و چه نفهمی باید اطاعت کنی، این سخن، زور گفتن است و آیا خدا زور میگوید؟
👤 #محمد_مجتهد_شبستری
زبان دینی عاری از خشونت و سلامت اجتماعی (۲۵ شهریور ۱۳۹۳)
🌾 @sedanet | @mojtahedshabestari
🌅 s8.picofile.com/file/8301453534/t_f.jpg
🔅اگر زبان دینی با زبان علم، فلسفه و هنر قطع ارتباط کند از خود بیگانه خواهد شد. انسان فقط با دین زندگی نمیکند. انسان با همه حوزههای علم، فلسفه، هنر و دین زندگی میکند و تاریخ چندهزار سالۀ بشر این واقعیت را نشان میدهد. هیچ کدام از حوزهها تابع دیگری نیست اما میتوان بین اینها دیالوگ و تعامل برقرار کرد. زبان دینی باید تولید معنای جدید و اصیل کند وگرنه ازخود بیگانه میشود.
🔅از طرف دیگر اگر زبان دین ومعنویت به شکل و فرم تقلیل داده شود از خود بیگانه میشود. یعنی اگر تنها تاکید شود به حفظ شکل اعمال، آداب و رسوم و… وبگویند اگر این اشکال رعایت شود دین و معنویت وجود دارد و اگر این شکلها حفظ نشود دین و معنویت وجود ندارد، این تلقی مانع توجه به آنچه زیر آن شکلهاست و زیربنا و محتوای دین و معنویت است میشود. وقتی میگویید فلان حکم شرعی چون در کتاب و سنت هست باید اجرا شود، باید توجه کنید که این یک شکل است و باید دید محتوی آن چیست؟ هدف آن چیست؟ آیا نباید درباره هدف حکم خدا سوال کرد؟ آیا پرسیدن از خدا حق انسان نیست؟ آیا انسان حق دارد یک بار، دو بار و چند بار از خدا سوال کند و در نهایت بگوید خدایا من تلاش کردم که خطاب تو را بفهمم اما نشد؟ اگر انسان تمام تلاش خود را برای فهم آنچه میگویند احکام خدا است به کار گرفت و در نهایت آن را درک نکرد و باز خداوند فرمود که چه آن را بفهمی و چه نفهمی باید اطاعت کنی، این سخن، زور گفتن است و آیا خدا زور میگوید؟
👤 #محمد_مجتهد_شبستری
زبان دینی عاری از خشونت و سلامت اجتماعی (۲۵ شهریور ۱۳۹۳)
🌾 @sedanet | @mojtahedshabestari
🌅 s8.picofile.com/file/8301453534/t_f.jpg
☘️ آیا بی ایمانی ممکن است راهی به ایمان باشد؟
✍️ #یاسر_میردامادی
یا بی ایمانی میتواند راهی به ایمان باشد؟ اگر بلی، چرا و چگونه؟ و اگر نه، چرا؟ در پاسخ به این پرسش مهم، من در این نوشته میکوشم به سود این ادعا استدلال کنم که: تجربهی بی ایمانی ممکن است راهی به سوی ایمان (دوباره) به خداوند باشد. بر این اساس میتوان ادعا کرد که بی ایمانی در مواردی نه وضعیتی علیه خداوند که ممکن است در نهایت وضعیتی رو به سوی خداوند باشد. علاوه بر آن استدلال میکنم که تجربهی بیایمانیِ منتهی به ایمان در مواردی میتواند به یکی از انواع اصیل تجربههای ایمانی بینجامد.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/dh5cb
🌾 @sedanet
✍️ #یاسر_میردامادی
یا بی ایمانی میتواند راهی به ایمان باشد؟ اگر بلی، چرا و چگونه؟ و اگر نه، چرا؟ در پاسخ به این پرسش مهم، من در این نوشته میکوشم به سود این ادعا استدلال کنم که: تجربهی بی ایمانی ممکن است راهی به سوی ایمان (دوباره) به خداوند باشد. بر این اساس میتوان ادعا کرد که بی ایمانی در مواردی نه وضعیتی علیه خداوند که ممکن است در نهایت وضعیتی رو به سوی خداوند باشد. علاوه بر آن استدلال میکنم که تجربهی بیایمانیِ منتهی به ایمان در مواردی میتواند به یکی از انواع اصیل تجربههای ایمانی بینجامد.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/dh5cb
🌾 @sedanet
صدانت
آیا بی ایمانی ممکن است راهی به ایمان باشد؟ • صدانت
آیا بی ایمانی میتواند راهی به ایمان باشد؟ اگر بلی، چرا و چگونه؟ و اگر نه، چرا؟ در پاسخ به این پرسش مهم، من در این نوشته میکوشم به سود این ادعا استدلال ...
☘️ نقد و بررسی کتاب «سیطرهی جنس» اثر محبوبه پاکنیا و #مرتضی_مردیها
✍️ #زهیر_باقری_نوع_پرست
🔅فمینیسم از جمله مفاهیمی است که افراد و گروههای متفاوت آن را به اشکال کاملا متفاوتی به کار میبرند، گاه به شکلی که این کاربردها کاملا با یکدیگر در تعارض هستند. یکی از واقعیتهایی که به این مسئله دامن میزند، تنوع و تکثر فمینیسمهایی است که در این گونه بحثهای کلی فراموش میشوند. گاه خصیصهی یکی از نگرشهای فمینیستی به تمامی آنها تسری داده میشود و گاه تفاوتهای آنها کماهمیت یا قابل اغماض در نظر گرفته میشوند. گاهی این کار به عنوان یک استراتژی عمدی به کار گرفته میشود. وقتی یک محافظهکار میخواهد کاری کند که مخاطبان همفکر خود را به طور کلی نسبت به پدیدهی فمینیسم و انواع آن بدبین کند، به یک طیف از میان طیف وسیع فمینیسم رادیکال در مورد ازدواج اشاره میکند، بدون اشاره به اینکه همهی فمینیستها و تمامی انواع فمینیسمها، و حتی همه فمینیستهای رادیکال به این دیدگاه پایبند نیستند. وقتی یک علمگرا میخواهد به مخاطبان علمدوست خود بقبولاند که نگرشهای فمینیستی برای علم نامطلوب هستند، به سراغ سخنان فمینیستهای پستمدرن میرود و سخنان آنها در مورد فیزیک را که نشان از ناآگاهی آنها از این علم دارد، بازتولید میکند، بدون اینکه به سخنان بهجا و دقیق فمینیستها در مورد زیستشناسی و علوم اجتماعی اشاره کند.
🔅در کنار این تفاوتها و تنوعهایی که بین فمینیستها و فمینیسمها وجود دارد، اگر بخواهیم از «فمینیسم» سخن بگوییم چند استراتژی پیش روی ماست. یکی از این استراتژیها، ویتگنشتاینی، که درواقع ارجاع به مفهوم «شباهت خانوادگی» است؛ یعنی وقتی بین برخی پدیدهها شباهتی همچون شباهت اعضای خانواده به یکدیگر وجود داشته باشد، آنها را در یک دسته قرار میدهیم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/y6T9r
🌾 @sedanet | @philosopherin
✍️ #زهیر_باقری_نوع_پرست
🔅فمینیسم از جمله مفاهیمی است که افراد و گروههای متفاوت آن را به اشکال کاملا متفاوتی به کار میبرند، گاه به شکلی که این کاربردها کاملا با یکدیگر در تعارض هستند. یکی از واقعیتهایی که به این مسئله دامن میزند، تنوع و تکثر فمینیسمهایی است که در این گونه بحثهای کلی فراموش میشوند. گاه خصیصهی یکی از نگرشهای فمینیستی به تمامی آنها تسری داده میشود و گاه تفاوتهای آنها کماهمیت یا قابل اغماض در نظر گرفته میشوند. گاهی این کار به عنوان یک استراتژی عمدی به کار گرفته میشود. وقتی یک محافظهکار میخواهد کاری کند که مخاطبان همفکر خود را به طور کلی نسبت به پدیدهی فمینیسم و انواع آن بدبین کند، به یک طیف از میان طیف وسیع فمینیسم رادیکال در مورد ازدواج اشاره میکند، بدون اشاره به اینکه همهی فمینیستها و تمامی انواع فمینیسمها، و حتی همه فمینیستهای رادیکال به این دیدگاه پایبند نیستند. وقتی یک علمگرا میخواهد به مخاطبان علمدوست خود بقبولاند که نگرشهای فمینیستی برای علم نامطلوب هستند، به سراغ سخنان فمینیستهای پستمدرن میرود و سخنان آنها در مورد فیزیک را که نشان از ناآگاهی آنها از این علم دارد، بازتولید میکند، بدون اینکه به سخنان بهجا و دقیق فمینیستها در مورد زیستشناسی و علوم اجتماعی اشاره کند.
🔅در کنار این تفاوتها و تنوعهایی که بین فمینیستها و فمینیسمها وجود دارد، اگر بخواهیم از «فمینیسم» سخن بگوییم چند استراتژی پیش روی ماست. یکی از این استراتژیها، ویتگنشتاینی، که درواقع ارجاع به مفهوم «شباهت خانوادگی» است؛ یعنی وقتی بین برخی پدیدهها شباهتی همچون شباهت اعضای خانواده به یکدیگر وجود داشته باشد، آنها را در یک دسته قرار میدهیم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/y6T9r
🌾 @sedanet | @philosopherin
صدانت
نقد و بررسی کتاب «سیطرهی جنس» اثر محبوبه پاکنیا و مرتضی مردیها • صدانت
فمینیسم از جمله مفاهیمی است که افراد و گروههای متفاوت آن را به اشکال کاملا متفاوتی به کار میبرند، گاه به شکلی که این کاربردها کاملا با یکدیگر در تعارض
☘️ گریز از غم، نبرد با غم یا پذیرش و تحلیلِ غم؟
✍️ #ایرج_شهبازی
🔅بسیاری از انسانها به محض روبهرو شدن با یک غم نخستین کاری که به نظرشان میرسد، فرار کردن از غم و پناه بردن به چیزی است که غم را از یاد آنها میبَرَد. این قبیل افراد دست به هر کاری میزنند، تا بتوانند خود را از دست غم رهایی بخشند.
🔅گروهی از انسانها برای رهایی از چنگ غمها به مبارزه با آنها میپردازند و با همۀ توانِ خود میکوشند غمها را مهار کنند و درصورت امکان آنها را از بین ببرند. این نبردها اگر آگاهانه و واقعبینانه باشند، میتوان در برخی از موارد مُهرِ تأیید بر آنها زد، اما غالباً کسانی که میکوشند غمها را کنترل کنند و آنها را از میان بردارند، با آگاهی دست به این کار نمیزنند و بیشتر و بیشتر خود را گرفتار غم میکنند؛ چراکه کوششهای آنها از خِرَد و منطق تبعیت نمیکند؛ به همین دلیل در غالب اوقات آنها برای رهایی یافتن از دست یک غمِ خاص، خود را در چنگالهای چند رنجِ جدید گرفتار میکنند و به چرخۀ معیوبِ علتها و معلولهای رنجبار گرفتار میشوند.
🔅گروه بسیار اندکی از انسانها وقتی که با اندوهی روبهرو میشوند، با نهایت آگاهی و آرامش، آن را میپذیرند، به تحلیل آن میپردازند و میکوشند از طریق بررسیهای دقیق، به شناخت ریشهها، آثار و راه درمان آن دست یابند. این قبیل افراد، برخلافِ افرادی که از برابر غمها میگریزند و برعکس آنها که با غمها درمیآویزند، از ویژگیهای شخصیتیِ ارزشمندی از این قبیل برخوردارند: شکیبایی، دانایی، اعتماد به نفس، خِردِ انعطاف و نیروی پذیرش؛ بنابراین آنها هر اندوهی را زمینهای بسیار مناسب برای تأمل در احوال درونی خود به شمار میآورند و میکوشند با دقت تمام، آن را تحلیل کنند؛ چراکه میدانند هرچه دانش آدمی درمورد خویش بیشتر باشد، شناختن علل غمها و نیز درمان کردن آنها آسانتر میشود.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/CNXcU
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
✍️ #ایرج_شهبازی
🔅بسیاری از انسانها به محض روبهرو شدن با یک غم نخستین کاری که به نظرشان میرسد، فرار کردن از غم و پناه بردن به چیزی است که غم را از یاد آنها میبَرَد. این قبیل افراد دست به هر کاری میزنند، تا بتوانند خود را از دست غم رهایی بخشند.
🔅گروهی از انسانها برای رهایی از چنگ غمها به مبارزه با آنها میپردازند و با همۀ توانِ خود میکوشند غمها را مهار کنند و درصورت امکان آنها را از بین ببرند. این نبردها اگر آگاهانه و واقعبینانه باشند، میتوان در برخی از موارد مُهرِ تأیید بر آنها زد، اما غالباً کسانی که میکوشند غمها را کنترل کنند و آنها را از میان بردارند، با آگاهی دست به این کار نمیزنند و بیشتر و بیشتر خود را گرفتار غم میکنند؛ چراکه کوششهای آنها از خِرَد و منطق تبعیت نمیکند؛ به همین دلیل در غالب اوقات آنها برای رهایی یافتن از دست یک غمِ خاص، خود را در چنگالهای چند رنجِ جدید گرفتار میکنند و به چرخۀ معیوبِ علتها و معلولهای رنجبار گرفتار میشوند.
🔅گروه بسیار اندکی از انسانها وقتی که با اندوهی روبهرو میشوند، با نهایت آگاهی و آرامش، آن را میپذیرند، به تحلیل آن میپردازند و میکوشند از طریق بررسیهای دقیق، به شناخت ریشهها، آثار و راه درمان آن دست یابند. این قبیل افراد، برخلافِ افرادی که از برابر غمها میگریزند و برعکس آنها که با غمها درمیآویزند، از ویژگیهای شخصیتیِ ارزشمندی از این قبیل برخوردارند: شکیبایی، دانایی، اعتماد به نفس، خِردِ انعطاف و نیروی پذیرش؛ بنابراین آنها هر اندوهی را زمینهای بسیار مناسب برای تأمل در احوال درونی خود به شمار میآورند و میکوشند با دقت تمام، آن را تحلیل کنند؛ چراکه میدانند هرچه دانش آدمی درمورد خویش بیشتر باشد، شناختن علل غمها و نیز درمان کردن آنها آسانتر میشود.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/CNXcU
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
صدانت
گریز از غم، نبرد با غم یا پذیرش و تحلیلِ غم؟ • صدانت
بسیاری از انسانها به محض روبهرو شدن با یک غم نخستین کاری که به نظرشان میرسد، فرار کردن از غم و پناه بردن به چیزی است که غم را از یاد آنها میبَرَد...
☘️ نقد و بررسی کتاب «ما ايرانيان» نوشته #مقصود_فراستخواه
پرديس کتاب مشهد - 30 تیر 96
صوت و گزارش متنی👇
✨ → 3danet.ir/dKmoW
🌾 @sedanet | @mfarasatkhah | @pardis_ketab
پرديس کتاب مشهد - 30 تیر 96
صوت و گزارش متنی👇
✨ → 3danet.ir/dKmoW
🌾 @sedanet | @mfarasatkhah | @pardis_ketab
☘️ تأملاتی در واقعهی «آزاده نامداری»
✍️#صدیق_قطبی
1. به نظر میرسد بسیاری، دلشان با اطلاع از این رخداد، خنک و سبک شده است. فارغ از اینکه چه کسی و تا چه حدودی تقصیر دارد، نفسِ اینکه انسانی اعتبارِ اجتماعی خود را از دست میدهد و دچارِ پریشانی و بدحالی میشود، اتفاقی است که باید به شفقت و همدردی ما بینجامد و نه «چه خوب!» یا «آخیش».
مراقب باشیم از «ضایع» شدن کسی خرسند نباشیم.
2. به نظر میرسد اغلب ما کم یا بیش، زندگیهای دوگانه و آغشته به تزویر و ریا داریم. اغلبِ ما کم یا بیش، بوی ریا میدهیم (گفتی از حافظ ما بوی ریا میآید / آفرین بر نفسات باد که خوش بُردی بوی). البته در این میان آنان که در موقعیتهای سیاسی، فرهنگی و رسانهای بالاتری هستند، بویِ ریایشان دلآزارتر میشود. با این حال، نباید از یاد بُرد که هر کسی در موقعیت خودش و برای حفظ مصالح خود، بر کنار از شوائب ریا و تزویر نیست و «گر حُکم شود که مست گیرند / در شهر هر آن که هست گیرند» و «چون نیک بنگری همه تزویر میکنند».
گر چه مقادیر و نسبتها فرق میکند، اما بهتر است زندگی خود را بکاویم تا دریابیم ما هم چه به عذرِ ناگزیری و یا برای تأمین مصلحت و معیشت، آغشته به تزویریم. فکر کنیم که چه میتوان کرد تا اگر نه ناگهان، اما رفته رفته، از حجم تزویرمان کم کنیم و گاه از خود بپرسیم: «تا کی از تزویر باشم خودنمای؟ / تا کی از پندار باشم خودپرست؟»
3. شاید اگر آزاده نامداری در مصاحبهها و اظهارنظرها از ضرورت حفظ حجاب سخن نمیگفت و به پوشش خود مباهات نمیکرد، از اندک ریای ناگزیرش چشمپوشی میشد. اما کار آنجا خراب میشود که «زهد فروشی» میکنیم. حافظ میگفت زهد بورز، اما زهد نفروش: «مکن به فسق مباهات و زُهد هم مفروش.»
کاش آنکه همه جا رفتار یکسانی ندارد، دستِکم به رفتار مصلحتاندیشانهی خود، افتخار و مباهات نورزد و بر دیگران خُرده نگیرد.
4. نظر به گسترش شبکههای اجتماعی و حضور چشمگیر رسانهها، توجه به بایستههای اخلاقی کار در رسانه، به ضرورتی مبرم مبدل شده است. شایسته است با کندوکاوی بیطرفانه و ژرف، تحلیل کرد که آیا انتشار این دست تصاویر، تعدی و تعرض به حریم خصوصی افراد است یا لازمهی کار خبری؟
سَرَک کشیدن در احوال شخصیه و خلوت و تفرّد آدمهاست یا ضرورت نظارت و شفافیت؟
5. اعدام، تنها اعدام جسمی و فیزیکی نیست. گاهی برخی رخدادها به حذف نسبتاً دائم کسی از فضای فرهنگی و اجتماعی منجر میشود. نوعی فروپاشی و تلاشیِ اعتبار اجتماعی و مرگِ مدنی. لازم است حساسیتِ وجدانهای بیدار جامعه تنها به تعداد اعدامها(از نوع جسمی) محدود نباشد و دلنگرانِ وضعیت بغرنجِ مرگهای مدنی و اجتماعی هم باشند.
چه بد است دامن زدن به غائلهای که بازگشتِ حیات مدنی فرد را(دستِ کم در جامعهی خود) ناممکن و یا بسیار دشوار میکند.
6. اگر چه مسؤولیت اخلاقی فردفردِ ما پابرجاست و باید زندگی صادقانه و عاری از تزویر و سالوس در پیش بگیریم، با این حال نباید از یاد بُرد که ساختارهای تزویرپرور هم کم تقصیر ندارند و برای کاستن از دامنهی ریا و تزویر، نیازمند بازبینی، نقد مستمر و ترمیم ساختارها و رویّههایی هستیم که میتوانند زمینهسازِ تزویر، دروغ و ریا باشند.
7. و آخر اینکه: «اگر در برادر خود عیب میبینی، آن عیب در توست که در او میبینی، عالم همچون آئینه است، نقش خودرا درو می بینی که اَلْمُوْمِنُ مِرآة الْمُوْمِنِ (مؤمن آیینه مؤمن است) – آن عیب را از خود جدا کن، زیرا آنچه از او میرنجی از خود میرنجی.
گفت: پیلی را آوردند بر سر چشمهای که آب خورد. خود را در آب میدید و میرمید. او میپنداشت که از دیگری میرمد. نمیدانست که از خود میرمد.
همه اخلاق بد – از ظلم و کین و حسد و حرص و بیرحمی و کبر چون در توست، نمیرنجی، چون آن را در دیگری میبینی، میرمی و میرنجی.»(فیه ما فیه)
🌾 @sedanet | @sedigh_63
🌅 s9.picofile.com/file/8301583200/p7b.jpg
✍️#صدیق_قطبی
1. به نظر میرسد بسیاری، دلشان با اطلاع از این رخداد، خنک و سبک شده است. فارغ از اینکه چه کسی و تا چه حدودی تقصیر دارد، نفسِ اینکه انسانی اعتبارِ اجتماعی خود را از دست میدهد و دچارِ پریشانی و بدحالی میشود، اتفاقی است که باید به شفقت و همدردی ما بینجامد و نه «چه خوب!» یا «آخیش».
مراقب باشیم از «ضایع» شدن کسی خرسند نباشیم.
2. به نظر میرسد اغلب ما کم یا بیش، زندگیهای دوگانه و آغشته به تزویر و ریا داریم. اغلبِ ما کم یا بیش، بوی ریا میدهیم (گفتی از حافظ ما بوی ریا میآید / آفرین بر نفسات باد که خوش بُردی بوی). البته در این میان آنان که در موقعیتهای سیاسی، فرهنگی و رسانهای بالاتری هستند، بویِ ریایشان دلآزارتر میشود. با این حال، نباید از یاد بُرد که هر کسی در موقعیت خودش و برای حفظ مصالح خود، بر کنار از شوائب ریا و تزویر نیست و «گر حُکم شود که مست گیرند / در شهر هر آن که هست گیرند» و «چون نیک بنگری همه تزویر میکنند».
گر چه مقادیر و نسبتها فرق میکند، اما بهتر است زندگی خود را بکاویم تا دریابیم ما هم چه به عذرِ ناگزیری و یا برای تأمین مصلحت و معیشت، آغشته به تزویریم. فکر کنیم که چه میتوان کرد تا اگر نه ناگهان، اما رفته رفته، از حجم تزویرمان کم کنیم و گاه از خود بپرسیم: «تا کی از تزویر باشم خودنمای؟ / تا کی از پندار باشم خودپرست؟»
3. شاید اگر آزاده نامداری در مصاحبهها و اظهارنظرها از ضرورت حفظ حجاب سخن نمیگفت و به پوشش خود مباهات نمیکرد، از اندک ریای ناگزیرش چشمپوشی میشد. اما کار آنجا خراب میشود که «زهد فروشی» میکنیم. حافظ میگفت زهد بورز، اما زهد نفروش: «مکن به فسق مباهات و زُهد هم مفروش.»
کاش آنکه همه جا رفتار یکسانی ندارد، دستِکم به رفتار مصلحتاندیشانهی خود، افتخار و مباهات نورزد و بر دیگران خُرده نگیرد.
4. نظر به گسترش شبکههای اجتماعی و حضور چشمگیر رسانهها، توجه به بایستههای اخلاقی کار در رسانه، به ضرورتی مبرم مبدل شده است. شایسته است با کندوکاوی بیطرفانه و ژرف، تحلیل کرد که آیا انتشار این دست تصاویر، تعدی و تعرض به حریم خصوصی افراد است یا لازمهی کار خبری؟
سَرَک کشیدن در احوال شخصیه و خلوت و تفرّد آدمهاست یا ضرورت نظارت و شفافیت؟
5. اعدام، تنها اعدام جسمی و فیزیکی نیست. گاهی برخی رخدادها به حذف نسبتاً دائم کسی از فضای فرهنگی و اجتماعی منجر میشود. نوعی فروپاشی و تلاشیِ اعتبار اجتماعی و مرگِ مدنی. لازم است حساسیتِ وجدانهای بیدار جامعه تنها به تعداد اعدامها(از نوع جسمی) محدود نباشد و دلنگرانِ وضعیت بغرنجِ مرگهای مدنی و اجتماعی هم باشند.
چه بد است دامن زدن به غائلهای که بازگشتِ حیات مدنی فرد را(دستِ کم در جامعهی خود) ناممکن و یا بسیار دشوار میکند.
6. اگر چه مسؤولیت اخلاقی فردفردِ ما پابرجاست و باید زندگی صادقانه و عاری از تزویر و سالوس در پیش بگیریم، با این حال نباید از یاد بُرد که ساختارهای تزویرپرور هم کم تقصیر ندارند و برای کاستن از دامنهی ریا و تزویر، نیازمند بازبینی، نقد مستمر و ترمیم ساختارها و رویّههایی هستیم که میتوانند زمینهسازِ تزویر، دروغ و ریا باشند.
7. و آخر اینکه: «اگر در برادر خود عیب میبینی، آن عیب در توست که در او میبینی، عالم همچون آئینه است، نقش خودرا درو می بینی که اَلْمُوْمِنُ مِرآة الْمُوْمِنِ (مؤمن آیینه مؤمن است) – آن عیب را از خود جدا کن، زیرا آنچه از او میرنجی از خود میرنجی.
گفت: پیلی را آوردند بر سر چشمهای که آب خورد. خود را در آب میدید و میرمید. او میپنداشت که از دیگری میرمد. نمیدانست که از خود میرمد.
همه اخلاق بد – از ظلم و کین و حسد و حرص و بیرحمی و کبر چون در توست، نمیرنجی، چون آن را در دیگری میبینی، میرمی و میرنجی.»(فیه ما فیه)
🌾 @sedanet | @sedigh_63
🌅 s9.picofile.com/file/8301583200/p7b.jpg
☘️ مباحثه #هادی_خانیکی ، #مصطفی_ملکیان و محمدامین #قانعیراد در ماهنامه اندیشه پویا پیرامون «روشنفکر سیاسی، روشنفکر فرهنگی و روشنفکر اجتماعی» | اردیبهشت 96
🔅 اندیشهٔ پویا: در شمارهٔ سی و سوم مباحثهای با حضور مصطفی ملکیان و سعید حجاریان و با عنوان «سیاستزدگی یا سیاست زدایی» منتشر شد که به اولویت سنجی اصلاحات سیاسی و اصلاحات فرهنگی می پرداخت. این گفتوگو ادامه داشت و مشروح جلسهٔ دوم آن نیز درشمارهٔ سیوپنجم اندیشهٔ پویا منتشر شد. اما در ادامه برخی نیز به این گفتوگو پیوستند؛ از جمله دکتر محمدمهدی مجاهدی که نقد و نظر خود را به صورت مقالهای در اختیار اندیشهٔ پویا گذاشت و در شمارهٔ سی و نهم منتشر شد. دیدگاه فردگرایانهٔ استاد ملکیان، مورد توجه برخی جامعهشناسان نیز قرار گرفته بود و از همین رو دکترمحمدامین قانعی راد، رئیس انجمن جامعهشناسی ایران از استاد ملکیان دعوت کرد که در میزگردی با حضور دکتر هادی خانیکی، رئیس انجمن مطالعات فرهنگی، به بحث دربارهٔ دیدگاههای استاد ملکیان بپردازند. آنچه میخوانید برخاسته از این میزگرد و گفتگوی انتقادی دربارهٔ نسبت روشنفکری فرهنگی روشنفکری سیاسی و روشنفکری اجتماعی است به میزبانی دکترقانعی راد که توسط لیلا ابراهیمیان پیاده شده و برای انتشار در اختیار اندیشهٔ یویا گذاشته شده است.
دریافت فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/zPFwo
🌱 @sedanet
🌱 @hadikhaniki
🌱 @andishepouya
🌱 @mostafamalekian
🌱 @MAminGhaneirad
🌅 s9.picofile.com/file/8301601300/9u_.jpg
🔅 اندیشهٔ پویا: در شمارهٔ سی و سوم مباحثهای با حضور مصطفی ملکیان و سعید حجاریان و با عنوان «سیاستزدگی یا سیاست زدایی» منتشر شد که به اولویت سنجی اصلاحات سیاسی و اصلاحات فرهنگی می پرداخت. این گفتوگو ادامه داشت و مشروح جلسهٔ دوم آن نیز درشمارهٔ سیوپنجم اندیشهٔ پویا منتشر شد. اما در ادامه برخی نیز به این گفتوگو پیوستند؛ از جمله دکتر محمدمهدی مجاهدی که نقد و نظر خود را به صورت مقالهای در اختیار اندیشهٔ پویا گذاشت و در شمارهٔ سی و نهم منتشر شد. دیدگاه فردگرایانهٔ استاد ملکیان، مورد توجه برخی جامعهشناسان نیز قرار گرفته بود و از همین رو دکترمحمدامین قانعی راد، رئیس انجمن جامعهشناسی ایران از استاد ملکیان دعوت کرد که در میزگردی با حضور دکتر هادی خانیکی، رئیس انجمن مطالعات فرهنگی، به بحث دربارهٔ دیدگاههای استاد ملکیان بپردازند. آنچه میخوانید برخاسته از این میزگرد و گفتگوی انتقادی دربارهٔ نسبت روشنفکری فرهنگی روشنفکری سیاسی و روشنفکری اجتماعی است به میزبانی دکترقانعی راد که توسط لیلا ابراهیمیان پیاده شده و برای انتشار در اختیار اندیشهٔ یویا گذاشته شده است.
دریافت فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/zPFwo
🌱 @sedanet
🌱 @hadikhaniki
🌱 @andishepouya
🌱 @mostafamalekian
🌱 @MAminGhaneirad
🌅 s9.picofile.com/file/8301601300/9u_.jpg