This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 مخالفت آیتالله حسینعلی منتظری و سید محمد بهشتی با شکنجه برابر اظهارات مرحوم علی مشکینی در مجلس خبرگان قانون اساسی
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
☘️ آرمانگرایی در آموزش فلسفه و غفلت از اهداف میان مدت
✍️ #عباسعلی_منصوری
🔅آرمان گرایی در تعلیم علوم، عادتی است که ما ایرانی ها دچار آنیم. منظورم از آرمان گرایی در تعلیم این است که هدف ما از تعلیم همواره رسیدن به غایت نهایی و درجه عالی علوم است. شاید علت این امر این باشد که مهد علم در کشور ما حوزه ها علمیه و مدارس دینی بوده اند. یعنی تأسیس جریان تعلیم و تعلم با حوزه های علمیه و علوم دینی بوده و چون در این علوم همیشه هدف از رفتن به مکتب و حوزه های علمیه این بوده که فرد اگر فقه می خواند به درجه اجتهاد برسد و اگر حدیث میخواند،حدیث شناس خبره ای مانند مؤسسان این علم شود و همینطور در تفسیر، اصول فقه بخاطر همین آرمان گرایی در تعلیم است که برنامه ریزهای درسی ما در طول سالها و شاید قرن ها کمترین تغییر را می کنند،هیچگاه دروس و میزان موفقیت و کارایی آنها مورد بازبینی ها مجدد و مکرر قرار نمی گیرد.
🔅ضرورت خواندن دروس صرف و نحو عربی برای تمام طلبه ها و دانشجویان الهیات،منبعث از همین نگاه آرمان نگر در تعلیم است که انتظار دارد تمام دانشجویان و طلبه ها این توانایی را داشته باشند که خود نه تنها متون دینی و علمی را بخوانند بلکه ظرایف بلاغی این متون را نیز به خوبی درک کنند. یک فرد حتی اگر از اول بخواهد وکیل شود، یا امام جماعت در مسجد شود، فعال در امور فرهنگی شود؛ باید حتما صرفا و نحو را به صورت خوب و کامل بخواند.
🔅طرفه آنکه، همه باید متون کلاسیک و مفصل را بخوانند. و اگر یک متن که ساده سازی شده باشد یا اهداف آن متوجه سطوح میانی در تعلیم زبان عربی باشد، مورد قبول نیست.
🔅همین تفکر آرمان نگر در رشته فلسفه هم حاکم است. دانشجوی فلسفه باید فلسفه بخواند که فیلسوف و صاحب یک نظام فکری شود، باید منطق بخواند تا تبحر او در این باب به حد علم و فهم ابن سینا و ارسطو برسد.و الا خواندن مباحث بسیار جزئی و تخصصی منطق اشارت برای یک دانشجوی فلسفه که هدفش فلسفه خواندن است،چه توجیهی می تواند داشته باشد.
🔅گویی در تفکر ما و در نظام آموزشی ما ،علوم اهداف و فایده های میانی ندارند. و تنها فاید آنها در رأس هرم آنهاست.
🔅این انگاره به لحاظ روانی سبب می شود که مشتغلان در این علم هیچگاه به خلاقیت ها و استعدادهای خاص خود ننگرند. و به این مطلب فکر نکنند که فلسفه و منطق و سایر علوم برای شخص او می توانند چه دست آوردهای داشته باشند،یا چه مباحثی از این علم با استعدادها و توانایی ها او بیشتر نزدیک است و به کدام مباحث هیچ علاقه ای ندارد و اساسا دغدغه ذهنی او نیست.اگر کسی فقه می خواند باید تمام ابواب آن را بخواند هر چند هیچ علاقه و تمایل به مباحث دیات و بیع نداشته باشد. او باید بخواند زیرا اگر این مباحث را نخواند اساسا او دیگر اهل فقه نیست.
🔅فلسفه چه اهداف میانی می تواند داشته باشد؟ آیا فلسفه صرفا هنگامی برای شخص و جامعه مفید است که خوانندگان این علم همه فیلسوفانی صاحب دستگاه ها و نظاهای فلسفی شوند؟
🔅آیا خواندن فلسفه نمی تواند به کار یک منتقد فیلم و سینما بیاید؟ آیا خواندن فلسفه نمی تواند برای شخصی که معماری می خواند مفید واقع شود؟ آیا خواندن فلسفه نمی تواند برای کسی که در ادبیات کودک قلم می زند یا کسی که کار او نوشتن رمان برای بزرگ سالان است مفید واقع شود؟ آیا فلسفه نمی تواند برای کسی که مشاوره در امور خانوادگی یا حرفه ای می دهد حرفی برای گفتن داشته باشد؟آیا فلسفه نمی تواند به یک معلم برای بهبود بخشیدن به شیوه تعلیمش کمک کند؟ و.....
🔅خوب اگر فلسفه این توانایی ها را می تواند داشته باشد، آیا آن فلسفه همین فلسفهای است که در دانشگاهها تدریس میشود. یا به عبارت دیگر همه این افراد باید بیایند و در سیستم رسمی تعلیم فلسفه، فلسفه بیاموزند؟
✨→ 3danet.ir/qnIKH
🌾 @sedanet
✍️ #عباسعلی_منصوری
🔅آرمان گرایی در تعلیم علوم، عادتی است که ما ایرانی ها دچار آنیم. منظورم از آرمان گرایی در تعلیم این است که هدف ما از تعلیم همواره رسیدن به غایت نهایی و درجه عالی علوم است. شاید علت این امر این باشد که مهد علم در کشور ما حوزه ها علمیه و مدارس دینی بوده اند. یعنی تأسیس جریان تعلیم و تعلم با حوزه های علمیه و علوم دینی بوده و چون در این علوم همیشه هدف از رفتن به مکتب و حوزه های علمیه این بوده که فرد اگر فقه می خواند به درجه اجتهاد برسد و اگر حدیث میخواند،حدیث شناس خبره ای مانند مؤسسان این علم شود و همینطور در تفسیر، اصول فقه بخاطر همین آرمان گرایی در تعلیم است که برنامه ریزهای درسی ما در طول سالها و شاید قرن ها کمترین تغییر را می کنند،هیچگاه دروس و میزان موفقیت و کارایی آنها مورد بازبینی ها مجدد و مکرر قرار نمی گیرد.
🔅ضرورت خواندن دروس صرف و نحو عربی برای تمام طلبه ها و دانشجویان الهیات،منبعث از همین نگاه آرمان نگر در تعلیم است که انتظار دارد تمام دانشجویان و طلبه ها این توانایی را داشته باشند که خود نه تنها متون دینی و علمی را بخوانند بلکه ظرایف بلاغی این متون را نیز به خوبی درک کنند. یک فرد حتی اگر از اول بخواهد وکیل شود، یا امام جماعت در مسجد شود، فعال در امور فرهنگی شود؛ باید حتما صرفا و نحو را به صورت خوب و کامل بخواند.
🔅طرفه آنکه، همه باید متون کلاسیک و مفصل را بخوانند. و اگر یک متن که ساده سازی شده باشد یا اهداف آن متوجه سطوح میانی در تعلیم زبان عربی باشد، مورد قبول نیست.
🔅همین تفکر آرمان نگر در رشته فلسفه هم حاکم است. دانشجوی فلسفه باید فلسفه بخواند که فیلسوف و صاحب یک نظام فکری شود، باید منطق بخواند تا تبحر او در این باب به حد علم و فهم ابن سینا و ارسطو برسد.و الا خواندن مباحث بسیار جزئی و تخصصی منطق اشارت برای یک دانشجوی فلسفه که هدفش فلسفه خواندن است،چه توجیهی می تواند داشته باشد.
🔅گویی در تفکر ما و در نظام آموزشی ما ،علوم اهداف و فایده های میانی ندارند. و تنها فاید آنها در رأس هرم آنهاست.
🔅این انگاره به لحاظ روانی سبب می شود که مشتغلان در این علم هیچگاه به خلاقیت ها و استعدادهای خاص خود ننگرند. و به این مطلب فکر نکنند که فلسفه و منطق و سایر علوم برای شخص او می توانند چه دست آوردهای داشته باشند،یا چه مباحثی از این علم با استعدادها و توانایی ها او بیشتر نزدیک است و به کدام مباحث هیچ علاقه ای ندارد و اساسا دغدغه ذهنی او نیست.اگر کسی فقه می خواند باید تمام ابواب آن را بخواند هر چند هیچ علاقه و تمایل به مباحث دیات و بیع نداشته باشد. او باید بخواند زیرا اگر این مباحث را نخواند اساسا او دیگر اهل فقه نیست.
🔅فلسفه چه اهداف میانی می تواند داشته باشد؟ آیا فلسفه صرفا هنگامی برای شخص و جامعه مفید است که خوانندگان این علم همه فیلسوفانی صاحب دستگاه ها و نظاهای فلسفی شوند؟
🔅آیا خواندن فلسفه نمی تواند به کار یک منتقد فیلم و سینما بیاید؟ آیا خواندن فلسفه نمی تواند برای شخصی که معماری می خواند مفید واقع شود؟ آیا خواندن فلسفه نمی تواند برای کسی که در ادبیات کودک قلم می زند یا کسی که کار او نوشتن رمان برای بزرگ سالان است مفید واقع شود؟ آیا فلسفه نمی تواند برای کسی که مشاوره در امور خانوادگی یا حرفه ای می دهد حرفی برای گفتن داشته باشد؟آیا فلسفه نمی تواند به یک معلم برای بهبود بخشیدن به شیوه تعلیمش کمک کند؟ و.....
🔅خوب اگر فلسفه این توانایی ها را می تواند داشته باشد، آیا آن فلسفه همین فلسفهای است که در دانشگاهها تدریس میشود. یا به عبارت دیگر همه این افراد باید بیایند و در سیستم رسمی تعلیم فلسفه، فلسفه بیاموزند؟
✨→ 3danet.ir/qnIKH
🌾 @sedanet
صدانت
آرمانگرایی در آموزش فلسفه و غفلت از اهداف میان مدت • صدانت
آرمان گرایی در تعلیم علوم، عادتی است که ما ایرانی ها دچار آنیم. منظورم از آرمان گرایی در تعلیم این است که هدف ما از تعلیم همواره رسیدن به غایت نهایی و...
☘️ Discussion with Abdolkarim Soroush on Revelation, Reform, and Secularism
Sunday, November 20, 2011
American Academy of Religion Annual Meeting
San Francisco, California
Panelists:
Abdolkarim Soroush, Princeton University
Andrew Rippin, University of Victoria
Arash Naraghi, Moravian College, Presiding
video & audio👇
✨→ 3danet.ir/z4SQL
🌾 @sedanet
Sunday, November 20, 2011
American Academy of Religion Annual Meeting
San Francisco, California
Panelists:
Abdolkarim Soroush, Princeton University
Andrew Rippin, University of Victoria
Arash Naraghi, Moravian College, Presiding
video & audio👇
✨→ 3danet.ir/z4SQL
🌾 @sedanet
Telegram
☘️ مقاله «آخرت به مثابه جهان اخلاق»
✍️ #امیر_دیوانی
🔅دنیا و آخرت به مثابه دو نظام احسن با قوانینی متفاوت هستند که انسان به عنوان یک موجود عاقل، صاحب اراده و مسئول در آنها حاضر میشود. او باید در این جهان میان دو نوع زندگی دست به انتخاب بزند؛ انتخابی که موقعیت وجودی او را رقم میزند: یا این زندگی را آنطور که در واقع هست، به زندگی جهان دیگر متصل بداند یا آنها را بریدهٔ از هم دانسته، تنها به این سرا معتقد شود. او در مقام عمل باید یا این زندگی را با قوانین جهان آخرت به مثابه جهان اخلاق اداره کند یا تنها با قوانین این جهان که قوانین طبیعت است، حیات خود را سامان بخشد. این انتخاب و تصمیمگیری، پایه در جدالی در وجود انسان دارد که «ستیز عقل و نفس» نام گرفته است. نفس از این جهان است و عقل از آن جهان و هر کدام انسان را با اعمال قوانین خود به جهان مناسب آن میکشانند.
فایل pdf این مقاله👇
✨→ 3danet.ir/XtUd7
🌾 @sedanet
✍️ #امیر_دیوانی
🔅دنیا و آخرت به مثابه دو نظام احسن با قوانینی متفاوت هستند که انسان به عنوان یک موجود عاقل، صاحب اراده و مسئول در آنها حاضر میشود. او باید در این جهان میان دو نوع زندگی دست به انتخاب بزند؛ انتخابی که موقعیت وجودی او را رقم میزند: یا این زندگی را آنطور که در واقع هست، به زندگی جهان دیگر متصل بداند یا آنها را بریدهٔ از هم دانسته، تنها به این سرا معتقد شود. او در مقام عمل باید یا این زندگی را با قوانین جهان آخرت به مثابه جهان اخلاق اداره کند یا تنها با قوانین این جهان که قوانین طبیعت است، حیات خود را سامان بخشد. این انتخاب و تصمیمگیری، پایه در جدالی در وجود انسان دارد که «ستیز عقل و نفس» نام گرفته است. نفس از این جهان است و عقل از آن جهان و هر کدام انسان را با اعمال قوانین خود به جهان مناسب آن میکشانند.
فایل pdf این مقاله👇
✨→ 3danet.ir/XtUd7
🌾 @sedanet
صدانت
مقاله «آخرت به مثابه جهان اخلاق» از امیر دیوانی • صدانت
دنیا و آخرت به مثابه دو نظام احسن با قوانینی متفاوت هستند که انسان به عنوان یک موجود عاقل، صاحب اراده و مسئول در آنها حاضر میشود. او باید در این جهان ...
☘️ چاه بیپایانِ زیبانمایی
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
🔅زمانی که از زندگیمان ناراضی هستیم، قاعدتاً به دنبال یافتن ریشههای مشکل و راه خلاصی از آن خواهیم بود. هرقدر فرد عمیقتر بنگرد، درکش از ریشۀ مشکلات عمیقتر خواهد بود. برای مثال امکان دارد فردی، راه برونرفت از مشکلاتش را در نوع نگاه فلسفیاش به جهان، یا اصلاحات سیاسی-اجتماعی بجوید. اما فرد سطحینگر، همیشه خود را در سطحیترین حالات بازخواهد یافت. او در پی یافتن ریشۀ مشکلاتش، به نازلترین و سطحیترین ابزار پناه میبرد: "آینه".
🔅آینه هیچ ژرفا یا عمقی را نشان نمیدهد. فرد در سطحیترین مواجههاش با خویش، «خود» را صرفاً به صورت ظاهریِ «بدن» بیولوژیکش تقلیل میدهد.
او به تصویر خود در آینه خیره میشود تا ریشۀ مسئله را بیاید و البته همواره مشکلات زیادی آنجا آمادۀ برملا شدن هستند. نوسانی شگفت پدیدار میشود میان خودشیفتگی و ازخودبیزاری، میان خودزیباپنداری و خودزشتپنداری. فرد به خودش مینگرد و مشکلاتش یکییکی هویدا میشوند. اینکه فرد اولویت را به کدام عضو یا اندام بدهد، ربط چندانی به خود فرد و شکل اندامش ندارد و برساختۀ جامعه و فرهنگ غالب است.
🔅حال فردی را فرض کنید که از زندگیاش ناراضی است و مثلاً در روابط اجتماعیاش، یافتن شریک زندگی دلخواه، حتی موفقیت تحصیلی و شغلی ناکام مانده است. او ریشۀ همۀ این مشکلات را در آینه جسته و یافته است: مثلاً در شکل بینیاش. پس از «نظر» در آینه، اکنون وقت «عمل» است.
🔅فرد چند ماه بعد، احساس بسیار بهتری دارد. او عامل اصلی مشکلاتش را ریشهکن کرده است. تمام دوستان، آشنایان و خویشاوندان به او تبریک گفتند، عکسهای دوران پیش از عمل، همگی از سطح خانه، صفحات مجازی و آلبومهای خانوادگی حذف شدهاند. فرد زندگیِ تازهای را شروع کرده است. اما مسئلۀ اصلی اینجاست که او پس از مدتی درمییابد که مشکلات سابقش سر جای خودش هستند. عجیب است که با اینکه بینیاش را به این خوبی عمل کرده، اما هنوز در یافتن شریک مطلوب یا تحصیلاتش پیشرفتی نکرده است. او بازهم سرخورده است. او باید عامل مشکلاتش را بیابد و بازهم به تنها ابزارش پناه میبرد: به آینه.
🔅به ناگاه عامل دیگری مییابد که تاکنون از آن غفلت کرده بود: مثلا شکم فربهاش یا شاید گونههای فلان یا پلکهای بهمانش. او باید به سرعت دست به کار شود. شاید تمام عمرش هم کفایت نکند. حتی اگر تمام اندامش تمام شوند، شاید حتی مجبور شود برخیها را دو یا سه بار عمل کند. او تا آخر عمرش برنامه دارد.
🔅نمونۀ فوق هرچند شاید ابتدا اغراقآمیز به نظر آید و حتماً از جهاتی سادهانگارانه است، اما همه ما در اطرافمان شاهد نمونههایی مشابه بوده و هستیم. نارضایتی ما از زندگیمان و مواجهه با ملال روزمره، البته احساسی است مغتنم و میتواند انگیزهای باشد برای مواجههای انتقادی با زندگی شخصیمان به طور خاص و در نتیجۀ آن، تمدن و فرهنگ حاکم به طور عام. اما اگر این احساس از طُرق سطحینگرانه ارضا شود، صرفاً روزبهروز بر دور باطلِ سرخوردگی و حماقت میافزاید و فرد را در باتلاق نارضایتی و ملال فروتر خواهد برد. از سوی دیگر، جیبِ فربیکاران و شارلاتانهایی را نیز پر خواهد کرد که با سلطۀ فرهنگی و تبلیغاتی خود، از قضا عملاً همان خدمات قابل عرضۀ خود را از پیش به عنوان معیارهای زیبایی و ارزش به اذهان تلقین میکنند.
🔅اما مسئلۀ اصلی اینجاست که تلاش برای کسب بازشناسی از دیگران بخشی ضروری از حیات شهری و اجتماعی انسان به شمار میرود. شیوههای کسب این بازشناسی نیز با جایگاه و دیدگاه فرد در عرصۀ جامعه متناسب است. دیدیم که هرچه فرد درک سطحیتری از میلش به بازشناسی داشته باشد، بیشتر تمایل پیدا میکند که خود را به شیوهای سطحیتر به نمایش بگذارد. اما نهایتاً نباید فراموش کرد که وضعیت اسفبار فعلی جهان ما (و البته بهمراتب، جامعه ما، به عنوان یکی از بالاترین رتبههای افراط درمصرف لوازم آرایش و جراحیهای زیبایی در جهان) نه صرفاً محصول رفتار سطحی یا رقتبارِ برخی افرادِ انگشتنما، بلکه نشانگر انحطاط همۀ ماست. در این شرایط هرگز نمیتوان دیگری را به اتهامِ افراط در خودنمایی مورد تمسخر و انتقاد قرار داد و خود را از دچار شدن به این آفت همهگیر مبرا دانست. سطحیشدگی امروز در تمام ابعاد فرهنگ ما رواج یافته است، و فرهنگ منحط همانند بیماری همهگیری است که همگان را آلوده میکند، چه قربانیان جراحیهای زیبایی، چه حتی منتقدانشان را.
🔅ارائه راهکار ایجابی در این خصوص البته نیازمند تحلیل همهجانبه و جامع است، اما عجالتاً میتوان بر شکلی از مقاومت متعهدانه در عین آگاهیرسانی جمعی و عمقبخشی به مطالبات و نیازهای عمومی، رسواسازی و افشای تکنیکهای فریبکارانه فرهنگ در همه جا و همهزمان، به عنوان پادزهری برای سطحینگریِ عمومیتیافته امروز تاکید کرد.
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی
🔅زمانی که از زندگیمان ناراضی هستیم، قاعدتاً به دنبال یافتن ریشههای مشکل و راه خلاصی از آن خواهیم بود. هرقدر فرد عمیقتر بنگرد، درکش از ریشۀ مشکلات عمیقتر خواهد بود. برای مثال امکان دارد فردی، راه برونرفت از مشکلاتش را در نوع نگاه فلسفیاش به جهان، یا اصلاحات سیاسی-اجتماعی بجوید. اما فرد سطحینگر، همیشه خود را در سطحیترین حالات بازخواهد یافت. او در پی یافتن ریشۀ مشکلاتش، به نازلترین و سطحیترین ابزار پناه میبرد: "آینه".
🔅آینه هیچ ژرفا یا عمقی را نشان نمیدهد. فرد در سطحیترین مواجههاش با خویش، «خود» را صرفاً به صورت ظاهریِ «بدن» بیولوژیکش تقلیل میدهد.
او به تصویر خود در آینه خیره میشود تا ریشۀ مسئله را بیاید و البته همواره مشکلات زیادی آنجا آمادۀ برملا شدن هستند. نوسانی شگفت پدیدار میشود میان خودشیفتگی و ازخودبیزاری، میان خودزیباپنداری و خودزشتپنداری. فرد به خودش مینگرد و مشکلاتش یکییکی هویدا میشوند. اینکه فرد اولویت را به کدام عضو یا اندام بدهد، ربط چندانی به خود فرد و شکل اندامش ندارد و برساختۀ جامعه و فرهنگ غالب است.
🔅حال فردی را فرض کنید که از زندگیاش ناراضی است و مثلاً در روابط اجتماعیاش، یافتن شریک زندگی دلخواه، حتی موفقیت تحصیلی و شغلی ناکام مانده است. او ریشۀ همۀ این مشکلات را در آینه جسته و یافته است: مثلاً در شکل بینیاش. پس از «نظر» در آینه، اکنون وقت «عمل» است.
🔅فرد چند ماه بعد، احساس بسیار بهتری دارد. او عامل اصلی مشکلاتش را ریشهکن کرده است. تمام دوستان، آشنایان و خویشاوندان به او تبریک گفتند، عکسهای دوران پیش از عمل، همگی از سطح خانه، صفحات مجازی و آلبومهای خانوادگی حذف شدهاند. فرد زندگیِ تازهای را شروع کرده است. اما مسئلۀ اصلی اینجاست که او پس از مدتی درمییابد که مشکلات سابقش سر جای خودش هستند. عجیب است که با اینکه بینیاش را به این خوبی عمل کرده، اما هنوز در یافتن شریک مطلوب یا تحصیلاتش پیشرفتی نکرده است. او بازهم سرخورده است. او باید عامل مشکلاتش را بیابد و بازهم به تنها ابزارش پناه میبرد: به آینه.
🔅به ناگاه عامل دیگری مییابد که تاکنون از آن غفلت کرده بود: مثلا شکم فربهاش یا شاید گونههای فلان یا پلکهای بهمانش. او باید به سرعت دست به کار شود. شاید تمام عمرش هم کفایت نکند. حتی اگر تمام اندامش تمام شوند، شاید حتی مجبور شود برخیها را دو یا سه بار عمل کند. او تا آخر عمرش برنامه دارد.
🔅نمونۀ فوق هرچند شاید ابتدا اغراقآمیز به نظر آید و حتماً از جهاتی سادهانگارانه است، اما همه ما در اطرافمان شاهد نمونههایی مشابه بوده و هستیم. نارضایتی ما از زندگیمان و مواجهه با ملال روزمره، البته احساسی است مغتنم و میتواند انگیزهای باشد برای مواجههای انتقادی با زندگی شخصیمان به طور خاص و در نتیجۀ آن، تمدن و فرهنگ حاکم به طور عام. اما اگر این احساس از طُرق سطحینگرانه ارضا شود، صرفاً روزبهروز بر دور باطلِ سرخوردگی و حماقت میافزاید و فرد را در باتلاق نارضایتی و ملال فروتر خواهد برد. از سوی دیگر، جیبِ فربیکاران و شارلاتانهایی را نیز پر خواهد کرد که با سلطۀ فرهنگی و تبلیغاتی خود، از قضا عملاً همان خدمات قابل عرضۀ خود را از پیش به عنوان معیارهای زیبایی و ارزش به اذهان تلقین میکنند.
🔅اما مسئلۀ اصلی اینجاست که تلاش برای کسب بازشناسی از دیگران بخشی ضروری از حیات شهری و اجتماعی انسان به شمار میرود. شیوههای کسب این بازشناسی نیز با جایگاه و دیدگاه فرد در عرصۀ جامعه متناسب است. دیدیم که هرچه فرد درک سطحیتری از میلش به بازشناسی داشته باشد، بیشتر تمایل پیدا میکند که خود را به شیوهای سطحیتر به نمایش بگذارد. اما نهایتاً نباید فراموش کرد که وضعیت اسفبار فعلی جهان ما (و البته بهمراتب، جامعه ما، به عنوان یکی از بالاترین رتبههای افراط درمصرف لوازم آرایش و جراحیهای زیبایی در جهان) نه صرفاً محصول رفتار سطحی یا رقتبارِ برخی افرادِ انگشتنما، بلکه نشانگر انحطاط همۀ ماست. در این شرایط هرگز نمیتوان دیگری را به اتهامِ افراط در خودنمایی مورد تمسخر و انتقاد قرار داد و خود را از دچار شدن به این آفت همهگیر مبرا دانست. سطحیشدگی امروز در تمام ابعاد فرهنگ ما رواج یافته است، و فرهنگ منحط همانند بیماری همهگیری است که همگان را آلوده میکند، چه قربانیان جراحیهای زیبایی، چه حتی منتقدانشان را.
🔅ارائه راهکار ایجابی در این خصوص البته نیازمند تحلیل همهجانبه و جامع است، اما عجالتاً میتوان بر شکلی از مقاومت متعهدانه در عین آگاهیرسانی جمعی و عمقبخشی به مطالبات و نیازهای عمومی، رسواسازی و افشای تکنیکهای فریبکارانه فرهنگ در همه جا و همهزمان، به عنوان پادزهری برای سطحینگریِ عمومیتیافته امروز تاکید کرد.
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
☘️ سخنرانی امیرحسین #ترکاشوند با عنوان جرمانگاری گناه
انجمن اسلامی دانشگاه تهران | ۲۳ مرداد ۹۶ | صوت👇
✨→ 3danet.ir/1WRzI
🌾 @sedanet | @AnSoo
انجمن اسلامی دانشگاه تهران | ۲۳ مرداد ۹۶ | صوت👇
✨→ 3danet.ir/1WRzI
🌾 @sedanet | @AnSoo
☘️ همینطور که زندگیِ تو همه را راضی نمیکند، زندگیِ همه هم تو را راضی نمیکند؛ پس اجازه بده دیگران هم راه خود را در پیش بگیرند؛ و این چیزی است که به آن میگوییم مدارا. مدارا علامتِ انسانی است که از لحاظ روانی سالم است. مدارا یعنی تحمّل زندگیهای تفرّدگرای دیگران.
👤 #مصطفی_ملکیان ، روانشناسی اخلاق (موسسه پرسش) ، جلسه 42
🌾 @sedanet
🌾 @porseshiha
🌾 @mostafamalekian
🌅 s9.picofile.com/file/8303960800/Mmp.jpg
👤 #مصطفی_ملکیان ، روانشناسی اخلاق (موسسه پرسش) ، جلسه 42
🌾 @sedanet
🌾 @porseshiha
🌾 @mostafamalekian
🌅 s9.picofile.com/file/8303960800/Mmp.jpg
☘️ رمان «تصرف عدوانی: داستانی دربارهی عشق» نوشتهی لنا آندرشون و برندهی جایزهی بهترین رمان سالِ 2013 سوئد، به قلم سعید مقدم ترجمه شده است. این رمان امسال از سوی نشر مرکز منتشر شده و هماکنون به چاپ دوم رسیده است.
معرفی رمان «تصرف عدوانی : داستانی دربارهی عشق» اثر لنا آندرشون توسط صدیق قطبی 👇
✨ → 3danet.ir/eF75I
🌾 @sedanet | @sedigh_63
معرفی رمان «تصرف عدوانی : داستانی دربارهی عشق» اثر لنا آندرشون توسط صدیق قطبی 👇
✨ → 3danet.ir/eF75I
🌾 @sedanet | @sedigh_63
Telegram
attach 📎
🔅"...گوش فرادادنِ فعال، حتی از سخن گفتن دشوارتر است و شنوندهای که همواره در حال تحلیل و ارزیابی شنیدههاست، بیش از گوینده انرژی صرف میکند. زیرا او دائماً در حال تفسیر کلمات، حالات، لحنها و کنشهای عاطفی فرد گوینده است تا مقصود و وضع روانی او را کشف کند. از اینرو پیش از هضم و جذب سخن دیگری، به دنبال تنظیم پاسخ خود به طرف مقابل برنمیآید."
🔅"...اگر طرفین گفتوگو چه در صحنه سیاست، چه در صحنه فلسفه، چه در صحنه علم، چه در صحنه مسائل اجتماعی و هرگونه گفتوگویی بتوانند خودشان را موقتاً تخلیه کنند و دانسته ها و ذهنیّات خود را در تعلیق نگاه دارند و به واقع به سخن دیگری گوش بدهند، آنگاه است که تفاهم ایجاد می شود و وقتی که تفاهم ایجاد شد، فهم ها تعالی می یابند. ولی مادامی که ما تنها با ذهنیّت خودمان حرف دیگری را تفسیر کنیم، از ذهن خود بالاتر نمی رویم؛ هر دو درجا میزنیم. یعنی ظاهراً ارتباط و گفتوگو بوده ولی در واقع مرور اندیشه های خود و تأویل و تفسیر سخن دیگری بر اساس ذهنیّت خود بوده است."
🌾 @sedanet
👤 دکتر مهدی ایرانمنش
📚 کتاب ادب گفتوگو - صص 295 تا 297
معرفی در صدانت👇
✨→ 3danet.ir/p5pjp
خرید اینترنتی👇
✨→ bookpost.ir/
🔅"...اگر طرفین گفتوگو چه در صحنه سیاست، چه در صحنه فلسفه، چه در صحنه علم، چه در صحنه مسائل اجتماعی و هرگونه گفتوگویی بتوانند خودشان را موقتاً تخلیه کنند و دانسته ها و ذهنیّات خود را در تعلیق نگاه دارند و به واقع به سخن دیگری گوش بدهند، آنگاه است که تفاهم ایجاد می شود و وقتی که تفاهم ایجاد شد، فهم ها تعالی می یابند. ولی مادامی که ما تنها با ذهنیّت خودمان حرف دیگری را تفسیر کنیم، از ذهن خود بالاتر نمی رویم؛ هر دو درجا میزنیم. یعنی ظاهراً ارتباط و گفتوگو بوده ولی در واقع مرور اندیشه های خود و تأویل و تفسیر سخن دیگری بر اساس ذهنیّت خود بوده است."
🌾 @sedanet
👤 دکتر مهدی ایرانمنش
📚 کتاب ادب گفتوگو - صص 295 تا 297
معرفی در صدانت👇
✨→ 3danet.ir/p5pjp
خرید اینترنتی👇
✨→ bookpost.ir/
Telegram
☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان با عنوان «هنر، اخلاق و آزادی»
دانشگاه هنر- 9 خرداد 96
صوت، فیلم و متن👇
✨→ 3danet.ir/8xkPO
🌾 @sedanet
🌾 @simafekr
🌾 @mostafamalekian
دانشگاه هنر- 9 خرداد 96
صوت، فیلم و متن👇
✨→ 3danet.ir/8xkPO
🌾 @sedanet
🌾 @simafekr
🌾 @mostafamalekian
☘️ نشست معرفی و بررسی کتاب
🍃 کتاب: «نوسازی، تحریم و تأویل» اثر نصر حامد ابوزید
🍃 با سخنرانی #محسن_آرمین |شیراز| ۲۶ مرداد ۹۶
🍃 به همت: سلسله نشست های گفتار و اندیشه
صوت این سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/QKnIS
🌾 @sedanet | @Goftar_Andisheh
🍃 کتاب: «نوسازی، تحریم و تأویل» اثر نصر حامد ابوزید
🍃 با سخنرانی #محسن_آرمین |شیراز| ۲۶ مرداد ۹۶
🍃 به همت: سلسله نشست های گفتار و اندیشه
صوت این سخنرانی👇
✨→ 3danet.ir/QKnIS
🌾 @sedanet | @Goftar_Andisheh
Telegram
attach 📎
☘️ انسان چه اهمیت و ارزشی در کیهان بیکران دارد؟
✍️ نیک هیوز (Nick Hughes)
🔅بنا بر ارزیابیهای اخیر، راه شیری تنها یکی از ۲ تریلیون کهکشانی است که در فضای قابل مشاهده وجود دارد، و عبور از این کهکشانها ۹۰ میلیارد سال نوری طول میکشد. اگر کرهی زمین را به اندازهی یک ریگ در نظر بگیرید و نسبت این ریگ را با کل صحرای بزرگ آفریقا در ذهن تجسم کنید، هنوز نمیتوانید تصور کنید که ما چه فضای بینهایت کوچکی از کل کیهان را اشغال کردهایم.
🔅این تنها از نظر بُعدِ مکانی بود. فضای قابل مشاهده ۱۳ میلیارد و ۸۰۰ میلیون سال عمر دارد. اگر این بازهی زمانی را یک سال در نظر بگیریم، مهبانگ (انفجار بزرگ) در نیمهشب اول ژانویه روی داد و اولین هوموساپینسها (انسانهای بخرد) در ساعت ۲۲:۲۴ روز ۳۱ دسامبر پدیدار شدند. اگر الان ساعت ۲۳:۵۹:۵۹ باشد، ممکن است پیش از سر رسیدن نیمهشب انسانها از بین رفته باشند، در حالی که جهان احتمالاً تا ابد تداوم خواهد داشت.
🔅آیا از این که عالم هستی تا این اندازه بزرگ و ما تا این اندازه کوچک و گذرا هستیم، نمیتوان نتیجه گرفت که ما انسانها مطلقاً بیاهمیت و بیارزشایم؟ چنین تصوری میتواند فرد را به پوچگرایی سوق دهد.
🔅بنا بر این دیدگاهِ بدبینانه، از آنجا که ما جایگاهی بسیار کوچک و گذرا در عالم داریم، هستی ما و کارهایمان بیاهمیت و بیارزش است. اما آیا این دیدگاه درست است؟ آیا ما بیاهمیت و بیارزشایم؟ حتی اگر چنین باشد، آیا پاسخ ما باید ناامیدی و پوچگرایی باشد؟
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/o0Jef
🌾 @sedanet
✍️ نیک هیوز (Nick Hughes)
🔅بنا بر ارزیابیهای اخیر، راه شیری تنها یکی از ۲ تریلیون کهکشانی است که در فضای قابل مشاهده وجود دارد، و عبور از این کهکشانها ۹۰ میلیارد سال نوری طول میکشد. اگر کرهی زمین را به اندازهی یک ریگ در نظر بگیرید و نسبت این ریگ را با کل صحرای بزرگ آفریقا در ذهن تجسم کنید، هنوز نمیتوانید تصور کنید که ما چه فضای بینهایت کوچکی از کل کیهان را اشغال کردهایم.
🔅این تنها از نظر بُعدِ مکانی بود. فضای قابل مشاهده ۱۳ میلیارد و ۸۰۰ میلیون سال عمر دارد. اگر این بازهی زمانی را یک سال در نظر بگیریم، مهبانگ (انفجار بزرگ) در نیمهشب اول ژانویه روی داد و اولین هوموساپینسها (انسانهای بخرد) در ساعت ۲۲:۲۴ روز ۳۱ دسامبر پدیدار شدند. اگر الان ساعت ۲۳:۵۹:۵۹ باشد، ممکن است پیش از سر رسیدن نیمهشب انسانها از بین رفته باشند، در حالی که جهان احتمالاً تا ابد تداوم خواهد داشت.
🔅آیا از این که عالم هستی تا این اندازه بزرگ و ما تا این اندازه کوچک و گذرا هستیم، نمیتوان نتیجه گرفت که ما انسانها مطلقاً بیاهمیت و بیارزشایم؟ چنین تصوری میتواند فرد را به پوچگرایی سوق دهد.
🔅بنا بر این دیدگاهِ بدبینانه، از آنجا که ما جایگاهی بسیار کوچک و گذرا در عالم داریم، هستی ما و کارهایمان بیاهمیت و بیارزش است. اما آیا این دیدگاه درست است؟ آیا ما بیاهمیت و بیارزشایم؟ حتی اگر چنین باشد، آیا پاسخ ما باید ناامیدی و پوچگرایی باشد؟
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/o0Jef
🌾 @sedanet
صدانت
انسان چه اهمیت و ارزشی در کیهان بیکران دارد؟ • صدانت
تأمل دربارهی گستردگی کیهان ، و کوچکیِ زمانی و مکانیِ ما در آن، اغلب تصوراتی تیره و تار را پیش چشم ما میآورد. آیا از این که عالم هستی تا این اندازه بزرگ ...
☘️ بیچاره ملتی که برای اثبات خویش، نیاز به تاریخ دارد!
✍️ #علی_زمانیان
🔅درک زندگی پیشینیان، برای درس گرفتن است، نه افتخار کردن به این و آن. تاریخ برای فهم اینک و اکنون ماست نه زیستن در گذشته. بدبخت ملتی که برای آن که هستی اش را معنا کند، دست در انبان تاریخ می برد. فرقی نمی کند چه کسی در تاریخ را به خدمت می گیریم. بازگشت به تاریخ و زیستن با آنان و افتخار کردن به پیشینیان، سببی ندارد جز این که نشان می دهد دستان ما امروز تهی است. از تهی بودن مان می هراسیم. از آن روست که پناه به تاریخ می بریم. از آن روست که پشت سر بزرگان تاریخ، پنهان می شویم.
🔅افتخار به تاریخ، از آن ملت حقیری است که می خواهد حقارتش را با بزرگنمایی پیشینیان، از یاد ببرد. ما رانده شدگان به تاریخیم، پناهنده شدگانی که از زیستن اکنون مان گریزانیم. اما نعل وارونه می زنیم. نعل وارونه ی ما همان خودشیفتگی ما است. ما خود شیفته ایم.
🔅خودشیفتگی فرهنگی مان هم نه از آن رو است که خودمان را قبول داریم. می دانیم که حال ما خوب نیست. می دانیم که از قافله ی علم و زندگی قرن ها است جا مانده ایم، می دانیم ملت حاشیه نشین جهان امروزیم. نه دستاورد علمی، نه شکوفایی معنوی. نه زندگی پربار. نه بودنی معنا دار. ما همه ی این ها را می دانیم و در پس و پشت ذهن مان بر فلاکت مان آگاهی داریم. آگاهی از این فلاکت، رنج مان می دهد. و البته با این رنج نمی توانیم زندگی کنیم. از این رو نعل وارونه می زنیم. روپوشی از خودشیفتگی بر احساس حقارت مان می پوشانیم تا بلکه یادمان برود در قسمت تاریک تاریخ زندگی می کنیم. تا یادمان برود برای زندگی کردن چقدر وابسته به این و آنیم.
🔅لباس فاخر تاریخ بر تن خویش می کنیم تا فقر فرهنگ و فقر اخلاق مان را و این همه پریشانی مان را پنهان کنیم. تا نمایش دهیم ما ایرانیان، نژاد آریایی، برآمده از قله ی تاریخ، متکی بر تاریخ عظیم دین و فرهنگ و نژادیم. در سایه ی کوروش، فقر و توسعه نیافتگی مان را و در سایه محمد(ص)، فقر اخلاق و معنویت مان را نادیده می گیریم. ما دلخوش به استخوان هایی هستیم که در قبرستان تاریخ بر هم انباشه شده است. (حتى زرتم المقابر)
🔅تاریخ، تجربه ی بشری است. ربطی به افراد خاصی ندارد. تاریخ، همچون کلاس درسی است که باید در محضرش زانو زد و از آن آموخت. ولی ما چه برخوردی با تاریخ می کنیم؟ چه مواجهه یی با کوروش داریم؟ چه مواجه یی با محمد (ص)و علی(ع) و حسین (ع) داریم؟ نام شان را با پرچم به اهتزار در می آوریم. و لحظه ای نمی اندیشیم ما چگونه می زییم؟ لحظه ای نمی اندیشیم اگر آن بزرگان بزرگ بوده اند، چه ارتباطی با ما دارند و ما چه نسبتی با آنها برقرار می کنیم؟ چه فرقی می کند پیشینیان من چگونه بوده اند و چه کسانی بوده اند، وقتی اکنون و این جا در تاریک خانه تاریخ بسر می برم. سنگ نبشه ی گنج نامه، ما را چه سود، وقتی که دست مان زیر سنگ دیگران است و زندگی مان آلوده به رنج جهل و فقر است.
🌾 @sedanet | @kherade_montaghed
✍️ #علی_زمانیان
🔅درک زندگی پیشینیان، برای درس گرفتن است، نه افتخار کردن به این و آن. تاریخ برای فهم اینک و اکنون ماست نه زیستن در گذشته. بدبخت ملتی که برای آن که هستی اش را معنا کند، دست در انبان تاریخ می برد. فرقی نمی کند چه کسی در تاریخ را به خدمت می گیریم. بازگشت به تاریخ و زیستن با آنان و افتخار کردن به پیشینیان، سببی ندارد جز این که نشان می دهد دستان ما امروز تهی است. از تهی بودن مان می هراسیم. از آن روست که پناه به تاریخ می بریم. از آن روست که پشت سر بزرگان تاریخ، پنهان می شویم.
🔅افتخار به تاریخ، از آن ملت حقیری است که می خواهد حقارتش را با بزرگنمایی پیشینیان، از یاد ببرد. ما رانده شدگان به تاریخیم، پناهنده شدگانی که از زیستن اکنون مان گریزانیم. اما نعل وارونه می زنیم. نعل وارونه ی ما همان خودشیفتگی ما است. ما خود شیفته ایم.
🔅خودشیفتگی فرهنگی مان هم نه از آن رو است که خودمان را قبول داریم. می دانیم که حال ما خوب نیست. می دانیم که از قافله ی علم و زندگی قرن ها است جا مانده ایم، می دانیم ملت حاشیه نشین جهان امروزیم. نه دستاورد علمی، نه شکوفایی معنوی. نه زندگی پربار. نه بودنی معنا دار. ما همه ی این ها را می دانیم و در پس و پشت ذهن مان بر فلاکت مان آگاهی داریم. آگاهی از این فلاکت، رنج مان می دهد. و البته با این رنج نمی توانیم زندگی کنیم. از این رو نعل وارونه می زنیم. روپوشی از خودشیفتگی بر احساس حقارت مان می پوشانیم تا بلکه یادمان برود در قسمت تاریک تاریخ زندگی می کنیم. تا یادمان برود برای زندگی کردن چقدر وابسته به این و آنیم.
🔅لباس فاخر تاریخ بر تن خویش می کنیم تا فقر فرهنگ و فقر اخلاق مان را و این همه پریشانی مان را پنهان کنیم. تا نمایش دهیم ما ایرانیان، نژاد آریایی، برآمده از قله ی تاریخ، متکی بر تاریخ عظیم دین و فرهنگ و نژادیم. در سایه ی کوروش، فقر و توسعه نیافتگی مان را و در سایه محمد(ص)، فقر اخلاق و معنویت مان را نادیده می گیریم. ما دلخوش به استخوان هایی هستیم که در قبرستان تاریخ بر هم انباشه شده است. (حتى زرتم المقابر)
🔅تاریخ، تجربه ی بشری است. ربطی به افراد خاصی ندارد. تاریخ، همچون کلاس درسی است که باید در محضرش زانو زد و از آن آموخت. ولی ما چه برخوردی با تاریخ می کنیم؟ چه مواجهه یی با کوروش داریم؟ چه مواجه یی با محمد (ص)و علی(ع) و حسین (ع) داریم؟ نام شان را با پرچم به اهتزار در می آوریم. و لحظه ای نمی اندیشیم ما چگونه می زییم؟ لحظه ای نمی اندیشیم اگر آن بزرگان بزرگ بوده اند، چه ارتباطی با ما دارند و ما چه نسبتی با آنها برقرار می کنیم؟ چه فرقی می کند پیشینیان من چگونه بوده اند و چه کسانی بوده اند، وقتی اکنون و این جا در تاریک خانه تاریخ بسر می برم. سنگ نبشه ی گنج نامه، ما را چه سود، وقتی که دست مان زیر سنگ دیگران است و زندگی مان آلوده به رنج جهل و فقر است.
🌾 @sedanet | @kherade_montaghed
☘️ نشست اخلاق جنگ و صلح
با حضور #سعید_حجاریان ، #داود_فیرحی و #جواد_حیدری
یکشنبه 29 مرداد 96
گزارش روزنامه اعتماد👇
✨→ 3danet.ir/OABwu
🌾 @sedanet
با حضور #سعید_حجاریان ، #داود_فیرحی و #جواد_حیدری
یکشنبه 29 مرداد 96
گزارش روزنامه اعتماد👇
✨→ 3danet.ir/OABwu
🌾 @sedanet
☘️ برای شادتر بودن به توان خودتان اتکا کنید
✍️ ماسیمو پیگلیوچی
🔅اگر بتوانید تفاوت بین آنچه تحت کنترل شماست و آنچه تحت کنترل شما نیست را واقعاً تشخیص بدهید و بر اساس آن عمل کنید، دیگر از لحاظ روانی شکستناپذیر میشوید و افتوخیزهای اوضاع دنیا روی شما تأثیری نمیگذارد.
🔅البته این کار در حرف بسیار سادهتر است تا در عمل. مقدار زیادی تمرین با دقت لازم دارد. اما من بر اساس تجربههای خود میتوانم به شما اطمینان دهم که سرانجام نتیجه میدهد. برای نمونه، من پارسال در رم بودم و اتفاقاً روی کتابی دربارهی رواقیگری کار میکردم. یک روز نزدیک غروب، به سمتکولوسئوم راه افتادم. همین که سوار متروی شلوغ شدم، احساس کردم به طرز عجیبی نمیتوانم راهم را به جلو باز کنم. یک جوان درست مقابل من بود و راهم را بسته بود و من نمیفهمیدم که چرا اینطور است. ناگهان در یک آن دلیلش به مغزم خطور کرد، ولی لحظهای دیر شده بود. زمانی که حواسم به این شخص پرت شده بود، همکارش دستش را درون جیب من فرو برد، کیف پولم را قاپید، و لحظهی بعد دیدمش که داشت از درِ مترو خارج میشد و همکارش هم به دنبالش! درها بسته شدند و قطار راه افتاد، و من بدون پول و گواهینامه جا ماندم و باید کارتهای اعتباریام را از اعتبار میانداختم و عوض میکردم.
🔅تا قبل از این که تمرین رواقیگری را شروع کنم، چنین پیشامدی میتوانست برایم تجربهی بسیار تلخی قلمداد شود، و نمیتوانستم به آن واکنش درستی داشته باشم. حتماً ناراحت و برانگیخته و عصبانی میشدم. این حال بد احتمالاً تمام شب من را خراب میکرد. علاوه بر آن، شوک این حادثه (که حملهی نسبتاً شدیدی نبود) شاید تا روزها، با نوسان مخربی بین عصبانیت و افسوس، ادامه پیدا میکرد.
اما آن زمان، چند سالی میشد که داشتم تمرین رواقیگری میکردم. بنابراین، اولین چیزی که به فکرم رسید «وعدهی اپیکتتوس» بود. من نمیتوانستم جلوی دزدهای رم را بگیرم و نمیتوانستم به عقب برگردم و مانع از وقوع پیشامدی که رخ داده شوم. اما میتوانستم آنچه را که رخ داده بپذیرم و پروندهاش را برای ارجاع در آینده فعلاً ببندم، و در عوض بر این تمرکز کنم که بقیهی روزم را به خوبی بگذارنم. به هر حال، فاجعهای که اتفاق نیافتاده بود. به این فکر کردم و اثر خوبی داشت. خودم را به کسی که آن شب با او قرار داشتم رساندم، برایش تعریف کردم که چه اتفاقی افتاده، و برنامهام را به سوی لذت بردن از فیلم و شام و مصاحبت پیش بردم. برادرم تعجب میکرد که من چطور با این متانت این مسئله را تحمل میکنم و این قدر آرامش دارم. اما این دقیقاً همان نیروی ناشی از درونی کردن «دوگانهی رواقیِ کنترل» است. تأثیر مثبت رواقیگری البته به ناملایمات جزئی زندگی، که نمونهاش را تعریف کردم، محدود نمیشود...
متن کامل (فارسی و انگلیسی)👇
✨→ 3danet.ir/CdN1w
🌾 @sedanet
✍️ ماسیمو پیگلیوچی
🔅اگر بتوانید تفاوت بین آنچه تحت کنترل شماست و آنچه تحت کنترل شما نیست را واقعاً تشخیص بدهید و بر اساس آن عمل کنید، دیگر از لحاظ روانی شکستناپذیر میشوید و افتوخیزهای اوضاع دنیا روی شما تأثیری نمیگذارد.
🔅البته این کار در حرف بسیار سادهتر است تا در عمل. مقدار زیادی تمرین با دقت لازم دارد. اما من بر اساس تجربههای خود میتوانم به شما اطمینان دهم که سرانجام نتیجه میدهد. برای نمونه، من پارسال در رم بودم و اتفاقاً روی کتابی دربارهی رواقیگری کار میکردم. یک روز نزدیک غروب، به سمتکولوسئوم راه افتادم. همین که سوار متروی شلوغ شدم، احساس کردم به طرز عجیبی نمیتوانم راهم را به جلو باز کنم. یک جوان درست مقابل من بود و راهم را بسته بود و من نمیفهمیدم که چرا اینطور است. ناگهان در یک آن دلیلش به مغزم خطور کرد، ولی لحظهای دیر شده بود. زمانی که حواسم به این شخص پرت شده بود، همکارش دستش را درون جیب من فرو برد، کیف پولم را قاپید، و لحظهی بعد دیدمش که داشت از درِ مترو خارج میشد و همکارش هم به دنبالش! درها بسته شدند و قطار راه افتاد، و من بدون پول و گواهینامه جا ماندم و باید کارتهای اعتباریام را از اعتبار میانداختم و عوض میکردم.
🔅تا قبل از این که تمرین رواقیگری را شروع کنم، چنین پیشامدی میتوانست برایم تجربهی بسیار تلخی قلمداد شود، و نمیتوانستم به آن واکنش درستی داشته باشم. حتماً ناراحت و برانگیخته و عصبانی میشدم. این حال بد احتمالاً تمام شب من را خراب میکرد. علاوه بر آن، شوک این حادثه (که حملهی نسبتاً شدیدی نبود) شاید تا روزها، با نوسان مخربی بین عصبانیت و افسوس، ادامه پیدا میکرد.
اما آن زمان، چند سالی میشد که داشتم تمرین رواقیگری میکردم. بنابراین، اولین چیزی که به فکرم رسید «وعدهی اپیکتتوس» بود. من نمیتوانستم جلوی دزدهای رم را بگیرم و نمیتوانستم به عقب برگردم و مانع از وقوع پیشامدی که رخ داده شوم. اما میتوانستم آنچه را که رخ داده بپذیرم و پروندهاش را برای ارجاع در آینده فعلاً ببندم، و در عوض بر این تمرکز کنم که بقیهی روزم را به خوبی بگذارنم. به هر حال، فاجعهای که اتفاق نیافتاده بود. به این فکر کردم و اثر خوبی داشت. خودم را به کسی که آن شب با او قرار داشتم رساندم، برایش تعریف کردم که چه اتفاقی افتاده، و برنامهام را به سوی لذت بردن از فیلم و شام و مصاحبت پیش بردم. برادرم تعجب میکرد که من چطور با این متانت این مسئله را تحمل میکنم و این قدر آرامش دارم. اما این دقیقاً همان نیروی ناشی از درونی کردن «دوگانهی رواقیِ کنترل» است. تأثیر مثبت رواقیگری البته به ناملایمات جزئی زندگی، که نمونهاش را تعریف کردم، محدود نمیشود...
متن کامل (فارسی و انگلیسی)👇
✨→ 3danet.ir/CdN1w
🌾 @sedanet
صدانت
برای شادتر بودن به توان خودتان اتکا کنید • صدانت
پروردگارا! این متانتِ را به من عطا کن که آنچه را که نمیتوانم تغییر دهم، بپذیرم! و این شجاعت را که آنچه را که میتوانم، تغییر دهم! و این درایت را که ...
☘️ مصاحبه هفتهنامهٔ کرگدن با بیژن عبدالکریمی پیرامون اینستاگرام
دکتر #بیژن_عبدالکریمی همواره نگاهی انتقادی به رسانه ها داشته است. این انتقادات ریشه در گرایشات فلسفی ایشان دارد. نحوه ی رویکرد و نقد او به تکنولوژی و رسانه خصلتی فلسفی’پدیدارشناسانه دارد. عبدالکریمی به انتولوژی و متافیزیک تکنولوژی و رسانه توجه دارد و معتقد است که تکنولوژی های رسانهای جدید، به تبع خود تکنولوژی جدید از انتولوژی و وجودشناسی خاصی برخوردارند، امری که از نظر اکثر قریب به اتفاق صاحبنظران ایرانی مغفول مانده است. به اعتقاد او رسانه های جدید از عوامل بسط نیهیلیسم و بحران معنا در جهان کنونیاند و این نیهیلیسم با مصرف گرایی در جهان کنونی ارتباط وثیقی دارد. موضوع مصاحبه ی ما با دکتر عبدالکریمی بحث درباره شبکه اجتماعی اینستاگرام بود ولی بحثمان گسترده تر از موضوع اولیه شد و مسائلی چون فلسفه ی تکنولوژی رسانه ای و ارتباط آن با بحران نیهیلیسم را نیز در بر گرفت.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/Nbp3Q
🌾 @sedanet
🌾 @bijanabdolkarimi
🌾 @kargadanmagazine
دکتر #بیژن_عبدالکریمی همواره نگاهی انتقادی به رسانه ها داشته است. این انتقادات ریشه در گرایشات فلسفی ایشان دارد. نحوه ی رویکرد و نقد او به تکنولوژی و رسانه خصلتی فلسفی’پدیدارشناسانه دارد. عبدالکریمی به انتولوژی و متافیزیک تکنولوژی و رسانه توجه دارد و معتقد است که تکنولوژی های رسانهای جدید، به تبع خود تکنولوژی جدید از انتولوژی و وجودشناسی خاصی برخوردارند، امری که از نظر اکثر قریب به اتفاق صاحبنظران ایرانی مغفول مانده است. به اعتقاد او رسانه های جدید از عوامل بسط نیهیلیسم و بحران معنا در جهان کنونیاند و این نیهیلیسم با مصرف گرایی در جهان کنونی ارتباط وثیقی دارد. موضوع مصاحبه ی ما با دکتر عبدالکریمی بحث درباره شبکه اجتماعی اینستاگرام بود ولی بحثمان گسترده تر از موضوع اولیه شد و مسائلی چون فلسفه ی تکنولوژی رسانه ای و ارتباط آن با بحران نیهیلیسم را نیز در بر گرفت.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/Nbp3Q
🌾 @sedanet
🌾 @bijanabdolkarimi
🌾 @kargadanmagazine
صدانت
مصاحبه هفتهنامهٔ کرگدن با بیژن عبدالکریمی پیرامون اینستاگرام • صدانت
موضوع مصاحبه ی ما با دکتر عبدالکریمی بحث درباره شبکه اجتماعی اینستاگرام بود ولی بحثمان گسترده تر از موضوع اولیه شد و مسائلی چون فلسفه ی تکنولوژی رسانه ای ...
☘️ کلاس درس فلسفه: مجموعه درسگفتار های سایت صدانت
لیست تمام درسگفتار ها👇
✨→ 3danet.ir/aE113
🌾 @sedanet
لیست تمام درسگفتار ها👇
✨→ 3danet.ir/aE113
🌾 @sedanet
🔅"...هنگامی که میخوانم درسخواندگان و دانشگاه دیدگانی معترضانه میپرسند مگر مرغ میفهمد «درد» چیست؟ و مگر حیوان «روح» دارد، بیش از آن که نگران آنها باشم، نگران فرزندانی میشوم که این افراد قرار است بپرورند و تحویل جامعه دهند.
🔅از آن نگرانکننده تر، این که برخی از این کسان اصولاً این سخنان را صرفاً دلگفتههایی برآمده از نازکدلی و احساسات و سانتیمانتالیسم اخلاقی میدانند و به آن میخندند.
🔅شاملو در نقد شعر سپهری و روحیه او در مصاحبهای گفته بود: «در جایی که سر آدم بیگناه را لب جوی آب میگذارند و میبرند، کسی دو قدم آن طرفتر بایستد و بگوید: آب را گل نکنید! به تصور من یکی از ما دو نفر از مرحله پرت است […] شعر باید شیپور باشد نه لالایی.»
🔅دشواری کار ما آن است که قساوت را صرفاً در سطح انسانی تحلیل میکنیم و نسبت به آن حساسیت نشان میدهیم و تصور میکنیم باید از بالا حل شود و به تدریج موجودات دیگر را نیز فرابگیرد.
🔅اما فراموش میکنیم که سنگدلی و قساوت نسبت به موجودات خُرد و کوچک آغاز میشود و هنگامی که کرختی اخلاقی شدت یافت، به انسان میرسد. هنگامی که به کشتن سگ و گربه و روباه و عنکبوت عادت کردیم، به تدریج «کشتن» را فارغ از آن که متعلق آن «چه» یا «که» باشد و این فعل نسبت به چه چیز یا چه کس انجام شود، آسان خواهیم گرفت..."
👤 قسمتی از مقاله «سنگدلیهای معصومانه، فقر فرهنگ رفتار با حیوانات»، نوشتهی دکتر #سید_حسن_اسلامی
متن کامل این مقاله👇
✨→ 3danet.ir/kKC4q
🌾 @sedanet | @hassan_eslami
🔅از آن نگرانکننده تر، این که برخی از این کسان اصولاً این سخنان را صرفاً دلگفتههایی برآمده از نازکدلی و احساسات و سانتیمانتالیسم اخلاقی میدانند و به آن میخندند.
🔅شاملو در نقد شعر سپهری و روحیه او در مصاحبهای گفته بود: «در جایی که سر آدم بیگناه را لب جوی آب میگذارند و میبرند، کسی دو قدم آن طرفتر بایستد و بگوید: آب را گل نکنید! به تصور من یکی از ما دو نفر از مرحله پرت است […] شعر باید شیپور باشد نه لالایی.»
🔅دشواری کار ما آن است که قساوت را صرفاً در سطح انسانی تحلیل میکنیم و نسبت به آن حساسیت نشان میدهیم و تصور میکنیم باید از بالا حل شود و به تدریج موجودات دیگر را نیز فرابگیرد.
🔅اما فراموش میکنیم که سنگدلی و قساوت نسبت به موجودات خُرد و کوچک آغاز میشود و هنگامی که کرختی اخلاقی شدت یافت، به انسان میرسد. هنگامی که به کشتن سگ و گربه و روباه و عنکبوت عادت کردیم، به تدریج «کشتن» را فارغ از آن که متعلق آن «چه» یا «که» باشد و این فعل نسبت به چه چیز یا چه کس انجام شود، آسان خواهیم گرفت..."
👤 قسمتی از مقاله «سنگدلیهای معصومانه، فقر فرهنگ رفتار با حیوانات»، نوشتهی دکتر #سید_حسن_اسلامی
متن کامل این مقاله👇
✨→ 3danet.ir/kKC4q
🌾 @sedanet | @hassan_eslami
Telegram
attach 📎
صوت سخنان دکتر #محمدمهدی_اردبیلی در جلسه نقد وبررسی کتاب «فراسوی هگل و نیچه» | ۲۴ مردادماه ۱۳۹۶ | مرکز فرهنگی شهرکتاب 👇
✨→ 3danet.ir/gtbQh
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
✨→ 3danet.ir/gtbQh
🌾 @sedanet | @philosophicalhalt
☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان
باید و نبایدهای شمس تبریزی
نظام وظیفه شناختی شمس تبریزی
صوت و متن👇
✨→ 3danet.ir/BXGpV
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
باید و نبایدهای شمس تبریزی
نظام وظیفه شناختی شمس تبریزی
صوت و متن👇
✨→ 3danet.ir/BXGpV
🌾 @sedanet | @mostafamalekian